Córka księdza

Czy ksiądz powinien mieć żonę? Myślę, że tak. Mimo, iż jestem katoliczką, wierzącą i praktykującą, wcale by mi to nie przeszkadzało. Są osoby w moim otoczeniu, które uważają tak samo. Rozwiązałoby to kryzys w kapłaństwie, który znacznie się pogłębia, bo powołań do tego stanu z roku na rok jest coraz mniej. Myślę też, że żonaci księża byliby bardziej akceptowalni, może nawet byliby bardziej szanowani i skończyłby się ten hejt. W moim życiu miałam okazję spotkać wielu księży. Jedni byli do rany przyłóż, pełni empatii, prawdziwi z powołania, a drudzy bez ludzkich uczuć, którzy niejedno mieli na sumieniu, małe lub większe grzeszki.

"Dostaliśmy życie, ale różnie je wykorzystujemy. Nie zawsze zmieniamy się w piękne rośliny." Otóż to. Nie zawsze... Bo ilu księży łamie celibat? Nie powinno tak być, powinny być zmiany w tej kwestii. W końcu mamy XXI wiek!

"Córkę księdza" od @[Adres usunięty]_pisarka przeczytałam dość szybko, gdyż autorka pisze tak, że nie sposób odłożyć książkę. Jej styl jest mi dobrze znamy, więc jest gwarantem bardzo dobrej lektury. Przyznam szczerze, że spodziewałam się tutaj czegoś innego, ponieważ myślałam, że pisarka przedstawi tu obraz romansu księdza z parafianką. Owszem, romans był z młodą dziewczyną z biednego domu, w dodatku brzemienny w skutkach.

Dodam tylko, że akcja książki rozgrywa się w dwóch liniach czasowych. W latach sześćdziesiatych ubiegłego wieku oraz współcześnie. Były to czasy powojenne, gdzie Polska próbowała powstać z kolan. Dość trudne dla wszystkich. Rodziny wielodzietne trawiło ubóstwo, często nie radzono sobie z wychowywaniem tak dużej ilości dzieci, więc oddawano je do domów dziecka i sierocińcow.

Akcja książki przedstawiona jest z perspektywy matki i córki. Matki, która miała dziecko z księdzem, oraz córki oddanej do sierocińca prowadzonego przez siostry zakonne. Co było powodem, że dziewczynka została oddana pod opiekę siostr? Zapraszam do lektury.

"Córka księdza" pozostawia w człowieku ślad. Zresztą wszystkie powieści habitowo-sutannowe od Sylwii Kubik zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Otwierają oczy na patologię w klasztorach, przytulkach dla sierot i na plebaniach. Na swego rodzaju formę "białego" niewolnictwa, pokazują, że każda władza deprawuje, że złożone śluby i święcenia są jak kajdany, są rodzajem więzienia, że człowiek sobie nie radzi i wyładowuje swoje emocje na słabszych i bezbronnych. A wszystko to z "woli bożej" i na "chwalę Pana". Tylko że gdzieś pośród tych wypastowanych podłóg, cudownych ołtarzy, gładko zascielonych łóżek, czy pięknych ogrodów , rozgrywa się dramat dziecka, które skazane zostało na sieroctwo. Dramat dziecka upokarzanego, bitego, poniewieranego, zdanego na łaskę zupełnie obcych ludzi. Nasuwa się pytanie, gdzie w tym wszystkim jest Bóg?

"-Pan Bóg cię nie tylko lubi, ale i kocha. Ludźmi to nie ma co się przejmować. Bywają okrutni i niesprawiedliwi. Tego nie zmienimy. Jedynie Pan Bóg może ich serca przemienić, tylko czy on ma czas nad każdym tak pracować, skoro dał ludziom rozum i wolną wolę? "

Dla niektórych książka może być wstrząsająca i kontrowersyjna. Ale kto narzeka na jej formę, ten nie czytał jej uważnie i nie skupiał się na tym, co trzeba. Ja czytałam ją bardzo skrupulatnie, często wracałam do przeczytanych fragmentów, do stron ze znacznikami. Nie uważam też, zresztą podobnie jak autorka, że nie wszystkie zakonnice są okrutne i złe. Wtedy to były inne czasy. Jestem przekonana i znam z otoczenia, że są i te dobre. Tak samo jak księża. I nie ma to wpływu na moją wiarę. Nie można wrzucać wszystkich do jednego worka. Czytajcie.

