Nie pytaj

Historie rodzinne zawsze mnie fascynowały. Uwielbiam wszelkie anegdoty przekazywane z pokolenia na pokolenie, zawiłości genealogiczne potrafią pochłonąć mnie na godziny. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której byłabym pozbawiona informacji o moich korzeniach, zwłaszcza tych podstawowych. A przecież to właśnie spotyka wiele osób wychowujących się w domach dziecka. I wiem, że wiele czynników składa się na to, kim jesteśmy, jak rozwija się nasz charakter, ale mam wrażenie, że jedną z wielu trudności dorastania bez rodziców jest właśnie to, że nie mogą budować swojej tożsamości w oparciu o te najbardziej naturalne elementy.

"Nie pytaj" to druga książka Marii Biernackiej-Drabik. Nie czytałam jej debiutu, więc była to dla mnie okazja do zapoznania się nie tylko z samą historią, ale też ze stylem autorki. Myślę, że będzie się jeszcze rozwijać, ponieważ pisze bardzo poprawnie, jednak brakowało mi w tym czegoś, co by ją wyróżniło i pozwoliło mi na tej podstawie zapamiętać. Szczególnie zwróciłabym tu uwagę na opisy - nie były nudne, ale też nie pozwalały swobodnie płynąć przez fabułę.

Ta jest złożona i emocjonalnie trudna. Mierzymy się tu z sytuacją, o której wspomniałam w opisie, ale też z poszczególnymi etapami żałoby, z tym, jak różnie wpływa ona na bliskich osoby zmarłej, a także możemy przypomnieć sobie jak ważna w relacjach jest szczera rozmowa. Są to przede wszystkim wątki obyczajowo-społeczne i stanowią bardzo wdzięczne tło dla thrillera, w którym warstwa psychologiczna odgrywa najważniejszą rolę. Powieść jest przez to nieco statyczna, ale to w moim odczuciu też jeden z jej większych atutów. Autorka świetnie kreuje swoich bohaterów, ich unikalne cechy, jest konsekwentna w budowaniu postaci i ich wzajemnych zależności. To sprawia, że historia wydaje się bardziej autentyczna i można ją nie tylko przeczytać, ale też przeżyć.

Intryga jest zakorzeniona w przeszłości, a nie jest tajemnicą, że uwielbiam takie rozwiązanie. Tutaj droga do prawdy była wyjątkowo zawiła i podobało mi się to, że odkrywałam kolejne karty stopniowo wraz z główną bohaterką Ingą, a zakończenie okazało się być kompletnym zaskoczeniem. Muszę jeszcze wspomnieć o dwóch elementach, które w książkach uwielbiam, a są to retrospekcje i fragmenty pamiętnika. Tych pierwszych było tutaj więcej i czytałam je z największą przyjemnością, a te drugie odegrały ogromną rolę w zrozumieniu kilku istotnych wątków, więc konstrukcyjnie autorka idealnie wypełniła moje oczekiwania.

"Nie pytaj" to thriller psychologiczny pełen niełatwych emocji. Maria Biernacka-Drabik skłania nas do refleksji nad tym, czy aby na pewno prawda zawsze nas wyzwoli i czy jest warta każdej ceny. Będę się przyglądać kolejnym literackim próbom autorki i wrócę też do jej debiutu, bo nasze pierwsze spotkanie było naprawdę udane.

Moje 7/10.

"Nie pytaj" to ciekawy thriller, który już od prologu buduje napięcie.

Książkę czyta się dobrze i szybko, napięcie jest obecne podobnie jak tajemnica.

Główna bohaterka straciła matkę w wypadku samochodowym, lecz ich ostatnia rozmowa wciąż daje jej do myślenia. Co takiego chciała jej powiedzieć mama przed śmiercią? Tak naprawdę nie znała jej przeszłości, nie miała rodziny, wychowała się w domu dziecka. I kiedy jej matka chciała o czymś porozmawiać Inga ją zbyła. I bardzo tego żałuje.

