Colette

Colette umarła.

Po raz drugi.

Kobieta z pozoru zupełnie niepozorna, nierzucająca się w oczy, która całe życie naprawiała buty i kibicowała lokalnej drużynie piłkarskiej z Gueugnon, umarła powtórnie, wprawiając tym faktem w osłupienie całą najbliższą rodzinę, która przecież nie dalej, jak trzy lata wcześniej, pochowała ją na pobliskim cmentarzu.

A jednak. To fakt. Colette zmarła pozostawiając swojej bratanicy, Agnès, lakoniczną wiadomość w postaci magnetofonowych kaset nagranych wraz z tajemniczą Blanche, na których opowiada historię swojego życia. Najbardziej nieprawdopodobną opowieść, o której nikt nie podejrzewałby nieśmiałej staruszki, tak rzadko o sobie mówiącej.

Oto książka, która pozostawiła mnie sobie samej, zasmarkaną, w stanie całkowitego rozbrojenia, osłupienia i rozkochania.

Wybebeszyła mnie z najwrażliwszych emocji, wyciągając je bezwstydnie na światło dziennie.

Niby spodziewałam się.

Wszak od czasu „Życia Violette” moje serce wybija swój własny rytm przy książkach Valérie. Wrażliwość autorki jest dokładnie tą, którą całą sobą odczuwam każdego jednego dnia. Przywykłam. A jednak nie przewidziałam, że „Colette” tak bardzo mnie dotknie, mentalnie przytuli i bezgranicznie wzruszy swoim pięknem, ciepłem i tą pierwotną życiową mądrością leżącą u podstaw człowieczeństwa, lecz najczęściej głęboko w czeluściach serca pogrzebaną. Takie czasy…

Zachwycająca powieść o ogromnej, nieopisanej wręcz miłości do człowieka, do życia, do świata.

Urzekająca do cna: od czubka głowy, do opuszków palców u stóp :)

A za tego Kieślowskiego i jego „Weronikę” pokochałam Valérie najmocniej na świecie.

Czytajcie.

Proszę Was najmocniej…

Czwarta powieść Valérie Perrin pt. “Colette” była dla mnie pierwszą. Mówią o niej, że to najambitniejszy tytuł autorki i choć porównać do pozostałych trzech nie jestem w stanie, to po jej lekturze na pewno mogę przyznać, że jest to powieść w swojej prostocie zaskakująca. Niepozorna, niespieszna, wydałaby się, że codzienna. A nagle okazuje się całkowicie odwrotnie - jest to proza mocna, dosadna, niosąca bardziej dużo skrajnych emocji. I historii ludzkich, bo to właśnie na nich oparta jest cała fabuła. Zaczynamy od dwóch bohaterek - niespełna 40-letniej Agnès, reżyserki, która od czterech lat nie ma siły, weny, by tworzyć i Colette, jej ciotki, która właśnie umarła… po raz drugi. I nie, nie ma w tym nic nadprzyrodzonego, to po prostu pomyłka. Tylko kiedy do niej doszło? By to odkryć musimy poznać co kryje się pod tą postacią, co przyniosło jej życie. To jej opowieść oddana przez przeskoki w czasie i nagrania na kasetach, ale i opowieść wszystkich tych, którzy z jej życiem mieli styczność, których wzajemne oddziaływanie z pełnym obrazie opowieści coś zmieniło. Bo choć długo wydaje się, że poznajemy osobne opowieści, to jednak jest to jedna spójna, dobrze skrojona całość, która niesie sobą tak wiele: radości, miłości, ale i smutki, tęsknotę, ból przekazywany z pokolenia na pokolenie. Jest samotność dobra i zła, jest poczucie porzucenia i zmarnowanego życia. Jest przemoc, są kaci i ofiary, jest próba odzyskania sprawiedliwości. To powieść pełna pasji, pełna miłości do filmu, muzyki, literatury, pisana w sposób zaskakująco prosty, a jednak w tej prostocie głęboki. To ciekawe literackie doświadczenie, powieść, obok której nie można przejść pospiesznie. Trzeba się dla niej zatrzymać, trochę zastopować czas, dać sobie kilka chwil na dogłębne jej przeżycie.

