Doktórka od familoków

O katastrofie w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej słyszał każdy, o „śląskim Czarnobylu” i „znikających dzieciach”, niekoniecznie. Magdalena Majcher, by ocalić od zapomnienia dramat tysięcy śląskich dzieci i ich rodzin dotkniętych ołowicą oraz pokazać heroiczną walkę lekarki, Jolanty Wadowskiej – Król, o ich zdrowie i lepsze życie, stworzyła powieść „Doktórka od familoków”.

Przerażające losy pracowników Huty Metali Niezależnych w Szopienicach oraz ich rodzin mieszkających bezpośrednio za jej murami poznajemy z dwóch perspektyw; lekarki Jolanty Wadowskiej – Król oraz fikcyjnej postaci, Heleny Kościelniak, której opowieść utkana została z wielu prawdziwych historii szopienickich rodzin.

Magdalena Majcher wiarygodnie opisała pełne niedostatków życie w sąsiedztwie hutniczych kominów. Ukazała codzienne zmagania, problemy, troski i dylematy całkowicie oddanych swoim dużym rodzinom matek oraz ciężką, zapewniającą byt, ale wyniszczającą i odbierającą zdrowie pracę ojców. Autorka skrupulatnie przedstawiła objawy i przebieg, zataczającej coraz szersze kręgi wśród mieszkańców Szopienic, ołowicy, z którą, na przekór ówczesnej władzy postanowiła walczyć tytułowa doktórka.

„Doktórka od familoków” to swoisty hołd złożony Jolancie Wadowskiej – Król, lekarce z powołania, bohaterce, która kładąc na szali bezpieczeństwo własne i swoich najbliższych, pomogła zdiagnozować i wyleczyć tysiące dzieci chorych na ołowicę oraz zapewnić im i ich rodzinom godne warunki życia. To opowieść o kobiecie niezłomnej i zdeterminowanej, „Matce Boskiej Szopienickiej”, którą za odwagę i bezkompromisowość w działaniu, ówczesna władza postanowiła ukarać. W jaki sposób? Tego dowiecie się z najnowszej powieści Magdaleny Majcher, którą serdecznie polecam. 

Lata siedemdziesiąte.

Szopienice – dzielnica Katowic.

Mieszkają tu prości, ubodzy ludzie w bardzo ciężkich warunkach socjalnych. Żyją tu. Mają dzieci. Bo jest praca. Huta. „Huta żywicielka”.

Jest jednak ktoś, kto zauważa, że dzieci są tu mniejsze, gorzej rozwinięte, chorują. Rejonowa szkoła specjalna jest przepełniona. I może to właśnie ta.. huta. „Huta trucicielka” – naznacza żyjące się tu dzieci.

„W Szopienicach liczył się przemysł, nie ludzie”.

Doktor Jolanta Wadowska- Król – pediatra „z małej przychodni w dzielnicy, od której świat wolał odwracać wzrok”, lubiana i ceniona wśród lokalnej społeczności „doktórka” z powołania, z misją, i z potrzeby serca – postanawia działać w tajemnicy i przeciwko władzy w słusznej sprawie. A zauważona przez nią katastrofa ekologiczna i społeczna wywołana działalnością państwowej huty przekroczyła skalą nie tylko ją i rodziców chorych dzieci..

„Doktórka od familoków” to fabularna historia ołowicy w Szopienicach. Przerażająco autentyczna opowieść o przeszłości, która tylko pozornie minęła. O tym, jak do dziś Śląsk płaci cenę za przemysł. Jak płacą ją kolejne pokolenia swoim zdrowiem i życiem. I o tym jak mało jest takich ludzi jak tak zwyczajnie niezwykła „Matka Boska szopienicka” – mających odwagę stanąć po stronie najsłabszych.

Polecam.

BRUNETTE BOOKS

Uwielbiam czytać historie oparte na faktach.