Śmierć bliskiej jej osoby nie daje bohaterce spokoju. Postanawia rozwikłać tę zagadkę, tylko czy nie zabrnie za daleko? Może czasami lepiej przeszłość zostawić tam gdzie jej miejsce, w przeszłości?

Tytuł ten jest dobrze napisany, czyta się go przyjemnie. Chociaż czegoś mi tutaj zabrakło. Mimo to fajnie spędziłam czas z tą lekturą.

W książce dużo się dzieje, znajdziemy tu groźby i intrygi. Na pewno nie da się nudzić.

Pomysł na historię jest ciekawy, znajdziemy tutaj wątek obyczajowy. Jeśli lubicie tajemnice rodzinne, myślę, że książka przypadnie Wam do gustu.

Niezbyt przepadam za dwoma liniami czasowymi, jednak musze przyznać, że tutaj świetnie się uzupełniały. Pomogły zrozumieć postać Marii.

Inga próbuje uporządkować swoje życie po tragicznym wypadku i śmierci mamy. Przez całe dzieciństwo i dorosłe życie nie wolno jej było pytać o przeszłość najbliższej kobiety w jej życiu. Wiedziała, że ta wychowała się w domu dziecka, ale nigdy nie dostała żadnej opowieści czy wspomnienia z tamtych czasów. To był temat tabu, z którego jej rodzice zrobili ogromną tajemnicę. Dlatego kiedy dostaje anonimowego maila od kogoś, kto ofiaruje jej swoją pomoc w odkryciu tajemnic matki i poznanie tożsamości dziadków, Indze trudno się nie skusić. Z jednej strony wie, że ten ktoś nie jest jej przyjacielem i jego motywy mogą być naprawdę różne, a z drugiej pokusa jest zbyt wielka. Trochę więc własnymi siłami, a trochę korzystając ze wskazówek anonima, rusza w podróż w przeszłość swojej matki.

Mam jakiś problem z tą książką. Z jednej strony fabuła jest niesamowita. Tajemnica z przeszłości jest tak zmyślnie skonstruowana i pogmatwana, że nie sposób domyślić się rozwiązania. Wydarzenia sprzed lat to przykład potwornej ludzkiej zawiści i małomiasteczkowej obłudy, zarówno ta część dotycząca dziadków jak i matki Ingi. Kobieta żyje jakby w innej rzeczywistości, otoczona jest przez przyjazne jej, pomocne osoby, na wsparcie których może liczyć. Przez ten kontrast w zachowaniu najbliższego otoczenia potworność wydarzeń sprzed lat jest jeszcze bardziej podkreślona.

Historia Marii Korcz, matki Ingi, to w pewnym stopniu historia zwyczajnej kobiety. Złe osoby, które miały wpływ na jej życie, to nie żadne zmyślone potwory a ludzie z krwi i kości, którymi kierują te same pobudki, żądze i żale, które rządzą ludźmi wokół nas. Tam jednak doszło do kumulacji złych intencji, społecznego przyzwolenia i słabych psychicznie, skrzywdzonych ludzi. Ta historia naprawdę brzmi prawdopodobnie, a jednocześnie jest niebywale rozbudowana i pogmatwana. Odkrywanie jej krok po kroku było prawdziwą przyjemnością, i podobało mi się tempo, w jakim się to odbywało.

Z czym więc miałam problem? Z początkiem książki, z wprowadzeniem do historii. Nagłe zainteresowanie Ingi przeszłością jej matki wydało mi się trochę naciągane. Ot tak zaczęła o tym myśleć i wypytywać ojca, jakby właśnie sobie przypomniała, że nie wie jak wyglądało dzieciństwo jej matki. Nagle też dostała tajemniczego maila, który ofiarował jej odkrycie prawdy. Może i był to dobry moment na szukanie odpowiedzi, ale to w jaki sposób zostały rozpisane te sceny i myśli Ingi nie przekonało mnie. Dużo lepiej czytało mi się, kiedy jej śledztwo ruszyło z kopyta i mogłam się skupić na kolejnych odkrywanych przez nią informacjach.