Na pierwszy rzut oka mamy do czynienia z klasycznym romansem, ale pisarka bardzo zręcznie wychodzi poza ten schemat. Córka księdza to powieść poruszająca ważne tematy: duchowe rozterki, miłość zakazaną, wybory moralne i ich konsekwencje. Akcja toczy się w sielankowej, wiejskiej scenerii, co nadaje historii szczególną atmosferę – kontrastującą z burzą uczuć i dylematów wewnętrznych bohaterów.

Na szczególną uwagę zasługuje postać Zofii – młodej kobiety pełnej życia i autentyczności, która staje przed wyzwaniami, na jakie nie była przygotowana. Jej relacja z Krzysztofem, młodym księdzem w kryzysie wiary, jest złożona, nasycona napięciem i emocjami. Autorka z wyczuciem buduje napięcie i nie ucieka od trudnych pytań: co zrobić, gdy serce mówi jedno, a zasady – drugie?

Kubik pokazuje, że życie to nie tylko czarne i białe wybory – to przede wszystkim odcienie szarości. Ten realizm jest najmocniejszą stroną ksiażki. Autorka doskonale pokazuje, jak cienka bywa granica między duchowym powołaniem a ludzką potrzebą bliskości i miłości. To nie jest historia z banalnym przesłaniem. Kubik stawia przed czytelnikiem pytania: gdzie leży granica obowiązku? Czy miłość może być grzechem? Jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić w imię zasad – i co się dzieje, gdy zasady zaczynają nas dusić?

Atutem jest także fakt, iż pisarka znakomicie oddaje atmosferę polskiej wsi – sielski krajobraz, rytm codziennego życia, lokalne zwyczaje. To nie tylko tło, ale żywy element opowieści, który buduje nastrój i kontrastuje z duchowym chaosem bohaterów.

Jednak książka nie jest pozbawiona drobnej wady. Postać Krzysztofa, mimo swojej wewnętrznej walki, chwilami wypada płasko. Chociaż to jego decyzje stanowią oś całej historii, momentami brakuje głębszego wejścia w jego wewnętrzny świat. Czytelnikowi może zabraknąć autentycznego dramatyzmu w tych scenach, które teoretycznie powinny być najbardziej przejmujące. Przynajmniej ja oczekiwałabym częgoś dogłębniejszego. Jednak biorąc pod uwagę całokształt, ta drobna wada to drobiazg. Cała książka jest na bardzo duży plus.

Córka księdza to dobra powieść, którą szczerze polecam. Książka skłania do refleksji i nie zostawia czytelnika obojętnym. Sylwia Kubik stworzyła historię, która porusza serce i pokazuje, że cena decyzji – jak głosi podtytuł – bywa wyższa, niż jesteśmy gotowi zapłacić. Zachęcam do lektury. Idealna książka nie tylko na lato.

Zofia jako młoda dziewczyna wraz z matką i siostrą mieszkają na terenie PGR-u i tam też pracują. Jedyną radość w jej życiu sprawiają jej spacery nad rzekę. Tam też spotyka tajemniczego Krzysztofa. To właśnie on skradł serce głównej bohaterki, tak też każdego dnia tylko wyczekuje momentu, aż wybierze się na spotkanie. Podczas jednego z ich spotkań ponoszą ich emocje i dają się ponieść namiętności. Niestety dla Zofii okazuje się, że ten jeden jedyny raz sprawił, iż pod jej sercem zaczyna kiełkować nowe życie. Gdy informuje o swoim stanie Krzysztofa, ten wyjawia jej, że to, co się zdarzyło nie powinno mieć miejsca, gdyż on jest księdzem.

Czy Zofia da radę sama wychować dziecko? Czy Krzysztof będzie ją wspierał? Jak potoczy się życie córki księdza?