Agnes uznana scenopisarka i reżyserka, której życie osobiste posypało się w gruzy, odbiera telefon, który jeszcze bardziej skomplikuje jej życie. Jej ciotka Colette umarła… tylko że po raz drugi. Skonsternowana wybiera się więc do francuskiego miasteczka, w którym spędzała wakacje w dzieciństwie, aby pochować ciotkę i odkryć, kto został pochowany, gdy Colette umarła po raz pierwszy.

Valerie Perrin serwuje nam wielowątkową, głęboką i wzruszającą opowieść o życiu niesamowitej Colette, postaci barwnej, odważnej i skrywającej przez lata ogromny sekret. Razem z Agnes wyruszamy w podróż po przeszłości, pełnej krzywdy, poświęcenia i wielkiej miłości.

Muszę przyznać, że autorka ma przepiękne pióro i styl. Forma tej powieści jest wielopoziomowa. Poprzez retrospekcje, tajemnicze nagrania i fragmenty scenopisu powoli odkrywamy prawdę, kryjącą się za śmiercią Colette. Momentami historia wydaje się bardzo nieśpieszna, by w kolejnym rozdziale przyspieszyć nasze bicie serca przez budowane w niej stopniowo napięcie.

Historia samej Colette jest bardzo oryginalna, wzruszająca i ciekawa. Nieco pokręcona, ale w dobry sposób. Sporo w niej dylematów moralnych, rodzinnych tragedii i osobistych rozterek. Jestem pod wrażeniem tego, jak sobie to autorka wymyśliła. Zagadkę co prawda rozgryzłam, ale dopiero w późniejszej części książki.

Spodziewałam się po tej książce wiele i bardzo nie chciałam mieć żadnego „ale”. Niestety je mam. W całej powieści są dwa wątki, które wydawały mi się zupełnie niepotrzebne, a jeden z nich mógłby być materiałem na całkiem osobną książkę. Według mnie zbyt spowolniły fabułę, a do tego nie wniosły absolutnie nic do tej całkiem wyjątkowej historii. Nie będę Wam zdradzać, które to wątki, bo być może Wam one zupełnie nie będą przeszkadzać.

Niemniej polecam, bo fabuła jest niezmiernie intrygująca!

W moje ręce trafiła właśnie nowa powieść Wydawnictwa Albatros „Colette" francuskiej pisarki Valérie Perrin. Choć jej poprzednie powieści „Życie Violette" i „Zapominanie niedziel" są bardzo popularne i zdobyły wiele nagród, to jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką.

Bohaterkami książki są dwie kobiety: Agnès, trzydziestoparoletnia reżyserka przeżywająca kryzys w życiu prywatnym i zawodowym, oraz jej ciotka Colette, która – jak się okazuje – „umiera po dwa razy”. Kim właściwie była Colette i jakie sekrety skrywała? Historie poznajemy z różnych perspektyw, [Adres usunięty]. z nagrań na kasetach, co nadaje opowieści intymny, niemal dokumentalny charakter. Z pozoru to spokojna, codzienna historia – niespieszna i niepozorna. A jednak szybko okazuje się, że to coś zupełnie innego – mocna, pełna skrajnych emocji i ludzkich losów.

Muszę przyznać, że bardzo się wciągnęłam w historię Colette i Agnès. Jest to opowieść pełna pasji, miłości do najbliższych, muzyki, filmu. Porusza trudne tematy, takie jak przemoc, samotność, ofiary i kaci. Autorka z wielką wrażliwością pokazuje, jak przeszłość potrafi odciskać piętno na kolejnych pokoleniach. Perrin balansuje między delikatnością a brutalnością życia.

„Colette" to książka, która zostaje z czytelnikiem na długo i skłania do refleksji. Jak najbardziej polecam! I z chęcią sięgnę po poprzednie tytuły autorki.

M.J.

Szkolny Klub Recenzenta

Czy znalazłaś już książkę w tym roku, w której absolutnie się zakochałaś?

Ja tak… jest nią Colette

a dlaczego? Opowiem Ci pewną historię. Czy można umrzeć dwa razy? Colette to zrobiła….

Agnes przechodzi trudny okres w życiu, a dodatkowo otrzymuję wiadomość, że jest ciotka umarła… tylko jest jeden problem, przecież ta pochowała ją już trzy lata temu! Jak to zatem jest możliwe?

