Moje własne Notting Hill

„Przepis na szczęście jest bardzo prosty. Bądź zadowolona z siebie, ludzi, słońca, zapachu kawy z cynamonem. Z czego tylko się da. Znajdź powód.”

„Czy to nie cudowne, że każdy z nas znalazł spełnienie w czymś innym i nikt nikogo nie usiłuje przekonać, że jego wersja szczęścia jest lepsza?”

„Niepotrzebnie chowamy się za maskami, udajemy kogoś, kim nie jesteśmy. Prawdziwe szczęście zaczyna się wtedy, gdy jesteśmy sobą.”

Główną bohaterką najnowszej powieści Agnieszki Olejnik jest Milena - kobieta po trzydziestce , której codzienność jest dość monotonna , by nie powiedzieć nudna.

Ma stabilną pracę jako nauczycielka angielskiego w prywatnej szkole językowej, mimo ,iż od zawsze uwielbiała pisać, a jej marzeniem jest wydanie własnej książki.

Również w sferze osobistej Mili się nie powiodło- dotychczas była tylko w dwóch poważnych relacjach uczuciowych . Zdążyła wyjść za mąż i się rozwieść.

Impulsem do zmiany jest dla niej wagina Tour- jak to określiła babcia Lila , czyli wspólny wyjazd do stolicy Wielkiej Brytanii.

Niestety z różnych powodów ani seniorka ani mama dziewczyny nie mogą jej towarzyszyć, co sprawia ,że nasza bohaterka sama jedzie się rozeznać .

Na miejscu zupełnie nieoczekiwanie poznaje bardzo przystojnego i intrygującego Austriaka - Martina i wkrótce przekonuje się, że motyle w brzuchu oraz pełna pasji miłość nie są wyłącznie filmową i literacką fikcją , zaś nawiazanie do tytułu słynnej hollywoodzkiej produkcji nie jest wcale przypadkowe.

Z pozoru lekka powieść Pani Agnieszki jest historią przede wszystkim o odwadze i walce o odnalezienie własnej drogi i szczęścia.

Babcia Lila jest po prostu cudowna a jej teksty rozbrajały.

Były również momenty wyciskające łzy i poruszające najczulsze struny duszy.

Jednym słowem- piękna, ale bez chusteczek ani rusz 🎡

„Moje własne Notting Hill” Agnieszki Olejnik to powieść, która z pozoru wydaje się lekką, romantyczną historią, ale szybko okazuje się czymś znacznie głębszym – opowieścią o stracie, tęsknocie, poszukiwaniu siebie i odkrywaniu radości tam, gdzie wcześniej panowała pustka.

Główna bohaterka, Mila, prowadzi życie uporządkowane, ciche i pozbawione większych emocji. Jednak los postanawia zaskoczyć ją prośbą ekscentrycznej babci Lili o wspólną podróż do Londynu. Ta wyprawa staje się początkiem emocjonalnej i życiowej odysei, która stopniowo burzy mury zbudowane wokół serca Mileny. Autorka doskonale pokazuje, jak nawet najmniejsze impulsy – rozmowa, przypadkowe spotkanie, odmiana codziennego rytmu – mogą wywrócić życie do góry nogami i przypomnieć, że marzenia wcale nie mają terminu ważności.

Powieść łączy w sobie wdzięk literatury obyczajowej, urok klasycznej romantycznej komedii i głębię psychologiczną. Wątki rodzinne, wspomnienia z przeszłości, melancholia po stracie ojca czy nieoczywista relacja z matką splatają się tu z subtelnym humorem i ciepłem codziennych chwil – czy to w wiejskim domu nad stawem, czy na ulicach Notting Hill. Szczególnym blaskiem świeci postać babci Lili – pełna temperamentu, mądrości i czułej zadziorności, staje się sercem tej historii.

Agnieszka Olejnik posługuje się językiem lekkim, a jej styl jest obrazowy, chwilami liryczny, a przede wszystkim bardzo plastyczny – zarówno jeśli chodzi o emocje, jak i opisy miejsc. Londyn staje się nie tylko tłem, ale i symbolem – spełnionych marzeń, nowych początków, i tego, że życie potrafi zaskakiwać nawet wtedy, gdy się go już nie spodziewamy.