Książek Sylwii Kubik nie miałam okazji wcześniej czytać, ta była moja pierwszą i ileż ona we mnie emocji wzbudziła.

Akcja książki dzieje się w PRL-owskiej wsi, gdzie kobiety nie miały zbyt wiele do powiedzenia, musiały podporządkowywać się woli męża.

Gdy Zofia zachodzi w ciążę jej matka wpada w szał, wie że będą wytykane palcami, oraz że nie zaznają spokojnego życia, temu też cieszy się na rozwiązanie problemu i wydanie córki jak najszybciej za mąż, tak by nikt się nie połapał, iż jest to nieślubne dziecko. Chyba nie muszę wspominać, że główna bohaterka nie miała innego wyjścia.

To małżeństwo okazało się być koszmarem dla Zofii, jednak starała się jak mogła by być posłuszna mężowi.

Nie chce wam zbyt dużo zdradzić byście również wciągnęli się w tę historię.

Bohaterowie tej książki muszą dokonać wyborów i niekiedy nie mają wariantu, który byłby dobry. Oczywiście na tamtą chwilę wydaje im się to jedyne rozsądne rozwiązanie, jednak na przestrzeni lat okazuje się, że wcale tak nie było.

Autorka porusza w tej książce wiele kontrowersyjnych tematów, już samo to, iż ojcem dziecka jest ksiądz. Potem siostry zakonne, które wydawać by się mogło są miłosierne i o wielkim dobrym sercu prowadzą sierociniec, jednak to co się tam dzieje, to piekło na ziemi. Kolejnym trudnym wątkiem jest zachowanie rówieśników, to jak osoby biedniejsze są wyśmiewane.

Czytając tę książkę myślałam sobie tylko, że mam nadzieję, iż nie jest to autentyczna historia, jednak z drugiej strony brałam pod uwagę, że wszystko jest możliwe.

Ta książka jest kontrowersyjna i stawia w złym świetle i zakonnice i księży, aczkolwiek jest to książka i jak wiadomo nie każdy taki jest jak bohaterowie. Jednak ta historia wywołała u mnie ogrom emocji i wiem, że nie tylko ja tak miałam. Tę książkę najpierw przeczytała moja mama, a później moja babcia i obie (z resztą ja również) przeczytały tą powieść z zapartym tchem. Babcia nawet zarwała nockę dla niej.

Ja pokochałam twórczość autorki i z przyjemności sięgnę po wcześniejsze, jak i następne jej książki.

Książka mnie zachwyciła od pierwszej strony. Autorka doskonale wie jakie tematy poruszać, żeby dotrzeć do docelowej grupy odbiorców. Tym razem zaprezentowała nam historię w historii. Wpierw wchodzimy do czasów teraźniejszości, gdzie pewna kobieta usilnie przekonuje drugą, że jest kimś innym. Zabiera ją nawet do umierającej staruszki, która rzekomo jest jej matką. Na miejscu po niepewnej wymianie zdań, starsza pani decyduje się opowiedzieć swoją opowieść. W ten sposób innym drukiem czytamy jak była jeszcze młoda. Niedawno zmarł jej tata, ona wraz z siostrą i matką zostają zmuszone wyprowadzić się do innego miejsca, gdzie Zofii nic się nie podoba. Jej marzeniem było uczyć się i dostać pracę w biurze. To niby mądra osoba, która w nowym otoczeniu czuję się niczym paw w stadzie ze srokami. Traktują ją jak kość dziobiąc, szarpiąc i popychając. Matka usilnie nakazuje jej wziąć pierwszego lepszego mężczyznę, żeby tylko nikt nie nazywał jej starą panną. Nikt nie liczy się z jej pragnieniami, ani priorytetami. W jej sercu wszystko się zmienia, kiedy poznaje pewnego przystojnego mężczyznę, który jest bardzo skryty. Dziewczynie imponuje jego sposób wysławiania się, postawa oraz nowe ubrania. Wie, że ona nie ma niczego wartościowego, ale serce bije już w innym rytmie. Nie wiadomo kiedy, a tych dwoje zbliża się do siebie. Owocem tego jest dziecko...

