Mgły z Donlonu

Wracasz do miasta, które znałeś zaledwie chwilę temu. Mgły Donlonu znów cię otaczają. Nie pytają, czy masz ochotę wejść – po prostu znikasz w nich. I właśnie tak działa drugi tom przygód Avy Carey – niepostrzeżenie wciąga cię w świat, z którego nie chcesz wychodzić.

Donlon jest jeszcze bardziej niepokojący niż w pierwszym tomie. Mgła stała się cięższa, bardziej nasycona magią, tajemnicą i… niepokojem. To nie tylko tło, to uczestnik wydarzeń. Nowe zagrożenie przybiera postać jednego z dawnych magów-założycieli miasta, który najwyraźniej nie zamierza spocząć w historii. Chce rządzić – znów.

Tym razem nie chodzi tylko o śledztwo. Chodzi o to, kto ma prawo kształtować przyszłość Donlonu – ci, którzy w nim żyją, czy ci, którzy już raz je sobie podporządkowali.

Ava w tym tomie nie jest już tylko upartą detektyw z talentem do kłopotów. To kobieta, która dźwiga więcej, niż powinna, i która zaczyna dostrzegać granice własnych sił. W jej działaniach jest więcej goryczy, ale też więcej determinacji. Zdarzają się błędy, chwile zwątpienia, ale właśnie to sprawia, że pozostaje bohaterką z krwi i kości.

Magia w „Mgle z Donlonu” przestaje być tylko tłem. Nabiera mocy politycznej. Przedstawienie magicznych punktów mocy miasta jako rdzeni władzy to zabieg sprytny i bardzo aktualny – Kubasiewicz subtelnie pokazuje, jak łatwo manipulować ludźmi, gdy daje się im złudzenie wyboru i obietnicę „lepszego jutra”.

Relacje Avy z pozostałymi bohaterami – Percivalem, Fitzroyem, a nawet Williamem – nabierają cieni. Nie wszystko jest tak jednoznaczne, jak by się chciało. Zaufanie kruszy się powoli, a napięcie między „sojusznikiem” a „zagrożeniem” staje się sercem historii. Świetnie napisane dialogi, dużo niedopowiedzeń – a chemia? Jest. Ale nienachalna. Dorosła.

Prawdą jest, że pierwszy akt tej historii rozwija się wolniej niż można by oczekiwać. Ale to nie słabość – to celowa struktura. Jak mgła, która najpierw snuje się cicho, zanim cię otuli całkowicie.

„Mgły z Donlonu” nie próbują być widowiskowe na siłę. Nie eksplodują fajerwerkami, tylko konsekwentnie zagęszczają atmosferę. To książka mądra, dojrzała i gęsta od emocji. Świat, który autorka buduje, nie krzyczy – on szepcze. Ale zostawia echo.

Polecam tym, którzy szukają inteligentnego fantasy z detektywistycznym sznytem, głębokimi emocjami i klimatem, który nie puszcza długo po ostatniej stronie.

🌫️🕰️ Mgły z Donlonu autorstwa Magdaleny Kubasiewicz to drugi tom cyklu Cienie Avy Carey, który udowadnia, że polska urban fantasy może bez kompleksów konkurować z zagranicznymi tytułami. Tym razem Donlon, magiczny odpowiednik Londynu, staje się jeszcze bardziej mroczny, nieprzewidywalny i… żywy. Miasto tętni magią, której granice zaczynają się rozmywać, a każdy zaułek może skrywać nie tylko sekret, ale i śmiertelne niebezpieczeństwo.

🌫️🕰️ Fabuła rozwija się z dużą intensywnością – niemal od pierwszych stron zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń. Powrót jednego z założycieli enklawy i jego plan przywrócenia świetności Donlonowi sprawia, że sytuacja w mieście robi się niestabilna. Ava Carey i funkcjonariusze magicznego wydziału Scotland Yardu próbują utrzymać porządek, ale nie jest to łatwe, gdy zaufanie rozpływa się jak mgła, a lojalności zmieniają się szybciej niż pogoda nad Tamizą.

🌫️🕰️ Bohaterowie to jeden z najmocniejszych elementów tej książki. Ava dojrzewa, staje się jeszcze bardziej stanowcza, ale i podatna na zwątpienia. Właśnie dzięki tym słabościom jest tak ludzka. Jej relacje z bliskimi – zarówno zawodowe, jak i prywatne – pokazują, jak trudno zachować równowagę między obowiązkiem a emocjami. Szczególnie urzekła mnie jej więź z rodziną, która nie tylko daje jej wsparcie, ale jest też pięknym tłem dla wydarzeń pełnych grozy i magii.

