Nim stracę to co mi pozostało

„Nim stracę to, co mi jeszcze pozostało” Klaudii Muniak to książka z którą spędziłam ostatnie dni.

Ula wyjechała do Anglii. Ucieczka wydaje jej się jedynym rozwiązaniem trudnej sytuacji w Polsce. Nowy etap, który zaczyna jest okraszony strachem i niepewnością.

Mało wymagająca praca, brak życia towarzyskiego. Kobieta nie jest wylewna, wszystko tłumi w sobie. Pomino skrytości może liczyć na wsparcie dwóch przyjaciółek: Rity i Róży.

Przypadkowa przeprowadzka w nowe miejsce sprawia, że w jej życiu pojawią się niespodziewane znajomosci i szanse.

Czy Samuel okaże się być dobrym przyjacielem a może kimś więcej ?

Czy można zaczynać życie na nowo nie zamykając pewnych etapów z przeszłości ?

Jakie sekrety skrywa Ula ?

Ta seria autorki osadzona jest w Wielkiej Brytanii. Mam tutaj do czynienia z ogromną paletą barw i odcieni. Kolorów wielkiego i pociągającego Londynu. Ludzkich emocji i dramatów.

Przyjaźni na dobre i na złe.

Historia daje do myślenia, Ula wiele przeszła i jej codzienne życie zostało zdeterminowane jednym wydarzeniem. Czy Wina to zawsze wina ?

Ciekawa pozycja, warta bliższego poznania. Nie tylko ze względu na przybliżenie uroków brytyjskiej stolicy. Relacje i ludzie, którzy nas otaczają to ogromna wartość nawet jeśli często nie zdajemy sobie z tego sprawy….

Lubicie książki, które wywołują w was emocje? Takie, przy których będziecie śmiać się lub płakać?

Nim stracę to, co mi jeszcze pozostało to trzeci tom serii londyńskiej.

Muszę przyznać, że historia, którą napisała autorka sprawiła, że niejedna łza wzruszenia pojawiła się na mojej twarzy.

Czasami w życiu tak się układa, że jedno zdarzenie, jedna źle podjęta decyzja potrafią zaważyć na naszym dalszym losie.

Spotkało was coś takiego?

Londyn to wielokulturowe miasto pełne monumentalnych zabytków. Miejsce, w którym można zacząć wszystko od zera. Z tej możliwości postanawia skorzystać dwudziestoparoletnia Ula.

Przeprowadzka i nowe znajomości brzmią, jak idealny początek nowego życia. Szczególnie, że przystojny barman poznany już pierwszego dnia wydaje się mocno zawracać Uli w głowie.

Dziewczyna przybywa do Londynu uciekając przed przeszłością. Jedno zdarzenie doprowadziło ją do tego, że znalazła się w stolicy Wielkiej Brytanii.

Ula stara się jakoś radzić sobie ze wszystkim, jednak przeszłość nie daje o sobie zapomnieć.

Ludzie potrafią być okrutni, jednak to nic w porównaniu do naszego sumienia, które może być naszym najsurowszym sędzią.

Dopóki sami sobie nie wybaczymy, nie będziemy mogli ruszyć do przodu z naszym życiem.

"A wystarczyło chcieć mniej. Żyjemy jednak w czasach dobrobytu, wiele posiadamy. Ale pragniemy jeszcze więcej, ciągle nam mało.

Bo porównujemy się z koleżanką, sąsiadem, współpracownikami. Koncentrujemy się na tym, czego nam brakuje, zamiast docenić to, co już jest w naszych rękach i przez to jesteśmy stale niezadowoleni z siebie, ze swojego życia."

Poza tym, że bohaterowie książki są bardzo dobrze wykreowani ogromnie podobał mi się wątek przyjaźni między dziewczynami.

W trudnych momentach prawdziwi przyjaciele są na wagę złota.

Bywa w życiu tak, że przyjaźń jest wystawiona na próbę. Tak było w przypadku Uli, Anity i Róży.

