Pająk

„Pająk” Larsa Keplera to dziewiąty tom serii szwedzkich kryminałów z komisarzem Jooną Linną, a mimo to było to dla mnie pierwsze spotkanie z piórem autorów (Kepler to pseudonim małżeństwa). Mogę więc od razu oznajmić, że tomów nie trzeba czytać w kolejności chronologicznej. Mimo że w “Pająku” są nawiązania do pewnego seryjnego mordercy z tomów wcześniejszych, to są odpowiednio wyjaśnione, tak by żaden czytelnik się w fabule nie pogubił. I dobrze, bo ta z jednej strony jest prosta - to gra na inteligencję pomiędzy mordercą a śledczymi, z drugiej skomplikowana - dużo się dzieje, ciągle pojawiają się nowe informacje, czytelnik nie ma chwili na oddech i nie wie jak to wszystko ze sobą połączyć. Jest to kryminał dynamiczny, w którym raz po raz emocje sięgają zenitu, jest szybko, ostro, momentami makabrycznie, a jednak jakoś to wszystko pisane jest z takim wyczuciem, że nic tu w oczy nie kłuje, wszystko świetnie się ze sobą zgrywa i daje poczucie naprawdę przemyślanej jednej całości. Morderca, choć inteligentny, długo pozostaje tajemnicą, śledczy to postacie skomplikowane, z bogatą przeszłością i własnymi demonami. Prosty styl, dużo dialogów, krótkie rozdziały i narracja w czasie teraźniejszym tylko dynamizm lektury pogłębiają, a czytelnik zostaje przez historię pochłonięty całkowicie - nie da się od niej oderwać, a jak już się to na siłę zrobi, to myśli i tak krążą wokół niej. Jest bardzo klimatycznie, jest bardzo dynamicznie, ciekawie i inteligentnie. Bardzo mi się podobało, dawno żaden kryminał nie porwał mnie tak mocno jak ten. Gorąco polecam!

„(…) wszystko, co człowiek robi, a także to, czego nie robi, zostanie położone na szali, zdecyduje o tym, kim jesteś (…)”.

„Pająk” stanowi dziewiątą odsłonę cyklu z komisarzem Jonną Linną. Przed trzema laty Saga Bauer otrzymała tajemniczą pocztówkę, której nadawca informuje ją, że pistolet załadowany jest dziewięcioma białymi kulami, z czego jedna, ostatnia, przeznaczona jest dla Joony. I tylko Saga może go uratować. Ponieważ sprawa nie miała ciągu dalszego, uznano ją za okrutny żart. Jednak gdy na miejscu brutalnej zbrodni śledczy znajdują łuskę po białej kuli, sprawa pocztówki sprzed trzech lat wraca jak bumerang. Nieuchwytny sprawca komunikuje się z policją, dając im możliwość powstrzymania go przed kolejnym mordem. Saga i Joona podążają tropem zabójcy, jednak ten wyprzedza ich o kilka długości. Nad wszystkim unosi się złowrogi cień Jurka Waltera – zbrodniczego lejtmotywu całego cyklu z komisarzem Linną.

Powieść jest przesiąknięta klimatem charakterystycznym dla kryminałów ze Skandynawii. Wydarzenia poznajemy w czasie spokojnej narracji, ciekawość czytelnika rozbudzana jest stopniowo, powoli zagłębiamy się w opowiadaną historię, bez pośpiechu idziemy za bohaterami, śledząc akcję. Zawał serca związany z nagłymi zwrotami akcji raczej nam nie grozi, choć opisywane zdarzenia nie raz postawią nam włoski na karku. Ja, ilekroć czytam twórczość szwedzkiego duetu, odnoszę wrażenie, że stosowany przez nich styl pisarski powoduje, jakby ta cała opowiadana przez nich historia w ogóle nie miała znaczenia, mimo że jest najważniejsza w książce. Z jednej strony jest to dbałość o detale, zaznaczanie i podkreślanie wagi różnych okoliczności i drobnych zdarzeń, a z drugiej strony padają jakieś pozornie nic nieznaczące zdania o pogodzie czy bólu głowy. Nigdzie indziej nie spotkałam się z takim pisarskim modus operandi, ale być może to właśnie on jest odpowiedzialny za to, że powieść jest pełna mroku, oblepiająca atmosferą grozy. Bardzo plastyczne i sugestywne opisy tylko dopełniały tego obrazu. W tym tomie były może nieco przydługie i nużące, co szczególnie dawało mi się we znaki podczas czytania epickich scen ucieczek i pościgów. Wg mnie każda drobiazgowość ma jednak swoje granice, a właśnie w tych epizodach odnosiłam wrażenie, że te granice się zatracały. Książka nic by nie straciła, a może nawet zyskała, gdyby trochę skrócić te mordercze pościgi.