Z historią Ingi i jej matki Marii przeplata się historia Wandy. Przez bardzo długi czas nie wiemy kim kobieta jest i jakie jej jest miejsce w fabule. Każda kolejna scena z nią tylko mnożyła pytania i przyznam, że trochę zaciemniała mi obraz całości. Jakby już brakowało mi rąk do utrzymania wszystkich wskazówek i informacji, które "mogą się przydać". Chyba wolałabym, żeby jej wątek zaczął się trochę szybciej wyjaśniać a nie dopiero na sam koniec, bo przez to tempo dwóch części - Ingi i Wandy - było nierówne. Jedna szła do przodu a druga kręciła się w kółko i nie dopuszczała mnie do swojej historii.

"Nie pytaj" bardzo mi się podobała. Mimo trudnego początku, gdzie nie mogłam zrozumieć głównej bohaterki, mocno się wciągnęłam w zagadkę i zaczęłam snuć własne domysły. Niektóre elementy udało mi się zgadnąć po wskazówkach, inne za to były dla mnie kompletnym zaskoczeniem. Książka nie jest przewidywalna i nie ma w niej utartych schematów. To naprawdę świetnie skonstruowany kryminał, który zaczyna się od próby dowiedzenia się czegoś o dzieciństwie spędzonym w domu dziecka, a kończy na odkryciu zbrodni i makabrycznego ciągu wydarzeń. Gorąco polecam.

Trzydziestoletnia Inga wraz z mężem i córeczką wiodą spokojne życie, jednak spokojne do czasu... tajemnicza śmierć matki w wypadku samochodowym nie daje jej normalnie funkcjonować.

Denatka, Maria Korcz, miała trudne dzieciństwo, została wychowana w domu dziecka a rodzinie nigdy nie zdradziła szczegółów z przeszłości, czyżby TEN wyjazd, miał coś z nią wspólnego? Wyjazd, który zakończył się katastrofą?

Tymczasem Inga na własną rękę postanawia zająć się tym co najbardziej ją dręczy. Zrobi wszystko aby poznać prawdę, przeszłość swojej matki a także jak doszło do tragicznego wypadku.

Pewnego dnia otrzymuje mail, mail od anonimowego nadawcy, który zmienia wiele...

Zdobywając wiele szokujących informacji kobieta uświadamia sobie, że tak naprawdę nie znała swojej rodzicielki... a pamiętnik, który po sobie zostawiła załamał ją totalnie.

"To było życie zapisane dłonią mamy i nasiąknięte jej łzami.

Nie mogła go odłożyć. Nie potrafiła. Nie chciała."

Krok po kroku, z najgłębszych zakamarków, na jaw wychodzą tajemnice, tajemnice skrywane wiele, wiele lat.

Czy Inga będzie mogła nazwać jeszcze kiedyś swoje życie spokojnym, szczęśliwym?

Cóż to była za książka, mówię wam, pochłonęła mnie od pierwszych stron. Wcześniej już wspominałam, że debiut autorki zrobił na mnie wrażenie i oczywiście ta książka również, bez dwóch zdań.

Hipnotyzujący thriller połączony z powieścią obyczajową, którego fabuła opiera się na skomplikowanych, wręcz zawiłych tajemnicach rodzinnych, gdzie teraźniejszość przeplata się z przeszłością, mroczną i bolesną przeszłością.

Uwielbiam gdy w książkach mamy dwie płaszczyzny czasowe, tutaj zostajemy przeniesieni do lat 70, cudowne uczucie.

Kibicowałam głównej bohaterce Indze, podobał mi się jej charakter, silna i zdeterminowana kobieta, którą pomimo pewnych słabości chce osiągnąć to co sobie zaplanowała i koniec.

Historia o poszukiwaniu własnej tożsamości, historia, po którą zdecydowanie warto sięgnąć!

Niektóre wątki niestety sprawiły, że momentami się gubiłam co i jak, dlatego warto porządnie się skupić podczas lektury.

