Nauczyciel z getta

Kiedy w księgarni internetowej trafiłam na „Nauczyciela z getta”, wiedziałam, że nie będzie to prosta lektura. Historia dyrektora żydowskiego sierocińca w czasie II wojny światowej nie mogła być prosta, słodka i przyjemna. Przygotowałam się na opis wielu okrucieństw i niezliczonego cierpienia, a mimo to w trakcie lektury zostałam powalona na kolana.

Janusz Korczak był niezwykle barwną postacią i myślę, że nikt kto zna jego historię, nie sprzeciwi się, gdy powiem, że miał bardzo ciekawe i interesujące życie. Powieść jednak koncentruje się przede wszystkim na ostatnich latach jego życia, gdy był dyrektorem Domu Sierot w Warszawie. Akcja powieści rozpoczyna się, gdy naziści są już blisko przejęcia polskiej stolicy. Do mieszkańców dochodzą niepokojące informacje. Rzecz jasna w najgorszej sytuacji są Żydzi. Nie dość, że regularnie musieli stykać się z objawami antysemityzmu, zawisło nad nimi widmo życia pod władzą narodu, który doszczętnie ich nienawidził.

Janusz Korczak prowadził Dom Sierot w okupowanej Warszawie, który później został przeniesiony do getta. Jak lew walczył o zaopatrzenie dla swoich pociech oraz o to, by nie czuły się na tym świecie całkiem samotne. Przy okazji mężczyzna był świadkiem niesamowitych okrucieństw. Mimo to do ostatnich dni nie tracił swojego człowieczeństwa, a dla swoich dzieci miał pełne serce miłości. Został przedstawiony jako silny, odważny i niezwykle mądry przywódca.

W powieści prócz Janusza Korczaka przewija się również kilka innych postaci znanych z historii, ale zdarzają się również niezwykle znaczący bohaterowie, którzy w stu procentach są fikcją literacką. Jednym z nich jest pewien niemiecki kapitan. Niemiecki żołnierz kilka razy przewija się na kartach powieści. Przez niego Mario Escobar przypomina, że nawet wśród wrogów zdarzały się osoby nie do końca zadowolone ze swoich zadań, a wręcz przeciwne niepotrzebnemu okrucieństwu, co jest dobrym podkreśleniem, że nie warto uogólniać.

Jak to bywa w przypadku tego typu powieści, jest ona mieszanką fikcji z prawdą. Niektóre zdarzenia zostały lekko podrasowane, a fakty ociupinkę zmienione, ale tylko przez wzgląd na dobro opowieści. Niemniej każdy taki przypadek został wyraźnie zaznaczony w dalszych przypisach, co niezaprzeczalnie mi się spodobało.

„Nauczyciela z getta” czytamy w formie pamiętnika samego Janusza Korczaka, w którym opisuje otaczającą go rzeczywistość, osobiste przemyślenia, a także problemy, z którymi się mierzy. Jak sam autor przyznaje, część historii rzeczywiście inspirowana jest zapiskami doktora Korczaka, które ocalały z getta, a reszta pozostaje wynikiem jego badań, wywiadów itd. Jestem laikiem w temacie, ale jeśli moje zdanie w jakiś stopniu się liczy, projekt jest dopracowany, a cała historia napisana świetnie i bardzo wiarygodnie (poza kilkoma szczegółami, ale o drobnym nagięciu niektórych faktów wspomniałam już wyżej).

Jeśli jakoś miałabym określić „Nauczyciela z getta”, powiedziałabym, że to powieść absolutnie poruszająca i szalenie ciężka emocjonalnie. Bo choć czytało się szybko ze względu na przystępne pióro autora, to jednak niektóre sceny odbierały dech z przerażenia, wzruszenia i niezrozumienia. Powiedzmy sobie szczerze, że tragedia ludzi w getcie była zupełnie pozbawiona logiki, bestialska i już nigdy nic podobnego nie powinno się zdarzyć. I niby wszyscy to wiemy, a jednak kiedy sięga się po podobną powieść, nagle dostajemy po głowie zagłodzonymi, schorowanymi sierotami, które nade wszystko pragną miłości, ludzkim egoizmem, obojętnością na cudze cierpienie, obdzieraniem ludzi z ich godności i wieloma innymi znakami, że człowiek potrafi zachowywać się gorzej niż zwierzę. Zwierzęta bowiem zabijają z głodu lub w obronie własnej, człowiek dla zwykłego widzimisię.

Chciałam Was zachęcić do przeczytania „Nauczyciela z getta”, bo taką postać jak Janusz Korczak zdecydowanie warto poznać, a tymczasem chyba odrobinę nią straszę. Niemniej w tej powieści jest spory kawałek naszej historii i myślę, że mimo wszystko warto ją poznać albo odświeżyć sobie pewne wiadomości. Może się zdarzyć, że z „Nauczycielem z getta” spojrzycie na pewne kwestie z nico innej perspektywy, a już z pewnością da wam kilka tematów do przemyślenia. Ja ze swojej strony serdecznie Wam tą powieść polecam.

Od samego początku wiedziałam, jak skończy się ta historia. Byłam pewna, że będę płakać. Od pierwszych stron w sercu miałam wielki smutek... wiedziałam.

Mario Escobar na kartach swojej powieści ożywił Starego Doktora, Janusza Korczaka. Wspaniałego pedagoga, obrońcę praw dzieci, opiekuna najmłodszych. Żyda. To właśnie było jego największe przewinienie, krew, która płynęła w jego żyłach. Korczak osłaniał ze wszystkich sił sieroty wyzniania mojżeszowego.

