Ludzie z kości

Hej, zawsze Zwycięzcy!

Powiedzcie mi, czy my Ludzie mamy prawo wyboru? Wszędzie słychać o motywacji, sile człowieka i chęci zmian na lepsze, ale czy na pewno nie mamy coś przesądzone z góry?

Wpadam dzisiaj do Was z opinią książki, która w pewien sposób bardzo mnie zafascynowała, jak i przeraziła. Ma w sobie wiele emocji, nadziei, miłości, a zarazem wiele strat. Chociaż nie znałam wcześniej pióra autorki, to po tej lekturze mam ochotę na więcej.

„Ludzie z kości” to historia autorki. Szczera pełna emocji, wzlotów i upadków. Walka z góry założonymi zasadami. Trudnych wyborów i nadziei w najgorszych chwilach. Ma w sobie siłę i moc przetrwania. Dla jednych nic nieznaczące życie ludzkie, dla drugich to cały świat.

Idealny plan i marzenia Leny, zostały brutalnie zniszczone. Przepowiednia przewrotnego losu spełniła się szybciej, niż się spodziewała, ucząc, iż nigdy nie możesz być pewien przyszłości.

Emigracja, Wojna to wszystko zmienia ludzi i ich nastawienie. To wszystko włącza tryb przetrwania i walka o byt.

„Jak, kiedykolwiek mogło przyjść nam do głowy, że komukolwiek na świecie na nas zależy? Jesteśmy tutaj, ponieważ ziemia jest jałowa. Nasze kości użyźnią piach”.

Książka trafia do człowieka intensywniej, gdyż niedaleko nas trwa wojna.

Czytając ją, wielokrotnie próbowałam się postawić na miejscu bohaterki, wielokrotnie postąpiłabym za głosem serca nie rozumu. I poległabym na pierwszym starciu.

Mimo trudnej sytuacji bohaterów autorka potrafiła wstawić chwile dające radość i zapomnienie.

Chciałoby się napisać wiele.

Chciałoby się wiele wykrzyczeć.

Zostaje tylko samemu przeżyć historie wraz z bohaterami.

Myślę, że takie książki Hartują i uczą. Pokazują, co można zrobić, a czego unikać.

Polecam.

„Ludzie z kości” historia, która odziera człowieka z marzeń, aby potem dać nadzieję a na koniec pokazuje, że nie da się nic przewidzieć.

Lena marzy o tym, aby zostać lekarką. Poświęca się temu całkowicie, aby wyjechać na studia do Krakowa i móc leczyć ludzi. Jednak dochodzi do wypadku, który sprawił, że nastolatka musiała porzucić marzenia o studiowaniu i zacząć nowe życie - zostanie żoną, matką, a do tego wybuch drugiej wojny światowej.

Historie wojenne są dla mnie ciężkie do czytania. Za każdym razem czuję ogromny smutek czytając o tych wydarzeniach. Jednak sięgam po takie książka, tym bardziej, kiedy są one napisane na podstawie wspomnień. „Ludzie z kości” to powieść, która została zainspirowana rodzinną historią autorki. Niesamowicie wciągająca opowieść od której ciężko jest się oderwać.

Od dawna nie czytałam książki, która była tak brutalna, a jednocześnie dodająca siły.

Uważam, że naprawdę warto sięgnąć po tę książkę i pozwolić się jej porwać.