Kochani, czytajcie! 🙂

Ostatnio miałam okazję przeczytać rewelacyjny thriller spod pióra Marii Biernackiej- Drabik. Miałam okazję czytać poprzednią książkę autorki, która również mi się podobała, dlatego z wielką przyjemnością przeczytałam najnowszą premierę.

Maria, główna bohaterka wokół której toczy się cała akcja. Nie miała ona łatwego życia, bo już jako maleńkie dziecko została porzucona pod klasztorem. Zaopiekowania przez siostry zakonne, szybko trafia do domu dziecka. I tu całą przeszłość dotycząca Marii urywa się. Już jako dorosła kobieta ginie w wypadku samochodowym. Jej córka Inga, chcąc rozwikłać rodzinną tajemnicę, zaczyna podążać za prawdą. Jako dziennikarka radiowa ma do tego smykałkę. Jednak nie jest to takie proste, jakby mogło się wydawać. Atmosfera gęstnieje, pojawia się coraz więcej niewiadomych...

Autorka poprowadziła fabułę w tak nieoczywisty sposób, że byłam bardzo zainteresowana jak zakończy się ta historia. Gdy już myślałam, że wszystko wiem, szybko okazywało się, że..."wiem, że nic nie wiem".

Atmosfera panująca w książce powodowała tak skrajne emocje, że nie byłam w stanie jej odłożyć. Czułam, że muszę poznać zakończenie- teraz, już, natychmiast. To chyba najlepsza rekomendacja dla książki.

Dodatkowym plusem była forma kartek z pamiętnika, które UWIELBIAM. Rewelacyjnie się to czytało i pozwalało poznać myśli i uczucia głównej bohaterki.

Ja jestem na TAK! Bardzo polecam :)

Maria Biernacka-Drabik nie jest jeszcze pisarką rozchwytywaną- napisała dopiero dwie książki. Pierwszej, „Za żywopłotem”, nie znam, ale przedstawiona w opisie fabuła brzmi zachęcająco i wydaje się być bardzo na czasie. Świetnym zabiegiem dla czytelników jest więc poznawanie nowych nazwisk w świecie literatury. Ile by człowiek nie poświęcił na czytanie, zawsze trafi się ktoś nieznany, tajemniczy, a to nie wada, tylko ogromna zaleta.

NN- niby tylko dwie litery, a mogą nas smucić, przytłaczać, zmieniać nasze istnienie w pustą, białą kartkę. Tak dzieje się w przypadku jednej z głównych bohaterek, Marii. Jako wychowanka domu dziecka nie może sięgnąć do swoich korzeni, co jest dla niej powodem do nostalgii. Sama nigdy nie chciałabym znaleźć się na jej miejscu. Gdy kobieta umiera, stery nad jej niejasną przeszłością przejmuje córka. Inga, dziennikarka radiowa, nie chce porzucić tajemniczej sprawy, choć wiele osób uważa dokładnie odwrotnie- na przykład jej ojciec, ciotka, a nawet zapracowany mąż. Czy Inga dobrze robi, że próbuje sensownie poukładać drzewo genealogiczne swojej matki? Warto samemu to sprawdzić i przygotować się na przeskoki czasowe w fabule, które jednak czasami bywają chaotyczne. Zauważałam takie partie tekstu, które wydawały się niepotrzebne, zaś inne zasługiwały na wnikliwą lekturę. Bywało po prostu różnie.

Autorka nie napisała długiej opowieści- jest to klasyczna powieść mająca tylko nieco ponad 300 stron, w której nie brakuje zarówno elementów wzruszających, jak i mrocznych, niespodziewanych. Sama, jako fanka sensacji/thrillera/kryminału, nierzadko marszczyłam lub unosiłam wysoko brwi- dany gest zawsze zależał od okoliczności, w których znalazła się Maria lub Inga. Chciałam wiedzieć, czy śledztwo córki Marii ma jakikolwiek sens. Czy miało? O tym już niech każdy sam zadecyduje.