Książka zaczyna się w momencie, gdy w stolicy powstaje żydowskie getto, a Doktor robi co w jego mocy, aby oszczędzić przeprowadzki dzieciom, które są pod jego opieką. Razem z nim przemierzałam warszawskie ulice w poszukiwaniu pożywienia... dla dzieci.

Tych, które nie miały nikogo poza nim i opiekunami z sierocińca.

Tych, o które nikt poza Starym Doktorem by się nie zatroszczył.

Tych, nad którymi nikt by nawet nie zapłakał...

Korczak, pomimo wieku okazji nie odszedł. Został z dziećmi do samego końca... aż do Treblinki.

Książka jest napisana w formie pamiętnika Starego Doktora, który faktycznie powstał i przez wiele lat był ukrywany, a do dnia publikacji w 1958 roku.

Napisanie powieści o takiej osobie, jak Janusz Korczak, jest bardzo ryzykowane. Pisarz, który się tego podejmuje staje przed wielkim wyzwaniem, jednak z tego miejsca pragnę poinformować, że Mario Escobar stanął na wysokości zadania. Jego opowieść nie trzyma się faktów historycznych, wiele wątków zostało sfabularyzowanych, jednak autor w powieści "Nauczyciel z getta" pokazał w pełnej okazałości swój kunszt literacki i szacunek do postaci, która stała się polskim dobrem narodowym.

Spłakałam się niesamowicie na tej książce, bo wiedziałam od początku, jak to się skończy, ale takie całkowite oddanie idei i poświęcenie dla dzieci poruszyłoby nawet głaz... Jestem pełna podziwu dla bohatera, dla człowieka, który oddał życie, aby do końca być przy swoich podopiecznych, by zapewnić im choć odrobinę, co mało realne, bezpieczeństwa.

Janusz Korczak chroni najmłodszych, bezbronnych i bezdomnych sierot, które straciły wszystko co miały. Zapewnia im dach nad głową w sierocińcu podczas trudnych czasów II Wojny Światowej. To on każdego dnia, stara się załatwić jakąś żywność, podnieść na duchu i małych i dużych, choć wie, że nadciągają ciężkie czasy. Doktor Korczak to osoba, która na pierwszym miejscu stawiała zawsze drugiego człowieka, nie bał się stanąć w obronie słabszych, po prostu czuł, że musi to zrobić. Pewnego dnia mimo braku miejsc w sierocińcu postanawia przyjąć pod swój dach Agnieszkę z synem Henrykiem. Kobieta w zamian pomaga w ośrodku i opiekuje się dziećmi, za to jej syn pozostaje wiernym towarzyszem doktora, który robi wszystko by ochronić dzieci przed najgorszym.

Jak wyglądało życie tych najmłodszych i najbiedniejszych? Co był w stanie zrobić Janusz Korczak by zapewnić dzieciom jedzenie i dach nad głową? Czy były rzeczy niemożliwe dla doktora?

O ile mnie pamięć nie myli jest to moja druga książka tego autora. Pierwsza to była „Kołysanka z Auschwitz”, która mnie oczarowała, temu też wiedziałam, że na tej również się nie zawiodę.

Historia Janusza Korczaka jest oparta na faktach, a autor świetnie łączy prawdę z fikcją literacką. Już od pierwszych stron wciągnęła mnie ta książka na tyle, że ciężko mi się było z nią rozstać.

Losy doktora, który całkowicie poświęcił się dzieciom w ciężkich czasach II Wojny Światowej. Wszystko opisane jest w formie dziennika, co sprawia, że czytelnik dosłownie płynie przez tę książkę.

Nie jest to historia lekka i przyjemna w czytaniu, jednak moim zdaniem takie książki, również są potrzebne. Ukazują realia z czasów, z którymi nie mieliśmy styczności. Już wiele razy zastanawiałam się, czemu nauka historii o II Wojnie Światowej to zapamiętanie dat początku, końca, powstań, traktatów… Znacznie więcej uczę się z takich książek niż z tego, co wyniosłam ze szkoły.

Uważam, że autor świetnie sobie poradził z tym tematem i wiem, że opinie są podzielone, niektórzy twierdzą, że wiele jest momentów nierealnych. Jednak jak dla mnie jest to rewelacyjna forma połączenia faktów z fikcją literacką. Jestem wielką fanką twórczości autora i koniecznie będę musiała nadrobić pozostałe książki autora.

Chciałabym zwrócić uwagę również na piękne wydanie książki, po pierwsze twarda oprawa, a po drugie każdy rozdział zaczyna się ilustracją. To wszystko sprawia, że naprawdę przyjemniej się sięga po taką powieść.

Gorąco polecam tę książkę wszystkim tym, którzy interesują się tematem II Wojny Światowej.

„Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz. Jeśli nie wie – wytłumacz. Jeśli nie może – pomóż” – tak mówił Janusz Korczak, lekarz, pedagog, pisarz, działacz społeczny, który prowadził w warszawskim getcie Dom Sierot. O nim samym, jego pracy powstało wiele publikacji, najczęściej są to pozycje naukowe, koncentrujące się na metodach pedagogicznych. Możemy przeczytać też o jego bohaterstwie, a także poświęceniu, które naznaczyło nie tylko ostatnie chwile, ale całe jego życie.

Nikt jednak nie oddał tak wspaniale człowieczeństwa Janusza Korczaka, jak zrobił to Mario Escobar, w swojej książce „Nauczyciel z getta”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Kobiecego powieść historyczna oparta jest na pamiętniku, jaki Korczak pisał w trakcie pobytu w getcie, choć autor sięgnął też po literacką fikcję. Nie po to, by ubarwić fakty – ona już same w swoim tragicznej wymowie były mocno emocjonujące, ale po to, by stworzyć plastyczny portret heroicznego człowieka, którego męstwo można sławić po dziś dzień. Mimo wszystko jednak jest to portret człowieka, co oznacza, że i on miał swoje słabości i chwile zwątpienia, przez to jednak staje się nam bliższy niż kiedykolwiek wcześniej.

