Most nad wzburzoną wodą

„Most nad wzburzoną wodą” Marcel Woźniak.

Marcel Woźniak, autor książki „Most nad wzburzoną wodą”, pisarz i reporter, ma ukończone studia o kierunku filologii polskiej. I to naprawdę w książce jest widoczne. Język tej powieści jest bogaty, urozmaicony i świetnie się ją czyta.

Autor książki nie podaje, czy jest to historia oparta na faktach, ale będąc reportażystą na pewno posiada mnóstwo materiałów, aby taką historię napisać i taka historia mogła się faktycznie wydarzyć. Jest tu wiele postaci autentycznych, miejsc powszechnie znanych, a tło wydarzeń z pewnością jest ściśle związane z autentycznymi przypadkami i sytuacją polityczną w tamtym okresie, czyli głównie w roku 2019. Wszyscy bohaterowie powieści, prawdopodobnie fikcyjni, są jednak ludźmi z krwi i kości. Policjanci chorują na raka, mają depresję, załamania nerwowe, prześladują ich halucynacje z ofiarami nie zawsze skutecznie wyjaśnionych lub poprawnie poprowadzonych spraw, mają osobistą, kryminalną (sic!) przeszłość. Generalnie wiemy, że to zwykli ludzie, ale niektórzy odbierają ich, podobnie, jak nauczycieli lub księży, jako kogoś nierzeczywistego, odrealnionego, o nie- lub nad- naturalnych cechach (do wyboru).

Fabuła powieści „Most nad wzburzoną wodą” Marcela Woźniaka jest intrygująca, zagadka kryminalna wciągająca, ale powieść jest zbyt rozbudowana i przez to staje się powoli nużąca w trakcie czytania. Ponad sześćset siedemdziesiąt stron, to jednak cegła, która swobodnie mogłaby być skrócona do połowy lub podzielona na dwa tomy. Niemniej czytało się tę książkę z zainteresowaniem. Autor podzielił ją na cztery akty, zapewne w domyśle dramatu, gdzie każdy z nich był poświęcony innej osobie, innej dramatycznej postaci. Najwięcej miejsca poświęcił najbardziej wyrazistemu bohaterowi powieści, policjantowi Jankowi Samborowi, który po niezbyt udanej akcji zakończonej śmiercią dziecka w Gdańsku (jego głównym miejscu pracy) zostaje oddelegowany na jakiś czas do Torunia, de facto jego rodzinnego miasta. Tutaj Janek Sambor ma pomóc w rozpracowaniu ludzi handlujących narkotykami. W noc sylwestrową, Janek wraz ze swoim kolegą z dzieciństwa, obecnie również policjantem, dostają informację o transakcji narkotykowej i przygotowują zasadzkę, która pechowo również kończy się niepotrzebną śmiercią młodej dziewczyny, studentki i, niestety, córki gangstera. Janek Sambor wskutek nieprzewidzianych zbiegów zdarzeń zostaje, głównie przez dziennikarzy, wytypowany na sprawcę jej śmierci, którą musi szybko wyjaśnić dla ratowania swojej kariery, i również swojego życia. Powoli okazuje się, że w sprawę wplątana jest także lokalna stacja telewizyjna, Kanał Czwarty, oraz jej główna gwiazdka, Seweryn Krohn.

W trakcie czytania powieści poznajemy nieznany nam powszechnie świat zblazowanych, oraz dość płytkich i roszczeniowych ludzi ze świata telewizji, którzy z nizin społecznych, dzięki ślepej fortunie, zostają postawieni na świeczniku i stają się celebrytami, a którzy nie potrafią sobie z tym nadmiarem sławy łatwo poradzić. Przykro się patrzy i czyta o takich ludziach, którzy zaczynają uważać się za wybrańców i z tego powodu sądzą, że mogą sobie pozwolić na więcej podłości względem innych ludzi. Ich często kryminalne działania są tuszowane i zacierane przez skorumpowanych lub szantażowanych przedstawicieli władzy oraz porządku publicznego. A autor nam to niestety brutalnie uświadamia i wpycha przed oczy, pokazuje, że życie i zdrowie ludzkie nic nie znaczy w obliczu siły pieniądza i pragnienia utrzymania panowania nad innymi. Widzimy tu bezradność szeregowych policjantów i po prostu zwykłych ludzi, którzy są bezsilni wobec bezczelności i bezkompromisowości tych bogatych, sławnych oraz ich potężnych mocodawców o niezbyt czystych intencjach. I widzimy, jak bezwzględnie traktowani są ci, którzy takiej władzy i takich możliwości nie posiadają. Przeraża taka wizja świata, a autor nam tu niczego nie oszczędza. Marcel Woźniak poutyskiwał tu przy okazji co nieco na społeczeństwo, zbyt wymagające w odniesieniu do policjantów, i które skarży się na nich często z bardzo błahych i nieuzasadnionych powodów, a także na media, które niejednokrotnie przedstawiają różne sprawy w sposób daleko odbiegający od obiektywizmu.

