Nie nazywaj tego kultem. Sekta NXIVM - niewolnictwo seksualne w elitach amerykańskiego show-biznesu

Nie nazywaj tego kultem jest przerażającym reportażem o kulcie stworzonym przez Keitha Reniere'a, który nie cofał się przed używaniem przemocy psychicznej i fizycznej, a także wykorzystywaniem seksualnym kobiet, by osiągać zamierzone cele. Wnikliwe dziennikarstwo śledcze Sarah Berman pozwala zrozumieć schematy działania sekty i ujawnia szokującą prawdę, o tym co działo się za zamkniętymi drzwiami. W książce zawarto przydatną wiedzę, by ostrzec kobiety przed podobnymi sytuacjami, więc warto po nią sięgnąć, by mieć większą wiedzę na temat werbowania do sekt pod pozorem samorozwoju.

"Śled­czy od­kry­li, że Ho­li­day Magic obie­cy­wa­ło sprze­daw­com, iż mogą z ła­two­ścią zo­stać mi­lio­ne­ra­mi, o ile co mie­siąc będą re­je­stro­wać pięć no­wych osób. Brzmia­ło to świet­nie, do­pó­ki nie za­sta­no­wi­łeś się nad tym głę­biej – taka ma­te­ma­ty­ka szyb­ko sta­wa­ła się nie­wy­ko­nal­na. Przy takim tem­pie re­kru­ta­cji po roku każdy sprze­daw­ca Ho­li­day Magic nad­zo­ro­wał­by w sumie 244 140 625 no­wych re­kru­tów, co sta­no­wi około po­ło­wy po­pu­la­cji Ame­ry­ki Pół­noc­nej."

▪︎▪︎

Za każdym razem gdy słyszę o tego podobnych historiach, zastanawiam się, jak to mogło się wydarzyć.

Opowieść o NXIVM, to opowieść o manipulacji i zniewoleniu, o przeciętnym, niepozornym mężczyźnie, który w niewytłumaczalny dla mnie sposób stworzył sektę, której wpływy sięgały naprawdę daleko.

Historie kobiet, które stały się ofiarami Keitha Raniere'a są jednocześnie niewyobrażalne i przerażające, wciąż trudno mi zrozumieć do jakiego stopnia były one przez niego otumanione.

Muszę przyznać, że Sarah Berman z niezwykłą sumiennością podeszła do tematu, pisząc wnikliwy, ale jednocześnie bardzo przejrzysty reportaż, co wcale nie było łatwe przy ilości materiału jaki zebrała.

Ciekawa i zajmująca lektura.

NXIVM miało być organizacją coachingową zajmującą się samorozwojem. Sprawnie pozyskiwała nowych klientów i coraz bardziej się rozwijała. W rzeczywistości jednak była to sekta, w której władze sprawował jeden człowiek. To on wraz z innymi członkami decydował o losie kobiet, szantażował, stosował przemoc psychiczną i kary cielesne, ale też wykorzystywał seksualnie. Młode kobiety wierząc, że będą się w tej organizacji rozwijać, wpadały w sidła. Tysiące osób miało związek z NXIVM, między innymi hollywoodzkie gwiazdy, biznesmeni, celebryci...

Reporterka Sarah Berman szczegółowo opisuje nam NXIVM. Na początku nie czytało mi się książki łatwo. Opowiada o funkcjonowaniu organizacji, o szkoleniach, o werbowaniu nowych członków. Rozumiem jednak, że było to potrzebne, aby móc w pełni poznać i zrozumieć opisywane wydarzenia. Kolejne rozdziały opowiadały o kobietach, które zostały oszukane i skrzywdzone. Te rozdziały były dużo ciekawsze, ale nie da się ukryć, że również wstrząsające i szokujące. Opisują okrucieństwo i uzależnienie człowieka, brutalne traktowanie. Jestem w szoku, że jeszcze nie tak dawno działy się takie rzeczy. Handel ludźmi, głodzenie, naznaczanie, przemoc, szantaż, niszczenie czyjegoś życia - wszystko to było w NXIVM dobrze znane. Założyciel organizacji Keith Raniere uważał się za pana, który może rządzić swoimi niewolnicami, które musiały być mu posłuszne. Ciężko uwierzyć, że tak wiele kobiet dało się wciągnąć w tę pułapkę, a rezygnacja z członkostwa nie była prosta. Przez dziesięciolecia ludzie odpowiedzialni za to okrucieństwo unikali oskarżeń, ale w końcu szokująca prawda została wyjawiona.