Choć wydaje Ci się czasem, że kogoś znasz, to w rzeczywistości znasz jedynie cień tej osoby, echo jej opowieści. Ludzkie wnętrze skrywa się niczym lodowa góra. Na powierzchni widzisz jedynie wierzchołek, a pod wodą skrywają się głębiny tajemnic, ran i niewypowiedzianych słów.

Colette… to opowieść jak labirynt, pełna zakamarków duszy, wielowymiarowa. To utkane z emocji płótno, a może bardziej partytura. To smutek szeptem przenikający serce, to strach, który czai się w spojrzeniach, to tajemnice. To historia, która dotyka najczulszych strun. Nie pozwala odejść. Nie daje o sobie zapomnieć.

Choć opis nie zdradza tego wprost, wystarczy spojrzeć na okładkę, by usłyszeć… muzykę.

Cichą, pulsującą tuż pod słowami. To ona tętni w tle, niczym drugie serce tej opowieści.

Ta melodia, to sens życia. Te dźwięk, to miłość, ale i smutek, rozpacz. To muzyka staje się początkiem wszystkiego.

Jest jak oddech, który przywraca do życia. Jak dotyk, który czasem leczy. Jak cisza, która mówi więcej niż tysiąc słów. Jak coś najcenniejszego. To ona potrafiła dać szczęście i wspomnienia.

Colette była kimś więcej niż mogłoby się wydawać, była osobliwością utkanych z ciszy sekretów. Skrywała w sobie nieskończoną głębię, jak zamknięta księga o tysiącu stron, z których każda pulsuje życiem. Stała się korzeniem tej historii, rozrastającej się w setki wątków niczym stary dąb, który wchłania burze, by innym dać schronienie. To ona uniosła na barkach ciężar bólu, lecz właśnie dzięki niej rozkwitło tyle światła.

Jedynam słowem była niezwykła… To historia, która pozostaje w sercu, która dudni w nim, mocno wybrzmiewa. Gdzie tylko nie spojrzę widzę ją…. Słyszę jej słowa… Czuję jej troskę o innych.

Pokochałam Colette i pokochałam pióro Valerie Perrin.

To książka, która z jednej strony daje poczucie zamknięcia historii, a z drugiej zostawia czytelnika z otwartymi przestrzeniami do własnych interpretacji. Nie jest to powieść łatwa, ale zdecydowanie warta uwagi, zwłaszcza dla tych, którzy szukają głębokich, wielowymiarowych opowieści o ludzkiej naturze.

„Dobra powieść zawiera światło, obrazy, słowa i uczucia”. I taką właśnie jest "Colette". Jednak najnowsza książka Valérie Perrin tętni również dźwiękami od najsubtelniejszych szeptów po burzliwe akordy i skrywa w sobie kilka historii godnych samodzielnych powieści albo scenariuszy filmowych. Dlatego nie można nazwać jej klasyczną opowieścią z klarowną strukturą. Jest trochę jak improwizacja – chaotyczna, czasem zaskakująca, ale przez to tak prawdziwa i wyjątkowa. I intryguje od samego początku, który brzmi trochę jak fałszywa nuta, bo czy można umrzeć dwa razy?

Wraz z Agnès, narratorką naszej opowieści, rozwiedzioną, dryfującą po wodach życia scenarzystką, wracamy do niewielkiego miasteczka jej dzieciństwa. Informacja o śmierci jej ciotki Colette, którą przecież pochowała trzy lata wcześniej, jest niczym uderzenie obuchem — budzi Agnès do życia, działania i zadawania pytań. Ze wspomnień, taśm, rozmów i zdjęć odkrywa, kawałek po kawałku, historię ciotki, jakiej nie wymyśliłby najlepszy scenarzysta.

Z labiryntu uczuć i tajemnic wyłania się obraz rodziny skrywającej swoje sekrety, obraz zakazanej miłości i determinacji, ale też geniuszu i pasji, dla której warto poświęcić wszystko. Mrok, nienawiść i szaleństwo kładą się jednak cieniem na życiu i wyborach bohaterów, splatając losy przeszłości i teraźniejszości w gęstą sieć milczenia, bólu i nieopowiedzianych historii. Bo czasem trudno jest mówić prawdę, jeszcze trudniej ją usłyszeć i w nią uwierzyć.