Książka ma wiele wątków, główne to zagadka kryminalna biegnąca wielotorowo, której rozwiązaniu poświęca się policjant Janek Sambor oraz jego koledzy. Ale oprócz tego poznajemy wiele wątków pobocznych, a wśród nich dość zagmatwane życie osobiste bohaterów, a także najbliższych im osób oraz zarys ich dzieciństwa, ich uczucia i przemyślenia. Wątek obyczajowy zajmuje tu dość dużo miejsca w tej niezwykle rozbudowanej powieści. Obszerność i wielowątkowość staje się niestety wadą tej książki, momentami trochę przegadanej, trochę nużącej i rozmywającej sedno fabuły. Ale język powieści „Most nad wzburzoną wodą” Marcela Woźniaka, świetne dialogi i intrygujące, ciekawie wykreowane postaci oraz główne clou powieści, czyli zagadka kryminalna i rozwijająca się, zaskakująca i często nieprzewidywalna akcja przykuwa naszą uwagę i nie pozwoli książki odłożyć, aż do jej ostatniej strony.

Powieść „Most nad wzburzoną wodą” wybrałam przede wszystkim ze względu na intrygujący opis. Okładka również przykuła moją uwagę. Jednak nie zwróciłam uwagi na ilość stron i jak otrzymałam egzemplarz byłam troszkę w szoku, że to takie cegiełka! Jednak z ogromnym entuzjazmem podeszłam do lektury.

Jan Sambor zostaje wplątany w zabójstwo młodej dziewczyny. Jak się okazuje dziewczyna była córką szefa mafii. Sambor musi walczyć o własne życie i udowodnić, że to nie on stoi za tym morderstwem. Ponadto rok temu mężczyzna brał udział w pościgu podczas którego zginął mały chłopiec. Od tamtej pory komisarza nawiedza jego duch…

Na początku nie wiedziałam od czego zacząć. Ale najpierw zalety powieści. Otóż po pierwsze świetnie są tutaj budowane intrygi! Mamy tutaj do czynienia ze światem policji, mafią, ale i światem medialnym. Z każdą kolejną stroną na jaw wychodzą nowe, czasem szokujące fakty. To sprawia, że lektura trzyma nas w napięciu do samego końca. Ciężko nam się od niej oderwać dopóki nie poznamy rozwiązań wszystkich tajemnic.

Po drugie bohaterowie. Otóż postacie są bardzo dobrze wykreowane. Zarówno główne jak i poboczne. Każdy bohater ma swój charakter. Głównie są to mocne postaci. Dzięki temu nie mamy tutaj czasu na nudę i świetnie razem z nimi przeżywać kolejne dni!

Po trzecie sposób przedstawienia wydarzeń. To jest jak dla mnie największy plus. Dawno nie czytałam lektury tak przedstawionej. Wydarzenia są tutaj pokazane jako scenariusz. Książka podzielona jest na akty, a każdy akt zawiera „podrozdziały”, które są opisane dokładną datą, miejscem i godziną danych scen. Bardzo mi się spodobało takie przedstawienie przebiegu wydarzeń i świetnie się to czytało!

Niestety minusem są tutaj opisy. Jak już wspomniałam książka ta to cegiełka licząca niecałe 700 stron, ale moim zdaniem można by ją zmieścić na mniejszej ilości. Niektóre opisy jak dla mnie były totalnie niepotrzebne i nic nie wnoszące do fabuły. Ponadto na początku ciężko było mi się przez to wkręcić w akcję. Momentami czułam się trochę znudzona, bo coś się dzieje, a za chwilę dostajemy nic nie dający opis… Jednak autor ma bardzo ciekawy, przyjemny i lekki styl pisarski, dzięki czemu dobrze odnalazłam się w tej książce.

Reasumując „Most nad wzburzoną wodą” to powieść, którą szczerze mogę polecić fanom nietuzinkowych, ciekawych i wciągających historii. Mamy tutaj sporo wątków pobocznych, które na końcu łączą się w całość i tworzą świetną historię. Mimo tych przydługich opisów to całokształt powieści oceniam bardzo pozytywnie. Z chęcią poznam inne książki autora.