Poznajemy Janusza Korczaka tuż przed utworzeniem warszawskiego getta, ale już po wybuchu II wojny światowej. W prowadzonym przez niego sierocińcu schronienia szuka Agnieszka Ignaciuk wraz z synkiem Henrykiem, choć początkowo Korczak nie chce się zgodzić na przyjęcie ich pod swój dach. Sierociniec jest już bowiem przepełniony, a każda kolejna osoba oznacza odebranie racji żywnościowej i miejsca dzieciom, które ma pod swoją opieką. Ostatecznie jednak zgadza się – nie byłby sobą, gdyby pozostawił biedną wdowę z dzieckiem na pastwę losu. Ignaciuk zostaje jedną z opiekunek w sierocińcu, a choć jest to postać fikcyjna, to między innymi dzięki niej poznajemy lepiej Korczaka i mechanizm działania jego serca.

W książce Ignaciuk udaje się wraz z Korczakiem do różnych urzędów czy bogatych Żydów prosząc o pieniądze na utrzymanie dzieci, to ona podkreśla podłość niektórych ludzi, ale i podtrzymuje niekiedy na duchu samego dyrektora. Ten bowiem, od momentu poinformowania Judenratu przez Rząd Generalnego Gubernatorstwa o konieczności zgromadzenia w utworzonym w dawnej żydowskiej dzielnicy przedstawicieli narodu semickiego w Warszawie, bierze na siebie niebywały krzyż. Jest nim odpowiedzialność za przebywające pod jego opieką dzieci, wychowawców, a także tym, którym na przestrzeni miesięcy spędzonych w getcie pomoże.

Towarzyszymy Korczakowi w momentach trudnych, niekiedy dramatycznych, a także w nielicznych chwilach radości, jak chociażby ślub znajomych Agnieszki. Jesteśmy świadkami skazanych na niepowodzenie prób utrzymania pozorów normalności, a także prawdziwego poświęcenia, męstwa i dumy. Oczami Korczaka patrzymy również na zezwierzęcenie ludzi, i to nie tylko narodu niemieckiego, ale i Polaków, zagorzałych antysemitów, którzy nawet w tak trudnym dla wielu narodów czasie nie potrafili pozbyć się nienawiści. Jesteśmy przy Korczaku wówczas, kiedy podupada na zdrowiu cierpiąc podwójnie, bowiem ze świadomością, że mali podopieczni doktora głodują, że ich dni są policzone.

Na kartach książki postacie fikcyjne mieszają się z rzeczywistością, dzięki temu poznajemy [Adres usunięty]. współpracującą z Korczakiem Irenę Sendlerową, której udało się z Warszawskiego getta wiele dzieci, a mimo wszystko ubolewała ona, że nie wszystkie. Towarzyszymy wreszcie Korczakowi w drodze do lepszego świata, którym nie ma nienawiści, podziałów, gdzie dzieci są kochane i doceniane. I mimo iż wiemy, jak książka się zakończy, to do ostatnich słów jesteśmy czujni, by nie uronić ani słowa z mądrości doktora. Chociażby po to, by wychowywać własne dzieci w taki sposób, by nigdy nie uczestniczyły w wojnie, by były ambasadorami miłości.

Lektura tej pięknej książki wzbogaca nas wewnętrznie, stanowi impuls do refleksji nad tym, do czego zdolny jest człowiek. A być może i impuls do zmiany swojego podejścia do świata tak, by nadać śmierci Korczaka jeszcze większe znaczenie, by kontynuować jego swoistą misję.

Jako, że uwielbiam twórczość autora, byłam bardzo ciekawa tej pozycji i miałam nadzieję, że dorówna ona tym poprzednim, które miałam okazję przeczytać.

Historia jest napisana pięknym językiem, a zarazem na tyle prosto, że bardzo szybko i sprawnie się ją czyta. Jest na tyle wciągająca i angażująca, że przeczytałam ją w zaledwie jedno popołudnie.

Uważam, że postać Korczaka została naprawdę dobrze ukazana i wyraźnie widać w powieści jego upór w walce o ratowanie dzieci i chęć zapewnienia im jak najlepszej przyszłości.

Pozostali bohaterowie również zostali całkiem dobrze wykreowani jak na tak krótką historię i bardzo się cieszę, że pojawiła się wśród nich postać Ireny Sendlerowej, którą naprawdę bardzo podziwiam i z chęcią dowiedziałabym się o niej jeszcze czegoś więcej.

Jak zwykle w przypadku książek autora spodobało mi się zgrabne połączenie historii z fikcją literacką i uważam, że pomimo obecności nieistniejących w rzeczywistości postaci i z pewnością troszkę zmienionych wydarzeń, jest to naprawdę dobre przedstawienie tamtych trudnych czasów i tego, jak ludzie próbowali radzić sobie z tym koszmarem i niebezpieczeństwem.

Może i nie będzie to moja ulubiona powieść Mario Escobara, bo jednak chciałabym, żeby momentami była troszkę bardziej rozwinięta i zwracała jeszcze większą uwagę na niektóre kwestie, ale mimo to i tak myślę, że jest niezwykle poruszająca i wywołująca skrajne emocje, co sprawia, że jest zdecydowanie warta przeczytania i jeśli chcecie poznać bliżej postać niezwykłego człowieka, jakim był Janusz Korczak, to koniecznie po nią sięgnijcie.

