Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga

Pora na... mroczną akademię magii i czarów! 🔮

Miło było powrócić do Schoolmance - szkoły magii, w której na każdym progu czai się niebezpieczeństwo. Tutaj musisz liczyć na siebie i na swoje umiejętności, bo przetrwają tylko Ci, którzy wykażą się sprytem i siłą. I nie ma taryfy ulgowej.

Ta część była zdecydowanie lepsza niż poprzednia, autorka sprawiła, że chciało się go czytać. Opisy dłużyły mi się odrobinę na początku ale później wsiąkłam w historię i po prostu płynęłam.

Dostajemy tutaj jeszcze więcej ironicznego humoru, więcej empatycznej Galadriel (bywały chwile w pierwszym tomie, kiedy sądziłam, że jest całkowicie wyprana z jakichkolwiek uczuć!), a cała fabuła jest tak skonstruowana, że nie sposób odłożyć książki choćby na chwilę. Nasi bohaterowie stali się dojrzalsi, co również wpłynęło pozytywnie na odbiór tej historii.

Ale co najbardziej mnie zaskoczyło? Końcówka, która sprawia, że chce się trzeci tom teraz, już, w tej chwili!

Historia nietypowa, pełna mroku, magii, potworów, ale także mówiąca o uczuciach, emocjach i relacjach z innymi ludźmi.

Mnie zdecydowanie zaskoczyła i cóż mogę zrobić - po prostu ją gorąco polecić 😊

Dom Wydawniczy Rebis często wydaje książki, o których trzeba dużo mówić, polecać, bo zdarza się, że jest o nich bardzo cicho i to bardzo szkoda. Tak jest z serią Scholomance. To trylogia, która mnie kupiła już pierwszym tomem, bo to nietypowa opowieść o szkole magii. Dlaczego? A no, bo w niej trzeba przetrwać, a szkoła w zasadzie chce uczniów zabić. Poza tym, nauczyciele nie są nikomu do niczego potrzebni i ich po prostu nie ma.

Ale, "Ostatni absolwent" to tom drugi i ponownie jako czytelnicy spotykamy główną bohaterkę El. Dziewczynie zostało przepowiedziane, że zostanie czarownicą siejącą zniszczenie i śmierć. El nie chce się z tym pogodzić, ale powoli zaczyna wyglądać na to, że powinna to rozważyć. Szkoła się na nią uwzięła, chce się jej pozbyć, a to już ostatnia klasa i ma nawet kilku sprzymierzeńców. Tylko czyżby naprawdę pod koniec roku szkolnego miała zginąć? El nie zamierza się jednak poddać, a co z tego wyjdzie?

To drugi tom trylogii i jest jeszcze ciekawszy niż był pierwszy. Trzyma w napięciu, a przy tym nie zrobiła się z tego bajka dla dzieci, tylko jest brutalnie i wcale wszystko się nie musi ułożyć po myśli bohaterów. Ta niepewność, jak to wszystko się potoczy powoduje, że z jeszcze większym zaangażowaniem pochłania się tę ksiązkę.

Jak już wspominałam przy pierwszej części, jest mi jedynie szkoda, że tomy są dość cienkie i z ogromną przyjemnością pochłaniałabym ogromne tomiszcza na temat szkoły Scholomance. Historia opowiedziana jest bardzo dobrze, a El jako główna bohaterka nie irytuje czytelnika, a wręcz przeciwnie, robi sobie w każdym z nas sprzymierzeńca i kibicuje się jej przez cały czas.

Z ogromną niecierpliwością czekam na przeczytanie ostatniej części mimo, że wiem, że będzie to już koniec, ale ponieważ to dopiero początek mojej przygody z tą autorką, to już wiem, że z chęcią przeczytam też pozostałe aby sprawdzić co jej wyobraźnia stworzyła.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Rebis.

Kiedy dobro jest naprawdę dobrem, a zło naprawdę złem? Kto to to ocenia i jakimi zasadami się kieruje? Czy mniejsze zło istnieje? Czy poświęcenie jest dobrem, czy może dbanie o swoje własne życie jest lepszym moralnie wyborem? Mogę kreować takie pytania bez końca, lecz to nic nie zmieni – nadal w większości zostaną bez odpowiedzi, a przynajmniej bez odpowiedzi obiektywnej, bo za tę subiektywną odpowiadamy wyłącznie my sami. I jestem głęboko przekonana, że większość z nas miało już trudność mierzenia się z nimi. Pozostaje mi tylko nadzieja, że Wasze decyzje okazały się dla Was dobre i nie pozostawiły wyrzutów sumienia.