Z ogromną ciekawością zagłębiłam się w lekturę książki o niezłomnej lekarce. Jolanta Wadowska - Król postanawia na własną rękę przeprowadzić badania, gdy dzieci z rodzin mieszkających w pobliżu Huty Cynku i Ołowiu w Katowicach zapadają na epidemię ołowicy. Wyniki okazują się przerażające. Lekarka robi wszystko, by pomóc rodzinom mieszkającym w pobliskich familokach pomimo tego, że wie o tym, że jej działania nie spodobają się władzom PRL, bo dla nich prawda jest niewygodna. Poznajemy prawdziwą lekarkę z powołania.

Przyznam, że nie znałam tej historii, bo to działo się latach siedemdziesiątych. Jednak dzięki autorce możemy poznać historie zapomniane i nieznane dla nas. Warto poznać tą zdeterminowaną lekarkę, która postanowiła przyjrzeć się, co działo się w okolicach "Śląskiego Czarnobylu". Pani doktor to skromna kobieta, która nie patrzyła na to, że może ją spotkać kara ze strony władz.

Książka wciągnęła mnie i przeczytałam ją w błyskawicznym tempie. Nie mogłam od niej oderwać się ani przez chwilę. Lektura zapewniła mi mnóstwo emocji.

Jeśli lubicie historie o prawdziwych bohaterkach i odważnych kobietach to koniecznie przeczytajcie tę książkę. Magdalena Majcher stworzyła niesamowicie poruszającą powieść i dzięki niej mogłam poznać historię, której nie znałam.

Fani literatury faktu będą zachwyceni.

Natomiast ja czekam z niecierpliwością na kolejne powieści autorki.

Polecam z całego serca!

Magdalena Majcher niemal nigdy nie każe nam na siebie długo czekać i zawsze częstuje nas zupełne nową powieścią. Ich treści są mądre, wciągające, często też wzruszające. Autorka obecnie odeszła nieco od stuprocentowo fikcyjnych powieści obyczajowych, woli przedstawiać nam historie prawdziwe. Kilka z nich to książki z gatunku true crime, co oznacza, że wciągnąć ma nas realna historia z morderstwem w tle. Tym razem tak nie jest- „Doktórka od familoków” to książka, w której przejawia się siła walki o życie bardzo młodych ludzi.

Na początku muszę podkreślić, że wcześniej nic nie wiedziałam o katowickiej epidemii ołowicy w latach siedemdziesiątych. Po pierwsze, nie jestem mieszkanką tego miasta, a po drugie nie było mnie jeszcze wówczas nawet na świecie, a i później nikt nie rozpowiadał o tym problemie w mediach. Warto także wyjaśnić sobie, czym były tytułowe familoki. Według różnorakich zapisów książkowych i objaśnień autorskich za familoki uchodziły budynki wielorodzinne, przeznaczone dla pracowników przemysłu ciężkiego i ich rodzin, przede wszystkim górników czy hutników. W moim rejonie nazywało się takie budynki barakami, ale ich wygląd pozostawał wiele do życzenia. Opisane przez Magdalenę Majcher familoki znajdowały się w biednej dzielnicy Katowic, Szopienicach. Mieszkańcy nie mogli liczyć na ciepłą wodę, toaletę, a wilgoć i ciągle pojawiający się grzyb tylko dobijał ich trudną egzystencję. Cóż jednak było robić, jeśli akcja powieści rozgrywa się w latach siedemdziesiątych, a zatem w głębokim okresie komunizmu? Bohaterowie książki mieszkają bardzo, ale to bardzo biednie, a praca mieszkańców Szopienic znajduje się dosłowne za murem. Chodziło bowiem o Hutę Metali Nieżelaznych Szopienice, która prężnie działała od ponad stu lat. Niestety, ołów jako metal ciężki sprawiał niebagatelne kłopoty, na dodatek nie tylko pracownikom, ale także członkom ich rodzin, w tym małym dzieciom… Jakie spustoszenie sieje tenże metal w organizmie człowieka? Jak działa na rozwijający się dopiero umysł dziecka? Warto się tego dowiedzieć, a sens tej książki dobrze wyjaśni to czytelnikom.