Ludzie z kości nie są najradośniejszą lekturą, ani łatwą. To powieść historyczna, obejmująca okres Drugiej Wojny Światowej. Pokazująca jej okrucieństwo i bezmyślność. Historia o złamanych życiorysach, niespełnionych marzeniach i wyborach, których człowiek zmuszony jest dokonywać, gdy okoliczności tego wymagają. Główną bohaterką jest tu Magdalena Luiza, zwana po prostu Leną, która już wybrała dla siebie przyszłość. Lena chce zostać lekarką i studiować w Krakowie. Ma poparcie swojego ojca w tej sprawie, ale jej matka wolałaby, żeby Lena dobrze wyszła za mąż. I tak się dzieje. Główna bohaterka zostaje żoną, a później matką, mimo że nie pragnęła ani jednego ani drugiego. I to pierwszy raz kiedy musi powiedzieć stop marzeniom i snom o karierze. Wkrótce wybucha wojna, Armia Czerwona wkracza do Polski. Antoni, mąż Leny próbuje zorganizować wyjazd żony i córki do Warszawy, ale to się nie udaje i niedoszła studentka medycyny, razem z całą rodziną zostaje zesłana na Syberię, gdzie by przetrwać musi zaakceptować los, który nie ułożył się tak jak tego chciała, choć została o tym ostrzeżona w młodości przez wróżącą jej Cygankę. Historia Leny to przykład odporności emocjonalnej i hartu ducha, na tyle dużych, że pozwalają Lenie przetrwać nawet w najgorszych okolicznościach. To w końcu tekst o przemianie charakteru, metamorfozie, bo taką główna bohaterka przechodzi w miarę jak zagłębiamy się w książkę. Widać, że autorka potraktowała tą historię w sposób bardzo emocjonalny, z pasją, ale czemu się tu dziwić, wydarzenia tu opisane to losy jej rodziny. Można uznać, że Ludzie z kości to podróż. Ciekawa, ale strasznie wyboista i pełna życiowych zakrętów, ale uważam, że warta poznania. Polecam!!!

Za książkę dziękuję @insignis_media

Magdaleno, tchnienie mego serca

Nastoletnia Lena nie wierzy we wróżby, przepowiednie i cygańskie opowieści, woli studiować książki i przygotowywać się do egzaminów, które wkrótce ją czekają. Zamierza na przekór zmaskulinizowanemu światu zostać lekarką i tylko to się liczy. Los jednak jak zwykle bywa w takich opowieściach ma dla niej inne plany, jedno zdarzenie niczym ‘trzepot skrzydeł motyla’ zmienia całe jej życie i wywraca świat do góry nogami.

Muszę przyznać, że opis tej książki jest nieco mylący. Po zapoznaniu się z nim można by wysnuć wniosek, że powieść snuć będzie historię ludzi wywiezionych na Syberię i trudów codziennego życia w kraju wiecznej zmarzliny. Jednak Ludzie z kości skupiają się bardziej na życiu Leny, tym jak toczą się koleje jej losu, jak marzenia gasną i odżywają na nowo… zaś część dotycząca zsyłki na Sybir to tak naprawdę mniej niż jedna trzecia całej powieści.

Jednak to nie powód, by ją skreślać! :D

No dobrze, to jaka właściwie była ta książka?

Słodkogorzka.

I gdybym urwała tutaj, byłoby dziwnie, więc pozwólcie że rozwinę myśl. Siadając do tej książki miałam o niej pewne wyobrażenia i nadzieje, fakt że z główną bohaterką łączy mnie imię dziwnie ekscytował a i tematyka miała ocierać się o moje zainteresowania. Moja rodzina straciłam wielu krewnych w trakcie drugiej wojny światowej, inni musieli opuścić swoją ziemię i ruszyć na zachód, bo tam skąd pochodzili zostały tylko popioły… Zawsze ciekawa byłam innych ludzkich historii, zwłaszcza kiedy jak w przypadku Ludzi z kości miały one być oparte na przeżyciach babci Pauli Lichtarowicz – autorki.

I niestety gdy już zaczęłam czytać trochę się rozczarowałam. Książka skupia się na Lenie, w bardzo dosłowny sposób. Z opisu wiemy, że akcja dzieje się w Przemyślu ale nijak nie można wywnioskować tego z samego tekstu, w zasadzie o świecie otaczającym bańkę Leny wiemy tylko tyle, że jest i że plotki o wojnie szybko się rozchodzą. Tło historyczne, którego po powieści historycznej bym się spodziewała jest niemal znikome.