„Poczułem bezsilność, widząc, że umiera na moich oczach, a ludzie chodzą obojętnie w jedną i w drugą stronę. Przytuliłem go i kołysałem jak niemowlę, łzy zalewały moje policzki…”

Jest rok 1939, Janusz Korczak i Stefania Wilczyńska prowadzą w Warszawie Dom Sierot. Agnieszka Ignaciuk jest wdową, ma synka, szukając schronienia trafia do sierocińca. Znajduje bezpieczne miejsce i pracę, zostaje opiekunką dzieci, poznaje Janusza Korczaka. Naziści przystępują do unicestwienia Żydów, w Warszawie powstaje getto. Wszyscy Żydzi muszą tam trafić. Korczak bardzo się stara, aby przeprowadzka z sierocińca do getta była jak najmniej bolesna dla jego podopiecznych. Jednak sytuacja jest tragiczna. Agnieszka na każdym kroku pomaga Korczakowi, zostaje jego prawą ręką, oboje starają się uratować jak najwięcej sierot.

Niesamowita opowieść… Autor umiejętnie i z wyczuciem łączy fakty historyczne z fikcją literacką. Akcja powieści toczy się niespiesznie, fabuła niesie ogromne, skrajne emocje. Książka jest napisana w formie pamiętnika. Janusz Korczak rzeczywiście pisał pamiętnik, który udało się uratować, został opublikowany w 1958 roku. Pisarz przedstawia nam sylwetkę człowieka niezwykłego, o wielkim sercu, wspaniałego pedagoga, obrońcę praw dzieci, który zawsze był dla tych najmłodszych. Żyda. Człowieka o wielkim sercu, jego troska i miłość do dzieci jest wręcz namacalna. Z narażeniem życia robi wszystko, aby uratować jak najwięcej niewinnych istnień. Szuka jedzenia, lekarstw, ubrań, tak niewiele może, a robi tak dużo. Stwarza pozory normalności, broni swoich podopiecznych, towarzyszy im do samego końca, do obozu zagłady w Treblince…

Do czego zdolny jest człowiek… Niemcy byli bezwzględni, krok po kroku realizowali swój iście szatański plan. Unicestwienie Żydów przybiera zatrważające rozmiary, mordują, głodzą, niszczą, plugawią, wywożą do obozów koncentracyjnych. Warunki życia w getcie były nieludzkie, ludzki los przesądzony. Siła i ludzka determinacja, by przetrwać, by przeżyć.

Wyjątkowa powieść, która głęboko mnie poruszyła, przepełniona smutkiem, bólem, niemocą. Łzy popłynęły. Świadectwo odwagi i miłości skierowanej dla najmłodszych. Każdy powinien ją przeczytać. Zapada w serce, serdecznie polecam. Tatiasza i jej książki :)

O tym jak daleko sięgają granice piekła najlepiej wiedzą ci, którzy cudem przeżyli obozowe życie. Dziś możemy jedynie wspomagać się wspomnieniami i spisanymi historiami, by zrozumieć dramat tamtejszych czasów, ale nawet pokłosie przeszłości jest niezwykle bolesne i trudne do zaakceptowania. Powieści takie jak te, które wychodzą spod pióra Mario Escobar mają na celu uzmysłowienie nam ogromu ludzkiej tragedii i pokazać, że w najgorszych warunkach dostrzec można najlepsze cechy.

Wszystkie powieści autora otoczone są wyjątkowym klimatem. Nie inaczej było w przypadku "Nauczyciel z Getta", ponieważ już od pierwszych stron wyczuć można mocną, gęstą atmosferę otaczającą bohaterów. To nadaje wiarygodności opisywanym faktom oraz pozwala mocniej wejść czytelnikowi w losy postaci a sam autor przykłada dużą wagę do wiarygodności oraz jak najbliższego trzymania się faktów historycznych co składa się na dzieło silnie oddziaływujące na psychikę, gdy mamy poczucie, że wszystkie te wydarzenia miały swoje fundamenty w prawdziwym życiu.

Przenosimy się do Warszawy roku 1939. Agnieszka Ignaciuk i jej synek uciekają przed nadchodzącą tragedią i schronienie znajdują w sierocińcu, tuż pod czujnym okiem Janusza Korczaka. Aby ocalić przed nazistami mieszkańców getta Agnieszka i Janusz w pocie czoła pracują, by ochronić jak najwięcej dzieci, ale walka ta będzie trudna, bolesna i bardzo nierówna. Czy pokona ich wszechobecna tragedia? A może wbrew zdrowemu rozsądkowi uratują wiele istnień?

To hołd poświęcony Korczakowi, człowiekowi wybitnemu i jedynemu w swoim rodzaju. Odwaga i bohaterstwo przebijają się tutaj przez strony powieści i udowadniają, że w człowieku drzemią ogromne pokłady siły. Musimy tylko wejrzeć w głąb siebie i znaleźć odpowiednią motywację. Przyznaję, że chociaż miałam przecież świadomość tego w jakim kierunku przebiegnie finał to powieść i tak czytałam z zapartym tchem, nie mogąc oderwać się od rozgrywanych wydarzeń. Mnóstwo było tutaj emocji, jednak nie tylko tych negatywnych, ponieważ przez dobroć bohaterów oraz ich walkę z nazistami przebijała się nadzieja silniejsza niż wszystko inne.

"Nauczyciel z Getta" to piękna, poruszająca i dająca do myślenia opowieść o wielkim bohaterstwie. Postać Janusza Korczaka warta jest analizowania i obserwowania z każdej możliwej strony, więc cieszę się, że pojawia się wiele powieści związanych z pracą tego wyjątkowego człowieka. Mario Escobar zabiera nas w podróż ku przeszłości, by wpłynąć na naszą teraźniejszość i przewartościować nasze życie z nadzieją, że i my okażemy się po lekturze tej powieści odrobinę lepszymi ludźmi niż jeszcze przed otworzeniem pierwszej strony.