Wisienką na torcie jest tu działanie Jolanty Wadowskiej-Król. Kobieta jest mieszkanką Katowic, a także pediatrą z prawdziwego powołania. Gdy zauważa, że jedno z dzieci ma wręcz niewyobrażalnie wysoki poziom ołowiu we krwi, nie zamiata sprawy pod dywan. Mimo przymusowego działania w konspiracji robi wszystko, by przebadać jak najwięcej mieszkańców Szopienic i pomóc niczemu niewinnym dzieciom. Jej determinacja, siła walki, ryzyko zawodowe jest tutaj niemal niewiarygodne, ale Jolanta Wadowska-Król nie próżnuje. Co więcej, nie jest to fikcyjna postać, tylko prawdziwa pani doktor, która stanęła niemal na rzęsach, by pomóc swoim małym pacjentom. Jak silne okaże się zaangażowanie pani doktor? Czy przeprowadzane przez nią badania przyniosą jakiekolwiek efekty? Bardzo, ale to bardzo mocno zachęcam do lektury, gdyż takich lekarzy nam trzeba!

Książkę czytało mi się znakomicie, ale to nie jest dziwne, gdy sięga się po teksty stworzone przez Magdalenę Majcher. W „Doktórce od familoków” podobał mi się swego rodzaju kontrast- z jednej strony wspomniana huta ołowiu była żywicielką dla pracowników, ale też trucicielką dla ich rodzin. Co zatem wybrać? Przecież w tak trudnych czasach, jak lata siedemdziesiąte, trzeba było z czegoż żyć, opłacać rachunki, kupić chleb, prawda? Jest to bardzo trudny temat do refleksji, jednakże autorka poradziła sobie z nim nienagannie. Co więcej, poza opowieścią o niezłomnej lekarce pisarka poczęstowała nas historią Heleny- typowej katowickiej pani domu żyjącej w głębokiej komunie. Wówczas wielodzietność, kłopoty małżeńskie były na porządku dziennym. Czy Helena została sama z wiedzą o chorobach swoich dzieci? Czy radziła sobie w biedzie, niewygodach? Warto samemu się o tym przekonać, gdyż temat został przedstawiony w sposób wciągający.

Czy polecam tę powieść? Oczywiście, tym bardziej, że wielu współczesnych czytelników zapewne nie słyszało o heroicznej walce Matki Boskiej Szopienickiej.

Znacie twórczość Magdaleny Majcher? Autorka pisze książki które opierającą się na faktach. Jak o niektórych sprawach czytałam, inne były mi mniej znane, tak nie wiem jak ominęła mnie i nawet o uszy mi się nie obiła sprawa katowickich "ołowików" i lekarki Joanny Wadowskiej-Król.

Lata 70, familoki obok huty, Szopienice, dzielnica Katowice. Mieszkają tam pracownicy huty, osoby wielodzietne, biedne, cieszące się, że mają prace. Niestety kolorowo nie jest, dzieciaki z tych okolic chodzą do szkoły specjalnej, która pęka w szwach, cierpią na niedokrwistość. Pewnego dnia doktor Król odkrywa dlaczego tak jest, dzieci cierpią na zatrucie ołowiem, u niektórych są to dziesięciokrotnie przekroczone normy.

Lekarka zaczyna działać, dzieci kierowane są do szpitali, sanatoriów, tylko kiedyś muszą wrócić do domu, na te skażone tereny, Pani Doktor nie chce do tego dopuścić.

Lata 70 a więc władza wiedzie prym, chyba dlatego o Pani Król jest cisza, a jej dokonania ujrzały światło dzienne dopiero niedawno. Historia z Szopienic to taki nasz polski Czarnobyl, ja dzięki autorce mogłam poznać te historię i bardziej się nią zainteresować, nigdy wcześniej o tym nie słyszałam. Wstrząsającą opowieść o tym jak zostało zniszczone życie dzieci, jak nieodwracalne zmiany dokonały się w ich organizmach, straszne.

