Opowieści starych drzew. Pamięć lasu

Las w którym od 15 lat ukrywają się powstańcy. Kiedyś byli powstańcami, bo po tylu latach to banda bezwzględnych zbirów, których trudno wytropić w leśnych ostępach. Wezwany na pomoc oddział wojska pod wodzą kapitana Asgera Sidorta ma za zadanie wcielenie leśnej bandy do armii albo likwidację. Wbrew pozorom nie jest to łatwe zadanie. Las chroni swoich ludzi, podobno nawet ich zmienia w dzikie bestie. Książka wciągająca, ciągle coś się dzieje. Kapitan Sidort budzi sympatię, mam nadzieję, że poznam jego dalsze losy.

Przeczytałam z ciekawością i przyjemnością

Nie mogłam się oprzeć tej okładce, która niemal czułam jak mnie przyzywa do lektury. Choć nie widząc jej z bliska wyczułam jej wyjątkowość i moc, która nie uwierzycie, ale jest zawarta w książce! Las bowiem, który tam poznamy niby rośnie sobie spokojnie, ale tak naprawdę jego moc jest wielka. Bardzo bardzo dawno temu doszło tam do okropnej masakry. Las wchłonął nie tylko dusze tych ludzi, ale i siłę, która zjawiła się tam z niewiadomych powodów. Od teraz krąży w nim przywołując śmiałków, by w nim zamieszkali. Jedynym mankamentem jest jednak to, że z czasem ludzie, którzy w nim osiedli bardzo się zmieniają. Dzieje się z nimi coś niewytłumaczalnego, czemu bardzo chce zapobiec kapitan Asger. Nawet nie spodziewa się, że moc, która krąży w zaroślach będzie miała na niego chrapkę. Sama wtedy miałam okropne dreszcze, bo czytając wydaje się wam, że nie tylko kapitana przyzywa, ale i nas! W tym momencie wydaje się, że wszystko jest przesądzone. Jednak, choć niepewnej miny kapitan złoży propozycję osobom zamieszkującym ten las, oni bez jakiegokolwiek zrozumienia nie przystaną na nią. Czy zatem oznacza to, że grozi im śmierć? Czy w ogóle sam kapitan zdąży na czas oprzeć się pokusie i nie dać zbałamucić nie tylko sile, ale i ludziom?

Oj nie pamiętam, kiedy czytałam tak miękką fantastykę, która była maksymalnie napięta! Każda postać ma tu indywidualny charakter i wygląd, oraz zachowanie. Jeśli cokolwiek już ktoś mówi, to nigdy nie wiadomo, czy jest to prawda. Nie ma postaci, która wydawałaby się nie interesująca. I ten czar, ta moc, którą się wyczuwa w każdym zdaniu. Mi spodobał się sposób wypowiedzi bohaterów, którzy niby mówili jak co widzieli, jednak z taką niepewnością jak spadający liść, który nie wie w którą stronę poleci. Żołnierzy postrzegałam jako walecznych, zdecydowanych w działaniu słownym, aczkolwiek z taką niepewnością bijąca z ich duszy, aż momentami się uśmiechałam. Dziwne to, bo książka nie należy do wesołych. Jest bardzo mroczna i owiana grozą w każdej scenerii, jaka się odbywa. Naprawdę niesamowita!

Opis okładkowy „Pamięci Lasu” obiecuje nam odkrywanie niepokojącej tajemnicy oraz militarne zmagania między wojskiem a zdziczałymi rebeliantami. Jedno i drugie sprawiło, że zapragnęłam sięgnąć po tę książkę. I naprawdę się nie rozczarowałam!

Historia rozpoczyna się od dziwnego morderstwa, które okazuje się zaledwie początkiem problemu. Autorka stopniowo wprowadza nas w sytuację mieszkańców Soli, miasteczka cierpiącego z powodu napaści „leśnych”, oraz przedstawia członków oddziału wysłanego, by zaprowadzić porządek. Akcja postępuje powoli, ale równo, czuć zagęszczającą się atmosferę, a choć na krótkie chwile możemy zapomnieć o niebezpieczeństwie dziwnego lasu, jego groźba stale czai się między wierszami.

Bardzo istotne są relacje między żołnierzami a dowódcą. Twardo stąpający po ziemi kapitan Asger Sidort od razu przypadł mi do gustu. To człowiek bardzo skryty, uparty i trudny w obyciu, wykuty przez przeżycia nie do pozazdroszczenia. Otoczenie odbiera go jako wymuskanego paniczyka, jednak mężczyzna ukazuje swe prawdziwe oblicze czytelnikowi. Zdolny szermierz, błyskotliwy strateg i, co najważniejsze, lider przejmujący się losem każdego z podwładnych.

Stosunki panujące na niższych szczeblach hierarchii oddziału zostały opisane dość lakonicznie. Członków oddziału zarysowano i przedstawiono głównie jako tło dla kapitana, wyróżnia się w zasadzie tylko sierżant Dalina Trakia, a jej szorstka postawa wobec dowódcy jest bardzo interesującym wątkiem. Szkoda, że inni mundurowi nie dostali nieco więcej „czasu antenowego”, bo każdy z nich mógłby stanowić piękny dodatek ubarwiający powieść. Podobnie zostali ukazani antagoniści – w oszczędnych słowach, jako niezidentyfikowana masa stanowiąca jedynie cel i tło dla głównego bohatera.