W książkach skupiających się na tematyce II wojny światowej, książkach z gatunku literatury obozowej kilkukrotnie spotkałam się z wątkiem poświęconym Januszowi Korczakowi. Nigdy jednak nie był on rozbudowany, a to postać, która z pewnością zasługuje na bliższe poznanie. @[Adres usunięty]al w swojej najnowszej historii #nauczycielzgetta koncentruje uwagę czytelnika właśnie na Starym Doktorze, człowieku wyjątkowym, który był lekarzem, pedagogiem, pisarzem, publicystą i działaczem społecznym.

Czytelnik poznaje ówczesne realia widziane oczami niesamowitego człowieka,Starego Doktora, który był w stanie poświęcić wszystko, dosłownie wszystko, po to aby dzieci z sierocińca, którymi się opiekował czuły, że pomimo okrucieństwa jakie działo się wokół nich, były kochane. Wyobrażacie sobie, w tak okrutnym czasie, nie mieć nikogo, być sierotą, walczyć o każdy następny dzień? Doktor starał się jak tylko mógł, aby właśnie takie dzieci odnalazły choć namiastkę domu, a nie było to łatwe zadanie... zwłaszcza będąc Żydem.

Książka została napisana w formie pamiętnika, przez co odniosłam wrażenie, jakbym była jeszcze bliżej, jeszcze głębiej w tej historii i jeszcze mocniej przeżywałam każde słowo i zdanie… tym bardziej, że wiedziałam jakie będzie zakończenie… wzmianki o „ostatnim marszu” za każdym razem wywołują u mnie potok łez.

Janusz Korczak to jedna z takich osób, którą wszyscy powinni znać, ze względu na jego odwagę, poświęcenie, za serce, które miał dla swoich podopiecznych.

To człowiek, który niczego nie oczekiwał w zamian: „Jestem nie po to, aby mnie kochali i podziwiali, ale po to abym ja działał i kochał. Nie obowiązkiem otoczenia pomagać mnie, ale ja mam obowiązek troszczenie się o świat, o człowieka.”

Trzeba jednak pamiętać, że nie jest to książka biograficzna, a powieść historyczna, gdzie rzeczywistość pomieszana jest z fikcją literacką, ale pomimo to autor bardzo skrupulatnie podszedł do tego jakże trudnego zadania: opowiedzenia światu historii człowieka wyjątkowego...

Henryk Goldszmit, szerzej znany jako Janusz Korczak, to postać nietuzinkowa. Wybitny pedagog i obrońca praw dzieci zasłynął nie tylko z godnej naśladowania postawy społecznika dbającego o tych najbardziej bezbronnych i pokrzywdzonych przez dorosłych – dzieci – ale także z wyjątkowej mądrości i miłości wobec swoich podopiecznych. Od początku wiadomo jak skończy się ta historia – śmiercią opiekuna i jego maluchów, wychowanków żydowskiego domu dziecka znajdującego się w warszawskim getcie. I tylko dzieci nie wiedziały, co ich czeka. Uwierzyły bowiem w słowa swego nauczyciela, iż mają powód do radości, bo jadą na wieś i wreszcie zaznają odrobiny spokoju i bezpieczeństwa.

Nauczyciel z getta nie jest klasyczną literaturą obozową. Autor skupia się na ukazaniu prac społecznych Korczaka kilka dni przed wybuchem II wojny światowej, walki o żywność i byt dla dzieci w sierocińcu stłoczonych na terenie getta, a także próbach ich ratowania niemal za wszelką cenę. Książka kończy się transportem Korczaka i jego podopiecznych do obozu zagłady w Treblince.

Fabuła bazuje na najważniejszych wydarzeniach historycznych, niemniej na potrzeby powieści udramatyzowano wiele dialogów oraz wprowadzono kilka fikcyjnych postaci, by podkreślić tragiczne położenie tych, nad którymi nie miał kto zapłakać. Małych, porzuconych żydowskich dzieci i sieroty, które jedyne ciepło i miłość znalazły u starszego nauczyciela. I to właśnie było głównym celem autora – oddanie literackiego hołdu postaci Korczaka i jego podopiecznych.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

„Niektórzy uważali mnie za rzeźbiarza dziecięcej duszy, co brzmiało dla mnie równie pretensjonalnie, co fałszywie. Jeśli już, to widziałem siebie jako opiekuna, który prowadzi dzieci przez krótki odcinek ich drogi życia”.

Janusz Korczak to postać, której nikomu nie trzeba przedstawiać. Każdy z nas wie kim był i czego dokonał podczas drugiej wojny światowej. "Nauczyciel z getta" to inspirowana jego życiem powieść, która rozpoczyna się w momencie wybuchu drugiej wojny światowej.

Warszawa, 1939 rok. Janusz Korczak wraz ze Stefanią Wilczyńską prowadzą Dom Sierot. Pewnego dnia, do drzwi domu puka samotna matka wraz z synem, oboje szukają schronienia. Janusz Korczak, choć wie, jaka panuje u nich sytuacja, przyjmuje ich pod dach sierocińca. By odciążyć trochę Doktora, Agnieszka pomaga w opiece nad dziećmi.

Nadchodzą coraz gorsze dni, zaczyna brakować jedzenia, ubrań, leków a naziści postawili sobie za cel całkowite zlikwidowanie getta wraz z jego mieszkańcami. Janusz Korczak wraz z Agnieszką, robią wszystko, by ocalić jak najwięcej dzieci.