Cała moja refleksja bierze się z historii El, która została postawiona w bardzo dosłowny sposób przed najróżniejszymi, trudnymi wyborami. Udało się jej przetrwać i teraz rozpoczyna ostatni rok w szkole Scholomance. Wydawałoby się to ostatnimi krokami do mety, ostatnim finałem, lecz w rzeczywistości wszystko wskazuje na to, że El będzie musiała się zmierzyć z problemami o wiele gorszymi niż dotychczas, a jej życie w tej szkole, delikatnie mówiąc, jest zagrożone. Ewidentnie cyborgi wraz ze szkołą uparły się na nią i nie wróżą jej przetrwania do końca. Czy tak właśnie będzie? Czy nastolatka jest w stanie pokonać zło i dokonać dobrych moralnie decyzji?

W tym przypadku – zresztą jak prawie w każdym – będę dobitnie szczera. Chciałam przeczytać tę książkę tylko i wyłącznie ze względu na fantastyczną okładkę i motyw szkoły magii. Te dwa aspekty były na tyle przekonywujące, że dały mi motywację do czytania i przy okazji sprawiły, że nie przeszkadzało mi nieprzeczytanie pierwszego tomu. Zresztą to jest już wręcz moją osobistą tradycją. Niestety materializm wychodzi i powieść okazała się dla mnie wielką porażką. Dlaczego?

Moje zamiłowanie do magicznych szkół jest dość przewidywalne, ponieważ wywodzi się z "Harry'ego Pottera". Tak jak wiele lat temu zostałam oczarowana Hogwartem, tak od tamtego czasu ponownie szukam tego oczarowania. Nigdy nie udało mi się powtórzyć mojego własnego, emocjonalnego fenomenu szkolnego, niemniej ten motyw w wykonaniu różnych pisarzy naprawdę potrafi zaskakiwać. Jest powtarzalny, konwencjonalny, ale co jakiś czas znajdzie się autor, który nadal potrafi coś z niego wyciągnąć. W przypadku "Scholomance" tak właśnie jest – czego jak czego, ale niesztampowego pomysłu na uniwersum i samą szkołę nie mogę odmówić Naomi Novik. Potrafiła na znanym gruncie stworzyć coś nowego. Ale musi być ale. A tym razem tym ale jest niedopracowanie. Sam pomysł dla mnie nie wystarczy, trzeba go stworzyć od fundamentów i to stabilnych fundamentów. Nawet książki z gatunku fantastyki mają swoje zasady. W pewien sposób gatunek bazuje na łamaniu ich, ale są szkielety nienaruszalne, a tutaj pisarka całkowicie je pominęła, przez co w ogóle nie utrzymała spójności.

A odnosząc się do stylu pisarskiego, to jak na książkę z literatury młodzieżowej i fantasy wydaje się naprawdę ciężki, co mnie zdziwiło, ale w moim przypadku to jak najbardziej pozytywne zdziwienie. Doceniam rozbudowane zdania, poważne i pełne niuansów. Dla mnie to pewnego rodzaju sztuka na najwyższym poziomie. Niemniej w "Ostatnim Absolwencie" było niezwykle wiele neologizmów i fakt, że nie czytałam pierwszego tomu mocno uderzał w całą fabułę. Nie do końca wiedziałam, o czym autorka pisze i jakie to ma znaczenie dla bohaterki, ponieważ najzwyczajniej w świecie nie rozumiałam tych słów. Choć to nadaje też charakterystycznej atmosfery całości, więc wywołuje we mnie mieszane odczucia.

Natomiast fabuła jest wyjątkowo nierównomierna. Już dawno nie widziałam, tak odrębnego prowadzenia historii. Były momenty, gdzie przepadałam i czytało mi się fantastycznie. Ale były też takie, gdzie przeczytać dwadzieścia stron było prawie niemożliwe dla mnie. Po prostu się nudziłam, a co za tym idzie, męczyłam. Tym bardziej że wcześniej wspomniany brak spójności niszczył prawie wszystko, co dla mnie istotne w powieści. Gdy czytałam, odczuwałam, że wiele aspektów jest zbyt wydumanych, zbyt przemyślanych, a w rezultacie niezrozumiałych. Mimo że nie czytałam pierwszego tomu, to po przeczytaniu drugiego mam poczucie, że to niedopracowanie jest kardynalnym błędem pisarki i wręcz nienaprawialnym.

