Maybe You. Westwood Academy. Tom 2

„Lata mijały, ona zaczęła świecić jeszcze mocniej, a ja coraz mocniej pogrążałem się w mroku. Ona coraz bardziej się otwierała, ja coraz bardziej zamykałem się przed światem”.

Weronika Ancerowicz stworzyła historię tak PRZEGENIALNĄ, że wręcz brakuje mi słów. Nadal jestem zdania, że ta dylogia ma swoje własne tempo, za którym czytelnik ślepo podąża angażując wszystkie swoje zmysły.

„Maybe you” dosłownie – przeczołgało mnie emocjonalnie. Były momenty, które łamały mi serce… Były też takie, w których się wzruszałam, w których płakałam, ale i takie, w których cieszyłam się, jak oszalała.

Weronika Ancerowicz swoją dylogią poruszyła wszystkie struny mojej duszy i każdą część mojego serca. Zżyłam się z tymi bohaterami tak bardzo, że nadal, gdzieś w umyśle przeżywam wszystkie te emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania.

„Maybe you” jest bardziej intensywna i poważna niż „Fore sure not you”, a wszystkie tajemnice i problemy, które pojawiły się w pierwszej części znajdują tutaj swoje ujście.

Natalie i Blaise to bohaterowie skrzywdzeni, dysfunkcyjni i skomplikowani. Ich dusze się pokiereszowane, ale najpiękniejsze w tym całym bałaganie było to, że próbowali odnaleźć siebie i stworzyć ścieżkę, którą mogliby podążać przez dłuższy czas.

Relacja tych bohaterów jest naprzemienna. Momentami tak skomplikowana i zawiła, że można oszaleć, a czasem tak piękna i prosta, że pozostaje tylko wzruszenie.

Gra pozorów stała się w tym tomie burzliwa i głęboka, a ja z zapartym tchem patrzyłam, jak skończy się ta historia, gdy runą wszystkie mury. Niezwykła, najlepsza i skomplikowana historia, która chwyta za serducho przeplatając ze sobą mrok i światło! Polecam!

Z niecierpliwością oczekiwałam kontynuacji historii Natalie i Blaise'a, która mnie oczarowała i przypomniała jak bardzo lubiłam czytać młodzieżówki.

Natalie po dramatycznych wydarzeniach z pierwszego tomu coraz bardziej pogrąża się smutku, a jedynym co pozwala jej przetrwać jest biały proszek oraz żyletka... Sekrety, którymi się otacza zaczynają powoli wychodzić na światło dzienne.., a noszona przez nią maska zaczyna ją uwierać i starannie budowany wizerunek kruszy się po kawałku... Blaise próbuje pomóc dziewczynie, jednak jego własne problemy w pewnym momencie zaczynają go przytłaczać... czy nastolatkowie będą w stanie ocalić się nawzajem?

Podczas lektury cały czas zastanawiałam się, ile cierpienia jest w stanie unieść młody człowiek będący dopiero na progu swojego życia?

Były momenty kiedy nie do końca rozumiałam zachowanie głównych bohaterów, ale koniec końców wyszłam z założenia, że to tylko nastolatkowie, którzy uczą się życia, a przy tym popełniają błędy.

Autorka postarała się, żeby w tym drugim tomie ukazać kilka niezwykle ważnych problemów, z którymi boryka się dzisiejsza młodzież. Przede wszystkim walka z uzależnieniem, samookaleczanie się, przemoc psychiczna i fizyczna oraz presja wywierana przez otoczenie. Jednak to nie wszystko, bowiem główny bohater będzie musiał stawić czoło ogromnej tragedii, która dotknęła jego rodzinę.

Dodatkowo autorka ukazała nam powoli rozwijające się uczucie między dwojgiem młodych ludzi, którzy pomimo wszystkich przeciwności znaleźli drogę do siebie.

W dalszym ciągu jestem pod ogromnym wrażeniem Natalie i jej siły. Żadne dziecko nie powinno doświadczyć tego, co ona przeżyła z rąk swoich rodziców. Dziewczyna nie poddała się, walcząc o siebie, swoje potrzeby i marzenia skrywane pod presją otoczenia.

W tym tomie jest jeszcze więcej dynamiki, dramatycznych chwil i mnóstwo emocji. Były dwa takie momenty w trakcie czytania, że za bardzo wczułam się w uczucia głównych bohaterów, a gardło ścisnęło się z emocji.

Do tego wszystkiego lekkie pióro autorki sprawiło, że to się po prostu dobrze czytało. Maybe You to historia o odnalezieniu własnej drogi w życiu, o noszonych przez ludzi maskach i zapewnieniu, że po każdej burzy wzejdzie słońce. To nie jest kolejna płytka czy schematyczna opowieść o pierwszej miłości, uwierzcie, Maybe You skrywa w sobie znacznie więcej. Czy już pisałam, że po książki autorki będę sięgała w ciemno? Oczywiście polecam 💙

Nadszedł czas na dalsze losy Natalie i Blaise'a. Mają przed sobą ostatnie miesiące nauki i Westwood Academy. Zachowują do siebie dystans, zważywszy na to co stało się w poprzedniej części. Natalie zaczyna coraz gorzej sobie radzić ze wszystkim dookoła. Blaise natomiast dowiaduje się, jak dziewczyna sobie pomaga...