Jeśli jednak przetrwa ona zbierające się nad naszymi głowami ciemne chmury, wtedy nic jej nie zniszczy.

Jesteście ciekawi, co takiego przydarzyło się Uli? Czy przyjaźń dziewczyn wytrzyma próbę czasu? Co się stanie z przystojnym barmanem z Ninth Life?

Przeczytajcie sami. Gorąco polecam wam tą historię. Na pewno czytając ją niejednej osobie pociekną po twarzy łzy wzruszenia.

Dodatkowo niesamowitym atutem tej powieści jest możliwość ujrzenia Londynu oczami autorki. I choć nigdy nie byłam w tym mieście, to była niesamowita frajda spacerować ulicami brytyjskiej stolicy razem z bohaterkami książki. Aż musiałam na zdjęciach zobaczyć, jak wygląda Catford Cat czy The Gherkin.

Koniecznie musicie ją przeczytać.

Ogromnie dziękuję za zaufanie Wydawnictwu Czwarta Strona (Grupa Wydawnictwa Poznańskiego).

"Nim stracę to, co mi jeszcze pozostało" to trzeci tom serii londyńskiej, napisany przez Klaudię Muniak. Byłam strasznie ciekawa tej odsłony autorki, bo wcześniej miałam okazję czytać thrillery z wątkiem medycznym i strasznie mi się podobały. Gdy zobaczyłam, że autorka napisała coś z zupełnie innej dziedziny, wiedziałam, że prędzej czy później sięgnę również po te książki, żeby przekonać się, czy są równie świetne jak te, które już dobrze znam.

Poprzednich tomów nie miałam jeszcze okazji czytać, ale z pewnością nadrobię, bo trzeci tom, o którym dziś będę pisała, bardzo mi się podobał! Na szczęście brak znajomości poprzednich części, nie wpłynął na odbiór tej książki, więc z przyjemnością poznałam Ulę i towarzyszyłam jej w londyńskich przygodach.

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

Główna bohaterka, Ula przeprowadza się do Londynu chcąc zamknąć za sobą przeszłość, odciąć się od niej i zacząć nowe życie. W Polsce już nic jej nie trzyma. Zamiast awansu, o który się stara, dostaje propozycję odejścia z pracy...

Pragnie odciąć się od rodziny i wydarzeń, które miały miejsce w rodzimym kraju. Całe szczęście nie jest w tym wszystkim sama. U swego boku ma cudowne przyjaciółki, między innymi Różę, która wraz z narzeczonym również mieszka w Londynie.

Gdy któregoś dnia poznaje Samuela, przystojnego barmana, od razu zwraca na niego uwagę. Mężczyzna bardzo chce jej pomóc, ale Ula nie potrafi się zaangażować. Skrzętnie ukrywana tajemnica uniemożliwia jej otwarcie się na nowe znajomości. Bardzo boi się, że prawda wyjdzie na jaw... Czy znajomość tej dwójki ma szansę się rozwinąć? Tego dowiecie się z książki!

Książka napisana w bardzo przyjemny sposób, ale kto zna autorkę, ten wie, że te książki się po prostu pochłania :) Bardzo ciekawa fabuła, która toczy się swoim rytmem- jak dla mnie, idealnie dostosowanym. Poza tym wciąga już od pierwszej strony i sprawia, że chce się jak najszybciej poznać Ulę i dowiedzieć się, jaki los ją czeka. Ogromny plus również dla wątków, które są poruszone i pozostawiają czytelnika z nutką ekscytacji. Z wielkim zaciekawieniem przewracałam strony, byle jak najszybciej dowiedzieć się o co chodzi 😅

Zdecydowanie spędziłam miło czas przy tej pozycji i bawiłam się świetnie. Gorąco zachęcam do lektury!