No dobrze, ale przecież to historia Leny a nie świata i okolic, może mam za duże wymagania?

No to może o samej Magdalenie Luizie? Główna bohaterka trafiła nam się równie niedopracowana co tło, z jednej strony przebija się w niej rozpieszczona księżniczka tatusia, która nie liczy się z normami społecznymi czy troską rodziców, z drugiej ciągle jest karcona za dogryzanie siostrze, znacznie bardziej podobnej do matki, zainteresowanej tylko zamążpójściem i przepychem przyszłego, domniemanego życia.

Z czasem nie zmienia się niestety zbyt mocno. To wciąż ona musi być centrum wszechświata. Nieszczęśliwa w małżeństwie, którego nie odmówiła staje się żoną oziębłą i wycofaną, mimo że jeszcze kilka miesięcy wcześniej darzyła Antoniego przyjaźnią i oddaniem, po ślubie traktuje go jak obcego człowieka. Między wersami czytelnik ma się domyśleć, że zgodziła się na to małżeństwo tylko i wyłącznie ze względu na płynące z niego profity, choć w zasadzie nie bardzo musimy się starać, bo kilka stron dalej Lena mówi o tym głośno i wyraźnie.

Jestem absolutnie świadoma, tego że jej życie nie było usłane różami i wiele przeszła, nie rozgrzeszam ani nie potępiam jej, Antoniego czy pozostałych Sadowskich choć jako czytelnikowi z XXI wieku przyszło by mi to z łatwością, ba nawet gdyby spojrzeć na nich poprzez szkło norm i zasad panujących w społeczeństwie w tamtym okresie, wciąż nietrudno byłoby przyczepić się do wielu rzeczy, ale nie o moralność i człowieczeństwo postaci tu chodzi.

Nie miejcie jednak nadziei, jeszcze nie skończyłam się czepiać ;D

Ostatni zarzut tak naprawdę jest bardzo subiektywny, ja całkowicie rozumiem zabieg pokazania treści książki jako pełnometrażowego wspomnienia – tego filmu, który mózg wyświetla ci w chwili gdy umierasz. Rozumiem poprzecinanie opowieści o tym jak potoczyły się losy Leny krótkimi przerywnikami dziejącymi się niejako tu i teraz, przerywnikami które również pokazują nam jak kształtowała się jej historia. Jednak w mojej opinii autorka zrobiła to niezwykle chaotycznie i zamiast wyjaśniać zagadki przeszłości wprowadza jedynie coraz większe zamieszanie. Jakby tego było mało gubi gdzieś dość istotny okres czasu i relacji międzyludzkich między przeszłością Leny a czasem, który można zaliczyć do tu i teraz. Ciężko to napisać tak, żeby nie zaspoilerować książki, więc ograniczę się do stwierdzenia, że brakło mi w zakończeniu wielu słów, łez i przemyśleń Leny, którymi do tej pory tak szczodrze sypała.

Ale nie myślcie sobie, że ta książka była zła a ja tylko się czepiam! No przecież napisałam „słodkogorzka” a nie zła :D

Bardzo dużo wybaczyłam tej książce dzięki pojawieniu się Grigorija Asłanowa – rudego strażnika – człowieka z kości. Jego postać nie tylko pomaga głównej bohaterce dorosnąć ale przede wszystkim staje się dla niej przewodnikiem i aniołem stróżem. Uczucie które rozkwita między nimi, jest niczym pierwszy kwiat przebijający pokrywę śnieżną, gdy wiosna powoli wyłania się zza horyzontu. Mężczyzna zmieniając życie Leny i budząc w niej nadzieję, całkowicie przeobraża samą książkę i nadaje jej autentyczności. Moim zdaniem to najlepiej napisana postać tej powieści a zwrot: „Magdaleno, tchnienie mojego serca”, którym zwraca się do głównej bohaterki na zawsze trafi na moją półkę wzruszających słów o miłości, tuż obok Snape’a i „After All this time? Always.”