To było moje pierwsze spotkanie z dorobkiem literackim tego polskiego autora. Dlatego nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać. Dodatkowo o ilości stron książki dowiedziałam się dopiero jak książka do mnie dotarła (tak, bardzo mądre nie sprawdzić tego wcześniej). A piszę o tym bo książka ma lekko ponad 670 stron! Także sami widzicie do najcieńszych nie należy. Ale co w ogóle spowodowało, że zdecydowałam się sięgnąć po książkę i o niej powiedzieć? Oczywiście okładka i opis.

To zazwyczaj, choć nie zawsze, kluczowe elementy sprawiające, że decyduję się poznać daną historię. Jak tylko zobaczyłam okładkę to wiadomo od razu szukałam w głowie miejsc, w których mogłabym zrobić jej zdjęcia. A opis? Po opisie wiedziałam już, że to coś dla mnie. Coś co lubię. Kryminał, sensacja, thriller. Czytając słowo wstępu dowiedziałam się, że historia oparta jest na faktach zasłyszanych. Czyli ktoś autorowi o tej historii opowiedział lub też sam szukając informacji na temat sprawy poszerzał wiedzę na temat zdarzeń, które później opowiedział w książce. Historia oparta głównie na faktach? Coś co zdecydowanie lubię. Nie wiedziałam, że ta historia jest właśnie taka, dopóki nie zaczęłam czytać. Następnie autor wymienia wszystkich bohaterów utworu. Jest to raczej zabieg mało spotykany. Przynajmniej ja spotkałam się z czymś takim po raz pierwszy! A tych osób zostało wymiotnych sporo, oj sporo bo aż 36 plus inni. Ten zabieg wymienienia ich jak się okazało był strzałem w dziesiątkę bo notowałam sobie na początku ołówkiem obok nazwy każdego z bohaterów co z czym i do czego. Bo właśnie trochę ta historia była dla mnie na początku zagmatwana. Może przez tę ilość bohaterów?

Chociaż to nie tak, że oni nagle pojawili się wszyscy w pierwszym akcie, jednak mimo to ten spis bardzo ułatwił mi sprawę. Nie potrafiłam się początkowo wciągając w fabułę. Plątały mi się wątki, daty, bohaterowie. I tak do około 70 strony. Musiałam w końcu zacząć czytać ją od początku bo dokończenie jej byłoby w tym momencie męczarnią. A przypominam książka do najcieńszych nie należy. I cieszę się, że sięgnęłam po nią w innym czasie i zaczęłam od nowa. Nie stało się nagle tak, że początek mnie oczarował i rzucił na kolana ale z każdym kolejnym odkrywanym w książce dniem i każdym kolejnym aktem wciągałam się coraz bardziej. Bohaterowie również przestali mi się mieszać, może dzięki temu że autor poświęcił każdemu z nim trochę miejsca na bliższe poznanie. Dzięki temu nie byli oni płaskimi postaciami posiadającymi jedynie imię i nazwisko ale pojawiła się okazja do poznania ich cech charakteru, humorów, przeszłości. To zdecydowanie na plus bo lubię wiedzieć o bohaterach co nieco "więcej" niż wspomniane dane podstawowe. Znajdziecie tutaj na pewno dobrze wykreowanych bohaterów, wątki kryminalne, sensacyjne, obyczajowe, trochę opisów a trochę wartkiej akcji. Przede wszystkim jak już się wkręciłam w historię to z zapartym tchem śledziłam dalsze losy i byłam niesamowicie ciekawa jak to się skończy. Nie mogłam się tego zakończenia wręcz doczekać. Na pewno trochę bym tę książkę skróciła, chociaż nie wiem czy byłoby to wykonalne bo w gruncie rzeczy po przeczytaniu całości, naprawdę nie wiem co dałoby się z niej usunąć, żeby ją zwęzić. No i zakończenie mnie zdecydowanie usatysfakcjonowało. Zdecydowanie czekam na więcej i cóż jeszcze mogę napisać. Może tylko tyle, że warto czasem od danej historii się zdystansować i sięgnąć po nią w późniejszym czasie, jeśli czujecie że w tym momencie coś zdecydowanie nie gra. Słowem podsumowania - mogę zaliczyć moją przygodę z autorem i książką do jak najbardziej udanych mimo tej grubości i mimo mojego pierwszego zupełnie nieudanego podejścia do niej. Jednak uważajcie bo czytanie jej na pewno wymaga koncentracji i może dla niektórych, tak jak dla mnie - robienia notatek, żeby się w niej nie pogubić i nie zatracić. Polecam fanom kryminałów i sensacji oraz opowieści gdzie to postać policjanta jest na pierwszym planie. Książka spodoba się również tym, którzy poza tą kryminalną intrygą lubię towarzyszyć bohaterom w ich osobistych zmaganiach, problemach i rozterkach.

