Nigdy nas tu nie było

Od czasu do czasu lubię sobie przypomnieć, dlaczego czytam thrillery psychologiczne, co mnie w nich urzeka. Parę powodów mogę bez problemu wyliczyć. Za rozrywkę, której mi dostarczają, za skomplikowaną fabułę, gdzie trudno wytypować prawdziwego winowajcę, za nieoczywiste zakończenia, za ten dreszczyk emocji, który wywołują i za nietypowych bohaterów z przeszłością, gdzie żaden z nich do końca nie jest ani dobry, ani zły.

„Nigdy nas tu nie było”, doskonale wpisało się w moje oczekiwania. Andrea Bartz zabrała mnie w podróż po niezbadanych zakamarkach ludzkiego umysłu. Napisała wspaniały thriller o dwóch przyjaciółkach, których relacja została zniszczona przez tragiczny splot wydarzeń i mroczny sekret. Autorka niezwykle sugestywnie ukazała mechanizmy toksycznej relacji, istotę współuzależnienia, konsekwencje poddawania się manipulacji. Pokazała, że manipulatorem może być ktoś, kogo znamy od dawna, ale nie tyle dobrze, by się domyślić jego prawdziwej natury. Gdy poczuje, że traci nad nami kontrolę, w odpowiednim momencie wejdzie z butami w nasze życie. Uroni łzę, kiedy trzeba, zrobi żałosną minkę, wypowie słowa, które chcemy usłyszeć lub powie coś, co wzbudzi w nas poczucie winy, byle tylko wywołać oczekiwany efekt.

Dwie bohaterki, dwie przyjaciółki, które łączy wszystko, aż do chwili gdy podzielą je wydarzenia, od których już nie da się uciec. Kiedy okazuje się, że jedna z nich wykazuje socjopatyczne zachowania, druga z nich próbuje wyplątać się z tej relacji. Obowiązkowa pozycja dla wszystkich wielbicieli thrillerów psychologicznych.

„Nigdy nas tu nie było” to wybór Reese Witherspoon Club, to książka, która ma zostać wkrótce zekranizowana przez platformę Netflix. Teraz po jej lekturze z ogromną przyjemnością obejrzę ekranizację, która mam nadzieję, wypadnie w mojej ocenie, równie dobrze jak książka.

Kristen i Emily są jak ogień i woda, ale nie przeszkadza im to przyjaźnić się od lat, a od niedawna łączy je dodatkowo straszna tajemnica. To Kristen w tej parze dowodzi, chociaż Emily często nie zgadza się z decyzjami przyjaciółki, jednak tak jest od niej uzależniona, że nie potrafi się jej przeciwstawić. Wszystko toczy się na zasadach Kristen, która sprytnie manipuluje Emily, ta zaś nie chcąc zranić przyjaciółki, godzi się na wszystkie jej pomysły. Skrywa przed nią swoje prawdziwe uczucia i marzenia, bo nie chce jej zawieść, natomiast Kristen nie uznaje odmowy. Pozornie zostawia ostateczną decyzję Emily, ale robi to w tak sprytny sposób, że ta postępuje zgodnie z jej życzeniem. W ich relacjach następuje przełom, gdy Emily poznaje Aarona i chce z nim być. Zaczyna dostrzegać, jak bardzo była zależna od przyjaciółki, która dotąd psuła jej wszystkie bliskie relacje. Emily, która wciąż dbała o zaspokajanie potrzeb Kristen, uznaje w końcu, że jej sprawy są równie ważne i gdy jej o tym mówi, wydarza się kolejne nieszczęście, które pogłębia tylko rysę w ich przyjaźni.

Każda z nich wraca do swej pracy i swego życia, ale ich serdeczne dotychczas relacje ulegają znacznemu ochłodzeniu. Gdy Emily wydaje się, że już na dobre uwolniła się od przyjaciółki i będzie mogła spokojnie ułożyć sobie życie z nowym chłopakiem, na progu jej domu nieoczekiwanie pojawia się Kristen. Emily udaje, że cieszy się na jej widok, chociaż tak naprawdę jest zupełnie odwrotnie. Pomimo że wcale nie chce już Kristen w swoim życiu, to wyrzuty sumienia nie pozwalają jej, wyrzucić przyjaciółki za drzwi. Zdaje sobie sprawę z tego, że właśnie ona, jako jedyna osoba na świecie była zawsze dla niej wsparciem i kochała ją bezwarunkowo, ale w głowie Emily czai się już strach, bo ostatnio każda ich wspólna wyprawa kończyła się katastrofą. Nadchodzi dzień urodzin Emily i chociaż Kristen bardzo się stara, Emily nie czuje już bliskości z przyjaciółką, a wręcz przeciwnie, coraz bardziej się jej obawia. Niepokój Emily wzrasta, a Kristen widząc, że traci przewagę nad przyjaciółką, w subtelny sposób zaczyna przypominać jej o tym, co zrobiły, chociaż przysięgły sobie, że nigdy nie będą do tego wracać. Konfrontacja dziewczyn jest nieunikniona. Tylko, co z niej wyniknie? Co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni ? Która z nich jest manipulatorką, a która ofiarą? Dwuznaczne zakończenie, nie daje na te pytania odpowiedzi. Pozornie historia się wyjaśnia, wątki zamykają. Zostało już tylko kilka ostatnich zdań na zakończenie. Tylko, czy na pewno wszystko jest już jasne?