"Poczułem bezsilność, widząc, że umiera na moich oczach, a ludzie chodzą obojętnie w jedną i drugą stronę. Przytuliłem go i kołysałem jak niemowlę, łzy zalewały moje policzki..."

Przepiękna i niezwykle poruszająca opowieść napisana w formie pamiętnika, która łączy fikcję z prawdziwymi wydarzeniami. Autor w mistrzowski sposób wprowadza nas w realia drugiej wojny światowej, przedstawiając nam heroizm Korczaka, który jako lekarz, pedagog i pisarz całe swoje życie poświęcił dzieciom. To on jako jedyny walczył do samego końca o to, by dziesiątkom dzieci zapewnić choć namiastkę bezpieczeństwa. Choć miał wiele okazji, by odejść, nie zrobił tego, został z nimi do końca wiedząc, że nie mają nikogo oprócz starego Doktora. Czytając tę powieść nie sposób nie uronić choćby jednej łzy, to historia, która poruszy najtwardsze serca.

"Nauczyciel z getta" to moje pierwsze spotkanie z Autorem i jestem pod ogromnym wrażeniem kunsztu literackiego Mario Escobara. Powieść przeczytałam z ogromną przyjemnością, kartkując strona po stronie, zachwycałam się przepięknym językiem. To jedna z tych książek, obok której nie można przejść obojętnie. Polecam z całego serca!

„Nauczyciel z Getta” to inspirowana życiem historia Janusza Korczaka, której akcja rozpoczyna się na krótko przed wybuchem II wojny światowej aż do jej końca. W dniu deportacji Korczak poszedł z dziećmi z sierocińca ulicami getta, aż na Umschlagplatz, skąd transportem zostali wywiezieni do Treblinki. To właśnie tam został zamordowany wraz ze swoimi sierotami. Całość powstała na kanwie dziennika uratowanego z zagłady przez pracownicę sierocińca. Na stronach powieści możemy obserwować człowieka, który poświęcił życie w walce o dobro dzieci. Autor w niezwykle umiejętny sposób łączy fikcję literacką z postaciami historycznymi. Co istotne wszelkie nieścisłości zostały również wyjaśnione w przypisach co jest dużym plusem.

Obserwujemy walkę i zmagania Korczaka, który starał się zapewnić dzieciom z sierocińca jedzenie czy leki. To historia pełna bólu, bezsilności w obliczu okrucieństwa, walki o przetrwanie, głodu, która poraża swoim realizmem. Korczak, który na każdym kroku robił wszystko by w piekle getta zapewnić choć minimum normalności. Całość pomimo tragicznego końca niesie nadzieją, że zawsze znajdą się ludzie gotowi poświęcić dla innych oraz nieść pomoc. Nie brakuje tu mądrych cytatów, które zmuszają do refleksji i pomimo wielu lat są nadal aktualne. To historia pełna emocji, wyjątkowa po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

Chciałabym mieć taką charyzmę jak Janusz Korczak... Ta postać i to nie tylko literacka, bo istniała naprawdę, a historia jest oparta na faktach, dzięki pamiętnikowi i naocznym świadkom, wskazuje że to człowiek czynu i wielkiej empatii, bo swoje mądrości i wielkie uczucie przelewał na swoich podopiecznych w sierocińcu. Pokazywał co oznacza godność, wzbudzał szacunek i uznanie. Do końca trwał przy dzieciach, potrafił dodawać otuchy i pocieszać.

Historia nie jest łatwa szczególnie teraz gdy na Ukrainie panuje wojna, pewnie niektórzy z Was nie chcą czytać o okrucieństwie i niesprawiedliwości, ale niestety tak już jest zbudowany świat, że niektórzy pragną pieniędzy, sławy i większego terytorium, tu panuje rasizm, traktuje się odmiennego człowieka jak śmieci, nieważne czy jesteś kobietą, starcem, czy dzieckiem... Jeśli płynie w twoich żyłach krew Żyda jesteś nikim i trzeba się Ciebie pozbyć. Czy nie brzmi to strasznie?

Ocierałam łzy, współczułam tym ludziom, bo przecież mieli swoje plany i marzenia, a ich wartości ulegały zmianą, bo trzeba było przetrwać. Czy i ja sprzedałabym swoją duszę za cenę dodatkowej żywności? Czy potrafiłabym oddać swoje dzieci bez mrugnięcia okiem? Wojna zmienia wszystko, ale czy warto zatracić siebie i swoje wartości? Czy moje sumienie by na to pozwoliło?

Janusz Korczak walczy dla dzieci, załatwia jedzenie, daje im poczucie bezpieczeństwa, wymyśla sposób by wyciągnąć jak najwięcej podopiecznych z getta, bo czuje, że ma się wydarzyć coś złego, na co nie będzie mieć wpływu. To bohater, bo chodź nie raz nakłaniali go znajomi do zmiany swoich danych i ucieczki, on woli pozostać i wspierać swoje dzieci.

Ta książka dociera do mojego serca, wzrusza i porusza wszystkie te struny, by doprowadzić do zadumy i docenia tego co się ma, nie ważne, że jest drogo... bo nasza godność nie ucierpiała, dostałam cenny dar życie i muszę go umiejętnie wykorzystać...

„Nauczyciel z getta” to piękna i bardzo bolesna powieść. Zbliżając się do końca nie mogłam przestać płakać. Wylałam morze łez. Mimo, że już znałam historię Janusza Korczaka to i tak za każdym razem jak ją wspominam mocno to przeżywam.

