To jedno kłamstwo

Witam, dziś mam dla Was recenzję książki „To jedno kłamstwo” ❤️ autorstwa Małgorzaty Kasprzyk ❤️

Wydawnictwo Inedita ❤️

„To jedno kłamstwo” to moja kolejna przygoda z twórczością tej autorki — za co ogromnie dziękuję ❤️

Tym razem autorka zabiera nas w świat młodych ludzi i pierwszej, prawdziwej miłości — takiej, w której nie liczy się nic poza byciem razem. Miłości szczerej, intensywnej, ale niestety bardzo kruchej. Bohaterów łączy niezwykła więź, choć los daje im zaledwie siedem dni, by mogli się nią nacieszyć.

Patryk wyjeżdża na misję do Afganistanu i ma wrócić dopiero za pół roku. Co mnie bardzo poruszyło — młodzi nie próbują walczyć z jego decyzją ani jej zmieniać. Wierzą, że po powrocie będą mogli zacząć wspólne życie i spełnić swoje marzenia. Niestety życie pisze własne scenariusze…

Autorka w bardzo przejmujący sposób pokazuje, jak jedna decyzja — jedno kłamstwo — może wpłynąć na losy wielu osób. Bo jak mówi stare przysłowie — kłamstwo zawsze ma krótkie nogi. Prędzej czy później prawda wychodzi na jaw, a jej konsekwencje bywają bolesne i nieodwracalne.

Książka zmusza również do zadania sobie bardzo trudnego pytania: czy można wybaczyć ukochanej osobie kłamstwo, zwłaszcza w tak poważnej sprawie? Czy miłość jest na tyle silna, by udźwignąć ciężar zdrady zaufania?

Szczególnie poruszające jest to, jak główna bohaterka musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości po dramatycznych wydarzeniach. Dodatkowym ciężarem, ale i jednocześnie promykiem nadziei, jest fakt, że nie zostaje sama — nosi w sobie część ukochanego, coś, co już na zawsze będzie ją z nim łączyć.

Motyw młodej matki, która musi zmierzyć się z samotnym macierzyństwem, został przedstawiony w bardzo autentyczny sposób. Na szczęście bohaterka może liczyć na wsparcie rodziców, którzy robią wszystko, by nie czuła się samotna w tej trudnej sytuacji.

Książka skłania również do refleksji nad losem ludzi wyjeżdżających na misje wojskowe. To trudny temat — pełen bólu, strachu i niepewności. Uświadamia nam, jak kruche jest życie i jak niewiele trzeba, by wszystko się zmieniło.

To historia, która pokazuje, że nie zawsze dostajemy od życia to, czego pragniemy. Czasem musimy zmierzyć się z bólem, stratą i niesprawiedliwością. Ale jednocześnie przypomina, jak wielką siłę ma człowiek — i jak potrafi walczyć o siebie oraz swoich bliskich.

„To jedno kłamstwo” to niezwykle emocjonalna i poruszająca opowieść o miłości, stracie i konsekwencjach wyborów. To historia, która pokazuje, że jedno kłamstwo może zburzyć wszystko, co budowaliśmy, ale też zmusza do refleksji, czy jesteśmy w stanie wybaczyć… i czy każde kłamstwo da się naprawić.

To książka, która łamie serce, zostaje w pamięci i jeszcze długo po przeczytaniu nie daje o sobie zapomnieć ❤️

Czy kłamstwo w dobrej wierze jest w ogóle akceptowalne? Wiecie takie, które ma ochronić daną osobę, by oszczędzić jej bólu.

Od pierwszych stron tej książki czułam, że to będzie historia, która mnie pochłonie. Znam pióro tej Autorki i spodziewałam się, że i ta pozycja przypadnie mi do gustu.

"To jedno kłamstwo" to jedna z tych książek, które wciągają bez reszty i wywołują emocje.

Edyta to bohaterka, którą mimo samotnego macierzyństwa, podziwiam za jej siłę, odwagę i determinację. Wychowała córkę na mądrą dziewczynę. To właśnie ona odbędzie tu kluczową rolę w tej opowieści. Ona również zmieni los swoich rodziców.