Tak jak wspomniałam, powieść Valérie Perrin nie opowiada jednej historii, bo życie to utwór grany przez wiele rąk czasem nieudolnie, czasem z pasją, tworzący skomplikowaną partyturę naszych losów. I te historie pulsują jak dźwięki fortepianu, raz miękko i nostalgicznie, innym razem gwałtownie moszcząc się w naszym sercu i rezonując w nim długo po wybrzmieniu ostatniej nuty.

Styl autorki urzekł mnie swoją miękkością i jednocześnie siłą. Emocje są tu wszędzie, w ciszy, w dźwiękach, w milczeniu między nimi. To proza, która nie potrzebuje wielkich słów, by mówić o wielkich sprawach. I taka właśnie jest "Colette", subtelna, pełna światłocienia, migających wspomnień i skrywanych emocji, które raz po raz uderzają jak najmocniejsze akordy.

To książka, która zagrała na najczulszych strunach mojej duszy. Wędrowałam przez nią z drżącym sercem, z niedowierzaniem, ze wzruszeniem. I długo po zakończeniu ostatniej strony słyszałam jej echo. Warto pozwolić, by ta historia zagrała i w Was.

Nowa powieść Valérie Perrin zaczyna się w momencie, gdy Agnès, reżyserka z Paryża, otrzymuje informację o śmierci ciotki. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że Colette została pochowana trzy lata wcześniej na cmentarzu w burgundzkim misteczku. Czy ciotka upozorowała własną śmierć? Kto leży w jej grobie? Kryminalna intryga daje początek długiej podróży przez rodzinną historię, latami skrywane sekrety, miłość, przyjaźń, artystyczną pasję i tragedię. "Colette" ma konstrukcję powieści szkatułkowej – zwraca uwagę mnogość wątków, postaci i poruszanych tematów, połączenie elementów kryminału, dramatu, sagi i literatury pięknej, różnych form narracji i linii czasowych, złożoność fabuły. Poprzez własne śledztwo i głos Colette nagrany na taśmach magnetofonowych, Agnès łączy przeszłość i teraźniejszość – burzliwe losy pokoleń. Badając życie innych ludzi, próbuje też zrozumieć własne. Perrin wypełnia strony powieści melodią skrzypiec i fortepianu, filmem, literaturą i piłką nożną. Pisze z charakterystyczną dla siebie czułością i intymnością – zagłębia się w zawiłości uczuć i relacji, w traumy, słodko-gorzkie wspomnienia.

"Colette" to literacka symfonia złożona z wielu różnych elementów, jednocześnie smutna i pokrzepiająca, trzymająca w napięciu i melancholijna, autentyczna i bliska. Przypomina, że każdy z nas ma własną historię – i własne sekrety.

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoalbatros

"Colette" to powieść, która zaczyna się od ciszy. To powieść o milczeniu, które bywa cięższe niż najgłośniejszy krzyk. I o tym, jak bardzo jedna osoba potrafi zmienić historię, choć przez całe życie wydawała się nikim szczególnym.

Colette była ciotką, którą Agnes pamiętała z dzieciństwa jako osobę prawie niewidzialną. Aż do dnia, w którym okazuje się, że Colette... właśnie zmarła. Mimo że pochowano ją trzy lata wcześniej.

To opowieść o kobietach, które przez lata żyły „na pół głosu”. O wyborach, które podejmuje się wbrew światu. I o odwadze, która nie zawsze wygląda jak rewolucja, ponieważ czasem to po prostu decyzja, by wreszcie opowiedzieć własną historię.

Fragmenty przeszłości, głosy z kaset, ciche pytania zadawane między zdaniami. Agnes, która szuka prawdy o swojej ciotce, musi zmierzyć się również z własną tożsamością. Jak bardzo tak naprawdę znała swoją rodzinę?

To historia nieoczywista. Nie ma tu spektakularnych zwrotów akcji ani szokujących rewelacji. A jednak książka ma siłę, która trafia prosto w serce, bo mówi o rzeczach, które znamy wszyscy. Opowiada o przemijaniu, pamięci, niespełnionych marzeniach i tych chwilach, w których życie pyta nas: czy jesteś gotów powiedzieć prawdę o sobie?

