Nie mogę ci powiedzieć

Muszę na początku napisać, że jakimś dziwnym trafem po raz kolejny trafiłam na książkę, która ma tak wiele tematów wspólnych ze mną. Ponownie znalazłam wątek chorobowy, umierania, hospicjum, że aż wydaje się to niemożliwe..., musiałam wręcz ochłonąć po tej lekturze i niejako odetchnąć i przemyśleć co nieco.

Wydawałoby się, że „Nie mogę ci powiedzieć” to kryminał nieśpieszny, ale mimo to dzieje się tu bardzo dużo. Tym bardziej, że Jakub Bączykowski stosuje w powieści przeskoki czasowe a także sporą ilość skrywanych głęboko przez bohaterów sekretów, które będą miały ogromny wpływ na przebieg wydarzeń. Kilkuosobowa narracja

Damian ze swoim nowym partnerem wyjeżdża na weekend do stolicy. To ich pierwszy wyjazd, Łukasz podjeżdża wypasioną furą i w ogóle szasta kasą, co dla Damiana często staje się niezręczną sytuacją. Lecz kto bogatemu zabroni?

" Gdybym wtedy wiedział, jak dramatyczne chwile nas czekają, na pewno przytuliłbym się do swojego ukochanego taty jeszcze mocniej. I dłużej. I poszedłbym z nim pobiegać. A później na obiad. I nigdzie bym nie wyjechał.

Niestety, nie wiedziałem."

W Warszawie obaj zamierzają się dobrze bawić a nawet wręcz zaszaleć. Luksusowe lokale oferują nie tylko dobrą zabawę, ale także używki, narkotyki, alkohol bez umiaru.

Ten wymarzony i romantyczny wieczór niestety nie kończy się dobrze. Nawet można powiedzieć, że tragicznie...

Zresztą już niemal od początku prawie wszystko wskazywało na to, że coś złego może się zdarzyć. Już nawet samo przebywanie w różnym podejrzanym towarzystwie, gdzie nikt nie ma hamulców może powodować problemy.

Co stało się na imprezie? Dlaczego Damian leży nieprzytomny w szpitalu? Co stało się z Łukaszem?

Ojciec Damiana jest dyrektorem jednego z lubelskich liceów, gdy otrzymał wiadomość o swoim synu, jest zbulwersowany faktem, że Damian nagle znalazł się w szpitalu. Przecież widział obu chłopaków tuż przed wyjazdem, weseli, szczęśliwi, oczekujący na mile spędzony we dwójkę czas w Warszawie. Dlaczego teraz jego syn wylądował w śpiączce w szpitalu... Dlaczego Łukasz nie życie? Co lub kto do tego doprowadził?

Simona jest siostrą Leona, kilka lat temu bardzo pomagała bratu w opiece nad synem i uczyła ich obu samodzielności. Jej bratowa wyjechała za granicę, bo chciała robić karierę, zostawiając jednocześnie nastoletniego Damiana z ojcem. Chłopak bardzo to przeżył, ale miłość ojca i ciotki pomogły mu przetrwać trudne chwile.

Simon nie wyszła za mąż, przyzwyczaiła się do swojego samotnego życia, teraz jest nawet z tego powodu zadowolona, tym bardziej, ze choruje na raka trzustki. Nie chce jednak martwić swoją chorobą brata, bo i tak ma problemy z Damianem...

"Dobrze, że nie podjęłam decyzji o dodatkowym leczeniu. Gdyby mi jeszcze do tego wypadły włosy, to już zupełnie bym nie poznawała swojego odbicia. Uznałam, że jedynym plusem tego wszystkiego jest fakt, że nie będę miała wątpliwej przyjemności bycia starą babą. I tak nie miałby mi kto podawać tej słynnej szklanki z wodą."

Właśnie z powodu Simony wydawało mi się, że to ja jestem w tej powieści bohaterką, chociaż nie wszystkie wątki z nią związane się zgadzają, ale sam moment wizyty u lekarza oraz późniejsze jej przemyślenia też przeżywałam. Mnie co prawda było o wiele łatwiej, bo otaczała mnie rodzina w trudnych chwilach. Lecz i Simona nie została w końcu z tym sama...

