Niespodziewany gość

„Niespodziewany gość” to thriller psychologiczny z elementami kryminału, w którym nic nie jest oczywiste.

W luksusowej rezydencji dochodzi do brutalnego m*rderstwa małżeństwa Rokickich. Świadkiem tego wydarzenia jest córka zam*rdowanych, Wanda. Dziewczyna jednak nie jest w stanie dokładnie powiedzieć co się wydarzyła tamtego dnia. Mówi jedynie, że do ich domu przyszedł niespodziewany gość. Rok później Komisarz Walenty Rudzki i psycholożka Alicja Nejman próbują dotrzeć do nastolatki, która być może coś ukrywa.

Książkę czytało mi się bardzo szybko. Wciągnęła mnie od pierwszych stron, a wychodzące na jaw rodzinne sekrety nie pozwoliły jej odłożyć nawet na chwilkę. Pełno tu intryg i kłamstw, a samo dochodzenie do prawdy bardzo angażuje czytelnika. Tutaj nie ma nic oczywistego. Autorka nie jeden raz zaskoczy.

Akcja książki jest raczej wolniejsza. I myślę, że dzięki takiemu tempu możemy bardziej poczuć mrocznym, duszny i pełen sekretów klimat, który powoduje niepokój.

Jeśli jeszcze nie znacie twórczości Agaty Zamarskiej to koniecznie sięgnijcie po „Niespodziewanego gościa”.

„Niespodziewany gość” mroczny thriller psychologiczny, w którym autorka splata zagadkę kryminalną z psychologiczną grą między bohaterami.

W luksusowej rezydencji dochodzi do brutalnej zbrodni. Małżeństwo Rokickich zostaje zamordowane, a jedynym świadkiem jest ich nastoletnia córka - Wiola. Policja podejrzewa ją, jednak brak dowodów, motywu oraz narzędzia zbrodni sprawia, że śledztwo stoi w miejscu. Rok później do śledztwa zostaje zaangażowana psycholożka Alicja, która ma za zadanie ocenić czy Wiola mówi prawdę i kim jest niespodziewany gość.

Powieść prowadzona jest w dwóch płaszczyznach czasowych w noc wigilijną, kiedy doszło do zbrodni oraz wydarzenia teraźniejsze. W czasie teraźniejszym widzimy pracę Alicji, która stara się pomóc Wioli uporać się z traumą oraz zyskać zaufanie zagubionej dziewczynie. Wątki psychologiczne bardzo mnie wciągnęły i z wielkim zainteresowaniem śledziłam poczynania Alicji. Postawa policji była karygodna, próbowali dopasować narracje do swoich przekonań, a nie faktycznego przebiegu wydarzeń.. W czasie przeszłym co rozdział, odkrywamy mroczne sekrety rodzinne. Autorka stawia na budowanie napięcia oraz dusznej atmosfery, niż dynamicznej akcji, co bardzo mi pasuje. Jest to thriller psychologiczny skupiający się na motywacjach postaci oraz ciemnej stronie ludzkiej natury. Stawiane jest pytanie, jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, poświęcić w imię dobra naszych bliskich. Gdzie przebiega granica? Narracja jest pełna intryg, manipulacji, niepewności, a granica między prawdą a kłamstwem zaciera się.

Jeśli lubisz mroczne klimaty, w których nic nie jest oczywiste, niejednoznacznych bohaterów, którzy skrywają tajemnice, analizować psychikę postaci oraz gubić się w sieci intryg, ta książka jest dla Ciebie 🖤

Masz ochotę na psychologiczną partię szachów? Tak? W takim razie mam dla Ciebie idealną ku temu okazję!

„Niespodziewany gość” autorstwa Agaty Zamorskiej to thriller, który nie atakuje czytelnika krwią od pierwszych stron. Autorka robi coś znacznie gorszego - powoli, metodycznie podkopuje nasze poczucie pewności. W luksusowej rezydencji giną Rokiccy. Jedyną osobą, która widziała, co się wydarzyło, jest ich nastoletnia córka Wiola. Problem? Zero dowodów. Brak motywu. Brak narzędzia zbrodni. Jest tylko jej wersja wydarzeń i tajemniczy „gość”, którego nikt poza nią nie widział.