Edyta straciła ukochanego, będącego na misji w Afganistanie. Ale czy na pewno? Przecież nie ma go na liście poległych. Nie ma też nigdzie jego grobu. Co zatem stało się z Patrykiem? Okazuje się, że chłopak został kaleką w czasie wybuchu bomby. Zdarzenie to kompletnie go przybiło i załamało.. Miewał też myśli samobójcze. Dlatego postanowił skłamać i za pośrednictwem kolegi z misji wysyła do ukochanej email z informacją o swojej śmierci. On nie wie, że Edyta jest z nim w ciąży. Może, gdyby wiedział postąpiłby inaczej? A tak zaprzepaścil swoje życie i szansę na bycie ojcem. Co wydarzy się po szesnastu latach? W jaki sposób Edyta dowie się, że Patryk jednak żyje? Tego Wam nie zdradzę, ale zapraszam do sięgniecia po ten tytuł.

Kiedy zaczynałam lekturę tej książki, to byłam przekonana, że mam przed sobą lekki romans młodych ludzi, którzy zakochują się w sobie dość szybko, bo w jeden tydzień. Liczyłam, że jest to jedna z tych powieści w stylu "zabawimy się, a potem każdy pójdzie w inną stronę". Ale bohaterowie mnie totalnie zaskoczyli. I choć nie pochwalam decyzji Patryka, to było mi go po prostu żal. Misja, która miała okazać się zwieńczeniem jego kariery, swego rodzaju udowodnieniem ojcu jego oczekiwań wobec syna. Uczestnictwo w tej misji pokazuje, że Talibowie i tak wrócili do władzy, że żołnierze ginęli na marne.

"-Nie da się zmienić mentalności tutejszych ludzi w ciagu kilku lat. Oni nie pragną zmian. Chcą żyć tak jak zawsze, a my im w tym przeszkadzamy."

Patryk z powodu kalectwa okłamuje Edytę. Nie chce być dla niej ciężarem. Zmaga się również z depresją, popada w alkoholizm. Pogrąża się w osobistych problemach. Pomisyjna trauma trwa i trwa. Ale na szczęście są bliscy mężczyzny, którzy wspierają. Nie zmienia to faktu, że ów bohater czuje się wyobcowany, trochę wycofany od innych ludzi i ma poczucie, że już nic pozytywnego go w życiu nie spotka. Ale los rozda dla niego inne karty....

Styl autorki jest lekki i wciągający, rozdziały są krótkie i co należy zaznaczyć, ukazane z perspektywy trzech osób - Edyty, Patryka oraz ich córki Darii. Mamy okazję poznać ich z tej emocjonalnej strony. Bardzo podobała mi się taka konstrukcja fabuły.

"To jedno kłamstwo" to historia o drugiej szansie, o dorastaniu do pewnych decyzji, o trudnych wyborach, stratach i zyskach, poświęceniu i o tym, że prawdziwego uczucia nie zatrze nawet czas i potrafi zburzyć każdą ścianę.

„To jedno kłamstwo” to poruszająca opowieść o miłości, stracie i tajemnicy, która przez lata kładzie się cieniem na życiu bohaterów. Już sam opis sugerował mi, że to będzie historia pełna emocji i taka jest. Dodatkowo znam już pióro autorki, która tworzy poruszające i bardzo życiowe historie, które wciągają od pierwszej strony.

Edyta jest studentką, która dorabia w pubie. Tam też poznaje Patryka, który jest zawodowym żołnierzem i wkrótce wyrusza na misję do Afganistanu. Ich relacja rozwija się błyskawicznie z poczuciem nieuniknionego rozstania. Ich uczucie jest intensywne, ale też autentyczne. 

Niestety po sielance przychodzi czas rozłąki, a druzgocąca wiadomość, że Patryk nie żyje burzy plany i marzenia. Do tego dochodzi niespodzianka jaką jest samotne macierzyństwo. Autorka ma cudowny warsztat, pełen emocji, uczuć i delikatności. Bardzo podobało mi się jak poprowadziła wątek samotnego macierzyństwa, który zwieńczył pierwszą część książki.