Ciekawą "postacią" w wątku Simony jest Mona, która świetnie rymuje i komentuje decyzje...

Bardzo mi się podobała ta książka, chociaż samo zakończenie trochę mnie rozczarowało. Zabrakło mi wyjaśnienia niektórych zagadek, ale pewnie taki był zamiar autora...

,,Nie mogę Ci powiedzieć" to opowieść o skrywanych tajemnicach, o różnych rodzajach miłości a także podsuwa nam pytanie: czy dobrze znamy swoich najbliższych? Myślę, że nie.

To moja pierwsza książka Jakuba Bączykowskiego, ale mam nadzieję, że nie ostatnia

Za egzemplarz recenzencki oraz intrygującą zapinkę, dziękuję Pani Marcie Kucharz oraz Wydawnictwu Mięta

Warszawa, dwójka mężczyzn, niebieski drink podczas imprezy i... ,,Nie mogę Ci powiedzieć"

Damian po weekendzie ze swoim chłopakiem trafia do nieprzytomny do szpitala. Nikt nie wie co się stało, a sprawą zajęła się policja. Jednak to nie wystarczyło jego najbliższym, którzy na własną rękę próbują dowiedzieć się prawdy o tym, co zdarzyło się na imprezie.

Powiem tak, zaintrygował mnie ten tytuł przez sam opis z tyłu książki. Tajemniczy weekend podczas którego doszło do zabójstwa? O bogowie, to coś dla mnie. A to, że wybrałam tę książkę do recenzji i że był to dobry wybór utwierdziło mnie to, że już na pierwszej stronie mamy ekspozycję pierwszych szczegółów, które będą ważne dla sprawy. Uwaga! Nie wyciągajcie od razu wniosków - wiem, że kusi, ale poczekajcie aż to zrobicie aż poznacie Damiana i sprawę trochę lepiej ;).

Książka jest zbudowana tak, że mamy trzy perspektywy. Jedna - Damiana - dotyczy przeszłości, dzięki niemu dowiadujemy się stopniowo, co działo się podczas feralnego wyjazdu i jakie emocje targały nim oraz poznajemy stopniowo sekrety Łukasza (jego partnera). Druga - Leona - ojca, który będąc w Warszawie próbuje połączyć kilka wątków oraz czuwa w szpitalu nad synem i stara się go tam chronić. I trzecia - Simona - perspektywa chorej ciotki, która na własną rękę próbuje się bawić w detektywa z Lublina (i trzeba jej to przyznać, dobrze jej to wychodzi).

Fabuła: Porwała mnie od pierwszych stron, zwłaszcza byłam zadowolona z retrospekcji w rozdziałach Damiana i głównie chciałam czytać te rozdziały aż magicznie zaintrygował mnie wątek Simony. Jeszcze o tym nie wspomniałam, ale choruje ona na raka, jest już w tak poważnym stanie, że zostało jej mało czasu, a nikt z rodziny jeszcze o tym nie wie. Dzięki swoim intrygom przy rozwiązywaniu sprawy bratanka nawiązuje nić porozumienia z policjantem i... to był naprawdę intrygujący wątek. Gdy już zrozumiałam, kto zabił (co zdecydowanie za szybko się stało jak na mój gust), cieszyłam się każdym rozdziałem z tą pasjonującą kobietą.

,,Nie mogę Ci powiedzieć" to historia o tajemnicach i o tym, że nie zawsze znamy tak dobrze drugiego człowieka, jak nam się wydawało. Polecam ją na jakieś spokojniejsze wieczory :)

Moja ocena: 3/5

Damian wyjeżdża na weekend do Warszawy ze swoim partnerem. Ma to być ich pierwszy wspólny wyjazd. Chcą lepiej się poznać i trochę rozerwać. Niestety weekend kończy się tragicznie.

Damian ląduje w śpiączce w szpitalu. Codziennie odwiedza go ojciec, który z pomocą swojej siostry, Simony, próbuje odkryć, co się wydarzyło tego feralnego weekendu. Co doprowadziło do tragedii? Jak dobrze Leon zna swojego syna?