Brzmi jak klasyczne „ona kłamie”? Trochę tak. Ale może właśnie za szybko wydajemy wyrok?

Autorka bardzo sprytnie prowadzi narrację - nie dostajemy tanich zwrotów akcji ani efektownych fajerwerków. Dostajemy za to psychologiczną partię szachów. Rok po tragedii do sprawy wraca komisarz Walenty Rudzki i wciąga w nią psycholożkę Alicję Nejman. I to właśnie Alicja staje się dla mnie osią tej historii. Kobieta z własnym bagażem emocjonalnym, która ma ocenić wiarygodność Wioli… Im głębiej wchodzi w tę rodzinę, tym bardziej jej własne granice zaczynają się rozmywać, a demony przeszłości wychodzą na powierzchnię.

Podobało mi się to, że „Niespodziewany gość” nie daje prostych odpowiedzi. Tu każdy coś ukrywa. Każdy coś przemilcza. Nawet cisza ma znaczenie. Zło nie krzyczy - ono siedzi cicho przy stole i patrzy Ci prosto w oczy.

Klimat? Jest gęsty, duszny, momentami wręcz klaustrofobiczny. Rezydencja Rokickich nie jest tylko tłem - jest jak osobny bohater. Chłodna, elegancka, a jednocześnie przesiąknięta czymś niepokojącym. Czytałam i czułam to charakterystyczne napięcie w karku, kiedy wiesz, że zaraz coś się wydarzy… ale nie wiesz co i nie wiesz, komu ufać.

Postać Wioli została wykreowana fenomenalnie. Jest jednocześnie krucha i niepokojąca. Niewinna i podejrzana. Z każdą kolejną stroną łapałam się na tym, że zmieniam zdanie - raz jej wierzę, raz mam ochotę krzyknąć: „Przestań grać!” i właśnie ta niejednoznaczność niesamowicie podkręca tutaj atmosferę.

Tempo całej historii? Powolne, ale w tym przypadku tylko podkręca to napięcie zamiast je rozmywać. To nie jest historia do czytania „na pół gwizdka”. Tu trzeba być czujnym - obserwować detale, czytać między wierszami.

Czy coś mi zgrzytało? Momentami decyzje Alicji wydawały mi się zbyt emocjonalne jak na profesjonalistkę. Jednak z drugiej strony zaczęłam się zastanawiać czy człowiek wciągnięty w taką sieć manipulacji może pozostać w pełni obiektywny?

Ocena 8,5/10 - bo „Niespodziewany gość” to opowieść o tym, jak łatwo manipulować prawdą i jak cienka jest granica między ofiarą a sprawcą. I o tym, że czasem najbardziej przerażające nie jest to, kto zabił… tylko dlaczego wszyscy tak bardzo chcą coś ukryć.

,,Niektórzy właśnie tak radzili sobie z traumą. Cofali się do wcześniejszych faz rozwoju, w nadziei, że wtedy będą bezpieczni i dawno zapomniane strategie radzenia sobie z trudnymi emocjami okażą się skuteczne."

Ta książka jest z rodzaju tych nieprzewidywalnych. Nie ma możliwości spodziewania się tutaj niczego, ponieważ każdy rozdział kończy się niby logicznymi słowami, ale wskazującymi coś, czego nie wiemy, bo nie widzimy jej i nikt nam tego nie tłumaczy. Aby bardziej utrzymać nasze zainteresowanie w ryzach każdy rozdział jest krótki i czasy się różnią. W jednym czasie mamy wspaniałe opisy dnia, ale i dziwne wydarzenia, które w pierwszym momencie w ogóle nie łączą się z tymi drugimi. W jednym czasie prowadzone zostaje śledztwo- i tutaj wygląda to na bardziej psychologiczne zagrania- ponieważ zamordowane zostaje małżeństwo a świadkiem jest ich córka cała umazana krwią znaleziona żywa pomiędzy nimi. Tutaj prowadzona jest sprawa rozmów z psychologiem i dziewczyną, która z jakichś powodów nie zachowuje się normalnie. Jej humor się często zmienia, również zachowanie z małego dziecka do dużej dziewczyny. Wciąż nawołuje matkę pomimo tego, że ona nie żyje. Długo nie wiemy czy tylko jest idealną aktorką, czy coś ukrywa, czy zna sekrety o których nikt nie wie, czy stało się coś, co zwyczajnie ją zmieniło, że sama nie potrafi normalnie funkcjonować.