Pytanie brzmi, czy obecna kobieta w to uwierzy? Dlaczego przez tyle lat wmawiano jej, że matka zmarła? Dlaczego zanim zachorowała nie spróbowała się z nią skontaktować? Czy faktycznie jest jej matką?

Przepiękna historia, która zawróciła mi w głowie. Dawne czasy są mocno realistycznie opisane. Autorka w tej książce podzieliła ludzi na tych, którzy chcą czegoś więcej aniżeli życia z dnia na dzień, oraz na tych, którzy potrafią się cieszyć czymkolwiek. Którzy dziękują za dom, miejsce do spania i możliwość odłożenia sobie pieniędzy na nowe buty czy kurtkę. Obie strony były opisane od pozytywnej strony, od tego co dla kogo jest ważne. Również zakazane uczucie było romantycznie opisane. Ciężka praca, ból pleców, bąble na dłoniach i zmuszanie się do słuchania matki pomimo tego, że radziła ona niezbyt udolnie. Patrzyła tylko na swoje dobro, nie licząc się ze zdaniem córki, a jej marzenia biorąc za mrzonki. Było tu widać ograniczenie myślowe, które nie wychodziło ze swojej strefy komfortu. Jestem nawet świadoma, że w zależności od wieku czytelnika sposób oceny postaci będzie inny. Historia kontrowersyjna, ale dla każdego będzie to inna rzecz. Ja odebrałam ją jako lekcję na przyszłość, ale w jakim rozegraniu, to już pozwólcie, że pozostawię dla siebie:-)

Gorąco zachęcam do lektury. Dedykacja w tej książce jest jak najbardziej prawdziwa. Nie znam lepszej kobiety od Pani Anny Apanas:-)

Nie każdą prawdę da się wypowiedzieć szeptem. Nie każdą da się w ogóle wypowiedzieć bez bólu.

Córka księdza Sylwii Kubik to książka, która zaczyna się jak tajemnica, a kończy jak katharsis.

To historia trójki ludzi, których losy splątały się wbrew społecznym oczekiwaniom, religijnym zasadom i ludzkim lękom.

On - młody ksiądz.

Ona - kobieta, która pokochała go wbrew wszystkiemu.

I ona - ich córka, która dorastała nie znając prawdy, a teraz po latach staje twarzą w twarz z przeszłością.

Autorka prowadzi tę opowieść z ogromnym wyczuciem, nie osądzając, nie moralizując. Pozwala każdej z postaci mówić własnym głosem - i właśnie ten emocjonalny wielogłos czyni książkę tak autentyczną.

Czytelnik czuje się nie tyle obserwatorem, co uczestnikiem - zaproszonym do świata bólu, poświęceń i trudnych wyborów.

Bohaterka wyrusza w podróż, by spotkać kobietę, która ją urodziła - ale razem z nią czytamy także dzienniki Zofii i poznajemy zapiski księdza Krzysztofa. To właśnie one stanowią kręgosłup emocjonalny tej opowieści.

Wspomnienia i wyznania, które nie miały nigdy ujrzeć światła dziennego, są tu jak listy pisane w ciemno – pełne wstydu, ale też miłości, której nie pozwolono nazwać.

To książka o winie i odkupieniu, o matczynej miłości, która nie miała szansy dojrzeć. O decyzjach, które naznaczają nie tylko jedno życie, ale całe pokolenia.

Jedna z czytelniczek napisała:

Z każdą przeczytaną stroną czułam, jak coś we mnie drży, jak moje serce pęka i składa się na nowo – razem z nimi.

Niektórzy mogą powiedzieć, że to fikcja.

Ale dla mnie – to bardzo prawdziwa opowieść o tym, jak cicho potrafi krzyczeć przemilczana miłość.

📚 Jeśli szukacie książki, która wywoła w Was emocje, poruszy temat tabu i zostanie z Wami na długo po przeczytaniu – sięgnijcie po Córkę księdza.

To nie jest lektura na jeden wieczór. To historia, którą się czuje.