Pewnym problemem była dla mnie szczątkowa kreacja świata; brak opisów miasteczka, powierzchowne potraktowanie zagadnień politycznych, które tłumaczą sytuację rebelii, oraz właściwie brak historii krainy. Poza paroma imionami i powściągliwym opisem jednej bitwy, nie wiemy o świecie kompletnie nic. Dopiero pod sam koniec lektury zorientowałam się, że realia mogą pasować do XVIII-XIX wieku, wcześniej przyjmowałam je jako nieokreślone żadnymi ramami czasowymi. Pojęłam to, dopiero natrafiając na wzmiankę o strzykawce i igle, przygotowywanych do zastrzyku.

Powieść raczy nas licznymi opisami działań militarnych, zasadzek i potyczek. Ukazuje okrucieństwo wojny, a Autorka nie stroni od krwi, śmierci i scen obnażających brutalność rebeliantów. Lubię dosadne opisy, jednak jeden z nich pozostawił na moim poczuciu estetyki głęboką rysę. Nie mogę powiedzieć, że cokolwiek w książce zostało wyolbrzymione, mimo to ta jedna wzmianka wywołała we mnie niesmak.

Nieco rozczarowuje zakończenie. Jest otwarte i sugeruje kontynuację, co ogromnie cieszy, bo już po zakończeniu lektury zaczęłam tęsknić za ponownym spotkaniem z kapitanem. Jednocześnie epilog wydaje się przedłużony, po silnych emocjach z punktu kulminacyjnego wręcz nużący.

Autorka posługuje się przyjemnym językiem, choć chwilami ma tendencje do budowania zbyt długich zdań, naszpikowanych ozdobnikami. Mimo to powieść czyta się sprawnie, bez potknięć i przestojów. Nie jest przegadana, a sceny zostały przemyślane i logicznie budują fabułę. Nie ma opisów zbędnych, wręcz przeciwnie – to wspomniany minimalizm przeszkadzał mi bardziej. Kreacja głównego bohatera świetnie trafia w moje gusta, a wszelkie braki w warsztacie można zrzucić na niewielkie doświadczenie Agnieszki, Osikowicz-Chwai, gdyż jest to jej debiut. W sposobie budowania historii widać duży potencjał i przyznaję, że z chęcią sięgnę po kolejne książki Autorki.

Recenzja powstała dla grupy dyskusyjnej i bookstagrama Fantastyka na luzie.

~amenarhi

"Pamięć lasu" to kolejna perełka jaką w tym roku przeczytałam, debiut Pani Agnieszki a mój kolejny debiut, którego nie potrafiłam sobie odmówić.

Pragnę zaznaczyć, że nie oceniam tej książki jako debiutu (bo za nic go w niej nie czuć). Ona jest po prostu świetna! Okładka jest tajemnicza i mroczna ale nie obiecywała mi tak wspaniałej treści jaką dostałam. Jestem totalnie zachwycona tym, jak Autorka pisze, jak niesamowicie mota nas w tę opowieść. Jej bohaterowie są mocni, prawdziwi - raany serducho mi pęka, bo już za nimi tęsknię i chcę więcej. A do tego Autorka nie oszczędza ani ich ani nas. Tutaj każda postać jest wspaniale zarysowana - nie tylko ta pierwszoplanowa - tak mocno czuć ich realność, tak bardzo chciałoby się niektórych spotkać. Pani Agnieszka pisze mocno - tak mocno, że ma się wrażenie, że to facet a nie kobieta wymyśliła tę opowieść. Nie będę Wam streszczać fabuły, bo nigdy tego nie robię ale mnie totalnie wciągnęła, pochłonęła i omotała. Tak, wiem że pieję z zachwytu ale dla mnie ta książka była po prostu genialna. Emocje jakie we mnie wywołała, historię jaką mi zaserwowała. Nie potrzebuję nic więcej. Tzn potrzebuję - kontynuacji 💚 na już a najlepiej na tydzień temu 😁💚 Ciężko będzie przebić ten debiut w 2020 roku 😜

Las.

Kryje w sobie wiele tajemnic.

Pulsuje niczym serce całego wszechświata.

Otacza Cię i omamia.

Wwierca w umysł i woła-Chodź do mnie...

Chcę Ci oddać część swojej magii.

A Ty?

Podejmiesz wyzwanie?

Podasz mu rękę i wejdziesz w leśne ostępy?

Las opowie Ci historię kapitana Aspera Sidorta,który przybył do Soli,by rozbić bandę mieszkających w lesie partyzantów.

Potworów w ludzkiej skórze.

Opowie Ci o jego ludziach.O tym,co ich tutaj spotkało.

Opowie Ci o śmierci burmistrza-ktoś dostrzeże,że nie zabiły go dzikie zwierzęta.

Opowie Ci o tych,którym pozwolił u siebie zamieszkać .

O tym,co z nimi zrobił.

I w końcu opowie Ci o magii,której Ci,co powinni-dostrzec nie chcą,a niepowołani odnajdują w jednej sekundzie...

Chodź ze mną.

Weź mnie za rękę.

Poprowadzę Cię w leśne głębiny.

To tylko stary las.

Wysłuchasz go????

Wyruszyć na wyprawę z tą książką to była wspaniała przygoda,która nie wiadomo kiedy się skończyła😪

Czuję niedosyt.

Chcę jeszcze więcej lasu,jeszcze więcej magii.

A Was ogromnie zachęcam do sięgnięcia po ,,Pamięć lasu",by chociaż na chwilę oderwać się od rzeczywistości i przenieść do świata fantazji.

Na pewno nie będziecie żałować.👍