W innym czasie mamy Wigilię, kiedy poznajemy pewną rodzinę z co najmniej mega dziwnymi schematami. Często wspomina się tu małego chłopca, który nie do końca był taki jaki miał być. Poświęca mu się uwagę oraz osobom, które się nim opiekują i którzy mają klaunowate wyrazy twarzy w momencie, kiedy coś mu się dzieje. Ten czas jest w krótkich scenach, ale totalnie nie wiadomo o co tam komu chodziło. Co ciekawe, to nas nie rozprasza, tylko bardziej zachęca do poszukiwania zbieżności z oba czasami. Kto stoi za zbrodnią na małżeństwie? Czy kogoś pomiędzy bohaterami brakuje?

Ten, kto wydaje się być najmniej ważny, będzie miał tutaj swoje trzy grosze:-)

Cała pozycja wkręciła mnie od razu, ponieważ zapytanie goniło zapytanie. To wszystko się tylko nawarstwiało, więc nie spodoba się tym, którzy nie są cierpliwi. Końcówka dojdzie do momentu zaognienia, gdzie szybko wszystko wskoczy na swoje miejsce i nie będzie to tak jak się spodziewaliście. Gdybym mogła dałabym jej większą punktację:-) Uwielbiam takie thrillery psychologiczne!

"Niespodziewany gość" autorstwa Agaty Zamarskiej (Wydawnictwo Filia, seria Mroczna Strona)

Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej.

Wiola była świadkiem morderstwa swoich rodziców w Wigilię. Tylko ona wie, co się wtedy wydarzyło, ale zamknęła się w sobie. Policjant Rudzki prosi swoją przyjaciółkę, psycholog Nejman, by z nią porozmawiała i wydobyła to, co wie.

Rzadko się zdarza, że już sam zarys fabularny aż tak mnie intryguje, ale fabuła oparta na rozmowach z psychologiem to dla mnie coś świetnego. Powolne wydobywanie prawdy i zgłębianie ludzkiej psychiki! Czuję sentymentalny powrót do trylogii "K-PAX" autorstwa Brewera, która spowodowała u mnie potrójny opad szczęki. Nie zawiodłem się.

"Niespodziewany gość" wskoczył na drugie miejsce mojego prywatnego rankingu książek Zamarskiej - to było coś niesamowicie ekscytującego i wciągającego. Już od pierwszej strony zostałem wciągnięty w labirynt fabularny, który musimy ułożyć niczym puzzle. Tak naprawdę nigdy nie możemy być pewni, kto mówi prawdę, a kto kłamie. Mimo wielu poszlak żadna z moich hipotez się nie sprawdziła. Od początku do końca nie mogłem się oderwać i mimo ciężkich dni w pracy z emocji w trakcie czytania nawet oko mi się nie zamykało. Agata świetnie przemyślała każdy element i tym zakończeniem postawiła idealną wisienkę na torcie. Mam realne ciarki, gdy o nim myślę. Chyba w żadnej linii czasowej bym na to nie wpadł, chociaż nie jestem pewny, czy w ogóle jest na co wpadać. Zakończenie jest idealne dla tej historii, ale nie chcę nic zdradzać, by nie odebrać Wam tego. Powiem tylko, że jest naprawdę smutne, a ja takie uwielbiam. Dobre zakończenia są przereklamowane.

Zamarska ma lepsze i gorsze książki, chociaż żadna z nich nie spadła u mnie poniżej 6/10. Cieszę się, że jestem z nią od początku i jestem naprawdę pod wrażeniem różnorodności pomysłów na fabułę. "Niespodziewany gość" pokazał, jak to się powinno robić. Aż trudno mi uwierzyć, że już pięć książek minęło od jej debiutu. Koniecznie dajcie szansę Agacie, a gwarantuję Wam, że nie pożałujecie! Ja totalnie kibicuję i duma mnie rozpiera. Nowość dla mnie zyskuje 8,5/10! Myślę, myślę i myślę, co mógłbym wyróżnić w wadach powieści, ale nic nie przychodzi mi do głowy. Więc dlaczego nie 10/10? Tak czuję i kropka!