Milaczek (ilustrowane brzegi)

Milena, zwana Milaczkiem, ma dwadzieścia kilka lat i marzy o wielkiej miłości. Chciałaby też mieć zgrabną figurę, ale gubienie zbędnych kilogramów nie jest łatwe (umówmy się, sporo z nas choć raz w życiu próbowało, więc wiemy, że to trudne).

Bachor, moja absolutna faworytka tej historii, nie lubi sukienek, kocha bojówki i koszulki rockowe. Prowadzi pamiętnik, w którym zapisuje, co Antoni Parys lubi jeść, oraz prowadzi listę bab „nie halo”. Skrycie marzy, by mieć nową mamę i żeby tata przestał randkować z potencjalnymi mamusiami, które są nie halo.

Zofia Kruk to pełna energii i pomysłów ekscentryczna ciotka Milaczka (która usiłuje wyswatać siostrzenicę) oraz idolka Bachora. Postać genialna, jak dorosnę, chcę być taka jak ona.

Bachor postanawia, że Milaczek jest halo i ktoś musi coś z tym zrobić, by jej tato to zauważył. Chce pomóc ukochanej Zosieńce, by nie przymierała głodem na emeryturze.

Lekka i zabawna lektura, pozbawiona zbędnych opisów oraz nadmiernego analizowania wydarzeń. Historia pełna humoru, który jest subtelny i niewymuszony, co sprawia, że książkę czyta się z dużą przyjemnością.

To ciepła historia przypominająca, że życzliwość, miłość i wsparcie potrafią nadejść z zupełnie nieoczekiwanej strony. Książka pokazuje również, że przyjaźń nie daje się zamknąć w sztywnych ramach – czasem nazywa się Zofia Kruk, a czasem Bachor. Pełna optymizmu i pozytywnej energii książka zapewni wam rozrywkę po ciężkim dniu. Bardzo polecam!

Że też trafiłam na "Milaczka" dopiero teraz... Zaskoczył mnie fakt, że tak lubiana przeze mnie specjalistka od szczęśliwych zakończeń, Magdalena Witkiewicz, napisała tę książkę osiemnaście lat temu ! Jak to się stało, że umknęło to mojej uwadze? Jedno jest pewne- lepiej późno niż wcale. Pociesza mnie myśl, że przede mną jeszcze kolejne części cyklu "Dobre myśli". A tych, właśnie teraz, baaardzo potrzebuję :-)

W 2008 miałam 24 lata. Myślę, że już wtedy polubiłabym główną bohaterkę. Cóż, byłam trochę jak tytułowy Milaczek. Prawdziwy rollercoaster emocji, sporo rozterek natury uczuciowej i życiowych "rozkminek". Dlatego ta postać jest mi tak bliska. Kibicuję i trzymam kciuki za pomyślne ułożenie spraw wszelakich z naciskiem na te dotyczące sfery uczuciowej. W końcu każdy z nas chciałby zaznać szczęścia u boku ukochanej osoby.

Dzięki przebojowej ciotce powróciłam myślami do pewnej rezolutnej Pani, u której przez pewien czas wynajmowałam z koleżanką pokój. Cóż to za kobieta była! Mieszkanie z Nią na stancji pod jednym dachem to był ciąg niekończących się przygód. Nieustający apetyt na życie pani Marii trafnie oddawał "ducha" tak często powtarzanego przez Nią zdania:"Pamiętaj Ola, wiek to tylko liczba- liczy się stan ducha". Istna Zofia Kruk, tyle że w zielonogórskiej odsłonie.

Z kolei Bachor jest najlepszym dowodem na to, by nigdy nie lekceważyć dziecięcych możliwości, za którymi kryje się często bogata wyobraźnia. One wiedzą, a przede wszystkim widzą znacznie więcej niż nam się wydaje. Mam nieodparte wrażenie, że moja siedmiolatka Córka znalazłaby wspólny język z Zosią Wolicką. Myślę, że mając takich sąsiadów nie sposób się nudzić. Dzięki zamiłowaniu Taty Dziewczynki do muzyki grunge przypomniały mi się czasy, kiedy na ścianach mojego pokoju gościły plakaty z Pearl Jam. Cóż, i dziś zdarza mi się śpiewać w duecie z Eddiem Vedderem - w moim czterdziestodwuletnim wcieleniu wciąż w duszy "still alive" gra (mało tego - dobrze mi z tym!)

Nie sposób pominąć przy tym obecności pewnego psa z charakterem. Parys Antonio, jak na arystokratę wśród psów myśliwskich przystało, dzięki sprytowi i umiejętności znalezienia się we właściwym miejscu i właściwej porze, zaskarbia sobie sympatię czytelnika.

Czas spędzony z "Milaczkiem" uznaję za niezwykle udany. To jedna z tych powieści obyczajowych, które umilają dzień i pozwalają choć na chwilę oderwać się od codziennych spraw, by spędzić czas w towarzystwie lubianych przez nas bohaterów. Jakby to moje dziecko powiedziało: "nudy nie ma, jest fun". Zachęcam do przeczytania książki. A jeśli czytaliście już kiedyś "Milaczka"? Nic nie stoi na przeszkodzie, by z sentymentu sięgnąć po niego ponownie.

Milenka była już niejednokrotnie zakochana. Zawsze na zabój, zawsze na poważnie. Jednak jej wybrankowie za bardzo w związek, na zawsze, brnąć nie chcieli. Aż któregoś dnia, ukochana ciocia, kobieta wulkan, korzystająca z życia pełnymi garściami, umawia siostrzenicę z dentystą, podobno przystojnym i w ogóle niczego sobie. Mężczyzna mieszka z młodszą siostrą, a ta żeruje na nim ile wlezie, oczywiście mydląc oczy naiwnemu braciszkowi. Czy coś z tego wyjdzie? Coś tam na pewno.

Zapomniałabym, a to wręcz czyn karygodny. Jest jeszcze Bachor, rezolutna siedmiolatka, Zuza, wychowywana przez ojca i przeprowadzająca swoje własne kwalifikacje na potencjalną macochę. To też dziewczynka o wielkim sercu dbająca o potrzeby starszych, a już "biednej" emerytki Zosi, zwłaszcza.

Nieźle się ubawiłam czytając tę powieść. Napisaną w roku 2008, wznowioną, w przepięknym wydaniu - zwłaszcza kolorowa okładka podbiła moje serce.

Opowiada o kobiecie,mówią,że już starej pannie, poszukującej miłości, będącej na wiecznej diecie, trochę ślepej na poczynania innych. Milenka, czy jak w tytule - Milaczek, bardzo chce kochać i kochaną być. Marzy o rodzinie, tęskni za kimś z kim mogłaby "konie kraść". Jednak kiedy w relacje wtrącają się inni - w osobie przyszłej teściowej zwłaszcza - nic dobrego z tego wyjść nie może.

Kończąc tę książkę miałam ochotę za naszym narodowym wieszczem powtórzyć:

"Tęskno mi Panie! "

Do gadu gadu, do Naszej Klasy, do czasów gdy komputer i telefon nie był centrum i pochłaniaczem czasu, do dni, które niby trwały tyle samo, a jednak były jakby dłuższe i do relacji międzyludzkich. Bardziej prawdziwych, bardziej teraz i bardziej - ludzkich.

To zaiste zabawna i odprężająca podróż w czasie.

Jest lekko, jest przyjemnie, jest śmiesznie, jest idealnie na lato. Jestem bardzo ciekawa dalszych perypetii Milaczka i kibicuje temu co się tam klaruje. Polecam!