Autorka w bardzo wyraźny sposób podkreśliła, że CZAS poświęcony rodzinie jest najważniejszy. Niestety, dziś rządzi nami pogoń za karierą i rozwój osobisty. Szkoda, że często jest za późno, by porozmawiać, nacieszyć się widokiem bliskich osób. Warto po przeczytaniu mocno zastanowić się nad tym zagadnieniem. Czy możesz. Drogi Czytelniku, spotkać się z rodzicami, wypić kawę czy wybrać się na spacer do parku? Zrób to, a będziesz szczęśliwy. Późniejsze wyrzuty sumienia nic Ci nie dadzą.

Nic nie stoi na przeszkodzie, by zapoznać się z wcześniejszą książką pani Biernackiej-Drabik. Docenić należy także twórców nowej okładki- jest ona bardzo dobrze opracowana i pasuje do całości.

Drzewo genealogiczne myślę, że każdy z nas robił coś takiego w szkole. Z jednej strony to fajne zadanie, bo przy okazji tworzenia takiego drzewa można sporo dowiedzieć się o swoich przodkach, a z drugiej strony to może być problem. Bo przecież nie każdy z nas zna swoje korzenie. Są ludzie wychowywani w domach dziecka, adoptowani i oni nie zawsze mają okazję poznać swoich biologicznych rodziców, a co za tym idzie innych krewnych.

"Przeszłość każdego człowieka jest w nim zamknięta jak karty książki, którą on zna na pamięć, a przyjaciele mogą przeczytać tylko tytuł." Virginia Woolf

Maria Korcz ginie w wypadku samochodowym. Inga jej córka próbuje się dowiedzieć, co było przyczyną wypadku, bo w rzekome samobójstwo matki nie wierzy. Jej mama była bardzo ostrożnym kierowcą, więc tym bardziej zastanawiające jest, jak mogła zginąć na pustej drodze. Dziewczyna rozmyśla nad tym, dlaczego w jej domu temat przodków był tematem tabu. Wiedziała, że jej mama wychowywała się w domu dziecka, ale o jej przeszłości w domu się nie mówiło. Dlaczego? Maria każdego dnia przywdziewała maskę szczęścia i dzieliła się tym szczęściem z innym, ale tak naprawdę sama cierpiała i skrywała tajemnice. Życie zawodowe Ingi dziennikarki radiowej na co dzień składa się z zadawania pytań i szukania odpowiedzi. Dlatego w życiu prywatnym dziewczyna postanawia wykorzystać swoje umiejętności i zdobyte doświadczenie i znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania dotyczące przeszłości jej mamy. Zagłębiając się w historię pochodzenia swojej matki, Inga otwiera puszkę Pandory. Po tym, czego się dowiaduje, jej świat rozsypuje się na drobne kawałki. Nie tego się spodziewała...

Dwie przestrzenie czasowe, trzy różne miejsca i trzy różne historie. Jan Babicz, Wanda Thalberg i Maria Ignatowicz i tajemnica z przeszłości, która połączyła te osoby na zawsze.

"ZOSTAW PRZESZŁOŚĆ W SPOKOJU. BĘDZIESZ SZCZĘŚLIWSZA I BEZPIECZNIEJSZA, NIE ZNAJĄC JEJ."

Szukamy prawdy za wszelką cenę, ale to, co znajdujemy, nie zawsze nam się podoba. Czy naprawdę warto drążyć w przeszłości, zadawać niewygodne pytania? Czy może lepiej zostawić przeszłość przeszłości i żyć teraźniejszością? Prawda bywa bolesna, czasami nie do udźwignięcia i burzy nasz poukładany świat.

"Nie pytaj" to książka, od której nie sposób się oderwać. Jeżeli planujecie ją czytać, to proponuję wygospodarować sobie na nią kilka godzin. Gwarantuję Wam, że jej nie odłożycie, póki czytać nie skończycie.

"... Jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy

Jeszcze się spełnią nasze, piękne dni, marzenia, plany..." Daria Zawiałow " Jeszcze w zielone gramy "

Kto pyta nie błądzi?