Na początku „Pająka” Kepler ostrzega, że w powieści wspomniane są wydarzenia, które rozegrały się w „Piaskunie” i „Łazarzu”, więc dla osób nieznających tych tomów, niewiedza co do niektórych epizodów może okazać się lekko drażniąca, mimo że jakieś nawiązanie do przeszłości pojawia się w dialogach między bohaterami lub w ich przemyśleniach czy wspomnieniach. Przyznam, że mnie czasami uwierała własna niepamięć i na szybko wertowałam poprzednie tomy w poszukiwaniu odpowiedzi, ale to i tak nie zawsze w zadowalającym stopniu odświeżało mi pamięć. Chodzi tu o postać Jurka Waltera i wydarzenia z nim związane. Walter w różnej formie pojawia się we wszystkich tomach cyklu i oddziałuje na całą historię, a szczególnie na komisarza Jonnę Linnę, który Jurka Waltera ma niemal wpisanego w życiorys. W zasadzie Joona i Jurek to mentalne naczynia połączone. Joona jest jakby naznaczony Walterem, co ma wpływ na jego mocno pokręconą osobowość i naznaczoną traumami psychikę.

„Muszę się zatrzymać przy każdej ofierze, przywołać strach, cierpienie i żałobę, którą po sobie zostawiają”.

Podsumowując: choć momentami męczyły mnie przydługie opisy i tym razem wyjątkowo drażniła mnie kreacja Sagi Bauer, „Pająk” wciąż spełnia kryteria doskonale napisanego kryminału wpasowującego się w skandynawskie realia i moje czytelnicze preferencje. Kepler to Kepler – marka sama w sobie.

Już samo skojarzenie tytułu książki z pajakiem, wzbudziło we mnie mieszane uczucia, bo nie darzę pająków sympatią, a po lekturze książki nie mogę pozbyć się uczucia, że wpadłam w pajęczą sieć chorej gry antagonisty z policją.

Wszystkie książki z serii „Joona Linna”, cechuje wciągająca i mroczna, świetnie skonstruowana fabuła. Czytanie 𝑃𝑎𝑗ą𝑘𝑎 wywołało we mnie falę sprzecznych uczuć. Od zaciekawienia, napięcia do obrzydzenia włącznie, ale niezależnie od odczuć, nie odłożyłam książki, bo dziwna fascynacja tą makabryczną historią nie pozwoliła mi tego zrobić. Bez względu na rodzaj moich odczuć, chciałam się dowiedzieć, jaki będzie finał. Na uwagę zasługuje klimat i umiejętne stopniowanie napięcia. Czytanie książki ułatwiają krótkie zdania i rozdziały, uzupełnione bardzo dobrymi dialogami. „Pająk”. to mrożący krew w żyłach kryminał, zawierający bulwersujące i mocne sceny morderstw i seksu, z przerażającym i obłąkanym antagonistą, którego działania zapadają w pamięć. Drastyczne sceny przyprawiają czytającego o szybsze bicie serca i moim zdaniem, nie jest to powieść dla młodego czytelnika.

Chwilami miałam dość tego dosadnego obrazowania scen morderstw i chciałam, by jak najszybciej się to skończyło, silniejsza jednak od uczucia wstrętu wywoływanego opisami niektórych scen, była ciekawość. Zaliczenie „Pająka”. w poczet kryminałów, moim zdaniem trochę mija się z prawdą, bliżej mu raczej do powieści grozy, chwilami nawet horroru.