Janusz Korczak to znakomity doktor i nauczyciel, który prowadzi sierociniec. Przygarnia wszystkie dzieci, które straciły swoich rodziców. Robi dla nich dosłownie wszystko, żeby czuły się jak w domu. Naraża własne życie po to, żeby miały co jeść. Janusz Korczak to piękny przykład heroizmu. Do ostatniej chwili walczył o ocalenie swoich wychowanków. Jest także symbolem męczeńskiej śmierci bezbronnych ofiar Holocaustu.

W powieści „Nauczyciel z getta” znajdziecie postacie prawdziwe jak i fikcyjne. Autor w idealny sposób połączył wydarzenia prawdziwe z fikcyjnymi. Na końcu książki znajdziecie wyjaśnienie, która osoba była prawdziwa, a która fikcyjna. Jestem zachwycona tym, że mogłam przeczytać tak piękne i emocjonalne dzieło.

II wojna światowa była dla wszystkich jej uczestników prawdziwym horrorem. Najgorzej miały dzieci, a zwłaszcza Żydowskie sierotki, o które nikt nie dbał. Janusz Korczak był ich Aniołem Stróżem. Stał na ich straży i robił wszystko, żeby chociaż na chwilę zapomniały o toczącej się wojnie. Chciał, żeby dzieci były dziećmi, a nie żeby w ekspresowym tempie musiały dorosnąć. Z tak cudownym nauczycielem, doktorem i pisarzem w jednej osobie między innymi współpracowała Irena Sendlerowa. Obydwoje pragnęli, żeby ocalić od zagłady jak największą liczbę dzieci. Czy im się to udało? Jaki los czekał podopiecznych Korczaka?

Dla mnie Janusz Korczak jest bohaterem II wojny światowej. Mało osób zrobiłoby to co on zrobił. Mam nadzieję, że teraz patrzy na nas z Nieba i właśnie tam bawi się ze swoimi dziećmi.

Każdemu z was polecam powieść Maria Escobara „Nauczyciel z getta”. Jeżeli do tej pory nie znacie historii Korczaka i jego wychowanków to tym bardziej zachęcam do przeczytania. Nie czekajcie tylko czytajcie. Najlepiej to dzieło czyta się w samotności – wtedy głębiej przeżywa się omawiany temat. Od razu przygotujcie sobie chusteczki, bo na 100% polecą wam łzy – chyba, że jesteście ludźmi bez uczuć – wtedy to spłynie po was jak po kaczce.

Piękna okładka, nieśmiertelni bohaterowie, którzy do dziś żyją w naszej pamięci, ciężka, ale bardzo ważna fabuła – pokazująca okrucieństwo II wojny światowej – sprawiają, że nie można przejść wobec tej książki obojętnie. Poczytajcie jakim człowiekiem był Janusz Korczak. Po przeczytaniu zastanówcie się i odpowiedzcie sobie na pytanie: Czy postąpilibyście tak samo jak nasz główny bohater?

Z czystym sercem polecam najnowsze dzieło Mario Escobara „Nauczyciel z getta” - mommy_and_books.

Dziękuję autorowi, że postanowił poświęcić swój czas i napisał wyjątkowe dzieło o Januszu Korczaku. Dzięki niemu mamy możliwość poznania tego wyjątkowego człowieka.

Mario Escobara kojarzę za sprawą powieści “Kołysanka z Auschwitz”. Tak dobrze zapamiętałam ten tytuł, że wiedziałam, iż to tylko kwestia czasu, kiedy sięgnę po kolejne książki tego autora. Czy znacie to uczucie, kiedy już po lekturze jednej historii jesteście gotowi zaufać autorowi bezgranicznie i na zawsze?

„Nauczyciel z getta” przybliża czytelnikom postać Janusza Korczaka i jego działalności na rzecz dzieci w getcie warszawskim. Sięgając po powieść miałam szansę połączyć zainteresowanie książkami wojennymi i biografiami. Uważam, że warto sięgać po tego typu treści, bo takie tematy są ważne, aktualne i wartościowe. Można nieco odświeżyć wiedzę lub poznać dany temat z innej strony.

Nie ukrywam, że nie wiedziałam zbyt wiele o Korczaku. Już pierwsze strony powieści sugerowały natomiast, że jest to postać, której po prostu wypada się przyjrzeć. Escobar w dużej mierze poświęca książkowe strony konkretnym działaniom, jakie doktor podejmował na rzecz sierocińca. Mamy możliwość dowiedzieć się, w jaki sposób pozyskiwał fundusze, jak opiekował się sierotami i co zrobił, by je ocalić.

Korczak, którego poznajemy na powieściowych stronach to inspirujący, mądry i odważny człowiek o dobrym sercu. Ktoś, kto stanowi najlepszy przykład tego, że warto pomagać i troszczyć się o bliźnich. Żyjemy w innych czasach, ale liczy się przecież każdy gest i dobry uczynek. To niewiarygodne, jak bardzo Korczak potrafił się poświęcić w ramach niesienia pomocy.

Nie znaczy to natomiast, że Escobar skupił się jedynie na tym, by doktora wychwalać. Oprócz bliższego przedstawienia jego osoby, możemy również dowiedzieć się nieco więcej na temat warunków panujących w warszawskim getcie, zmian jakie zachodziły w nim z czasem, przykrych incydentów spotykających Żydów na co dzień. Escobar opowiada szczerze i na temat. Ceni realizm i nie chowa się za tabu. Niektóre sceny szokują, ale przecież to wszystko rzeczywiście miało miejsce. W czasie pisania autor korzystał z dziennika pozostawionego przez samego Korczaka.

Być może zabrzmi to nieco dziwnie w przypadku książki o takiej tematyce, ale największe wrażenie zrobił na mnie styl autora. Całość została napisana przepięknym językiem. Z przyjemnością czytałam po kilka razy te same fragmenty lub zachowywałam najładniejsze cytaty.