W przeszłości tkwi prawda. W niej zapuszczone są korzenie. Z przeszłości wyrastamy. Jesteśmy jej kontynuacją. Wszystko dobrze jak ją znamy. Gorzej, gdy jest tajemnicą i nie mamy kogo o nią zapytać, bo jesteśmy sami jak palec. Jakby znikąd. Inga Ignatowicz-Korcz, dziennikarka, już jako osoba dorosła została sierotą. Została też z tymi samymi pytaniami, które dręczyły jej matkę: skąd jestem? Kim jestem? Inga nie odpuści jak jej matka, Inga odkryje prawdę choćby nie wiem co. Bliscy zniechęcają kobietę, by się lepiej zajęła żywymi a nie umarłymi, ale ona brnie w tajemnicę. Wierzy, że prawda wyzwala i ona tego wyzwolenia potrzebuje. Zadanie przed nią trudne, bo mało jest śladów. Jest jednak ktoś kto podsyła jej okruszki prawdy. Kto to jest? Dlaczego to robi? Dlaczego w ukryciu? Książka od początku wciąga czytelnika tajemnicą. Groźną, niebezpieczną. Pojawia się też śmierć nieoczekiwana, ale czy z tą tajemnicą powiązana? Czyta się z wypiekami na twarzy a jednocześnie zaklina rzeczywistość, żeby autorka nie zepsuła zakończenia jakąś miałką historyjką! Od połowy książki towarzyszył mi ten lęk. Obawa raczej. W połowie opowieści tajemnica staje się ciężka a czytelnik zniecierpliwiony. Do tego nie każdy lubi jak bohaterowie pokazują swoje emocje w sposób przesadny. Poetycki i egzaltowany np. ma dusza konająca, kraina ułudy, cierpienie wprzęgnięte w los, przekroczenie granicy cierpienia. Nie lubię nadmiernej afektacji, ale doceniam i zasób słów i sposób ich zestawienia.😀 W tle powieści pięknie odmalowany słowami Lublin, po którym spaceruje Inga. Jak skończą się poszukiwania przez kobietę własnej tożsamości? Historii rodziny? Korzeni? Uspokajam. Zakończenie odpowiedziało na spiętrzone pytania i odkryło tajemnicę pochodzenia Marii i jej córki Ingi. I nie było miałkie.😉

"To, co uważają inni, to jedno. A to, jacy jesteśmy naprawdę, to drugie".

Inga nie może sobie poradzić z tragiczną śmiercią matki. Jest przekonana, że tuż przed wypadkiem mama chciała powiedzieć jej coś ważnego, a ona zbagatelizowała tę prośbę. Teraz Inga na własną rękę szuka odpowiedzi, choć zewsząd dostaje ostrzeżenia NIE PYTAJ...

Autorka zabiera nas w niebezpieczną podróż daleko w przeszłość, do roku 1970, gdzie historia ma swój początek. Rozgrywająca się w dwóch płaszczyznach czasowych akcja powieści, przeprowadza nas przez zawiłą sieć rodzinnych tajemnic, latami budowaną zmowę milczenia i kilka złamanych życiorysów. Koniec zwieńczony jest kryminalnym akordem zbudowanym wokół miłości, zazdrości i zemsty.

"Nie pytaj" to właśnie powieść o zadawaniu pytań i poszukiwaniu odpowiedzi. To próba odnalezienia własnych korzeni, tożsamości i chęć zbudowania swojej historii opartej o prawdę, nawet tę niewygodną, a nawet przeklętą.

Choć jest to powieść bardziej obyczajowa niż kryminalna, to całość mi się podobała, bo bardzo lubię wielowątkowe i rozbudowane fabuły z mnóstwem podejrzeń, przypuszczeń i coraz to nowych tez. To zawsze gwarantuje moc wrażeń, a do tego Autorka potrafi dolewać oliwy do kociołka ciekawości i zbudować ponurą atmosferę. Pani Maria również wywiodła mnie w pole kierunkiem, w jakim podążył związek Ingi i Igora... właściwie to byłam pewna innego obrotu sprawy... i w sumie to by się Indze należał taki kubeł zimnej wody 🫤 no ale szanuję licentia poetica i biorę to na klatę 😇

Plus za klimatyczny Lublin.