🌫️🕰️ Wątek miłosny rozwija się powoli, z wdziękiem i napięciem typowym dla dobrego slow burnu. Nie dominuje narracji, ale stanowi przyjemny kontrapunkt dla mrocznych wydarzeń. Jednocześnie ogromną wartością tej części są przyjaźnie – prawdziwe, sprawdzone w ogniu, nieidealne, ale silne. Kubasiewicz pokazuje, że magia to nie tylko błysk zaklęć, ale też siła więzi międzyludzkich.

‎

🌫️🕰️ Świat przedstawiony zyskał nową głębię – spotykamy więcej magicznych istot, eksplorujemy kolejne tajemnice Donlonu, czujemy coraz wyraźniejsze napięcie między porządkiem a chaosem. Autorka nie zapomina też o fanach swojej twórczości – mrugnięcie okiem do poprzedniego cyklu to cudowny prezent, który potrafi wywołać szeroki uśmiech. To dowód na to, jak dobrze przemyślany i konsekwentnie budowany jest ten świat.

‎

🌫️🕰️ Mgły z Donlonu to doskonała kontynuacja – dojrzalsza, bardziej emocjonalna, jeszcze bardziej klimatyczna. Choć zabrakło efektu zaskoczenia z tomu pierwszego, to równoważy go solidna akcja, poruszające wątki i cudowna atmosfera tajemnicy. Zakończenie zostawia nas z niedosytem i jasnym przesłaniem: to jeszcze nie koniec. A ja już zacieram ręce na kolejne spotkanie z Donlonem.

Uwielbiam Wielką Brytanię, dlatego tak bardzo czekałam na kontynuację cyklu „Cienie Avy Carey” by móc przenieść się do magicznego odpowiednika Londynu – Donlonu.

Tak więc dzisiaj zapraszam Was na moją opinię o „Mgłach z Donlonu” pióra Magdaleny Kubasiewicz, którą mogłam przeczytać dzięki uprzejmości Wydawnictwa SQN..

Tęskniłam za tym światem, za bohaterami. Pierwszy tom mi się podobał, ale to drugi totalnie mnie porwał. Wciągnęłam się praktycznie od pierwszych stron śledząc z zapartym tchem poczynania bohaterów.

Autorka znowu zabrała mnie w podróż po magicznym odpowiedniku Londynu. Donlon się zmienia, wydarzenia z pierwszego tomu odcisnęły na nim swoje piętno. Ludzie znikają w wodach Tamizy, magia szaleje, a Ava wraz z częścią Scotland Yardu będzie starała się pokrzyżować plany czarnoksiężnika chcącego zawładnąć mocą Donlonu. Tutaj każdy przyjaciel może stać się wrogiem, gdy pójdzie za podszeptami mistrza marionetek.

Ta część o wiele bardziej trzymała w napięciu. Było w niej więcej akcji, więcej spotkań z mitycznymi mieszkańcami Donlonu, ale też o wiele więcej niebezpieczeństw i sytuacji kryzysowych. Nie raz wstrzymywałam oddech i drżałam o życie moich ulubionych postaci.

Jednak „Mgły z Donlonu” to nie tylko akcja, w tej części mamy też delikatnie rodzące się uczucie. Tym razem miałam nosa i shipowałam właściwe osoby. Jestem ciekawa czy Wam uda się odgadnąć między którymi postaciami zacznie bardzo powoli coś się dziać. Prócz wspomnianego wątku slow burn „Mgły” ofiarują również motyw cudownej przyjaźni, która jest w stanie przetrwać niemal wszystko.

Do tego niesamowicie podoba mi się, że Ava ma cudowną rodzinę. Aż serce pęcznieje, gdy jej bliscy stają za nią murem, obojętnie co by się nie działo. W końcu w fantastyce pojawiła się kobieta, która nie jest krzywdzona przez bliskich, a ma z nimi świetną relację.

Autorka dodała również mały smaczek dla czytelników jej poprzedniego cyklu, co spowodowało mój szczery uśmiech.

Kochani, ten cykl staje się kolejnym moim ulubionym. Już nie mogę doczekać się kolejnej części, bo czuje, że tam to dopiero będzie się działo.

Jeśli macie ochotę na świetne polskie urban fantasy, koniecznie sięgnijcie po „Cienie Avy Carey”, a ja będę wypatrywać jego trzeciej części.