Nie mogłam książki odłożyć, dopóki jej nie skończyłam. Wywołuje emocje, wzburzenie, współczucie dla tych ludzi, żyjących ubogo, ale wspierających się na wzajem. Miejsce które daje zapewnia im byt, jednocześnie truje ich dzieci. Czy zarząd huty o tym wiedział? Możliwe, że zdawali sobie sprawę, tym bardziej boli jak niewarte było dla nich ludzkie życie.

Polecam

„Doktórka od familoków” przedstawia obraz wydarzeń, które odcisnęły piętno na historycznej części Katowic - Szopienicach. Jest to jedna z najsmutniejszych historii w dziejach miastach, która miała miejsce w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

Magdalena Majcher stworzyła niesamowitą historię opartą na faktach autentycznych, w której z niezwykłą dokładnością i zaangażowaniem pisze o sytuacji rodzin, które mieszkały w bliskim otoczeniu huty i walecznej ale zarazem skromnej lekarce, która starała się im pomóc.

Akcja powieści jest raczej powolna i nie ma zaskakujących zwrotów akcji. Jednak wciąga ona do tego stopnia, że przeczytałam ją w dwa wieczory, bo po prostu nie byłam w stanie oderwać się od lektury. Autorka pobudziła moją ciekawość i spowodowała, że podczas czytania książki wiele faktów odrazy sprawdzałam w Internecie, aby jeszcze więcej o nich doczytać.

Trzeba przyznać, że Magdalena Majcher świetnie oddała klimat PRL-u i trudy życia w przemysłowej dzielnicy, gdzie rodziny niejednokrotnie były zmuszane do wyboru pomiędzy bytem, a zdrowiem. W Szopienicach bieda odbierała nadzieję na lepsze życie i nadzieję, że ludzi może czekać jeszcze coś dobrego tym bardziej, gdy dzieci chorowały i umierały. Wszystko to przedstawiła na przykładzie osób autentycznych i wykreowanych postaci, które powstały na podwalinach wspomnień. Rodzina Kościelniaków odrazu skradła moje serce. Helena to bardzo intrygująca postać, która ma ogromne i dobre serce, ale kiedy trzeba potrafi być stanowcza oraz twarda. To taka typowo „kobita ze Śląska”, a kto mieszka na Śląsku wie o czym mówię.

Cieszę się, że wreszcie ktoś poruszył ten temat. Wcześniej cała historia tylko obiła mi się o uszy, ponieważ przypadkiem trafiłam na nią przy pisaniu pracy na zaliczenie na studiach. Jednak uważam, że jest to temat o którym trzeba mówić głośno nawet po tylu latach. Trzeba głośno mówić o osobach takich jak pani doktor Jolanta Wadowska-Król, bo jest ona bohaterką wielu rodzin i dzieci, które uratowała. Dzieci, które już są dorosłe, ale dalej zmagają się ze skutkami nadmiernej ilości ołowiu w organizmie. Jednak żyją, a to wszystko dzięki uporowi i nieugiętości pani doktor.

Odnoszę wrażenie, że „Doktórka od familoków” to najlepsza książka autorki jaką czytałam. Oczywiście przy każdym tytule research jest dokładny, ale w tym wypadku czuć znacznie większą autentyczność i widać cały ogrom pracy jaki został włożony w jej powstanie. Czy polecam? Oczywiście, że tak! Koniecznie sięgnijcie po „Doktórkę od familoków” i poznajcie historię „śląskiego Czarnobyla”.