"Nie mogę Ci powiedzieć" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Jakuba Bączykowskiego, ale z całą pewnością nie ostatnie. Książkę czytało mi się wyśmienicie, że bardzo nie chciałam, żeby się kończyła.

Fabuła jest tak skonstruowana, aby od początku wciągnąć i zainteresować czytelnika. Zaczyna się od imprezy, po której Damian znalazł się w szpitalu. Następnie cofamy się w czasie i strona po stronie odkrywamy tajemnice głównych bohaterów. A tych jest całkiem sporo. Narracja prowadzona jest z perspektywy trzech osób. Teraźniejsze wydarzenia poznajemy dzięki Leonowi i Simonie, w czasie cofamy się zaś dzięki perspektywie Damiana.

Podoba mi się rozbudowana warstwa psychologiczna bohaterów. Bardzo dobrze można poznać zarówno ich samych, jak i ich motywacje, emocje, uczucia. Wątek kryminalny jest gdzieś w tle, ale mimo to dalej wzbudza ciekawość i chęć jego rozwiązania.

Świetnie przedstawione są relacje ojciec-syn. Mężczyźni są ze sobą blisko związani i nie licząc Simony, mają tylko siebie. Sama Simona to też intrygująca postać, która wzbudza sporo różnych emocji od współczucia po uśmiech.

Podsumowując, "Nie mogę Ci powiedzieć" to ciekawy kryminał z rozbudowaną warstwą psychologiczną i wciągającą fabuła, który gorąco Wam polecam.

Okładka Nie mogę ci powiedzieć przypomniała mi o komediach kryminalnych, których kilka lat temu pojawił się nagły wysyp. A może mam takie wrażenie, bo dość sporo się ich tutaj pojawiło. Na szczęście Jakub Bączykowski przedstawia nam historię kryminalną w najczystszej postaci, a okładka to tylko delikatne oprószenie cukrem, które doda słodyczy przed nadchodzącą goryczą.

Damian wraz z partnerem Łukaszem postanawiają wybrać się do Warszawy na niezapomniany weekend. Jest to nie tylko okazja do spędzenia razem czasu, ale też szaleństw na które nie mogą sobie pozwolić na co dzień. Historia zaczyna się niewinnie, a kończy katastrofalnie, gdyż Łukasz ginie w niejasnych okolicznościach, a Damian zapada w śpiączkę. Zrozpaczony ojciec naszego bohatera nie ma zamiaru pozostawić tej sprawy samej sobie. Zresztą... nikt nie zamierza.

Książka nie przedstawia nam perspektywy jednego bohatera i chyba można się zgodzić, że kilka kątów widzenia jest dość częstym zabiegiem stosowanym przez autorów kryminałów. Na szczęście dla mnie tak jest i w tym przypadku, ponieważ za każdym razem, gdy przeskakiwaliśmy do rozdziału, gdzie bohaterami są Damian i Łukasz, miałam nadzieję, że skończy się on jak najszybciej. Problem z polubieniem postaci w moim przypadku wynika z niestabilności Damiana. W jednej chwili ufa Łukaszowi, w drugiej podejrzewa go o najgorsze rzeczy, w jednej chwili myśli o nim jak o miłości, której trzeba dać się rozwinąć, żeby po chwili nie być pewnym, czy dalsza relacja ma jakikolwiek sens. Jest to raczej coś, co dobrze się śledzi z perspektywy trzeciej osoby, ale nie chciałoby się być tego częścią, bo bohaterowie w Warszafce zwyczajnie męczą.

Ciekawie natomiast śledzi się losy ciotki Damiana, która wprowadza trochę melancholii i delikatności. Jest też trochę uczuć między nią, a jej dawnym uczniem, czyli dochodzi tutaj różnica wieku.

Mam wrażenie, że autor stara się trochę przełamać te niekoniecznie akceptowalne wątki i myślę, że w przypadku Simony jak najbardziej mu się udaje. W przypadku relacji między Łukaszem, Damianem, czy też pojawiającym się tam w międzyczasie kolegą i jego związkami, rzecz ma się trochę inaczej. Ta seksualność jest przedstawiona w tak niesmaczny sposób, a wiem, że da się przedstawić to dobrze - mamy w końcu przykład Kate in waiting czy Never been kissed.