𝑃𝑎𝑗ą𝑘 jest dziewiątą częścią z serii Joona Linna, którą w zasadzie można czytać oddzielnie, sądzę jednak, że brak znajomości poprzednich części znacznie utrudniało mi zrozumienie postępowania komisarza i jego policyjnej koleżanki Sagi (tym bardziej że sprawa morderstw łączy się bezpośrednio z jednym z antagonistów z poprzedniej części). Tylko interesująca sprawa kryminalna, jaką przyszło im rozwiązywać, spowodowała, że z czasem zawirowania w życiu prywatnym bohaterów, zeszły na dalszy plan. Fabuła książki jest dość skomplikowana, z bardzo wolną narracją, ale mimo to, nie sposób było oderwać się od czytania, co zapewne jest zasługą doskonałego warsztatu pisarskiego autorów. Nie miał wpływu na mój odbiór powieści, fakt, że w pewnym momencie została ujawniona tożsamość mordercy, bo i tak do samego końca nie było wiadomo, czy parze policjantów uda się go powstrzymać. „Pająk”. ma te cechy, które bardzo cenię sobie w książkach. Interesującą historię, zindywidualizowany język w dialogach, realistyczne miejsce akcji, wyrazistych bohaterów, ciekawą narrację, odpowiedni klimat i oczywiście napięcie trzymające do samego końca.

Wyścig z mordercą wciąż trwa. Psychopata kontroluje każdy ruch policji i kolejno morduje ludzi z otoczenia policjantów. Chwilami Joonie i Sadze wydaje się, że mają go już na wyciągnięcie ręki, ale on nadal jest krok przed nimi. Wciąż jeszcze tańczą, jak im zagra. Joona zdaje sobie sprawę, że oboje z Sagą znaleźli się na celowniku mordercy, który toczy z nimi swoją chorą grę, której zasad nie rozumieją. Dodatkowo Saga nieoczekiwanie znajdzie się w kręgu podejrzanych.

Loona Linna i saga Bauer to para policjantów poranionych przez życie. Loona próbuje uciszyć ból opium, a Saga seksem z człowiekiem, który ją krzywdzi. Pozornie powolna akcja i żmudne mozolne śledztwo, które stopniuje napięcie, to główne atuty tej powieści. Fabuła wciągająca krok po kroku w mrok, z którego by znaleźć wyjście, trzeba przeć do przodu, bo z tej drogi już nie ma odwrotu. Szalony antagonista realizuje swój przerażający plan, eliminując ludzi z otoczenia Joony i Sagi. Dlaczego właśnie to ma ocalić Joonę? Każda z ofiar miała wcześniej jakiś zatarg z Sagą, co powoduje, że ekipa śledcza przestaje jej ufać. Skrócono okres próbny w wydziale i odsunięto ją od śledztwa. Czyżby Saga naprawdę miała coś wspólnego z mordercą. Joona w to nie wierzy, bo doskonale ją zna, ale czy po tym, co ją spotkało, jest wciąż tą samą osobą?

„Pająk”. to bardzo surowa powieść, pełna makabrycznych szczegółów, zawiera kilka bardzo brutalnych opisów morderstw i seksu i choć cała historia mi się podobała, z niecierpliwością oczekiwałam na jej koniec. Powieść może się spodobać osobom, które gustują w tego rodzaju scenach i lubią, gdy ich wrażliwość zostaje wystawiona na próbę. Jak już wcześniej wspominałam, „Pająka”. można czytać jako samodzielną powieść, ale znacznie lepiej sprawdzi się jako część serii. Wiedza z poprzednich książek pomogłaby mi w zrozumieniu wydarzeń i postaci, a tak chwilami miałam z tym problem.

Nie wiem czy seria stworzona przez duet Lars Kepler jest dobrym początkiem przygody z kryminałem skandynawskim, autorzy stosują bowiem bardzo mocny styl narracji, aby utrzymać czytelnika w napięciu od pierwszych stron i nie zwalniają do samego końca. Mroczna, skandynawska literatura pełna niespodzianek. Ogólnie rzecz biorąc, szalona jazda bez trzymanki. Czy polecam? Oczywiście, ale będziecie tę książkę czytać na własną odpowiedzialność.

Sięgając po "Pająka" nie wiedziałam, że jest to dziewiąty już tom serii o Joonie Linnie. Zaintrygowana opisem stwierdziłam, że może być to ciekawa historia. Nie spodziewałam się takiej dawki emocji i akcji!