Druga część powieści, rozgrywa się kilkanaście lat później. Jest ona bardziej skupiona na Darii, córce Edyty i Patryka. Historia ożywia się, ponieważ dziewczyna nadaje barw tej powieści. Jest ona bardzo dojrzała, spokojna i poukładana jak na swój wiek. Odkrywanie przez Darię prawdy o ojcu buduje napięcie i stopniowo odsłania kolejne warstwy tajemnicy. 

Autorka umiejętnie  połączyła romans z wątkiem tajemnicy. Książka pokazuje, jak jedno kłamstwo może wpłynąć na życie kilku osób i zdeterminować ich wybory na długie lata. To również opowieść o tożsamości,  o potrzebie poznania własnych korzeni i zrozumienia przeszłości, by móc budować przyszłość. Autorka pokazuje też jak bolesne wydarzenia mogą rzutować na decyzje człowieka.

Styl powieści jest przystępny, emocjonalny, miejscami bardzo sugestywny. Autorka skupia się na uczuciach bohaterów, dzięki czemu historia jest bliska i angażująca.

„To jedno kłamstwo” to książka dla czytelników ceniących historie o wielkiej miłości wystawionej na próbę, rodzinnych sekretach i sile prawdy. To opowieść, która przypomina, że przeszłość prędzej czy później upomni się o swoje miejsce.

„To jedno kłamstwo” Małgorzaty Kasprzyk to wzruszająca historia o miłości, stracie i konsekwencjach jednej decyzji, która zmienia życie na długie lata.

Główną bohaterką jest Edyta młoda, ambitna studentka, która dorabia jako kelnerka. Przypadkowe spotkanie z Patrykiem całkowicie odmienia jej życie. Zakochują się w sobie bardzo szybko, a ich uczucie jest intensywne i prawdziwe. Niestety mają dla siebie tylko tydzień, ponieważ Patryk wyjeżdża na misję do Afganistanu. Niedługo później Edyta dostaje wiadomość o jego śmierci. Zostaje sama, w ciąży, z bólem i wspomnieniami.

Najbardziej poruszyło mnie to, jak autorka pokazała samotność Edyty. Jej siłę, ale też kruchość. To nie jest bohaterka idealna, ona po prostu próbuje przetrwać. Wychowuje córkę Darię najlepiej, jak potrafi. Żyje wspomnieniami i tym, co mogło być. A czytelnik razem z nią nosi w sobie

pytanie: co by było, gdyby…

Kiedy po latach zaczyna wychodzić na jaw prawda, historia nabiera jeszcze większej głębi. Tytułowe jedno kłamstwo okazuje się czymś, co zniszczyło nie tylko relację dwojga ludzi, ale wpłynęło na całe życie ich dziecka. To pokazuje, że nawet jeśli kłamiemy „w dobrej wierze”, skutki mogą być bolesne i długotrwałe.

Bardzo podobało mi się to, że książka jest opowiedziana z kilku perspektyw – Edyty, Patryka i Darii. Dzięki temu możemy zobaczyć tę samą historię z różnych stron i lepiej zrozumieć decyzje bohaterów. Nikt tutaj nie jest czarno-biały. Każdy ma swoje lęki, słabości i powody.

Autorka porusza trudne tematy: depresję, próbę samobójczą, ucieczkę w alkohol, samotne macierzyństwo. Robi to jednak w sposób delikatny i wyważony. Nie ma tu przesady ani sztucznego dramatu tylko są prawdziwe emocje.

„To jedno kłamstwo” to historia o tym, jak łatwo coś zniszczyć i jak trudno odbudować zaufanie. To też opowieść o wybaczeniu i o tym, że miłość, choć zraniona potrafi przetrwać wiele.