Magdalena Majcher stworzyła powieść inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami – opowiada o epidemii ołowicy, "znikających dzieciach", "śląskim Czarnobylu" oraz niełatwej walce doktor Jolanty Wadowskiej-Król – walce o zdrowie i życie małych pacjentów. Autorka zabiera czytelników w sam środek wydarzeń – do lat 70. ubiegłego wieku, ciasnych izb familoków, za mury huty ołowiu, na szopienickie ulice i przydomowe podwórka oraz do lekarskich gabinetów. Wszystkie te miejsca ożywają, podobnie zresztą jak postaci, ówczesne realia i emocje, które towarzyszyły Wadowskiej-Król i rodzinom dotkniętym tragedią. "Doktórka od familoków" to obraz rodzinnego życia i zwykłej codzienności w robotniczej dzielnicy, w cieniu huty. To poczucie wspólnoty, śląskie tradycje, małżeńskie wzloty i upadki, rodzicielskie zmagania, a także ciężka praca, bieda i trudne warunki bytowe. To rzeczywistość, w którą niespodziewanie wkrada się lęk o zdrowie i życie dzieci oraz pogłębiające się rozdarcie między koniecznością utrzymania pracy a zapewnieniem bezpieczeństwa rodzinie.

"Doktórka od familoków" to poruszająca powieść, która zachwyca realizmem i którą czyta się jednym tchem. Ma w sobie dużo smutku, bo sytuacja szopienickich rodzin, a szczególnie dzieci nie była łatwa, ale jednocześnie przynosi nadzieję i inspiruje – przypomina, że na świecie są ludzie, którzy wykonują swoją pracę z pasją i dla których drugi człowiek jest najważniejszy. Takich historii potrzebujemy. Gorąco polecam.

👩‍⚕️ Lata 70. XX wieku. W jednej z katowickich dzielic do pediatrki, Jolanty Wadowskiej-Król, trafia coraz więcej dzieci z niedokrwistością. Są one mniejsze niż ich rówieśnicy, mają problemy w szkole i częściej chorują. Lekarka jest zaniepokojona losem swoich małych pacjentów. Decyduje się dokładniej przepadać dzieci. Okazuje się, że za ich problemy nie jest odpowiedzialna, jak wcześniej sądzono bieda i zły status materialny rodzin, ale zatrucie ołowiem. To odkrycie z pewnością nie spodoba się PRL-owskim władzom, ale dla ,,Matki Boskiej Szopinickiej" życie i zdrowie jej pacjentów jest najważniejsze i zrobi wszystko, żeby im pomóc.

👩‍⚕️ ,,Doktórka od familoków" to książka o heroicznej lekarce, która była gotowa poświęcić swoją wolność w imię pomocy małym pacjentom. Historia Jolanty Wadowskiej-Król wydaje się nieprawdopodobna. To z jaką pasją, zaangażowanie i niezłomnością walczyła o każde dziecko jest wręcz niespotykane. Działania podejmowane przez katowicką lekarkę nie były na rękę ówczesnej władzy. Mimo tego Jolanta Wadowska-Król nie wahała się. Taki rodzaj odwagi budzi ogromny szacunek. Przy swoich działaniach przedstawiona bohaterka była niebywale skromna. Na każde słowa uznana odpowiadała, że to przecież jej praca.

👩‍⚕️ Książka pokazuje zgubny wpływ PRL-owskiej władzy na świadomość mieszkańców oraz codzienne życie zwykłych szopienickich rodzin dla których fabryka była jedyną żywicielką.

👩‍⚕️ ,,Doktórka od familoków" to książka o niezwykłej kobiecie, która ponad wszystko kochała swoją pracę. Nie słyszałam wcześniej o pani Jolancie. Cieszę się, że miałam okazję poznać historię tak inspirującej i zdeterminowanej kobiety. Na kartach książki można dostrzec ogrom pracy włożonej przez Autorkę. Przedstawione wydarzenia są wręcz namacalne. Autorka z ogromną wrażliwością i troską o najdrobniejsze szczegółu przenosi nas do trudnej przeszłość. To świetna książka o niezwykłej kobiecie.

Cała opinia na moim blogu: [Adres usunięty]

Dziś chciałabym napisać kilka słów o książce niezwykle bliskiej mojemu sercu- jako mieszkance Katowic i Dąbrówki Małej (dzielnica sąsiadująca z Burowcem i Szopienicami), ale także jako wieloletniej pacjentce doktor Wadowskiej- Król.