Czytając tę książkę miałam różne myśli w głowie. Byłam też zła, przerażona i nie raz zszokowana. Autorka ze szczegółami opowiedziała nam historię NXIVM i osób związanych z tą organizacją, a jest ich sporo. Na pierwszych stronach mamy przedstawione nazwiska osób, o których tu przeczytamy i wyjaśnienie kim są i jaki mają w tym udział. Jest to pewnego rodzaju ułatwienie, jeśli chcemy na szybko sprawdzić konkretną osobę. Autorka przytacza w książce rozmowy z wieloma kobietami, które miały związek z NXIVM. Ich wypowiedzi często szokują, aż strach pomyśleć, że to co opowiadają naprawdę się wydarzyło. Były kontrolowane, miały mieć odpowiednią wagę, odpowiednią długość włosów, a ich jednym partnerem mógł być Raniere. Sam miał wiele kobiet, ale każda z nich musiała być wierna tylko jemu... Autorka opisuje tutaj także sam proces rekrutacji i dołączania nowych osób, wszystko zostało dokładnie opisane. Nie da się nie zauważyć, że Sarah Berman wykonała kawał dobrej roboty, dzięki czemu mogła dokładnie odtworzyć nam tę historię. Historię, która szokuje i niestety wydarzyła się naprawdę.

Nie jest to łatwa książka, którą szybko się przeczyta ze względu na jej tematykę i na sposób w jaki została napisana. Autorka choć używa przystępnego języka to opisała wszystko szczegółowo, co wymaga większego skupienia. Ciekawym dodatkiem są zdjęcia na końcu, które przedstawiają osoby tutaj opisane.

"Nie nazywaj tego kultem" to bardzo ciekawy reportaż o organizacji, która pod przykrywką samorozwoju ukrywała przerażające tajemnice. Przedstawia nam okrucieństwo, niewolnictwo i losy skrzywdzonych osób. Wszystko to jeszcze niedawno miało miejsce. Nie słyszałam o NXIVM, ale dzięki tej książce wiem sporo o tych przerażających wydarzeniach. Jeśli lubicie reportaże to myślę, że warto przeczytać tę publikację.

"Istnieje kilka teorii na temat tego, dlaczego tak wiele bystrych kobiet, ambitnych kobiet wywróciło swoje życie do góry nogami, aby się stać częścią haremu Raniere'a. Specjalista do spraw sekt Steven Hassan mówi, że Raniere używał programowania neurolingwistycznego (NLP) w celu pozostawienia odpowiednich sugestii w podświadomości kobiet."

Od chęci samorozwoju do wdepnięcia w wielkie bagno, jak się okazuje, moze dzielić jeden krok.

Keith Ranier, samozwańczy guru, pod płaszczykiem firmy coachingowej, szantażuje, wykorzystuje seksualnie, głodzi, piętnuje.

Każda strona tego reportażu budziła we mnie szok, odrazę a jednocześnie niedowierzanie. Brakuje skali, żeby określić poziom manipulacji jakim mamy tu doczynienia.

Co najbardziej zaskakuje to chyba rozmiaru tej sekty. Przez lata rozrosła się do ogromnych rozmiarów i przybrała postać organizacji międzynarodowej. Ranier natomiast przez ten czas doskonalił techniki manipulacji, szantażu i ogolnopojętego zniewalania ludzi, zwłaszcza kobiet, z których zrobił prywatne niewolnice.

Największą odrazę budzi ,,stowarzyszenie kobiece". Sama nazwa wskazuje na kobiecą solidarność, ale nie bardziej mylnego. Będziecie równie zaskoczeni jak ja, jak mniemam, ilością przemocy, pod każdą postacią. Psychiczna, fizyczna, ekonomiczna to tylko ułamek. Co ciekawe i niemniej przerażające, to to że Ranier tak umiał zmanipulować ofiarę, że to zawsze wykorzystywana myslala, że jest zła, że to z nią coś nie tak.