Ula, jako biotechnolog, w Polsce rozwijała świetnie zapowiadającą się karierę. Jej znaczenie na uniwersytecie było ogromne, a ona chciała coraz to bardziej się rozwijać i nie osiadała na laurach. Londyn w założeniu miał być dla niej jedynie przystankiem w podróży, los jednak chciał, że została tam na dłużej. Pracuje w klubie golfowym, szlifuje swoje umiejętności językowe i stara się nie zostać odnalezioną. Nie do końca potrafi cieszyć się urokami aglomeracji ani towarzystwem ukochanej przyjaciółki. A wszystko to z powodu tajemnicy, która kładzie się cieniem na jej przeszłości, ale i nieustannie wpływa na teraźniejszość. Tajemnicy, o której marzy, by nikt się nie dowiedział.

„Nim stracę to, co mi jeszcze pozostało” to piękna powieść obyczajowa osadzona we współczesnym Londynie. Autorka zabiera nas w niezwykłą podróż po stolicy Wielkiej Brytanii, która nie tylko wciąga, ale też rozpala chęć na poznanie jej na własną rękę, a nie tylko za pośrednictwem czytelniczej podróży. Lecz oczywiście to tylko tło tej powieści, bowiem tym, co najważniejsze jest opowieść Uli. Od początku tajemnicza, zmuszająca do najróżniejszych domysłów, nieustannie zatruwająca egzystencję i wpływająca na bohaterkę. I właśnie ten element życia dziewczyny nadaje jej postaci swoistego zagubienia, co idealnie współgra z całokształtem historii. Historii, która finalnie jest trudna, a jednak bardzo życiowa, która pokazuje, jak w ciągu ułamków sekund zmienić się może dosłownie wszystko. Autorka znakomicie ukazuje także to, jak wyrzuty sumienia i nieustanne roztrząsanie przeszłości, mogą druzgocąco wpływać na człowieka. A gdzieś tam w oddali opowieści migocze miłość – choć niewinna i ulotna to nie dająca się pomylić z niczym innym. Moje serce skradło także zakończenie, które idealnie wpasowuje się w tę książkę, w życiorys Uli, ale i w mój specyficzny gust. Gorąco polecam tę pozycję!

Wielu z Was zapewne kojarzy Klaudię z tej mroczniejszej, thrillerowej strony. Ja jednak zapewniam Was, że ta autorka umie również pisać obyczaje. Seria londyńska to Jej pierwsze, wydane w tym gatunku, dziecko. Trochę szkoda, że bohaterowie zamknęli już za sobą drzwi jednak myślę, że to był idealny moment, a powyższy tytuł stał się bardzo dobrym zwieńczeniem trylogii.

Dla mnie te książki to swego rodzaju pocztówka z Londynu. Poznałam co nieco miasto i nabrałam ogromnej ochoty, by poznać je osobiście. Klaudia spędziła w nim kilka lat więc całe tło jest napisane w bardzo realistyczny i obrazowy sposób. Czułam się wręcz oprowadzana po tym mieście. Bohaterowie znaleźli się w nim nie przez przypadek. Kierowały nimi głębsze emocje, chęć zamiany, nowego początku, a nawet potrzeba ucieczki od przeszłości.

Tak właśnie jest z Ulą, główną bohaterką "Nim stracę to, co mi jeszczepozostało". Dziewczyna stara się poukładać od nowa swoją codzienność. Pragnie spokoju, ale z tyłu głowy cały czas drzemie niepokój związany z tym, co pozostawiła w Polsce. Przez większość czasu czytelnik może jedynie snuć podejrzenia na temat tego, co zmusiło Ulę do ucieczki z ojczyzny. Wyczuwalne jest napięcie i uważność bohaterki w stawianiu kolejnych kroków. Nie potrafi do końca zaufać, przez co nie może zbudować silnych relacji. Jest przyjaźń, rodzi się miłość, ale to wszystko przeplata smutek i strach. Całość napisana jest w lekkim i bardzo przyjemnym stylu. Pokuszę się o stwierdzenie, że to idealna powieść na majówkę.