W książce dużo się dzieje, ale to bardziej takie zapychacze czasu, żeby można było przeskakiwać między wątkami i przy okazji zgrać się w czasie.

Pióro autora jest lekkie i czyta się przyjemnie. Pochłonęłam tytuł bardzo szybko - udało mi się nawet rozwiązać zagadkę zanim wszystko wyszło na jaw.

Mogę polecić jako luźny przerywnik, kiedy chcemy oderwać się od cięższej literatury.

Ostatnio coraz częściej sięgam po książki, które nie zaliczają się do fantastyki, a jest to dość dziwne, ponieważ ja ją kocham. Jednak muszę się przyznać, że ostatnio było jej u mnie za dużo i z przyjemnością odetchnęłam od niej. Tym razem trafiło na kryminał z wątkiem LGBT.

Sięgacie po kryminały?

Ja bardzo rzadko i się bardzo sobie dziwię, ponieważ chyba zapomniałam, jak bardzo wciągające mogą być. Tak właśnie było “Nie mogę ci powiedzieć” Jakuba Bączykowskiego, książkę przeczytałam dosłownie w jeden dzień i nie mogłam pójść spać, nie wiedząc, jak się zakończy ta historia.

Bardzo spodobał mi się początek książki, zostajemy wrzuceni w sam środek historii, zostaje nam przedstawiony chłopak, który wydaje się kimś całkiem innym niż ten, którego poznajemy w dalszej historii. Dzięki wrzuceniu nas praktycznie, na sam koniec historii, już na samym początku, czujemy lekki niepokój i wątpimy w to, co już udało nam się odkryć w tej sprawie.

Połączenie romantycznego wyjazdu, z morderstwem i skrywaniem tak wielu tajemnic było świetnym posunięciem autora. Dosłownie od samego początku się wciągnęłam w historię i nie mogłam się oderwać. Do tego oddanie narracji cioci i ojcu Damiana to był strzał w dziesiątkę. Śledzenie całej historii z perspektywy młodego chłopaka, który najwyraźniej nie wiedział, że jego chłopak ma tyle tajemnic, oraz z perspektywy zrozpaczonego ojca, którego syn leży nieprzytomny w szpitalu psychiatrycznym i ciotki, która skrywa również tajemnicę.

Dwójka młodych chłopaków wybiera się na romantyczny weekend we dwoje do Warszawy. Dla Damiana to nowa przygoda, pierwszy raz będzie spał w tak ekskluzywnym hotelu, pierwszy raz spędzi weekend ze swoim chłopakiem z dala od domu i pierwszy raz przez głowę przechodzą mu myśli, że to może być ten jedyny, z którym może się zestarzeć. Jednak z każdym dniem spędzonym w Warszawie, odkrywa coraz to nowsze i coraz to bardziej zaskakujące informacje o swoim chłopaku. Chwilami posądza go o takie rzeczy, że nigdy by nie uwierzył w nie, gdyby nie to, co odkrył. Jednak ostatecznie wszystko miało potoczyć się dobrze, szkoda tylko, że tak się nie potoczyło i jeden z nich stracił życie, a drugi leży nieprzytomny w szpitalu. Ojciec Damiana chce dowiedzieć się, co tak naprawdę się wydarzyło tej feralnej nocy, pomaga mu w tym jego siostra, która toczy walkę z chorobą, jednak jeszcze nikomu o niej nie powiedziała. Jej walka o prawdę ma określony czas, ponieważ jej zegar życiowy tyka coraz głośniej, nie ubłagalnie zbliżając się do końca jej życia. Czy uda się jej dowiedzieć prawdy i pomóc bratankowi przed śmiercią?

Wolicie gdy autor skupia się bardziej na bohaterach swojej powieści, czy może gdy bardziej skupia się na całej otoczce, czyli szczegółach śledztwa bądź morderstwa?