"Ostatni Absolwent" porusza temat głęboko zakorzenionej moralności i zmian, które się dokonują, gdy standardowy świat zostaje zaburzony, a ludzie stają przed wyborem: życie swoje i swojej rodziny, czy życie innych. Wynik zazwyczaj jest przewidywalny i niemożliwy do zmiany. Cały czas gdzieś w tle wybrzmiewa pytanie, czy możemy robić coś naprawdę złego w imię większego dobra? Czy to jest usprawiedliwione i czy po takiej sytuacji można jeszcze kiedykolwiek usnąć bez wyrzutów sumienia?

Kolejnym negatywnym aspektem powieści jest... również niedopracowanie, ale tym razem w aspekcie bohaterów. Przede wszystkim irytowali mnie i opierali się na jednej głównej cesze. Byli pozbawieni głębi i po prostu człowieczeństwa. Nie mam tutaj na myśli tematu moralności, tylko odnoszę się do cech osobowości, które tworzą z nas ludzi. Postępowania samej El nie mogłam zrozumieć, więc brakowało mi jakieś analizy jej postaci. To nie jest kwestia, że pochwalałam jej czyny lub wręcz przeciwnie, tylko nie dostałam szans, by zobaczyć, jaką właśnie drogę przechodzi.

Jak sami czytacie, dla mnie mimo kilku ciekawych zalet, powieść jest niegodna polecenia i na pewno nie powrócę też do pierwszego tomu. Tak podkreślane przeze mnie niedopracowanie połyka prawie wszystkie aspekty książki, więc jest dla mnie niewybaczalne.

Pierwszy tom serii od Naomi Novik wprowadził nas do niecodziennego magicznego świata. Było ciekawie, ale jednocześnie w powietrzu wisiało poczucie wprowadzenia do całej historii z mniejszym naciskiem na wielką przygodę, więc byłam ciekawa jak autorka wybrnie w kontynuacji i czy zaserwuje nam coś więcej. "Ostatni absolwent" na szczęście może pochwalić się wysokim poziomem i rozbudowaną fabułą, która ujawnia nowe smaczki z życia bohaterów.

Scholomance to szkoła o mrocznym charakterze. Przez wiele lat dążyła do uśmiercania swoich uczniów bez faworyzowania i skupiania się na konkretniej osobie. Teraz jednak wszystko się zmieniło i wydaje się, że jedynie El może czuć się naprawdę zagrożona. Nie chcąc zaakceptować mrocznej przepowiedni dziewczyna robi wszystko, by uciec przed złowrogami, ale nawet mając przy sobie sprzymierzeńców, trudno jest pokonać Scholomance.

Dobry pomysł przełożył się na znacznie lepszą kontynuację. Mimo ciekawie spędzonego czasu w towarzystwie książki Novik miałam pewne zastrzeżenia, które w drugim tomie przepadły już przy pierwszych stronach. Pojawiła się znacznie lepsza dynamika fabuły, więcej wydarzeń, więcej faktów z życia bohaterki, co pozwoliło mi bardziej zaangażować się na fabule i lepiej przyjrzeć niecodziennej konstrukcji mrocznej szkoły. To tutaj bowiem uczniowie w przerwie między zajęciami walczą o swoje przetrwanie i jest to efekt naprawdę intrygujący - mrok, niebezpieczeństwo, strach przed nieznanym łączą się z przyjaźnią i budowaniem własnej tożsamości w nieprzychylnym świecie.

Zmieniają się także bohaterowie. El nie jest już dziewczyną skupiającą się wyłącznie na sobie a dostrzega otoczenie i wyciąga wnioski z popełnionych błędów. Lepiej poznajemy jej przyjaciół, pojawiają się nowe informacje na temat zdolności Oriona i Galadriel, czyli autorka sięga po motywy, których zabrakło w części pierwszej. Wszystko wydaje się lepiej dopracowane, świat przedstawiony bardziej rozwinięty, mniej jest pustej gadaniny, więcej działania oraz sekretów Scholomance, które pozwalają wierzyć, że ta wyjątkowa szkoła nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Drugi tom zakończył się w intrygujący sposób, więc liczę, że na kontynuację nie przyjdzie nam długo czekać. Podoba mi się w jakim kierunku zmierza ta historia, cieszę się również, że Naomi Novik przyłożyła się do zadania i wyciągnęła wnioski. W ten sposób po ciekawej, ale zbyt przegadanej pierwszej części "Ostatni absolwent" zdecydowanie zyskuje i nabiera tempa, wciągając nas w oryginalny świat magii oraz niebezpieczeństw.