Autorka pokazuje ,,wszystkie twarze" Raniera, początki jego działalności i końcowy upadek. Ten dość obszerny, ale bardzo rzetelny reportaż może przytłoczyć ilością faktów, dat, nazwisk i nadużyć, dlatego wymaga skupienia i uwagi. To nie jest lekka lektura, skala przemocy jest tutaj przerażająca.

Niesamowicie wartościowy i w azny reportaż, po którego przeczytaniu, myślę, że wielu będzie miało się na baczności, słysząc czy czytając, o górnolotnych coachingowych hasłach.

Bardzo polecam!

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomova

Trudno w zasadzie sprecyzować, kiedy w głowie Keitha Rainere narodziło się przeświadczenie o własnej wielkości. Czy stało się to, gdy był jeszcze nastolatkiem, próbującym za wszelką cenę zaimponować swoim rówieśnikom? A może we wczesnym dzieciństwie, kiedy ojciec zwykł nazywać go ,,małym geniuszem’’? Bądź w czasach studenckich, podczas prowadzenia stylu życia pasującego do charakteru poważnego intelektualisty? Tak czy inaczej – w pewnym momencie Rainere uznał, że poza mężczyzny oświeconego, oczytanego, wsłuchanego w wewnętrzne zen, które nakazuje mu zmieniać i naprawiać świat – jest nie tylko całkiem wygodna, ale także magnetyczna; wokół niego pojawiało się mnóstwo kobiet, w oczywisty sposób zafascynowanych nieskazitelną powłoką wykreowaną na potrzeby do pozyskiwania konkretnych korzyści.

Wczytując się w reportaż Sarah Berman, można stopniowo zrozumieć, jak urok osobisty tego człowieka - siła jego perswazji i sugestii – rodzi emocje nierozerwalnie scalone z poczuciem bezpieczeństwa, stabilizacji i miłości. Autorka niezwykle szczegółowo, krok po kroku, przeprowadza czytelnika przez zawiłości struktury metodyki Keitha Rainere od strony czysto logistycznej oraz psychologicznej. A tu warto podkreślić, że oba aspekty, okazały się tak szeroko i tak zaskakująco rozbudowane, że ich zrozumienie – często sprzeczne z zwyczajową logiką, czy rzeczywistym postrzeganiem mechanizmów działań jednostek – było szalenie trudne, niekiedy wręcz zbyt skomplikowane, aby w pełni je pojąć. Berman jednak, jako dziennikarka śledcza, wykazała maksimum profesjonalizmu; jej książka to kawał niepodważalnego, rzetelnego, głęboko analitycznego raportu, będącego najlepszym możliwym przykładem pracy zawodowca. Ilość faktów, mnogość dat, nazwisk, skala różnorakich wykroczeń, przestępstw, nadużyć, niejasności, dziwacznych powiązań, nieoczywistych ciągów przyczynowo skutkowych, zdecydowanie przytłacza i niestety, wcale nie ułatwia lektury samej w sobie.

Sięgając po ,,Nie nazywaj tego kultem’’, musicie być przygotowani na doświadczenie wymagające wyjątkowego skupienia i bieżącego przetwarzania podanych informacji, podsyconego również dozą pewnej empatii. Nie będzie to komfortowe zadanie, wziąwszy pod uwagę ogólny wydźwięk otaczający NXIVM, lecz na pewno warte zachodu. Dociekanie, którego podjęła się Sarah Berman ma ogromny ciężar i równie wielką wartość; otwiera oczy, pobudza do refleksji i przede wszystkim - stanowi przestrogę wobec wzniosłych haseł, skrywających drugie dno.

📚„Nie nazywaj tego kultem” - Sarah Berman

„Przez lata działalności NXIVM stała się wpływową organizacją o międzynarodowym zasięgu. Z jej usług korzystały tysiące osób: prawnicy, biznesmeni, odnoszący sukcesy dyrektorzy, celebryci oraz hollywoodzkie gwiazdy. NXIVM stało się przykrywką dla działalności przestępczej, której ofiarami padły setki kobiet. Mimo to przez dziesięciolecia Raniere i jego pomocnicy unikali odpowiedzialności.”

📚Czytam i nie mogę uwierzyć.