Myślę, że pani nie rozumie. (...) Żeby zrozumieć, trzeba przejść przez to samo."

🖤🖤🖤

Ależ to była dobra książka!

Pełna tajemnic.

Pełna zawiłości.

Pełna niejasności.

Maria Biernacka-Drabik, po swoim udanym debiucie, jakim był thriller psychologiczny "Za żywopłotem", nie spoczywa na laurach.

Bo oto "Nie pytaj" - również zaliczana do tego gatunku, jest tak samo mocna, tak samo refleksyjna.

Chociaż autorka bardziej skupia się tutaj na wartstwie obyczajowej, to dla mnie jest to skrojony na miarę dramat rodzinny. Dramat, który wciąga od pierwszych stron, który przeraża, i który zaskakuje.

Na pewno większość z nas chciałaby znać swoje korzenie. Chciałaby poznać historię swoich przodków. Pochodzenie. Skrywane tajemnice.

Tym bardziej, gdy większość ich życia zostaje skrzętnie ukrywana, chroniona przed światłem dziennym. A im więcej sekretów, tym większa chęć ich poznania.

Inga, po wypadku samochodowym, w którym ginie jej mama, nie może dojść do siebie. Chociaż od tragedii minęły już cztery miesiące to kobieta nie wierzy, że był to nieszczęśliwy wypadek. Tym bardziej, gdy dostaje maile od Galla Anonima, który zasiewa w niej nutkę niepewności. Inga na własną rękę pragnie dowiedzieć się prawdy nie tylko dotyczącej śmierci matki, ale także jej przeszłości, którą ta zabrała do grobu.

W takcie jej prywatnego śledztwa, na jaw wychodzi wiele faktów, a sentymentalna podróż na Mazury, odkrywa przed nią wiele kart.

"Nie pytaj" to książka, która została podzielona na dwie strefy czasowe.

Mamy tu rok 1970 - gdzie możemy poznać historię matki Ingi.

Historię bolesną. Trudną. Niesprawiedliwą.

Historię zawiłą. Wielowątkową.

Mamy tu rok 2023 - gdzie możemy śledzić poczynania Ingi w sprawie rozwiązania zagadki dotyczącej śmierci jej matki.

Oba te czasy łączą się, tworząc naprawdę intensywną, pełną emocji całość.

Maria Biernacka-Drabik stworzyła historię dotyczącą rodzinnych dramatów.

Nasączyła ją tajemnicami.

Nasączyła napięciem, które rośnie z każdą przewróconą stroną.

Nasączyła strachem, ale także nadzieją.

Bo w sercu Ingi wciśż tliła się ta iskierka nadziei, że wszystko się wyjaśni i raz na zawsze będzie można zamknąć za sobą drzwi przeszłości.

Czy jednak tak będzie?

"Nie pytaj" to naprawdę fantastycznie napisany i dopracowany w każdym calu dramat rodzinny.

Czytaliście?