Znacie już serię "Scholomance"?

Nie? Jeżeli jesteście fanami młodzieżowej fantastyki, o mrocznym zabarwieniu, to gorąco Wam ją polecam.

Pierwszy tom jest takim widocznym wprowadzeniem do tej historii. Pojawia się w nim dość sporo barwnych opisów, które mogły nieco nużyć. Przedstawiany świat jest mocno rozbudowany. Znajdziemy tu całe spektrum potworów różnej maści. Na pochwałę zasługuje również kreacja bohaterów, w szczególności tych drugoplanowych. Sprawiali wrażenie takich realistycznych, pełnokrwistych.

Sam zarys fabuły może i nie jest jakoś specjalnie oryginalny, choć pojawiło się nieco nietypowych rozwiązań. W głównej mierze akcja toczy się miarowo, żeby niekiedy ruszyć z kopyta. Chęć poznania kolejnych wydarzeń nie pozwala oderwać się od lektury. Zakończenie zaś totalnie miażdży i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że sięgnięcie po kolejny tom jest koniecznością.

Z kolei "Ostatni Absolwent" jest dobrym przykładem na to, jak praktyka czyni mistrza. Lektura wciąga już niemalże od pierwszych stron. Tym bardziej, że trzeba sobie wyjaśnić sprawy, które zostały urwane przy zakończeniu pierwszego tomu. Znajdziemy tutaj jeszcze więcej przewrotnych zwrotów akcji i ciekawie poprowadzonych wątków. Ironiczna i humorystyczna strona wysuwają się na przód. I jak zwykle, zakończenie zwala z nóg. Trzeci tom potrzebny na już!

Czytanie tej serii to wewnętrzna rozterka między chęcią odkrycia tego świata, a pozostania w nim na zawsze.

Mięło trochę czasu nim sięgnęłam po drugi tom cyklu Scholomance, miałam inne obowiązki, chociaż myślami byłam z główną bohaterką. Zastanawiałam się, jak sobie poradzi z kolejnymi wyzwaniami, w końcu to już prawie koniec jej nauki, musi przetrwać i nie stać się posiłkiem mrocznych i niebezpiecznych stworów. W życiu jednak bywa różnie i gdyby jedynie stwory były jedynym jej problemem to byłoby zbyt proste. Autorka wiedziała, jak skutecznie pomieszać bohaterom szyki. „Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” zapowiadał przygodę, którą chciałam przejść i delektować się nią.

Główną bohaterką książki autorstwa Naomi Novik pod tytułem „Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” jest Galadriela „El” Higgin jest uczennicą ostatniego roku i udało jej się nieco zmienić swoje życie. W dalszym ciągu grozi jej niebezpieczeństwo, jednak osiągnęła swój cel, stając się częścią sojuszu z innymi uczniami. Nie byłą już sama, nie musiała w pojedynkę stawiać czoła zagrożeniu. Nawet Orion Lake, najlepszy zabójca stał się mniej irytujący i bardziej użyteczny, jako przyjaciel. Matka dziewczyny, jednak zamierza się z nią skontaktować, udało jej się przekazać niezwykle pilną wiadomość, aby trzymała się z daleka od Oriona. Czy dziewczyna to zrobi? Czy spełni się mroczna przepowiednia, która pochłonie Galadrielę?

„Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” to powieść, która nie daje o sobie zapomnieć, chociaż miała łam wątpliwości, czy nie dosięgnie jej klątwa drugiego tomu, były one zbędne. Ela jest niesamowitą bohaterką i niezwykle potężną, mroczną postacią kobiecą, która nie jest jedynie tłem. Toczy nieustanną walkę ze swoim zamiłowaniem do niszczycielskich i brutalnych zaklęć, sama szkołą wydaje się popychać ją do bardziej samolubnych wyborów, oszczędzania magicznej mocy do własnych potrzeb, zamiast udzielania pomocy przypadkowym nowicjuszom, którzy nic dla niej nie znaczą. Bohaterka zmieniła się, uczy, że można polegać na innych, żę nie musi wszystkiego robić sama. Orion Lake natomiast jest wychwalanym bohaterem, który został ukształtowany przez oczekiwania ludzi, którzy zdają się dostrzegać w nim narzędzie do uzyskania celów, wygodnej i bezpiecznej egzystencji. Scholomance w swoich szeregach zawsze miała międzynarodowe grono studentów, Naomi Novik zdecydowała się na to, aby mocniej ukazać te różnorodność kulturową ofiarowując postacią nieco większą rolę niż było to w pierwszej książce. „Ostatni absolwent. Scholomance. Lekcja druga” ukazuje także, że w książce mamy różne oczekiwania społeczeństwa, ci lepiej urodzeni, należący do enklawy są w przekonaniu, że należy im się ochrona, że ich życie jest tego warte bardziej od innych. Przywileje, większa wartość jednego życia kosztem drugiego, członkowie enklawy zawsze mieli większe szanse na przeżycie, mają łatwiejszą przyszłość, prostsze ukończenie nauki. Zawsze otrzymują coś więcej niż pozostali, są lepiej przygotowani, a jednak zależni od innych.