Dlatego też, gdy tylko zobaczyłam tę książkę w zapowiedziach wydawniczych, wiedziałam, że będzie to coś wyjątkowego i zostanie przypomniana jedna ze smutniejszych kart z historii Katowic lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku, o której niestety nadal bardzo mało się mówi.

Na końcu przytoczę Wam troszkę historii*, byście wiedzieli, o co ta naprawdę chodzi i od czego cała ta historia się zaczęła...

Historia opisana w "Doktórce od familoków" wydarzyła się w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku.

We wspomnianych Szopienicach* prężnie działa huta ołowiu, która daje zatrudnienie tysiącom ludzi. Wokół niej mieszkają setki rodzin- są to rodziny wielodzietne, biedne (zazwyczaj tylko ojciec pracuje na utrzymanie całej rodziny), a same familoki* (bloki mieszkalne) bez dostępu do bieżącej wody, z wychodkami na zewnątrz, zagrzybione i zimne wołają o pomstę do nieba. Bajtle* (dzieci) biegają po dzielnicy umorusane od góry do dołu, podziwiając kolorowe dymy unoszące się z hutniczych kominów. Bieda w dzielnicy aż piszczy, ludzie nie widzą perspektyw na przyszłość... popadają coraz większy marazm.

Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy do młodej lekarki rejonowej trafi coraz więcej dzieci z anemią i innymi upośledzeniami, a także deficytami w obszarach neurologicznych i psychologicznych. Dzieci nie radzą sobie z nauką, ich inteligencja plasuje się poniżej normy- wyraźnie odstają od swoich rówieśników i z innych dzielnic, oddalonych od huty. Doktórka ma swoje podejrzenia, a pierwsze badania tylko to potwierdzają. Pewnego dnia w jej gabinecie pojawia się Bożena Hager-Małecka- znana profesor pediatrii. Kobiety w tajemnicy zaczynają badać tysiące szopienickich dzieci... Wyniki okazują się zatrważające, a władze coraz bardziej zaczynają przyglądać się działalności pani doktor...

Do ludzi zaczyna docierać porażająca prawda...

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i bardzo się cieszę, że zaczyna się ono od tak wyjątkowej historii. Magdalena Majcher stworzyła niesamowitą opowieść opartą na autentycznych wydarzeniach. Jest to historia niezwykła i bardzo się cieszę, że wiele osób dowie się o istnieniu tak odważnej i bohaterskiej, a zarazem bardzo skromnej kobiety, jaką jest Pani doktor Jolanta Wadowska-Król, zwana także "Matką boską szopienicką". O takich postaciach trzeba mówić głośno i wyraźnie, by dowiedziało się o nich jak najwięcej osób- bo to dzięki jej determinacji setki rodzin zostały przesiedlone, z sąsiedztwa trującej huty a tysiące dzieci uratowane, choć deficyty, których nabawiły się przez ołów w dzieciństwie, towarzyszą im do dziś.

W tym miejscu trzeba również wspomnieć o pielęgniarce Wiesławie Wilczek- która niestrudzenie towarzyszyła pani doktor Król, oddając całe swoje serce i czas, który mogła przecież przeznaczyć na zupełnie inne cele.

(Na yt można znaleźć kilka filmów, w których można sobie przybliżyć, postać pani Jolanty Wadowskiej- Król, a także film z uroczystości nadania jej tytułu Honoris Causa w 2021 roku).

Autorka doskonale oddała klimat tamtych (słusznie minionych) lat, pokazując, jak bardzo trudne było życie w tej przemysłowej dzielnicy, gdzie bieda i beznadzieja odbierały nie tylko nadzieję na lepsze życie, ale i zdrowie oraz godność człowiekowi.

Akcja powieści może nie goni na złamanie karku, nie ma tu zaskakujących zwrotów akcji, ale powieść niesamowicie wciąga, rozbudza ciekawość, otwiera wielkie pole do popisu dla wyobraźni.