Jeśli nie, to koniecznie musicie to nadrobić 🖤

“Nie pytaj” Marii Biernackiej-Drabik to książka z pogranicza thrillera i literatury obyczajowej. Jest to historia, która pod płaszczykiem intrygi kryminalnej, zagadki dziwnej śmierci, pobudza czytelnika do refleksji - i właśnie na przemyśleniach, zagadnieniach do zastanowienia głównie się skupiamy, pozostawiając zagadkę gdzieś w tle - na tyle wyraźną, że cały czas ciekawi, ale nie na tyle istotną, by to ona była tym powodem, dla którego czyta się tę książkę (co absolutnie nie jest minusem tej powieści, jednak aspektem wartym podkreślenia, by do tej lektury odpowiednio się nastawić - sama dopiero zaczęłam czerpać z niej przyjemność, kiedy zaakceptowałam, że to właśnie na tej warstwie obyczajowej, refleksji społecznych się w ej skupiamy). Tematycznie tyczy się ona rodziny i wagi dzieciństwa - bohaterka po śmierci matki próbuje odkryć to, co matce się nie udało, czyli jej pochodzenie, które w aktach z domu dziecka jest wielką niewiadomą. I tak obserwujemy kolejne dramaty rodzinne, krzywdy, historie pełne smutku, które zmuszają do zastanowienia na tym, ile dzieciństwa przenosimy do życia dorosłego i czy od dziecięcych demonów można się tak naprawdę kiedyś uwolnić. Zastanawiamy się nad rodziną, nad zaufaniem pomiędzy członkami rodziny, nad przekleństwem tajemnic, które nawet, gdy zachowywane w dobrej wierze, raczej przynoszą ostatecznie tylko krzywdy. Fabularnie historia podzielona jest na dwa czasy - teraźniejszość i przeszłość oraz na kilka postaci, których losy bardzo długo nie chcą zbić się nam w jedną całość. Dopiero pod koniec faktycznie dochodzą do głosu cechy thrillera, wtedy też akcja lekko przyspiesza, choć nadal jest spokojna i melancholijna. Myślę, że mogę polecić „Nie pytaj” czytelnikom chętnych zgłębiać historie, które można określić mianem dramatów rodzinnych.

Chcecie prostej lektury, podczas której odpoczniecie i nie będziecie zmuszeni do refleksji, a zagadka okaże się prosta do rozwiązania? Jeśli odpowiecie twierdząco to nie sięgajcie po najnowszą książkę Marii Biernackiej – Drabik. Ta już od pierwszych stron zasieje ziarna zaintrygowania, a pierwsze pytania, będą zapowiedzią kolejnych, na jakie odpowiedzi będziecie poszukiwać do samego końca. Każdy rozdział przyniesie nowe znaki zapytania oraz kolejne sekrety, rzucające mroczny cień na przeszłość, lecz także i na teraźniejszość. Gdzie kryje się prawda i jaka ona jest? Czy warto dla niej ryzykować to, co się ma? „Nie pytaj” powinno mieć podtytuł „Przeczytaj nie zwlekając!” i nie są to słowa na wyrost, a ogromne niedopowiedzenie, co na was czeka podczas lektury. Książka wcale nie zaczyna się niepozornie, już prolog wprowadza tajemniczy klimat i jest doskonałą zapowiedzią tego, co będzie dalej. Z jednej strony to swoista rodzinna saga, a z drugiej wytrawny dreszczowiec, gdzie zło odsłania swoją twarz powoli, zrzucając maskę za maską. Nie oczekujcie prostego podziału na biel oraz czerń, tak samo jak i tego, iż odgadniecie finał. Zresztą szybko zorientujecie się, że lektura „Nie pytaj” to wielowarstwowa układanka, w jakiej ani na moment nie gości oczywistość. Podczas czytania zdajemy sobie sprawę, że wątki muszą mieć punkt wspólny, jednak, co nim okaże się zaskoczy nas zupełnie. Przeszłość i teraźniejszość są połączone ze sobą nierozerwalnie, ale więzy w tej konkretnej historii okazują się być zagadką, kryjącą w sobie wiele ludzkich tajemnic i bólu.

Witam moi mili i chcę Was zaprosić w emocjonującą podróż do przeszłości, która boleśnie naznaczyła przyszłość wielu niewinnych osób. To moje pierwsze spotkanie z autorką i już wiem, że na ten moment ta książka jest numerem jeden na mojej liście przeczytanych książek w tym roku. Ciężko będzie się wybić ponad nią ponieważ zafascynowało mnie poro autorki. Książka wzbudza masę emocji, niepowtarzalny klimat rodzinnych tajemnic i chęci poznania prawdy o sobie i swoich korzeniach. Książka pełna bolesnych wydarzeń, cierpienia i wyrzutów sumienia.

Czy odważycie się moi drodzy odbyć podróż do przeszłości w poszukiwaniu prawdy, która nie zawsze okazuje się kryształowa?