Ludzie, którzy nie toną

Od razu wiedziałam, że się polubimy. Czasem już biorąc książkę do ręki i czytając opis, po prostu wiadomo, że to jest ta wybrana. Nie zawiodłam się.

Okładka „Ludzi, którzy nie toną” jest w ciemnych barwach, dom bez okien, brązowe niebo. To jakby wizualizacja wnętrza bohaterów książki. Ludzi, którzy nie bardzo zdają sobie sprawę z tego, że są źli. Robią wszystko dla rodziny i to jest dla nich usprawiedliwienie.

Ta powieść jest jak cebula. Na pierwszy rzut oka może być kryminałem i to ze znakomitym pomysłem. To jednak tylko wierzchołek góry lodowej, bo pod nim jest znacznie więcej treści i to ciekawszej, bo dotyczącej stosunków międzyludzkich. Rodzina utrzymuje się przez lata na poziomie, popełniając przestępstwa. Nie są to drobne kradzieże, czy oszustwa. Chodzi o ludzkie życie.

Rodzina jednak zdaje się tego nie dostrzegać, bo przecież Magda, matka trzymająca wszystko w garści, robi to dla swoich synów. Oni dla swoich rodzin, czy dla miłości. Są bezkarni, wyrzuty sumienia ich nie dotyczą, ich świat pełen jest kłamstw. I tak przez lata. Nagle jeden mały błąd, jeden mały klocek z układanki wypada i powoduje, że wszystko się sypie. Rodzina do tej pory trzymająca się razem, nagle się rozpada. Myślicie, że to ich czegoś nauczy? Czy tacy ludzie rzeczywiście nie są w stanie zatonąć, tylko będą dryfować, bo przecież nic złego nie robią, to tylko dla dobra bliskich?

Niesamowita lektura. Jak już się książkę zaczęło czytać, to bardzo trudno ją odłożyć. Tym bardziej że rozdziały się krótkie, skojarzyły mi się z migawkami: błysk i widzisz sytuację, kolejny błysk i kolejny portret. Chwile zatrzymane w kadrze.

Żeby nie było tak poważnie, to są też momenty humorystyczne, a Cichego i Benia po prostu się lubi.

Książka wywołuje emocje: kibicujemy dziewczynom, boimy się o nie, wkurzamy się na przestępców, chcemy, by ponieśli karę, by wreszcie ktoś odkrył sekrety rodzinne. Praktycznie do ostatniej strony jesteśmy zaskakiwani i coraz bardziej wciągamy się w życie Magdy, Andrzeja, Piotra, Ewy, Joanny, Tomka, Darka, Ilony, Agnieszki...

Całe szczęście jest jeszcze druga część 🙂

Podoba mi się też to, że Jolanta Sak w swojej debiutanckiej powieści bardzo dba o poprawny język, jest pedantką jeżeli chodzi o szczegóły i szczególiki, dobrze rozszyfrowuje charaktery i psychikę ludzi. Świetnie to wróży na przyszłość.

„Ludzie, którzy nie toną” to debiut prozatorski Jolanty Sak. Autorka dała się wcześniej poznać jako poetka i to zamiłowanie do piękna języka można wyczuć i tutaj, co czyni tę powieść wyjątkową. Tworząc mariaż gatunkowy zgrabnie łączy elementy literatury pięknej, obyczajowej, a nawet kryminału.

Obraz rodziny, który wyłania się z kart powieści budzi ciarki. Na pierwszy rzut oka bohaterowie powieści żyją zwykłym, choć niepozbawionym problemów życiem. Tworząc fasadę normalności, wzbudzają zaufanie i szacunek w lokalnej społeczności. Pod powierzchnią jednak kipi od skrywanych sekretów, hipokryzji, zdrad i manipulacji, a nawet przestępczej działalności perfidnie wykorzystującej zdesperowane kobiety w dramatycznej sytuacji życiowej.