A co czułam po przeczytaniu tej książki? Ciszę. I potrzebę zatrzymania się. "Colette" nie domaga się uwagi, ona na nią zasługuje.

Agnes, reżyserka w średnim wieku, zostaje rzucona przez męża dla młodszej aktorki – ironicznie, tej, którą sama mu wybrała jako partnerkę filmową. Jej życie legło w gruzach. Właśnie wtedy odbiera telefon z burgundzkiego miasteczka Gueugnon. Jej ciotka Colette Septembre… zmarła. Tyle że – według wiedzy Agnes – Colette już od trzech lat leży na cmentarzu.

Ten niespodziewany zwrot losu rzuca Agnes w wir prywatnego śledztwa, które wywraca wszystko, co sądziła o własnej przeszłości, rodzinie i ukochanej ciotce.

————

Valérie Perrin jest mistrzynią w opowiadaniu złożonych, emocjonalnie intensywnych historii. W „Colette” splata wątki rodzinne, tajemnicę kryminalną i refleksję nad tożsamością w sposób tak gładki i poetycki, że książkę trudno odłożyć choćby na chwilę.

„Colette” to opowieść o poznawaniu siebie przez odkrywanie sekretów innych. Każda z postaci – od zranionej Agnes, przez detektywa, aż po dawnych sąsiadów i przyjaciół ciotki – ma swoją historię, która mogłaby stać się osobną książką. Dzięki temu świat przedstawiony tętni życiem, a czytelnik zanurza się w nim z ciekawością i emocjonalnym zaangażowaniem.

Napięcie budowane jest stopniowo, nie przez akcję w stylu sensacji, ale przez narastające pytania: kim naprawdę była Colette? kto został pochowany trzy lata temu?

Perrin pisze prozą delikatną, poetycką, ale nie ckliwą. Umie wzruszyć, nie popadając w sentymentalizm. „Colette” to powieść o kobietach – silnych, choć poranionych, o pamięci, która bywa złudna, i o przeszłości, która czasem wraca w najmniej spodziewanym momencie. To książka o tym, jak niewiele wiemy o tych, których kochamy – i jak wiele mogą nam powiedzieć po śmierci, jeśli tylko zechcemy słuchać.

Valérie Perrin zaprasza do powolnego odkrywania tajemnicy. Historia Agnes i jej ciotki to nie tylko opowieść o zaginięciu i śmierci, ale przede wszystkim o życiu – z jego trudami, pięknem i niespodziankami. To powieść, która porusza, fascynuje i zostaje z czytelnikiem długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Piękna. Wyjątkowo piękna historia.

Znacie książki Valerie Perrin? Ja uwielbiam każdą z nich, dlatego z wielką niecierpliwością czekałam na tą najnowszą.

Co Agnes mogłaby powiedzieć o swojej ciotce, Colette? Że to stara panna, która prowadziła zakład szewski, że nie umiała się modnie ubierać, nie miała żadnych pasji poza piłką nożną, był przewidywalna, nie przeżyła nigdy płomiennego romansu i z pewnością nie miała żadnych tajemnic. Tak powiedziałaby Agnes zanim Colette umarła po raz drugi.

Gdy Agnes Dugain dowiaduje się, że zmarła jej ciotka - nie rozumie. Jak mogła umrzeć teraz, skoro pochowała ją trzy lata temu? Jednak nie ma mowy o pomyłce, Colette nie odeszła w 2007 roku, a teraz. Reżyserka jedzie do rodzinnego miasta ciotki, aby odkryć, co wydarzyło się przed trzema laty i kto spoczywa w grobie podpisanym Colette Septembre.

W spadku po siostrze ojca Agnes dostaje magnetofon i mnóstwo kaset, na których Coeltte opowiada o całym swoim niezwykłym życiu. Ta opowieść zmieni świat Agnes na zawsze.

Cóż to była za uczta literacka! Vlerie Perrin ma dar pisania o zwykłych rzeczach w niezwykły, delikatny, eteryczny, niespieszny i poruszający sposób. Historia Colette wzrusza i porusza, wciąga czytelnika bez reszty, aby obudzić w nim cały wachlarz emocji, złamać mu serce, ale w końcu ofiarować szczęśliwe zakończenie. To była jedna z tych książek, której nie chcesz skończyć; chcesz czytać, czytać, czytać...