Finalnie oceniam te książkę 6/10 (1 pkt za Grigorija) Spodziewałam się po niej znacznie więcej i trochę trudno ukryć mi rozczarowanie. Jeśli więc chcecie poczytać coś niezbyt skomplikowanego ale ocierającego się o drugą wojnę światową i wywózkę na Syberię, nie macie szczególnych oczekiwań do tła historycznego i nie boicie się drobnych wpadek logicznych to jest to książka dla was, jednak jeśli szukacie czegoś bardziej akuratnego historycznie to nie jest to właściwa pozycja.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Insignis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Na początku było słowo. Nie... chwila... a nie chaos? A więc na początku był chaos. Oba wyrażenia jak najbardziej pasują do omawianej dzisiaj pozycji, czyli Ludzi z kości. Po pierwszych stronach czułam zagubienie, w dalszej części żal i jeszcze więcej żalu. Brzmi obiecująco, prawda?

Magdalena marzy o karierze lekarskiej. Wie, że w obecnych czasach jest to możliwe. Nie próżnuje i skupia się na swoich celach, ku niezadowoleniu matki, która najchętniej wydałaby ją za mąż.

Niespodziewany wypadek, niechciane małżeństwo, odizolowanie od rodziny i nadciągająca wojna niszczą sielankę młodości spędzonej w rodzinnym domu, podobnie jak dorosłość spopiela nasze dzieciństwo, pozostawiając tylko kadry opatrzone nostalgią.

Pierwsze strony wydają się napisanie dziwnie. Jakby ktoś wrzucił nas do gąszczu i kazał go rozplątać. Na szczęście wraz z przewracaniem kolejnych kartek, wszystko staje się coraz bardziej czytelne.

Lena jest postacią twardo stąpającą po ziemi. Nie należy do romantyczek. Skupiona jest na swoich celach i prostą linią do nich zmierza. Oczywiście życie nie jest tak proste jakby się chciało i rzuca dziewczynie pod nogi sporo kłód, które wszystko komplikują.

Poruszane kwestie nieszczęśliwego małżeństwa, niechcianej ciąży i szybkiego przeskoku z dzieciństwa do dorosłości nie są rzadkością zarówno w świecie fikcji, jak i w naszej codzienności. Temat jest aktualny nieważne w jakich czasach byśmy się nie znaleźli. Może dlatego tak trudno jest znieść wszystko to, co spotyka naszą bohaterkę. Chciałoby się powiedzieć jeśli takie rzeczy dzieją się na co dzień, to dajmy Magdalenie przynajmniej w książce studiować medycynę w Krakowie. Historia jest jednak brutalna i nie zważa na nasz żal. Nie ma się co dziwić, gdy inspirowana jest rodzinnymi perypetiami autorki.

Jest tu dużo wojny, której nie znamy z ekranów, pełnej wybuchów, a bardziej spokojnej codzienności w której obecny jest głód, zimno, śmierć i obojętność na cierpienie ludzi. Jednak aby nie było tak mrocznie - są też duże pokłady dobroci, wiary i pomocy sobie nawzajem. Potrzeba przetrwania za wszelką cenę, która nie przysłoniła człowieczeństwa. Jest też odrobina miłości, a przynajmniej bliskości, która daje nadzieję nawet w najgorszych okresach.

Gdy wyobrażam sobie to, co dzieje się na kolejnych stronach, widzę szarość, zmęczonych ludzi, odchodzący ze ścian tynk, brud i starość, czyli to, czego nie widzę podczas czytania chociażby powieści romantycznych. Uważam, że umiejętność pisania tak, aby czytelnik nie tylko rozumiał treść, ale również widział przedstawiony obraz, musi być bardzo dobra. Dlatego też przy czytaniu spędziłam miłe chwile, choć sama treść nie należy do najradośniejszych.

Uwielbiam kolory, szczęśliwe historie, dużo naukowych faktów, ale dzisiaj lubię też szarość i smutek, i to jest okej. Polecam jak najbardziej!