Bohaterowie są genialnie wykreowani (pominę w tym miejscu oczywiście postacie autentyczne) - rodzina Kościelniaków skradła moje serce od początku. Są to wprawdzie postacie fikcyjne, ale stworzone na podstawie wspomnień ludzi autentycznych- mieszkańców dzielnicy i pracowników huty. Pokazali oni, jak wyglądało codzienne życie, czym się martwili, co ich radowało, a co spędzało sen z powiek, jakie panowały nastroje polityczne i społeczne.

Sama Helena Kościelniakowa to także intrygująca postać, zawierająca w sobie wszystkie cechy śląskiej kobiety. Twardej i stanowczej, ale oddanej całą sobą swej rodzinie, niosącej pomoc i oparcie innym, choć sama nie ma nic.

Książka napisana jest pięknym językiem, czyta się ją fenomenalnie, choć łzy nieraz zasnuwają czytane strony.

Autorka włożyła ogrom pracy w tę książkę i to naprawdę widać. Na końcu znajduje się obszerna bibliografia, dzięki której można bardziej przybliżyć sobie historię "Śląskiego Czarnobyla".

Bardzo się cieszę, że mogłam przeczytać tę książkę tuż przed premierą. Zdecydowanie jest to najlepsza historia, jaką przeczytałam w ostatnim czasie i będę ją polecać każdemu, bo postać doktor Jolanty Wadowskiej - Król zasługuje na to, by nie zostać zepchniętą w zapomnienie.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Kawał porządnej historii, o której się mówi niezwykle mało... coby nie powiedzieć, że wcale.

Jolanta Wadowska-Król była pediatra w małej Śląskiej miejscowości. Szopienice dzięki Hicie Melali Niezależnych dawały pracę wielu ludziom. Huta była jednocześnie żywicielką i trucicielką wielu rodzin. Do przychodni nieustannie przychodziły matki z dziećmi, u których występowały nietypowe objawy. Niedokrwistość, bociani chód, opóźnienie w rozwoju. Dzieci były mniejsze i mniej sprawne fizycznie i intelektualnie niż ich rówieśnicy z innych miejscowości, oddalonych od Huty i Szopienic. Wnioski okazały się zatrważające. Dzieci chorowały na ołowicy, chorobę dość powszechną, ale wśród pracowników huty. Lekarka uruchomiła lawinę wydarzeń. Nie zaważając na konsekwencje, zaczęła nierówną walkę z PRL-owskim systemem i władzą o zdrowie szopienickich dzieci.

Niebywała lektura. Lekarka z powołania, dla której nie liczyły się zaszyczyty a dobro małych pacjentów. Dzieci i rodzice nieswiadomi zagrożenia i tykającej bomby, na jakiej żyli do tej pory. Warunki urągające ludzkiej godności.

Magdalena Majcher stworzyła powieść opartą na faktach, którą czyta się z ogromnym zainteresowaniem. Zbudowała historię szopienickich rodzin, na autentycznych wydarzeniach. Owianą niepewnością nadchodzącego jutra, naznaczony strachem i troską o dzieci. Pełną gęstej atmosfery (nie w przenośni, a dosłownie) od smogu, ołowiu i dymu wydobywających się z kominóww huty. Pełną absurdów PRL-u, gdzie system i władzą miały decydujący wpływ na wszystkie decycje. Gdzie strach przeplata się z dobrą wolą i chęcią pomocy. W której widać tlącą się iskierkę nadziei dla chorych dzieci.

Polecam lekturę, bo temat ,,Śląskiego Czarnobyla" wciąż jest dość mało znany.

Na samym początku chciałabym podziękować Magdalenie Majcher za „Doktórkę od familoków”. Nie wiem, jak to się stało, ale o tej części historii, którą opisuje autorka nie miałam pojęcia. Teraz uważam, że o katowickich „ołowikach” i ich superbohaterce Doktor Jolancie Wadowskiej-Król powinien wiedzieć każdy.