Ja jednak wolę skupić się na bohaterach, ich relacjach i całej tej otoczce obyczajowej niż kryminalnej. Właśnie tak bym określiła ten tytuł, powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, a nie kryminał, jednak dla mnie to wielki plus. Skupiając się na bohaterach, wielu autorom zdarza się popełnić błąd i zwolnić tempo historii, jednak w przypadku Jakuba Bączykowskiego nie odczułam zwolnienia akcji, wręcz przeciwnie, była ona dość wartka. Dzięki wartkiej akcji nie mogłam się nudzić i z przyjemnością śledziłam wszystkie poczynania bohaterów.

Wielowątkowość w książce jest również jej plusem, ponieważ poznajemy całą historię z kilku perspektyw. Dostajemy również wiele pobocznych historii, dzięki czemu lepiej poznajemy bohaterów i może się z nimi bardziej zżyć. Jednak znaleźli się w tej książce tacy bohaterowie, że z przyjemnością bym się ich pozbyła.

Autor świetnie operuje słowami, jego książka wywołała we mnie różne emocje, nie mogłam jej odłożyć, choćbym bardzo chciała, oraz na długo pozostała mojej głowie.

Mamy tu wątek LGBT, który jest poprowadzony w bardzo nienachalny sposób, czyli tak jak lubię. Podsumowując, bardzo wam polecam “Nie mogę ci powiedzieć” Jakuba Bączykowskiego, liczę, że będziecie się świetnie bawić tak jak ja. Dziękuję bardzo wydawnictwu Mięta za książkę.

Kryminał, i to jeden z tych nowoczesnych kryminałów. Ale nie takich które sobie wyobrażacie, że jest to pokazane ze strony policji czy jakiegoś detektywa. Tu raczej dowiadujemy się wszystkiego niejako w swoim czasie gdy to informacje same do nas przychodzą. Nie jest to źle podane a wątki są poprowadzone bardzo ciekawie jednak trochę brakuje pewnego wysilenia się bohaterów w celu uzyskania danych.

A skoro mowa o bohaterach. Może i nie są oni jakoś głęboko zbudowani ale obraz nam ukazany jest wystarczający. Jakbym miał się do czegoś przyczepić to niektóre z postaci drugoplanowych są stworzone jakby pierwotnie miały być tylko w tle i dopiero w czasie pisanie autor dał im większą rolę.

Jeśli chodzi o Narrację to mamy tutaj równolegle prowadzone dwie linie czasowe. Jedna gdzie mamy wyjazd pary zakochanych i druga gdzie jedna z par nie żyje a druga jest w śpiączce i próbujemy dowiedzieć się co się stało. Autor umiejętnie żongluje informacjami i mimo, że skaczemy pomiędzy oboma liniami co rozdział to nie czujemy się zagubieni.

Dodatkowo mamy tutaj też ciekawe ukazywanie poszczególnych informacji oraz to jak ludzie dokładają sobie historię do pojedynczych fragmentów.

Wracając jeszcze do bohaterów. Chciałbym Was uprzedzić iż główni bohaterowie są homoseksualni jeśli nie lubicie takich wątków, a tutaj jest on na poziomie normalnym, to nie będzie to książka dla was.

Autor i jego styl pisania. Gdy w końcu znalazłem czas na wniknięcie w ten świat to styl autora może i pozbawiony jakichś większych opisów jest wystarczający do przekazania historii. Podejrzewam, że czytelnikom którzy znają miasta w których toczy się akcja będzie łatwiej ale nawet mi udało się poszczególne lokacje zobaczyć oraz poczuć klimat tego co chciał przekazać autor.

Podsumowując. Książka jest świetną powieścią na dwa, maksymalnie trzy wieczory. Jeśli lubicie kryminały to nie będziecie żałować kontaktu z tą pozycją.

Zapraszam również na mego bloga:

[Adres usunięty]

☕Początek tej literackiej podróży, skrywającej w sobie emocje, subtelny humor i refleksyjne spojrzenie na życie, był dla mnie niczym zaproszenie do pełnego skomplikowanych relacji świata stworzonego przez Jakuba Bączykowskiego. "Nie mogę ci powiedzieć" - to więcej niż książka, to intensywne doświadczenie, lecz jednocześnie nie pozbawione pewnych kontrowersji.