Cześć. Już w kalendarzu  maj, a ja nawet nie mam pięcia gdzie jest mój kwiecień, po prostu był dla mnie tak intensywny, że nawet nie wiem kiedy minął. A jaki był Wasz miesiąc kwiecień?

„Most nad wzburzoną wodą” Marcel Wójcik, wydawnictwo Zaczytani.

Książka jest moim pierwszym spotkaniem z autorem, czy ostatnim? Czas pokaże. Tak, więc zaczynając od początku na samym wstępie zostaje uprzedzona, że jest to historia, która miała miejsce i się wydarzyła. I tak sobie myślę, 700 stron to będzie się działo. Niestety z początku książka zaczęła mnie wciągać, jednak zbyt długie opisy, które tak naprawdę nic nie wnosiły powodowały, że coraz bardziej zniechęcały mnie do całej historii. Zabrakło mi tak naprawdę tego co jest w kryminałach zwrotów akcji, adrenaliny, nie trzyma w napięciu. Zagadka morderstwa tak naprawdę jakby się rozmyła i nie była tu elementem istotnym. Mam wrażenie, że cała fabuła tak naprawdę została przegadana, a mógł  być to świetny kryminał, który by zmieścił się na dużo mniejszej liczbie stron. Niestety ten kryminał mnie nie kupił, ale to jest moje zdanie i moja ocena, a Wy sami przekonajcie się czy się Wam spodoba.

Pierwszym aktem dramatu przeszłość wybrzmiewa.

Echem tragicznego zdarzenia,

głosem niewinnego życia utraty.

W czerwonej czapce chłopiec,

w jego głowie, w jego umyśle, na dnie serca.

Policyjna dusza obumiera,

naznaczona traumą w żalu się zawiera.

Aż wpada w objęcia pięknego Torunia,

gdzie historia zawiłego śledztwa,

świat mediów okrutny,

śmierć, narkotyki i gwałt.

Gdzie jedyne, co dobre odebrane,

gdzie jedynego przyjaciela obecność utracona.

Akty dramatu strachem się jawią.

Pogoń za duchem,

ucieczka przed wyrokiem.

Jest śmierć, jest za prawdą podążanie.

Pośród mrocznych tajemnic medialnych powiązań,

pośród kłamstw i sekretów ludzkich czynów.

W szponach obłędu, w nierealności zdarzeń.

Co można utracić, gdy już nic do stracenia nie pozostało?

W kącie stoi chłopiec.

Boi się.

Czeka.

Teraz może go przytulić.

I powiedzieć, że to nie jego wina.

Że będzie dobrze.

W objęciach tego sensacyjnego kryminału przeszłam drogami krętymi przez obraz ludzkiego zła. Poczułam czyjąś traumę, ujrzałam mrok ludzkiej duszy, odkryłam, jak daleko mogą sięgać ludzkie wpływy. Oczy moje napawały się widokami pięknego i klimatycznego Torunia, którego znam, a który jeszcze bliższy mi się stał dzięki słowom pisanym autora.

„ Most nad wzburzoną wodą ” to ze staranną wnikliwością i przenikającym duszę gęstym klimatem, eksplorująca świat mediów opowieść. Napawająca kryminalne zmysły czytelnicze niepokojem i napięciem, ciekawością i zaangażowaniem, chwilami także wrażliwością. Przesiąknięta wyrazistymi bohaterami z poranionym, lecz zdeterminowanym policjantem na czele, Janem Samborem. Rzucony w wir zawiłego śledztwa, czoło musi stawić swoim własnym demonom, które wciąż za nim podążają.

Na tych prawie 700 stronach zawarta została przejmująca historia pewnej kobiety zasłyszana przez autora, jak sam pisze. Ta opowieść ma więc swoje podłoże w prawdzie, która stała się jej fundamentem.

Jedyna rzecz, jaka mi tutaj odrobinę przeszkadzała, to chaos jaki się wkradał w fabułę, bywały momenty, że gubiłam się i miotałam między zdarzeniami.

Polecam. Ta kryminalna opowieść jest warta uwagi.