Okładka książki jest przepiękna. Nie wiem, jak finalnie będzie się prezentować, ale mam nadzieję, że wydawnictwo dołoży wszelkich starań, by była najpiękniejsza. Ta gra kolorów, kobieta na środku... Wszystko zgrało się wręcz cudownie. Zapewne będą kremowe strony, które już wiem, że są nieco zadrukowane... To naprawdę dodaje uroku! Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Porozpływałam się nad okładką, więc pora przejść do najważniejszego – zawartości. Jest to moje chyba dziewiąte spotkanie z piórem autorki. Miałam też okazję napisać opowiadanie do antologii, do której pisała też autorka, więc dobrze wiem, na co ją stać. Nie bez podparcia twierdzę, że ta książka jest NAJLEPSZĄ ze wszystkich, które miałam okazję poznać. Naprawdę! Nie sądziłam, że aż tak mi przypadnie do gustu. Czyta się tę powieść bardzo szybko i lekko, nie ma jakichkolwiek przeszkód podczas czytania, co więcej przez książkę się płynie. Strony umykają zdecydowanie zbyt szybko... Ja od razu wpadłam do świata bohaterów i nie za bardzo chciałam z niego wyjść... Małgosia ma już wypracowany styl, wie, jak napisać książkę, by zainteresować czytelnika. Po prostu musicie przeczytać tę książkę i już!

Postaci jest tutaj sporo, mamy kilku narratorów. Akcja dzieje się w przeszłości i obecnie, można powiedzieć, że na dwa pokolenia. Był to trafny zabieg, ponieważ... Przeszłość upomina się o prawdę. I to całkowicie przypadkowo. Edyta i Patryk są bohaterami obu stref czasowych, ale poznajemy ich, gdy są młodzi. Nie mają zobowiązań, zresztą jak w ich sytuacji jakiekolwiek zobowiązania można mieć? Obojga polubiłam, aczkolwiek bliżej mi było do Patryka. Szybko zaczęłam czuć jego emocje, a Edyty było mi ogromnie żal. Bo nikt nie zasługuje na takie świństwo... Jednak kto jak nie my, kobiety, damy sobie radę? Daria to dziewczyna zbliżona zachowaniem do obecnej młodzieży, więc myślę, że bez problemu młodsi czytelnicy powinni ją rozumieć. Była rozważna, a sam styl jej bycia na tle innych młodych dorosłych trochę mi zaimponował. Cieszę się, że autorka postanowiła stworzyć realne portrety bohaterów, którzy nie są stworzeni na jedno kopyto, a jak najbardziej moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości.

Akcja książki jest dynamiczna, mimo iż jest w niej wiele rozważań bohaterów, czyli więcej opisów niż dialogów. Spokojnie, na pewno nie będziecie się nudzić. Pisarka przygotowała dla Was wiele zwrotów akcji. Plot twistów, których nikt się nie spodziewał... Czułam również emocje Edyty, Darii, a w szczególności Patryka. To on jest moim bohaterem numer jeden. Nie ma tu zbyt wiele scen łóżkowych, a jak już są, to opisane względnie i ze smakiem. Nie powinniście się ich obawiać.

Autorka skupia się nie tylko na relacjach damsko-męskich, czy rodzinnych. Pokazuje nam na przykładzie bohaterów, jak kłamstwo może wyrządzić wiele krzywdy innym osobom, a przede wszystkim sobie. O tym, że nie warto zaprzepaścić swojej drugiej szansy. Że warto przebaczać, mimo doznanego cierpienia, ale po to, by poczuć się samemu lepiej.

Przyznam szczerze, że od kilku miesięcy chodzi za mną napisanie książki w podobnym stylu, co właśnie ta. Mam już wstępny zarys fabuły, ale nie mam czasu jej pisać, ponieważ idę po kolei z projektami, nie lubię mieć rozgrzebanych plików. Powiedzcie mi, czy takie wątki Was interesują? Lubicie taką tematykę?

Jestem bardzo, ale to bardzo wdzięczna za to, że mogłam zostać patronką tej cudownej książki. Jest prześliczna, jeśli chodzi o szatę graficzną, ale jej treść też jest świetna i warta uwagi. Nie mogłam wybrać sobie lepszej pozycji pod swoje skrzydła. 🪽

Reasumując, chciałabym bardzo polecić Wam tę opowieść. Ja jestem naprawdę zaskoczona i wiem, że autorka podniosła sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Ta książka jest świetna i mam nadzieję, że jeśli będzie mi dane przeczytać kolejne, to będą tak dobre jak ta lub jeszcze lepsze (czyli musiałyby zwalić mnie z nóg). Idealna dla osób lubiących opowieści obyczajowe, romanse, czy tym, którzy lubią pióro Małgosi i chętnie czytają jej książki. Zdecydowanie warto!