📚Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, to mniejsze skupienie na aspektach kryminalnych. Autor postawił na głębsze zgłębienie psychologii postaci, co daje czytelnikowi okazję do bliższego zaznajomienia się z ich życiowymi zawirowaniami. Kierując naszą uwagę na bohaterów, autor zdecydowanie daje im więcej przestrzeni do rozwoju. Narracja prowadzona z punktu widzenia trzech osób - głównego bohatera, jego ojca i ciotki - to z pewnością ciekawy zabieg, który pozwala lepiej zrozumieć ich perspektywy. Retrospekcje, prowadzące do odkrycia prawdy, dodają głębi fabule.

☕Przyznam się, że motyw z wrzucaniem śmiesznych powiedzonek 'Mony' był dla mnie jak powiew świeżego powietrza. To zabawne, lekkie chwilowe ucieczki od ciężaru głównego tematu, co nadaje książce pewien unikalny rytm.

📚 To, co szczególnie przypadło mi do gustu, to nie nachalność opisów. Bączykowski mistrzowsko kreuje sceny, pozwalając czytelnikowi samodzielnie rozwinąć wyobraźnię. To umiejętność, której nie da się przecenić, bo pozwala czytelnikowi stanąć się współtwórcą opowieści.

☕ Wbrew wszystkim pozytywnym doświadczeniom, muszę wspomnieć o dość irytującym zabiegu- ilość cliffhangerów. Choć napięcie utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie, to czasami czułam się jak na huśtawce emocji, czekając na rozwinięcie wątku. Trochę tego za dużo.

📚 Poza tym, nie mogę nie zauważyć pewnego podobieństwa tej książki do poprzedniej Bączykowskiego. Motyw i historia wydają się być w pewnym sensie wtórne, co może zaskakiwać tych, którzy spodziewali się czegoś zupełnie odmiennego.

☕Pomimo tych kilku zastrzeżeń, chciałabym docenić autora za lekki styl pisania i zdolność do zaintrygowania czytelnika. Czytając tę książkę, czułam, że historia jest jak rozbudowany koncert emocji, a autor doskonale sprawdza się w roli dyrygenta.

W swojej drugiej książce autor sięga po zupełnie inne klimaty: bliżej tutaj do zwykłego kryminalnego śledztwa niż w debiucie, zarazem autor mocniej skupia się na swoich bohaterach, ich problemach i wątkach obyczajowych. Na szczęście nie traci przy tym tempa akcji - książka czyta się sama. Na pewno sięgnę po kolejne jego powieści.

Pierwsza książka Jakuba Bączykowskiego nie skupiała się na jakimś konkretnym omawianym temacie: poruszała różne wątki, różne spojrzenia na ludzi i społeczeństwo. W przypadku "Nie mogę ci powiedzieć" autor w ramach kryminalnej zagadki porusza tematy rodzicielstwa i problemów bezkrytycznej miłości do dziecka, która momentami może być zgubna. Wydaje mi się, że dzięki skoncentrowaniu na małej ilości bohaterów i dużym jednym wątku wycisnął z niego co najlepsze i przedstawił go w oryginalny sposób. Książka jak najbardziej warta poświęcenia kilku wieczorów!

Skomplikowani bohaterowie to podstawa tej genialnej książki, w której autor zmaga się z tematem trudów rodzicielstwa. Wszystko ubrane w ekscytujący i przejmujący thriller z ważnym wątkiem LGBT - rzadko poruszanym w taki sposób w literaturze kryminalnej.

Pisarz Bączykowski idealnie trafia w moje gusta. Jest w jego książkach wszystko co lubię: skomplikowani bohaterowie, zajmująca tajemnica i wciągająca fabuła. Czekam na kolejne, podobnie jakościowo, książki!

To bardziej historia obyczajowa z wątkiem kryminalnym niż takie 100% kryminał, ale i tak czyta się z zapartym tchem. Polecam!