✨✨✨

Ta część chyba jeszcze mocniej mi się podobała niż poprzednia. Mimo, że Blaise czuję jakaś niechęć czy złość do Natalie to, kiedy dowiaduje się w co dziewczyna wdepnęła, nie chce jej zostawić na pastwę samej siebie. No złapała mnie ta historia za serce. Nie zaprzeczę.

Fajnym i myślę dość przełomowym momentem była scena, kiedy to Natalie postawiła się w końcu rodzicom. Biorąc pod uwagę pierwszy tom oraz ich relacje to było naprawdę coś wow.

Trudna relacja z rodzicami to jedynie namiastka problemów jakie można spotkać w tej książce. Dochodzi do tego jeszcze uzależnienia oraz próba samobójcza.

Blaise ma w sobie coś takiego, co sprawia, że czytając człowiek się uśmiecha mimowolnie. To naprawdę wyjątkowa postać. Generalnie autorka fajnie wykreowała wszystkich. Fabuła wciąga, choć bałam się że jestem za stara na takie książki. Okazuje się jednak, że nie. Lubię historię, które przedstawiają realne problemu dzisiejszego świata. Dają wówczas do myślenia. Pokazują konsekwencje naszych niekoniecznie dobrych decyzji.

Ja te książkę polecam. Relacja Natalie i Blaise'a weszła tutaj na inny poziom. Uważam, że w pewnym sensie potrzebowali siebie nawzajem.

🌺Ja wiele rozumiem, ale nie podobała mi się scena w łazience na trzecim piętrze. Rozumiem miłosne uniesienia i całość jest naprawdę ładnie i ze smakiem napisana, ale jakoś nie pasowało mi to do "grzecznej" i "idealnej" Natalie Forbes.

🌺Czasami ciszę i ukradkowe spojrzenia bolą bardziej niż wypowiedziane słowa. Nie zmienia to jednak faktu, że kiedy przeczytałam słowa Blaise "więcej nie pisz do mnie i ... daj mi trochę czasu" moje serce pękło na kawałki i rozsypało się i drobny mak, niczym wazon na balkonie Natalie w jej urodziny.

🌺Rozdział 25 zmiótł mnie z planszy. Dawno nie czytałam książki, przy której łzy płynęły mi po twarzy do tego stopnia, że musiałam przerwać czytanie. Uczucia Blaise do Natalie..

Ich relacja idealnie obrazuje, że niewypowiedziane słowa mogą jedynie utrudniać relacje i jej budowanie. A wręcz przyczyniać się do jej niszczenia. Działając jedynie na swoich domysłach, nie będąc pewnym uczuć drugiej osoby, ciężko jest cokolwiek budować. I dotyczy się to zarówno przyjaźni, jak i związków. Bez rozmowy zaufania i szczerości nie zbuduje się nic.

Brak zaufania do rodziców i przem0c, jakiej domu doświadczyła Natalie, również wywołał we mnie wiele bólu i żalu. Za każdym razem zagryzałam zęby, a moje serce pękało.

🌺Nie zapominajmy jednak o bliskich osobach, które pojawiły się obok głównych bohaterów. Mowa tu o dodanych przyjaciołach Blaisa oraz jego przesłodkiej siostrze Poppy, dla której jako starszy brat był w stanie zrobić wszystko, aby tylko była szczęśliwa; oraz przyjaciół Natalie, czyli Evelin oraz nowego ucznia Adriana. I chociaż w tym pierwszym przypadku pojawiają się zgrzyty, to ta druga, choć nowa i spowodowana prośba nauczyciela, może ma szansę się rozwinąć.

𝐂𝐝. 𝐰 𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭𝐚𝐫𝐳𝐮

𝐂𝐝.

Czy 12 lat przyjaźni wystarczy, aby przetrwać próbę tajemnic i zazdrości? Czy Blaise i Natalie w końcu porozmawiają szczerze? Co z koroną? Czy uda się cokolwiek uratować? Czy będzie co ratować? Czy Natalie postawi karty na siebie i zacznie walczyć o swoje życie i przyszłość? Czy jest szansa na pogodzenie się z rodzicami? Co takiego dzieje się w domu Blaise, a co Natalie? I jak wiele tajemnic jeszcze przed sobą ukrywają. Tak wiele pytań. Musicie przeczytać i przekonać się sami, jakie są ich odpowiedzi.

🌺Jednym z motywów, na który trafiam ostatnio coraz częściej, jest przerzucanie przez rodziców swoich niespełnionych ambicji na dziecko, oraz stosowanie kar i przem0cy, aby było podporządkowane i usłuchane. Niemal idealne w oczach społeczeństwa, a zniszczone w środku. Tylko do jakich granic, są w stanie posunąć się dzieci, aby sprostać tym oczekiwaniom i uniknąć konsekwencji? Oto co przeżywa Natalie... I wierzcie mi, nie jest to cukierkowa sielanka.

Kontynuacja losów Natalie i Blaise'e nie odbiega pod żadnym względem od swojej poprzedniczki. Tym razem miałam okazję dowiedzieć się więcej o problemach, z którymi zmagają się główni bohaterowie, a co za tym idzie lepiej zrozumieć ich charaktery. Książka porusza trudne tematy, więc sięgając po nią, nie można uniknąć wzruszeń.