Pistolet. Dziewięć kul. Dziewięć osób, które mają zostać ofiarami tejże broni. Wyścig z czasem, by móc uratować przyszłe ofiary. Prowokacja, która ma w sobie drugie dno. Inteligentna gra, lecz okrutna.

Przy okazji czytania "Pająka" jest to moje pierwsze spotkanie z pisarskim duetem, który publikuje swoje książki pod pseudonimem "Lars Kepler". Po skandynawskie kryminały sięgam naprawdę rzadko, jednak cieszę się, że w tym przypadku zrobiłam wyjątek. "Pająk" to prawdziwa uczta dla fanów kryminalnych historii.

Co prawda długo zajęło mi przyzwyczajenie się do klimatu powieści i stylu pisarskiego, ale było warto brnąć dalej. Co za emocje! Czułam się, jakbym była pod ciągłym napięciem elektrycznym. Akcja goni akcję, więc nie ma możliwości złapania oddechu, nawet na chwilę. Jestem pod ogromnym wrażeniem skonstruowanej intrygi, mimo że czytałam tę książkę bez znajomości wcześniejszych wydarzeń. Było to kłopotliwe, ale starałam się nie przykładać do tego większej uwagi.

Bohaterowie są na zakręcie życia prywatnego, którego dotykają konsekwencje pracy zawodowej. Przeszłość nie pozwala im o sobie zapomnieć, a zemsta przeradza się w obsesyjne dążenie do samozagłady.

Morderca podający się za tytułowego "Pająka" łapie swoje ofiary w sieć, postępując z nimi okrutnie. Dosadne opisy zbrodni wzbudzają jeszcze większe emocje, więc osoby wrażliwsze niekoniecznie mogą być zadowolone z lektury.

"Pająk" to kryminał połączony z thrillerem i sensacją, naszpikowany morderstwami, sekretami i zagadkowymi podpowiedziami przy wyłanianiu kolejnych ofiar. Przyznaję, że ilość akcji w tej książce mogłaby obdzielić kilka innych historii, ale to sprawia, że lektura jest nad wyraz wyjątkowa. Autorom udało się zaangażować mnie w sprawę Pająka na tyle, by nie chcieć odkładać lektury na później. Nie wiem, czy sięgnę po poprzednie tomy serii, ale "Pająka" gorąco Wam polecam.

Propozycję recenzji Pająka dostałam od Bartka @bliskiespotkania , było to zaproszenie do większego projektu z bardzo cenionymi bookstagramerami, było to nowe i rewelacyjne doświadczenie.

Wracając do książki, oj tutaj to się działo, nerwy napięte do granic możliwości, emocje sięgające zenitu, odkładałam książkę, tylko wtedy kiedy musiałam. Nie da się wyrazić słowami co ta powieść ze mną robiła, kiedy myślałam, że już coś wiem, zaczęłam łączyć kropli, nagle był zwrot i moje misternie układane rozwiązanie, sypało się jak domek z kart.

Opowiem Wam trochę fabuły. Dziewięć białych kul, morderca dokładnie określa dla kogo przeznaczona jest dziewiąta, dla Joony, z ośmiu kul zginą osoby z jego najbliższego otoczenia. Morderca przed pozbyciem się ofiary wysyła cynową figurkę do Sagi i twierdzi, że tylko ona może uratować Joonę. Zaczyna się walka o odkrycie kto będzie następną ofiarą i kto stoi za bestialskimi mordami. Cała policja razem z Sagą i Jonną próbują złapać jakiś trop ale mordercą jest ciągle krok przed nimi.

Bałam się trochę czy się odnajdę w tej historii bo to jednak część serii, ale nie przeszkadzało mi to w odbiorze książki, nawet tego nie czułam, że ominęła inne tomy tej historii. Tutaj tak idealnie jest wszystko poukładane, wątki perfekcyjnie się splatają, a dynamiczna akcja nie pozwala na chwilę oddechu. Z drugiej strony nie ma tu niczego za dużo, mimo żywej akcji, historia nie męczy. Mogę powiedzieć jedno, że jak Bartek coś poleci to ciarki gwarantowane.

Jeszcze taka ciekawostka, którą odkryłam już po przeczytaniu książki. Lars Kepler to pseudonim artystyczny, pod którym kryje się dwójka autorów, zawsze byłam ciekawa jak powstają takie książki.

Polecam, książka warta przeczytania.