A może autorka także sprytnie manipulowała, oddając głos jednej z bohaterek, powodując powstanie więzi pomiędzy nią a czytelnikiem, tak by stała się wiarygodna, ale czy tak do końca można wierzyć jej narracji. Trudno bowiem zrozumieć, że po tylu latach oddanej przyjaźni, kobiety nagle straciły do siebie zaufanie. Czy to jest możliwe, że Emily dotąd nie przeszkadzało zachowanie przyjaciółki, że bezkrytycznie przyjmowała oznaki oddania, a teraz nagle zobaczyła w niej toksyczną osobę z niejasną przeszłością? Czy możliwe jest, by dziesięć lat, niekwestionowanej przyjaźni, kiedy były dla siebie wsparciem i powierniczkami sekretów, unicestwiła jedna tragiczna noc, po której przestały sobie ufać ?

Głównym atutem powieści jest znakomita analiza dysfunkcyjnej relacji dwóch kobiet. Nieśmiałej i wycofanej Emily i dominującej, odważnej balansującej wciąż na krawędzi i lubiącej podejmować ryzyko Kristen. Autorce świetnie udało się wykreować bardzo niejednoznaczne postaci. Do końca nie jest się w stanie przewidzieć, do czego mogą być zdolne, skłócone ze sobą przyjaciółki. Z wielką ekscytacją obserwowałam, jak z wielkiej przyjaźni zmieniło się wszystko w zaciętą walkę o udowodnienie sobie swoich racji. Obie kobiety wzajemnie się okłamują, próbują wybielać swoje postępowanie. Z dnia na dzień przestają sobie ufać i zaczynają odnosić się do siebie z dużym dystansem. Może trochę przeszkadzały mi ciągłe rozważania i monologi bohaterki, której autorka powierzyła narrację, ale z drugiej strony pozwoliło mi to się z nią utożsamić i uczestniczyć w tym, co ona przeżywała. Jej obawy przed przyjaciółką i strach przed tym, co będzie, gdy prawda wyjdzie na jaw. Tempo akcji jest powolne, ale fabuła jest poprowadzona perfekcyjnie i bardzo dobrze przemyślana. „Nigdy nas tu nie było”, to bardzo dobry thriller psychologiczny, który wywołuje niepokój, dreszczyk emocji i zmusza do zadawania pytań, by w końcowym efekcie wprawić w osłupienie i wszystko, co się przez cały czas myślało, poddać w wątpliwość.

Emily i Kristen od dziesięciu lat są najlepszymi przyjaciółkami. Znają się jak łyse konie, mogą mówić sobie o wszystkim i zawsze wzajemnie się wspierają niezależnie od danej sytuacji i od tego, jak daleko będą musiały się posunąć….

Dwie przyjaciółki, których połączy mroczny sekret. Przyjaźń, która zaczyna przeradzać się w coś złego, bardzo toksycznego, wręcz niebezpiecznego…

Są osoby, które przez swoją zaborczość mają ciężko stworzyć zdrową relację. Potrafią manipulować oraz siać mętlik w głowie. Narzucać drugiej osobie swoje zdanie. Tylko czy można jednoznacznie rozpoznać zamiary człowieka, który znajduje się zawsze tam, gdzie akurat szukamy pomocy? Jak rozpoznać taką osobę?

Kristen wydaje się być dobrą przyjaciółką, ale Emily przestaje w to wierzyć. Czuje coraz większy mętlik w głowie i zaczyna analizować jej zachowanie. Wnioski, które wychodzą sprawiają, że kobieta pragnie się zdystansować do tej niezdrowej relacji, tylko czy jej się to uda? Jakie sekrety wyjdą na wierzch?

Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi. Historia naszpikowana jest mrocznymi sekretami i tajemnicami. Akcja kroczy dość leniwym tempem dając czytelnikowi możliwość spokojnego i stopniowego analizowania wydarzeń. Nie wywołał jednak on u mnie większych emocji i chwilami łapałam się na tym, że brakowało mi odrobimy adrenaliny.