Dla El i jej rówieśników rozpoczął się ostatni rok nauki w Scholomance. Ponieważ zabójcza szkoła nie daje swoim uczniom nawet chwili wytchnienia nowy rok szkolny zaczyna się bezpośrednio po zakończeniu poprzedniego. Nie ma tu wakacji, ani czasu na relaks i choć wydawać by się mogło, że dzięki heroicznej akcji naprawy maszynerii oczyszczającej szkołę że złowrogów, uczniowie będą mieli choć odrobinę lżej, z jakiegoś powodu okazuje się, że ta reguła nie dotyczy Galadriel. Dziewczyna otrzymuje koszmarny plan zajęć i nie ma kiedy gromadzić zapasów mocy, bo wszystko zużywa by po prostu przeżyć. Szkoła jest wygłodniała i obrała sobie Galadriel za główny cel. Tylko dlaczego? I jaki związek z tym ma ostrzeżenie przed Orionem, jakie przesłała dziewczynie matka?

Naomi Novik ma bardzo specyficzny styl pisania. Jedni powiedzą, że autorka ma skłonności do lania wody, a inni że jej proza jest skomplikowana ale inteligentna. Mnie osobiście zauroczyła, choć muszę przyznać, że ciężej było mi się wgryźć w fabułę niż w przypadku pierwszej części. Oczekiwałam akcji i wyjaśnień, tymczasem dostałam spokojne wprowadzenie pełne dokładnych opisów, rozterek i wspomnień głównej bohaterki. Aż miałam ochotę krzyknąć "Naomi! Dawaj mi tu jakąś akcję!".

Na szczęście szybko złapałam właściwy rytm i lektura stała się czystą przyjemnością. Autorka też rozkręciła fabułę i to tak bardzo, że pierwsza (genialna w moim odczuciu) cześć przy tej wydaje się zaledwie nieistotnym prologiem. O przygodach El, Oriona i ich przyjaciół w trzewiach morderczej szkoły czytałam z mocno bijącym sercem i wypiekami na policzkach. Szybko zapomniałam, że coś tam nie grało mi na początku, bo to co dzieje się dalej dosłownie zwala z nóg. Intryga goni intrygę, jedne sojusze się sypią ale powstają nowe, a sama szkoła szykuje dla absolwentów niespodziankę na koniec. Za nic w świecie nie domyślicie się co się wydarzy!

Jeśli tak jak ja jesteście miłośnikami wątków romantycznych, na pewno czekacie na rozwinięcie relacji El i Oriona. Pani Novik jest bardzo oszczędna w słowach jeśli chodzi o opisywanie emocji rodzących się między tą dwójką, ale być może właśnie dzięki temu ich uczucie było tak przeze mnie wyczekiwane. Dosłownie ekscytowałam się jak nastolatka czytając każdą, nawet najkrótszą scenę z ich udziałem i niesamowicie podobało mi się to jak opisane zostało ich uczucie. Czasem mniej znaczy więcej. Tak jest w tym przypadku. A jednak cały czas nad bohaterką wisi widmo wiadomości przesłanej jej przez matkę. Dlaczego ma uważać? Czy warto zaryzykować?

Jeśli podobała Wam się "Mroczna wiedza" nie muszę Was chyba namawiać do sięgnięcia po "Ostatniego absolwenta". Pomijając nieco przy długi wstęp, książka okazała się o wiele lepsza niż tom pierwszy. Jestem pod wrażeniem tego, jak potoczyły się wydarzenia, nadal oszałamia mnie pomysł autorki i jego rozmach. A jeśli chodzi o zakończenie - nadal zbieram szczękę z podłogi. Jak można tak zakończyć książkę?! Pani Novik złamała mi serce i nie wiem jak wytrzymam do premiery trzeciego tomu. Coś niesamowitego. Czytajcie!