Pierwsze myśli jakie miałam po ukończeniu tej książki to, że miłość potrafi być trudna. Szczególnie rodzicielska. To główny temat tej książki i przedstawiany oryginalnie, bardzo emocjonalnie. To nietypowa książka bo porusza temat rodzica osoby homoseksualnej - rzadko spotykany w polskiej literaturze rozrywkowej, a przecież to ważny temat i uważam, że nie powinien być poruszany tylko w "ciężkich książkach". Tym bardziej, że autor ma interesujące i mądre przemyślenia na różne tematy. Czekam na kolejne powieści Bączykowskiego, bo bardzo podoba mi się tematyka tych książek, gdzie cześć kryminalna jest tłem do opowieści o czymś więcej.

Tym razem Bączykowski uderza w inne tony niż w swoim debiucie. Jest bardziej osobiście i emocjonująco. Fabuła jest również sprawniejsza i nie potrzebna różnych sztuczek pisarskich aby zagmatwać i zaskoczyć czytelnika. Obie książki nazwał bym rodzajem kryminału kameralnego - mało bohaterów, dużo interesujących dialogów i przemyśleń oraz wartka akcja.

Oby kolejny rok czytelniczy był tak dobry jak końcówka tego. Jakub Bączykowski zaskoczył mnie obiema swoimi książkami, w którymi łączy kryminał z dużą dozą obyczajowości oraz problemów rodzinnych i społecznych. Jego powieści są emocjonujące i intrygujące do samego końca. Polecam szczególnie osobom, które szukają "czegoś więcej" w kryminałach.

Gatunkowo jest to oczywiście kryminał, ale tematycznie jest bardzo obyczajowa. Momentami również wzruszająca i emocjonalna. To przez główna tematykę rodzicielstwa, którą wybrał sobie autor. Równocześnie w mocnym stopniu, podobnie jak w poprzedniej książce Bączykowski porusza ważne tematy dla osób LGBT, ale robi to w oryginalny dla siebie sposób. Warto przeczytać!

Następna bardzo udana pozycja tego autora. Na szczęście fabuła ma zupełnie inny klimat, podobnież jak poruszana tematyka: tym razem próbujemy dowiedzieć się jak jeden z bohaterów trafił do szpitala. Dodatkowo autor nieszablonowo porusza tematykę rodzicielstwa.

Cieszy mnie, że autor nie wchodzi w serie z tymi samymi bohaterami tylko każda książka to oddzielna historia. Ostatnio rzadko się to zdarza w kryminałach.

Jeżeli miałbym tej jesieni przeczytać jeden kryminał to na pewno wybrałbym "Nie mogę ci powiedzieć" Jakuba Bączykowskiego. To kryminał z grubym wątkiem obyczajowym, gdzie śledzimy poczyniania trzech osób Damiana, jego siostry Simony, oraz ojca Leona. Damian po weekendowej imprezie ze swoim chłopakiem trafia do szpitala psychiatrycznego i powoli dowiadujemy się co się stało, że tam trafił. Autor bardzo dobrze odkrywa przed nami tajemnicę tego trefnego weekendu, ale zgrabnie nakreśla relacje między przedstawionymi bohaterami. Bączykowski nie boi się zadawać trudnych pytań i niektóre wątki nie raz mnie zaskoczyły. Ważnym aspektem powieści Jakuba Bączykowskiego jest również wątek homoseksualny głównych bohaterów, a szczególnie to w jaki sposób został napisany: autor nie sili się na jakieś udziwnienia, wyjaśnienia czy stereotypy. Jest to najnaturalniejsza rzecz, ale opisana w tak ciepły sposób, że aż dziwiłem się, że tak zwróciłem na nią uwagę. Niestety niektórzy pisarze, którzy opisują homoseksualistów w swoich powieściach często popadają w dziwności i maniery, których na szczęście u Bączykowskiego brak. Więc jeżeli ktoś ma ochotę na kryminał, z silnym wątkiem obyczajowym i mocnym skupieniem się na bohaterach to jak najbardziej polecam!