Mamy lata 70. XX wieku i Szopienice dzielnicę Katowic, która powstała dookoła działającej tam huty. W wybudowanych familokach zamieszkiwali pracownicy zakładu i ich rodziny, nie zdając sobie sprawy, że żyją na „eko-bombie”, która systematycznie ich truje.

Do lokalnej przechodni pediatrycznej trafiają kolejne dzieci z anemią, a w szkołach specjalnych zaczyna brakować miejsca. Doktor Jolanta Wadowska-Król zaniepokojona stanem swoich pacjentów postanowiła zbadać sprawę dokładniej i odkryć powód, dla którego dzieci chorują.

Po wielu przeprowadzonych badaniach krwi i konsultacji z cenioną profesor pediatrii Hager-Małecką wszystko staje się jasne – Ołowica. Stężenie ołowiu u badających dzieci przekraczało normę kilkukrotnie, a każdy dzień przebywania tych dzieci na skażonym terenie przybliżała je do śmierci. Trzeba działać! I choć Doktor Wadowska-Król ma związane ręce postanawia zrobić wszystko, by ratować swoich pacjentów. Nie zważa na to, jakie konsekwencje może sama ponieść.

Anioł nie kobieta. To pierwsze słowa, jakie nasuwają się na myśl po tej lekturze. Pani Jolanta była lekarzem z powołania stawiającym dobro pacjenta ponad swoje. Niewielu jest takich zaangażowanych lekarzy co tym bardziej zasługuje na uznanie, szacunek i przede wszystkim pamięć. O doktor Jolancie nie można zapomnieć i myślę, że wielu lekarzy mogłoby brać z tej kobiety przykład.

„Doktorka od familoków „to niesamowicie poruszająca historia rodzin, dla których huta była „żywicielką, ale również trucicielką”. Skażenie ołowiem dokonało w organizmach dzieci spustoszenie, nieodwracalne skutki, z którymi musiały żyć. Nie wyobrażam sobie, przez co musiały przejść i co czuły matki tych dzieci.

I choć historia ta smuci, to cieszę się, że mogłam ją poznać. Czytajcie kochani.

Akcja powieści toczy się w końcówce lat siedemdziesiątych, a głównym miejscem wydarzeń jest lokalna przychodnia pediatryczna w Szopienicach, czyli jednej z dzielnic Katowic.

Podczas rutynowych przyjęć Pani doktor zauważa, że mali pacjenci, którzy trafiają na oddział są słabiej rozwinięci od dzieci w podobnym wieku. Początkowo uważano, że wpływ na to ma niższy status materialny rodzin zamieszkujących tę dzielnicę. Doktor Jolanta Wadowska-Król zaczyna podejrzewać, że słabszy rozwój dzieci z tego regionu nie jest spowodowany wyłącznie zaniedbaniem opiekunów, lecz zupełnie czymś innym. Rozpoczyna swoje prywatne dochodzenie, prowadząc szczegółową dokumentację i wykonując dodatkowe badania, których wyniki są szokujące.

Autorka stworzyła ciekawą i emocjonalną opowieść o niezwykłej lekarce, która swoją odwagą i determinacją uratowała wiele żyć.

Sięgając po tę książkę nie wiedziałam czego się spodziewać, a otrzymałam rewelacyjny reportaż dotykający niezwykle ciekawego tematu.

Magdalena Majcher w swojej książce idealnie oddała klimat tamtych miejsc, dzięki czemu czytelnik ma możliwość lepszego wyobrażenia toczących się wydarzeń.

Przyznam, że przed przeczytaniem tej pozycji nie słyszałam nigdy o ,,polskim Czarnobylu,, więc tym bardziej jestem zachwycona, że mogłam dowiedzieć się czegoś nowego.

Książka napisana jest bardzo lekkim i przyjemnym językiem, co sprawia, że nie można się od niej oderwać.

Poruszony temat jest naprawdę ciekawy i polecam Wam się z nim zapoznać!