„Moje własne Notting Hill” to książka, która niespiesznie wciąga, wzrusza, rozśmiesza i inspiruje do refleksji nad tym, co naprawdę ważne. O tym, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. I że czasem warto pozwolić sobie na niepewność, by odkryć, że życie potrafi być piękniejsze, niż sobie zaplanowaliśmy.

Polecam każdemu, kto szuka czegoś więcej niż tylko historii miłosnej – to mądra, ciepła, a zarazem zaskakująco głęboka opowieść o kobiecości, dojrzewaniu do zmian i uważności na siebie.

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Moje podekscytowanie tą powieścią było dosyć spore – opis fabuły zapowiadał się idealnie wpasowujący w klimaty, które lubię, więc nie mogłam się doczekać sięgnięcia po książki pani Agnieszki Olejnik. Coś mi mówiło, że może to być bardzo ciekawa, lekka i odprężająca lektura, dlatego obojętne przejście obok tej książki było rzeczą niemożliwą.

👒 Notting Hill” opowiada historię Mili. Na codzień kobieta pracuje jako tłumaczka języka angielskiego. Lubi swoją monotonię i nie ogląda się za żadnymi rozrywkami. Jednak pewnego dnia wszystko się zmienia. Babcia Mili - rozrywkowa babcia, życzy sobie, by zabrać ją w wymarzoną podróż do Londynu. Mila ulega tym prośbom, nieświadoma, że odtąd jej życie nie będzie już w żadnym calu spokojne ani nudne. Przeciwnie: zacznie przypominać fabułę hollywoodzkiego melodramatu.👒

Autorka ma niebywały talent, by ze zwykłej, wręcz banalnej historii stworzyć wzruszającą i pouczającą powieść, która wciągnie czytelnika na długie godziny. Pozycja obowiązkowa dla fanów tego gatunku. Wzruszające historie obyczajowe zawsze są pożądane, szczególnie w te długie wieczory, kiedy to pragniemy usiąść ze świetną lekturą, zatracić się w czytaniu i zapomnieć o otaczającym nas świecie. To historia, która uświadamia nas, że czasem warto popłynąć z prądem i nie analizować wszystkiego, tylko dać się porwać nurtowi życia.

Jestem absolutnie zaskoczona tym, jak bardzo ta historia przypadła mi do gustu i jak łatwo było mi się w niej zatracić. Nie miałam najmniejszego problemu z tym, aby w drobny choć sposób zżyć się z bohaterami czy poczuć wzruszenie w związku z ich chwytającą za serce historią. Bardzo szybko zatraciłam się w tej opowieści, pochłaniałam rozdziały w ekspresowym tempie. Losy głównych bohaterów są wystawiane na ciężkie próby. Pomimo tego widać, że ich relacja jest poważna. Podobała mi się budująca się relacja między nimi. Czułość, zaufanie, namiętność.

„Notting Hill” to chwytająca za serce opowieść o prawdziwej miłości, która przydarzyła się bohaterom, jednak los nie dał się im długo nią cieszyć. Ta historia uświadamia jak ludzkie życie jest kruche i że nie warto odpuszczać sobie relacji, które mają na nas pozytywny wpływ. Bardzo polecam! 💚

,,-Więc jaki jest ten lepszy pomysł?- zapytała Miła.- Na co wolałabyś przeznaczyć pieniądze, babciu?

-Na ,,wagina tour"! - rzuciła staruszka."

,,Na pewnym etapie życia pomysły trzeba realizować od razu. -Zachichotała. - Dopóki jeszcze się je pamięta."