„Nauczyciel z getta” to tytuł, na który z pewnością warto zwrócić uwagę. Czas poświęcony tematyce wojennej nigdy nie jest czasem straconym.

Stanisława Leszczyńska. Ksiądz Maksymilian Kolbe. Janusz Korczak. Położna z Auschwitz, ksiądz, który zgłosił się na głodową śmierć w zamian za innego więźnia, Nauczyciel, który wraz z dziećmi z sierocińca pojechał na pewną śmierć. Bohaterowie. Oni z pewnością czyniąc swoją powinność, idąc za głosem serca tak by siebie nie nazwali. Poznajcie fantastyczną, wzruszającą i poruszającą historię inspirowaną pamiętnikiem i prawdziwymi wydarzeniami z życia Janusza Korczaka. Urodził się w rodzinie mającej korzenie żydowskie. Właściwie nazywał się Henryk Goldszmit, jego ojciec był chory psychicznie, dlatego mężczyzna nie zdecydował się na założenie rodziny, bojąc się, że choroba objawi się także u niego lub jego potomków. Nie przeszkodziło mu to jednak poświęcić się dzieciom, których rodzice zmarli.

,,Nauczyciel z getta" to piękne świadectwo pracy Janusza Korczaka, który prowadził audycje radiowe, dzięki którym nawet niepiśmienni mogli zapoznawać się z jego opiniami. Uważał, że dziecko ma prawo do własnego zdania, należy traktować go po partnersku, słuchać jego opinii. Brzmi znajomo? No właśnie. W czasie wojny prowadził sierociniec, w momencie utworzenia warszawskiego getta razem z dzieciakami dał się zamknąć w odgrodzonej murem społeczności. Także jego współpracownicy, choć nie Żydzi, nie chcieli zostawić Doktora samego. Organizował jedzenie, ubrania, karmiąc się miłością bliźnich. Książka została podzielona na trzy części, całość kończy się załadunkiem ludzi do wagonów, wyjeżdżających w stronę Treblinki.

Choć słyszałam historie i nazwisko Janusza Korczaka, nigdy do końca nie interesowałam się jego życiem przed wojną. Dzięki Mario Escobarowi, który oparł historię Henryka Goldszmita pomieszaną z fikcją literacką z jego pamiętnikiem, który przetrwał lata wojny, możemy poznać losy niezwykłego człowieka. Nie jest to biografia, bardziej fabularyzowana historia tego, jak wyglądały warunki w getcie, w jaki sposób Nauczyciel zdobywał jedzenie. Choć niektórzy współpracownicy są fikcyjni, pojawiają się i tacy, którzy żyli naprawdę. W powieści pojawia się także Marek Edelman, który próbuje wydobyć Korczaka z pociągu śmierci. On jednak podejmuje decyzję, że będzie z dziećmi do końca.

Bezsilność, złość, niedowierzanie, toczące się po policzkach łzy. Dojmująca pustka, serce wystukujące pospieszny rytm, rozbrzmiewający słowem – zło, zło, zło… „Nauczyciel z getta” to melancholijna, pełna najgłębszych, przeszywających na wskroś emocji historia inspirowana życiem Janusza Korczaka – polsko-żydowskiego lekarza, pedagoga, pisarza, publicysty i działacza społecznego – osadzona w wojennej rzeczywistości. Autor określa tę pozycję jako fikcję osnutą na prawdziwych wydarzeniach – jej autentyzm jest jednak wręcz namacalny, zapomina się, że pamiętnik nakreślony jest piórem Mario Escobara, że to odsłona fabularyzowana. Ten tytuł na fundamencie kontrastu obrazuje bezmiar ludzkiego okrucieństwa i bezinteresowne dobro odzwierciedlające iskierkę światła w permanentnie gęstym mroku, sukcesywną dehumanizację i pielęgnowaną resztkami sił godność. To portret zachowanego człowieczeństwa w okresie wyzwalającym uśpione we wnętrzu demony, oddany poprzez postać Janusza Korczaka, który na kartach książki hiszpańskiego pisarza jawi się jako osoba spokojna, pogodzona z własnym losem, wykazująca się nadzwyczajną empatią, refleksyjną mądrością i altruistyczną dobrocią, którą nie sposób wyrazić słowami. Naszkicowane inne jednostki, prawdziwe i fikcyjne, którymi otaczał się Korczak, stanowią świadectwo ludzkich charakterów o wielu odcieniach, niejednoznacznych poglądach i skrajnej moralności. W treści skomponowano w głównej mierze wielowymiarową miłość, remedium na wszechogarniającą świat nikczemność, która ocala od zapomnienia, jest istotą życia w każdym wieku i najcenniejszym bogactwem – ta książka jest swoistym monumentem pięknych uczuć, górujących ponad wszystkim, co materialne i ulotne. Za każdym razem wykreowane w literaturze oblicze getta paraliżuje wszystkie zakończenia nerwowe, zniewala smutkiem, wyzwala rozpacz, wstrząsa wrażliwością, tym samym i ta kreacja stanowi trudną w odbiorze relację z samego piekła, które ludzie zgotowali sobie równym na ziemi. I choć wiemy, jak wygląda koniec tej obfitej w barbarzyństwo drogi, wciąż boli nas ta świadomość tak samo, jak za pierwszym razem, ogarniające nas emocje są jednakowo intensywne, nasączone fizyczną udręką. „Nauczyciel z getta” to powieść wyjątkowa, szkicująca heroizm, który zapisał się na kartach historii i w pamięci każdego człowieka. Oby znów nie nadeszła zima…