Reportaż opisuje działalność sekty Rainiera, który przez lata rekrutował wyznawców, głównie kobiety, stawiając siebie jako nieomylne guru. Ludzie zamykali własne córki w pokojach, pozwalali się piętnować, wykorzystywać majątkowo i cieleśnie. Nie jest to jedynie opis działania NXIVM, książka w główniej mierze skupia się na ludziach. Rozmowy z kobietami, opisy ich zeznań, to wszystko jest tu najważniejsze.

📚100% posłuszeństwa.

Historia przerażająca, portretująca okrucieństwo i mechanizmy uzależniania ludzi. Czytamy o hipnozie, neurolingwistyce, manipulacji, zabezpieczeniach i karach. Z początku myślałam, jak to możliwe, że wykształceni i uprzywilejowani ludzie, pozwolili zwerbować się do sekty. Pod koniec byłam przerażonym, istnieniem tak wielu technik i zachowań, które urabiają, uzależniają i wciągają ludzi.

📚Stowarzyszenie niewolnic.

Nie jest to łatwa lektura, autorka opisuje straszne rzeczy i nie owija w bawełnę. Mówimy tu o ni3wolnictw1e, kontroli każdego aspektu życia, wagi, długości włosów oraz wszystkich innych wyborów. Również partnera, a jak łatwo się domyślić, jedynym odpowiednim był Rainer.

📚Wstrząsający, bolesny reportaż.

Trudno się to czyta, a jednocześnie trudno się oderwać. Sarah Bergman stworzyła przerażający i szczegółowy tekst, skupiający się na ofiarach. Ostrzegam to mocna książka.

Handel ludźmi, szantaże, kary cielesne w tym wypalanie znaków na skórze, przemoc psychiczna i wiele, wiele innych… rzeczy, które były robione młodym kobietom w sekcie Keitha Raniere’a.

Bardzo lubię oglądać lub czytać o rzeczach o których niekoniecznie dużo się mówi lub które są kontrowersyjne. Tutaj skusiłam się na tę pozycje bo nigdy nie czytałam nic o sektach więc fajnie byłoby się czegoś dowiedzieć. No i jestem rozczarowana.

Wydanie super, twarda oprawa, fajnie wydana, zdjęcia na końcu wszystko fajnie- do momentu aż zaczęłam czytać. Nuda. Nie kartkuję książek ale tutaj zdarzyło mi się raz czy dwa. Nie podoba mi się to jak została ona poprowadzona, po prostu czułam się jakbym czytała jakąś encyklopedię, zwykły tekst, byle skończyć, byle przeczytać i zapomnieć. Męczyłam się czytając to. A szkoda, miałam ogromne nadzieje z nią związane.

Na samym początku opisane są osoby, które biorą w tym wszystkim udział, lista jest dość spora więc można było do niej na spokojnie wrócić gdyby coś komuś umknęło. Nie polecam, nie odradzam. Może akurat Wam się spodoba, no ja do ciekawych jej nie zaliczę.

Pierwsze wrażenie - genialna ze względu na to, że dostałam tu zupełnie coś innego (w pozytywnym sensie) niż się spodziewałam. Owszem podstawą tej pozycji jest historia sekty, ale tak naprawdę wokół tego poruszane są tematy niczym z książki rozwojej czy popularnonaukowej. Jak działa piramida finansowa? Czym jest programowanie neurolingwistyczne? Jak działa hipnoza i sztuka manipulacji? Te wszystkie tematy zostały luźno powiązane z główną historią sekty tu przedstawioną. Dużym plusem jest to, że autorka nie owija w bawełnę i od pierwszych stron opowiada nam nie tyle historię sekty, ale historię konkretnych kobiet, które zostały wykorzystane i zmanipulowane. Historii jest kilka, każda opowiedziana w ciekawy sposób poprzez przedstawienie tylko kluczowych i najważniejsze istotne z perspektywy czytelnika kwestii bez przedłużania i zanudzania 😉 Oczekiwałam dobrego reportażu, a dostałam nie tylko genialne dzieło dziennikarskie i reporterskie, ale także tytuł pełen wartościowych informacji wzbogacających wiedzę czytelnika z zakresu psychologii i nie tylko. Poprzez sposób narracji miałam wrażenie jakbym czytała książkę fabularną, a nie prawdziwą historię co tylko wzmacniało moje zaangażowanie w tę lekturę. Uwydatnia ona problem na który często nie mamy odwagi, albo po prostu możliwość zwrócenia uwagi. Opisuje działania sekty, które najczęściej są drastyczne i niemoralne ale warto o nich przeczytać, aby wzbogacić swoją wiedzę i być czujniejszym na co dzień zarówno dla dobra własnego jak i swoich bliskich. Warto wspomnieć, że nawet jeśli jesteście wrażliwymi czytelnikami w tej pozycji obyło się bez bardzo szczegółowych opisów brutalności, a więc śmiało możecie sięgać po tę książkę. Jest to dobrze napisana i niezwykle wartościowa lektura którą polecam wszystkim chcącym poszerzyć horyzonty.