Czy możemy obdarzyć kogokolwiek bezgranicznym zaufaniem? Życie pokazuje, że nie możemy ufać nawet sobie, a co dopiero rodzicom, dzieciom czy życiowym partnerom i przyjaciołom. Rodzice przecież są zdolni do porzucenia swoich dzieci, dzieci nie interesują się losem rodziców, a partnerzy, pomimo deklaracji miłości, zdradzają czy postanawiają szukać szczęścia gdzie indziej. Niestety, nie możemy kontrolować się cały czas, nie mamy również wpływu na otoczenie. A jedyne, co nam pozostaje, to zachowanie daleko posuniętej ostrożności. Czasami jednak to nie wystarcza.

Przekonał się o tym Damian, młody mężczyzna, którego – zamiast wspaniałej przyszłości u boku ukochanego, czeka szpital psychiatryczny i konieczność oczyszczenia się z podejrzeń. A przecież miało być tak pięknie, w końcu nareszcie znalazł mężczyznę, który może pretendować do miana tego jedynego. Takiego, który jest odpowiedzialny, zarabia, a na dodatek ma gest. Damian, instruktor jogi nie narzeka na brak środków, ale do statusu materialnego Łukasza mu daleko. Jego ojciec jest dyrektorem liceum, ciotka nauczycielką historii, więc nie pochodzi on z dobrze sytuowanej rodziny, ale też w jego środowisku nie pieniądze się liczą. Mimo to zaproszenie Łukasza na weekend w Warszawie ekscytuje Damiana szczególnie, że to kolejny krok w ich związku. Tyle tylko, że partner nie do końca zachowuje się tak, jak bohater tego oczekuje. Popisuje się szybką jazdą, w ekskluzywnym hotelu jest stałym gościem, a Damian zastanawia się, czy zabiera tu każdego chłopaka, a na dodatek Łukasz znika mówiąc, że musi pilnie wyjść. Ale najgorsze jest zakończenie tej znajomości – impreza w domu prezesa zagranicznego banku, która pociąga za sobą tragiczne skutki.

Leon, ojciec Damiana, dostaje informacje że jego syn leży na oddziale psychiatrycznym. Jest skrępowany pasami, bowiem wykazywał się agresywnym zachowaniem, mimo iż nigdy przedtem nie był agresywny. Dodatkowo w grę wchodzi jeszcze podejrzenie zabójstwa Łukasza, okazuje się też, że w krwi Damiana znaleziono resztki po pigułce gwałtu, choć on sam nie został zgwałcony. Co tak naprawdę wydarzyło się na tej imprezie? Dopóki Damian nie odzyska przytomności, sprawę próbuje rozwikłać ciotka chłopaka, Simona, zwana też Moną, wielbicielka kryminałów i wychowawczyni sporej rzeszy młodzieży, zajmującej później przydatne dla jej dochodzenia stanowiska. Ma zatem szansę czegoś się dowiedzieć, wykorzystując jednego z absolwentów.

O tym, co tak naprawdę wydarzyło się na imprezie, co stało się z Łukaszem i kim naprawdę był ten chłopak, skoro najwyraźniej wysoki status materialny był tylko maską, możemy dowiedzieć się dzięki lekturze powieści pt. „Nie mogę ci powiedzieć”, autorstwa Jakuba Bączykowskiego. Ta tchnąca świeżością powieść, w której historię poznajemy nie tylko z perspektywy różnych osób, ale także rozgrywa się ona na różnych planach czasowych, to niezwykle wciągająca książka nie tylko dla miłośników kryminałów, ale dla wszystkich, którzy lubią bawić się w detektywów.

Niezbyt zawiła fabuła sprawia, że książka jest idealna na świąteczny wypoczynek, wciąga, ale jednocześnie naprowadza nas na trop i pozwala go podjąć, bez specjalnego wysiłku umysłowego. Jednocześnie, dobrze zarysowani bohaterowie, z moją ulubioną Moną na czele (niezłomną niczym Krystyna Skarbek, najwybitniejsza Polka – szpieg, idolka Mony), czynią książkę interesującą i sprawiają, że trudno się od niej oderwać. To wszystko sprawia, że po odłożeniu powieści sięgamy po poprzednią pozycję autora, a jeśli już to zrobiliśmy – czekamy z niecierpliwością na kolejną.