Wkrótce będzie ekranizacja tej książki na Netflixie i powiem Wam, że z przyjemnością zobaczę ją na dużym ekranie. Jestem ogromnie ciekawa, czy będę odczuwać dokładnie te same emocje, ale najbardziej ciekawi mnie zakończenie historii, ponieważ tutaj jest ono bardzo niejednoznaczne i tak naprawdę mam zagwozdkę i do tej pory zastanawiam w którym kierunku poszła i czy dobrze to zinterpretowałam.

"Ale strach – strach jest co naj­mniej tak sil­nym moty­wa­to­rem jak ból."

☆☆

"Ale co, jeśli po­two­ry cho­dzą wśród nas i nie są wcale waria­tami?"

"Nigdy nas tu nie było" to dosyć specyficzny, wymagajacy uwagi thriller.

Tempo jest tu powolne, ale sama fabuła i kreacja bohaterów to już wyższa szkoła jazdy. Autorka perfekcyjnie wciąga czytelnika w całą intrygę, kluczy, myli tropy, sprawiając, że przez większość książki wiemy, że nic nie wiemy. Trudno się zorientować kto tutaj mówi prawdę i co tak naprawdę wydarzyło się podczas babskich wakacji Emily i Kristen. Z każdym przeczytanym rozdziałem, będzie wam się zdawało, że już wiecie odrobinę więcej, ale to tylko złudzenie, ponieważ końcówka wprawi was w osłupienie.

Mocno pokręcona, nieprzewidywalna historia. Przeczytajcie.

Mocny thriller psychologiczny. Powieść na bank nie spodoba się wrażliwym na okrucieństwo oczom. Autor zaskakuje szalonymi zwrotami akcji. Czytasz początek strony i już zaraz chciałbyś wiedzieć, co zawiera kolejna. Czyste szaleństwo, bo przy jednoczesnym pożądaniu odkrywania dalszej części fabuły, czytelnik zachwyca się warsztatem samego autora. W pewnym momencie nie wiedziałam, czy brnąć dalej, czy jeszcze raz przeczytać uprzednio pochłonięte źrenicami akapity. Polecam!

Plany, planami, a jak wpada taka książka, szczególnie z gatunku thrillerów psychologicznych, które uwielbiam, to wiadomo, że się nie oprę. Tym bardziej że „Nigdy nas tu nie było” to bestseller New York Timesa, który wkrótce będzie miał swoją ekranizację na Netflixie. I absolutnie mnie to nie dziwi, bo ta historia to prawdziwy majstersztyk manipulacji!

Nic dwa razy się nie zdarza? No właśnie. A jeśli rok po roku dochodzi do identycznych i tragicznych wydarzeń to nie można zrzucić tego na karb przypadku. Emily zapala się lampka alarmowa. Dopiero teraz zaczyna podejrzewać, że z jej przyjaciółką jest coś nie tak. Ale przecież z Kristen są bratnimi duszami od dziesięciu lat. Najpierw razem mieszkają, później wspólnie spędzają egzotyczne wakacje. To Kristen zawsze ją wspiera, szczerze radzi w sprawach jej związków. Ale czy na pewno? Czy rzeczywiście ma powody do obaw, czy to tylko jej paranoja?

Gdy przygląda się przeszłości Kristen okazuje się, że zbyt wiele niewiadomych jest w życiu jej przyjaciółki, zbyt wiele śmierci, a Emily z dnia na dzień przestaje czuć się przy niej bezpieczna. Jednak to, co się wydarzyło łączy je ze sobą niczym łańcuch, którego nie da się zerwać.

Już od początku dałam się wciągnąć w toksyczną przyjaźń między kobietami, ukazującą ogromną siłę manipulacji opartą na strachu przed ujawnieniem skrywanych sekretów. Przemoc emocjonalną prowadzącą do totalnego przejęcia kontroli nad drugą osobą i uwikłanie, z którego nie sposób się wyplątać.

Chcesz sprawdzić jak to jest gdy ktoś mąci Ci w głowie do tego stopnia, że nie wierzysz już własnej pamięci i wspomnieniom? Gdy ktoś, komu ufałeś osacza Cię z każdej strony? Tak właśnie czułam się podczas lektury, bo to przede wszystkim autorka po mistrzowsku manipuluje czytelnikiem jednym zdaniem burząc wszystko, w co wierzył, obalając wszelkie tworzone przez niego hipotezy, pozostawiając go z uczuciem szoku i niedowierzania. Jesteście gotowi na jazdę bez trzymanki, która porządnie zamiesza Wam w głowie? Sięgnijcie po „Nigdy nas tu nie było”!