Czytajcie!

🎼 „ℂ𝕆𝕃𝔼𝕋𝕋𝔼” 𝕍𝕒𝕝𝕖𝕣𝕚𝕖 ℙ𝕖𝕣𝕣𝕚𝕟🎼

 Zawiłe ludzkie historie, pełna napięcia intryga i tajemnica, która do ostatniej strony wstrzymuje oddech czytelnikom.

Nikt nie umiera dwa razy…

A jednak... 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Przeczytałam już naprawdę sporo książek i zawsze zadziwia mnie fakt, że trafiam jeszcze na takie książki, które potrafią absolutnie mnie zachwycić od pierwszej strony. Nie znałam wcześniej twórczości Valerie Perrin. A „Colette” uświadomiła jaki błąd popełniłam. Autorka ma niebywały talent do tworzenia historii o ludzkich emocjach w prosty sposób.

🤎 Poznajemy Agnes. Zawodowo zajmuje się reżyserowaniem filmów. Ma na swoim koncie cztery filmy długometrażowe, które umożliwiły jej bycie swoim sterem i okrętem w życiu. Mogłaby wieść beztroskie życie, jednak daleko jej do tego. Wszystko zmienia jeden telefon, który oznajmia jej o śmierci ciotki Colette i tutaj pojawia się problem, bowiem ciotka Agnes została pochowana trzy lata temu… Kobieta wyrusza w podróż, by odkryć prawdę i dowiedzieć się, jak to wszystko jest możliwe. Wkrótce odkrywa, że nie znała swojej ciotki tak dobrze, jak sądziła i jak niewiele wiedziała o kobiecie, u której w dzieciństwie i młodości spędzała wakacje.🤎

Jestem pod dużym wrażeniem tego, że autorce tak fantastycznie udało się sprawić, abym ani na chwilę nie potrafiła oderwać się od tej powieści. Prawda jest jednak taka, że Valerie Perrin doskonale udało się od pierwszej chwili złapać mnie w swoje sidła, sprawić, żebym nie mogła oderwać się od tej powieści ani na chwilę. Swoją powieścią doprowadziła mnie do takiego stanu, że z niemożliwym głodem pożerałam każdą kolejną stronę, ponieważ tak bardzo byłam ciekawa tego, co jeszcze autorka przygotowała, jakie jeszcze tajemnice wyjdą na jaw i czy pytania, które krążyły mi po głowie, wreszcie doczekają się jakiejkolwiek odpowiedzi.

Klimat tej książki jest tak wyrazisty, będący zdecydowanie największym jej aututem. Autorka niewątpliwie ma wyobraźnię i talent do tworzenia takiej rzeczywistości, która w niezwykły sposób działa na wyobraźnie człowieka. Od samego początku powieści tej towarzyszy pewien element zagadkowości, który sprawił, że początkowo sama nie wiedziałam, w co tak naprawdę powinnam wierzyć, a w co nie.

Postaci wykreowane przez autorkę byli niezwykle, co się rzadko zdarza - realni, więc czytelnik z łatwością może się z nimi zaprzyjaźnić. Śledzimy całą ich ścieżkę, ich zmagania z trudnymi sytuacjami. Cieszy mnie fakt, że autorka ma niesamowicie lekkie pióro i poetycki styl, co sprawia, że książkę czyta się z największą przyjemnością.

Valerie Perrin sprawnie manipuluje uczuciami czytelnika, bowiem ta historia jest bardzo emocjonalna i potrafi przedstawić ją w tak rzeczywisty sposób, że odczuwamy każdą emocję wraz z postaciami tej książki. To piękna opowieść o poszukiwaniu prawdy o sobie, o swoim pochodzeniu, o wspomnieniach i przede wszystkim o miłości. Uświadamia nas jak ciężko czasami dokonać wyboru, pomiędzy marzeniami, a rozsądkiem oraz o tym jak ciężko jest podjąć słuszną decyzję. Lektura tej książki podziałała na mnie bardzo kojąco. Ma ona w sobie tą iskierkę, która sprawia, że po przeczytaniu tej historii czujemy się po prostu dobrze. Na pozór lekka i prosta w odbiorze, niesie ze sobą istotne przesłanie.🤎

Valerie Perrin zachwyciła mnie swą prozą podczas lektury „Cudownych lat”, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po kolejny jej tytuł. I po raz kolejny przekonałam się, iż swym słowem pisanym potrafi poruszyć we mnie najczulsze struny.