Dodatkowo wspomnę, że dostępny jest także forma audio niniejszej książki, w której lektorka stosując odpowiednią intonację i tempo narracji sprawiła, że tytuł ten równie dobrze się słucha co czyta :)

Po lekturze tej książki na moje usta ciśnie się przekleństwo. Nie będę jednak publicznie rzucać mięsem, zaklnę sobie pod nosem, wezmę głęboki oddech i powiem Wam, co siedzi w mojej głowie po lekturze tej publikacji. Od razu zaznaczam, że nie jest to książka dla osób o słabych nerwach. Sama, czytając ją, miałam ochotę rzucać nią po pokoju. W głowie mi się nie mieści, że w XXI wieku ktoś jest w stanie znakować kobiety jak bydło, wykorzystywać seksualnie dzieci, poniżać, głodzić i szantażować innych ludzi, bo uważa się za lepszego od reszty świata.

Raniere opisywał siebie jako geniusza. Był charyzmatycznym liderem grupy samopomocy. Na początku wielu osobom wydawało się, że NXIVM to droga do sukcesu, że należąc do tej grupy, można osiągnąć więcej, pozbyć się swoich słabości, pracować nad sobą itd. Kolejne osoby były wciągane w tę piramidę. Znalazły się wśród nich gwiazdy amerykańskiego show-biznesu. Były wśród nich także młode kobiety, które zrobiłyby wszystko, żeby dostąpić zaszczytu stania się matką pierworodnego dziecka lidera. Wierzyły w jego kłamstwa, dawały się manipulować. Kiedy stawiały opór, były boleśnie karane. I łatwo nam z pozycji widza w fotelu oceniać tych ludzi, bo jak tak można łykać jak pelikan wszystko, co mówi jakiś gość, któremu się wydaje, że jest zbawcą. Ale kiedy lepiej pozna się mechanizmy, którymi kierował się Raniere, człowiek zaczyna się zastanawiać, czy sam by za nim nie poszedł.

To była piekielnie trudna książka. Chodzi mi tutaj przede wszystkim o warstwę emocjonalną, jaką niesie ze sobą ta opowieść. Nigdy nie będę umiała spokojnie czytać o seksualnym wykorzystywaniu kobiet, zmuszaniu ich do aborcji i robieniu im wody z mózgu. Straszne było to, co Raniere zrobił z siostrami z Meksyku. Było mi wręcz niedobrze, kiedy o tym czytałam. Bardzo mi żal Danieli i Camili. Obie zostały bardzo mocno skrzywdzone przez sektę. Jakby tego było mało, ich bliscy na to pozwalali...

W tej książce pojawia się dużo nazwisk, na szczęście na początku znajduje się spis osób związanych z tą sprawą, dzięki czemu łatwiej sobie to wszystko poukładać. Odradzam jednak czytanie książki przed snem. Są tu poruszane trudne kwestie związane z wytłumaczeniem wspomnianych już przeze mnie mechanizmów, które stosował Raniere. Tu trzeba się maksymalnie zgubić, żeby nie stracić wątku.

Chociaż ta publikacja mnie przeorała emocjonalnie, nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Ten reportaż jest wstrząsający, ale pokazuje, do czego może doprowadzić jeden człowiek z manią wielkości. To dobra, ale trudna do dźwignięcia książka. Są tu drastyczne opisy, na przykład wypalanie znamion na ciele kobiet czy to, jak wyglądało uwięzienie jednej z kobiet. Miejcie tego świadomość, sięgając po tę publikację.