Ta książka potrafi dać dużo do myślenia. Po pierwsze poruszyła temat rodziny, u której wizytę odkłada się zawsze na dalszy tor. Człowiekowi się wydaje, że trwamy wiecznie, że na wszystko mamy czas, a najlepiej prosperujące słowo to ,,później ". Nasza postać długo odkładała przyjazd do rodziców, aż pewnego dnia jej mama zadzwoniła, że zostały same. To również opowieść o wielkich marzeniach, których nie było czasu spełniać jako młode osoby. Staruszek z książki za odłożone pieniądze zapragnął kupić dom. Miał wielkie plany i ambicję do ich wykonania. Małżonka wspierała go we wszystkich poczynaniach i tak ku uciesze dzwonił do córki, by pochwalić się jak dobrze im szło i ile zdążyli już zrobić. Jednak nie zawsze ona miała czas na rozmowę, aż w końcu telefon przestał dzwonić. Starszy pan nie zdążył zrobić wszystkiego, a czytamy o tym jak bardzo się cieszył widząc w jak szybkim tempie posuwają się do przodu. Czasami tak bardzo uciekamy od tego co dobre, aż poszukiwania nie kończą się tak jak zakładaliśmy. Idealny związek młodej kobiety szybko się rozpadł i obrączka zmienia swoje miejsce. Najczęściej właśnie w takich momentach jedziemy tam, gdzie spędziliśmy najwięcej lat w swoim życiu. Chwile smutku i żałoby będą tutaj przyćmione inną starszą kobietą, której historię też poznamy. To ona właśnie wyjdzie z propozycją, by przestać gdybać, bo to nikogo nigdzie nie posuwa. Ta rozrywkowa osoba chce się cieszyć z tego że żyje, dlatego proponuje, by udać się na zwiedzanie świata. Trzy samotne kobiety po przejściach i wyjazd ku szczęściu i lepszemu życiu. Nie wszystko jednak wyszło tak jak oczekiwały i najmłodsza z nich musiała pojechać sama. Dała jednak słowo, że uwieczni na zdjęciach wszystko, co najpiękniejsze, by razem mogły cieszyć się jej przeżyciami. Jednak oprócz cudownych widoków, poznała również motyle w brzuszku i przyspieszone bicie serca. Po resztę, zachęcam do przeczytania samemu:-)

Wiecie co, to chyba pierwsza taka pozycja, która pokazuje, że niczego nie wolno odkładać na później. Każdy z nas ma tylko jedno życie, a cóż jest ono warte, jeśli nie spełniamy w nim swoich marzeń? Później, to najgorszy czas na świecie. A wiecie dlaczego? Bo on nie istnieje. Życie pcha nas po coś, mamy gdzieś iść albo powiedzieć coś ,,teraz", bo kiedy ono minie, nasza szansa przepada. Bardzo się wzruszyłam, bo pokazała wiele życiowych i ludzkich spraw, które są naszymi błędami. Najciekawsze jest to, że zawsze możemy je naprawić. Wystarczy nie odkładać ich do ,,później".

Książka jest piękna, choć porusza bolesne tematy większości z nas. Bardzo ją polecam!

Tak właśnie zrobiła Mila, która w pewnym momencie życia postanowiła przystopował. Zawsze ciągnęło ją do dużych miast. Dlatego studiowała w Poznaniu. Tam poznała młodego lekarza, z którym wzięła ślub. Małżeństwo długo nie trwało. Dla rodziców nigdy nie miała czasu. Zawsze wykręcała się pracą, albo wpadała na chwilę. Gdy jej tata zmarł postanowiła coś zmienić w z swoim życiu. Za namową matki i babci wyjechała Londynu, gdzie poznała Martina. Najsmutniejszego, ale bogatego mężczyznę.

Książkę czyta się jednym tchem. Napisana jest lekkim stylem, posiada dość dynamiczną akcję i bohaterów, z którymi nie można nudzić się. Zwłaszcza z ekscentryczną babcią, której pomysły potrafią rozbawić. Bardzo polubiłam tę starszą panią. Sama Mila na początku mnie nieco irytowała, ale później również dala się polubić.

Autorka pięknie oddała klimat Londynu i chociaż nie jest on moim wymarzonym miejscem do zobaczenia to na jeden dzień mogłabym się tam przenieść.

Podsumowując: Jeśli lubicie lekkie i przyjemne powieści, które dostarczą Wam dużo emocji to bardzo polecam „Moje własne Notting Hill”.