Kiedy Agnes, wzięta reżyserka, otrzymuje telefon z żandarmerii z miasteczka Gueugnon, jej dotychczasowe życie przewraca się do góry nogami. Otóż kobieta dowiaduje się o śmierci swojej dawno niewidzianej cioci Colette, która… nie żyje już od trzech lat. Wiedziona ciekawością i chęcią rozwikłania tej dziwnej sprawy Agnes udaje się do Burgundii, by odkryć co tak naprawdę stało się z Colette Septembre. Nie wie jednak, jakież to tajemnicze życie prowadziła jej krewna i jak ogromny wpływ miała nie tylko na życie jej samej, ale także wielu innych osób związanych z nią na przestrzeni lat. Rozpoczyna się podróż życia, która z pewnością mogłaby stanowić materiał na nieprawdopodobny, najwspanialszy film.

Być może się powtórzę, jednak jestem piórem autorki po prostu oczarowana. Perrin raz jeszcze obdarowała czytelnika historią nietuzinkową, wielopoziomową tak narracyjnie, jak i fabularnie. Ponownie udowodniła, iż potrafi stworzyć niesamowite postacie, których losy śledzimy z zapartym tchem. Dzieje cioci Colette, które paradoksalnie poznajemy dopiero po jej śmierci, przeplatane są wątkami i historiami nie tylko Agnes, lecz także innych bohaterów, dzięki czemu rodzinne tajemnice i sekrety powoli wychodzą na światło dzienne, a my, kroczek po kroczku, poznajemy kim tak naprawdę była tytułowa bohaterka.

Kocham Perrin za jej poetycki język, ale także za umiejętność grania na ludzkich emocjach i snucia opowieści o życiu. Bo właśnie kwintesencję ludzkiego życia przedstawiła nam w „Colette” autorka, ukazując cały wachlarz jego wartości oraz skalę szarości. W trakcie lektury przeżywałam prawdziwy emocjonalny rollercoaster – od smutku, strachu i żalu, po nadzieję, radość i ogromne wzruszenie.

„Colette” to powieść wyjątkowa, przepiękna, która jedynie udowadnia, iż Valerie Perrin potrafi trafić w najczulsze punkty czytelniczego serca. Po stokroć polecam

Im mocniej coś mnie zachwyca, tym bardziej odczuwam brak odpowiednich słów, by ów stan oddać w całej jego okazałości.

Valérie Perrin osiągnęła mistrzostwo w budowaniu trudnego do uchwycenia klimatu, klimatu lekkiego niczym trzepot motylich skrzydeł, poruszając przy tym tematy ważne i częstokroć trudne.

"2010 to rok, w którym moja ciocia umarła po raz drugi". Ta informacja wyrywa Agnès z porozwodowego marazmu. Kim jest kobieta pochowana na cmentarzu trzy lata wcześniej i kim naprawdę była Colette Septembre?

Najnowsza powieść Perrin pt."Colette" jest jak najpiękniejsza melodia. Delektowałam się nią, w nieskończoność rozciągając wspólny czas, tak, by przyjemność trwała jak najdłużej. Konsumowałam z wyjątkowym namysłem i uwagą. Przejmująca, słodko-gorzka, melancholijna, wielowątkowa i zaskakująca - mogłabym tak wymieniać w nieskończoność.

Doceniam kunszt i niezwykłą wrażliwość autorki, jej znakomity zmysł obserwacji i zdolność kreowania postaci z krwi i kości. Poznajemy proste, acz niezwykłe i tajemnicze życie Colette, które dzięki nagraniom odkrywa jej siostrzenica Agnès. Wielowymiarowość i autentyczność to coś, co w kreacji bohaterów cenię najbardziej, a tu miałam przyjemność doświadczyć tego w całej okazałości.

Dzięki Ci Panie za tych pisarzy, którzy przywracają wiarę w wartość słowa pisanego, trafiając wprost do serca i duszy czytelnika.