I właśnie to zwykłe życie, które toczy się obok prawdziwego bestialstwa uderza najmocniej. Przeraża, jak łatwo banalna rzeczywistość może stać się przykrywką dla brutalnych zbr0dni. Zagłębiając się w ciemne zakamarki ludzkich relacji pełne skrywanych sekretów i moralnych kompromisów jesteśmy świadkami, jak wyrzuty sumienia tworzą rysy na murze milczenia.

Atmosfera dusznego lata, klaustrofobiczne relacje rodzinne i zagadkowe wydarzenia tworzą intensywny klimat, który wciąga w świat pełen niepokoju i tajemnic. Stopniowe odsłanianie kolejnych warstw intrygi przypomina rozwijanie pajęczej sieci, w której każdy bohater jest uwięziony. Tu nie ma miejsca na współczucie, każdy czyn usprawiedliwia konieczność, a granice ludzkiej podłości są płynnie przekraczane.

Ta powieść obnaża brutalną prawdę o ludzkiej naturze pozostawiając po sobie ślad, bo nie sposób pozostać obojętnym na obraz rodziny przeżartej złem od środka. Która jest przeciwieństwem rodziny, o jakiej marzymy - pełnej miłości, życzliwości i zapewniającej poczucie bezpieczeństwa. Ta opowieść skłania do refleksji nad moralnością i granicami zła i z pewnością zachwyci czytelników, którzy cenią sobie mroczne historie oparte na ludzkich dramatach i niejednoznacznych postaciach.

Ja już się cieszę na lekturę drugiego tomu „Rozgrzeszyć nawróconych”.

Czy istnieją ludzie, którzy nie toną? Którzy po każdym sztormie wypłyną na powierzchnię?

Jolanta Sak opowiada historię o ludzkiej moralności, o rodzinnych relacjach, o wypaczonej miłości i o ludzkich wyborach.

Z pozoru zwykła rodzina... Tak naprawdę ma dużo na sumieniu. Działalność przestępcza stanowi ich główne źródło utrzymania, a każdy z jej członków ma swoje własne tragedie.

Gdy sprawy zaczynają się komplikować, relacje rodzinne pękają niczym nitki. Czy kiedykolwiek były to prawdziwe więzy?

,,Ludzie, którzy nie toną" jest bardzo wciągającą i przejmującą lekturą. Dramaty, jakie się tam rozgrywają, bardzo szybko przywiązują czytelnika do tego świata i bohaterów. Pochłonęłam ją niemal za jednym zamachem.

Niesamowicie płynny styl i przyjemny język napędzają historię i zachęcają do nieustannego czytania. A losy bohaterów nie dają o sobie zapomnieć na długo. Autorka utkała bardzo angażującą opowieść. Czytelnik do samego końca nie przewiduje, jaki może być koniec. Efekt zaskoczenia? Jest. Dramatyczne akcję? Są. Elementy humorystyczne? Tak.

Równie ciekawa jest ta głębsza warstwa książki. O moralności i o ludzkiej naturze. Były to niesamowicie ciekawe rozważania, które przez całą lekturę kiełkują czytelnikowi z tyłu głowy.

To niepozorna książka - niewielkich rozmiarów, a pozostawia po sobie wyjątkowy smak. Z największą przyjemnością sięgnę po kolejną część tej historii. Mam nadzieję i Was udało mi się zachęcić ♡

Magda wraz mężem Andrzejem oraz ich dwoma dorosłymi synami, Piotrem i Tomkiem, tworzą nietypową rodzinę, która wzbogaca się na działalności przestępczej. Pewnej nocy Ewa, żona Tomka, obserwuje przez okno dziwną sytuację. Od tego momentu zaczyna mieć pewne podejrzenia. Jednocześnie Piotr, zakochany w Ewie układa plan pozbycia się swojej żony. Niestety dla mężczyzny i całej rodziny, interes przestępczy zaczyna się sypać za sprawą dwóch osób, z najbliższego otoczenia... Prawda krok po kroku o rodzinie Brzezińskich i ich tajemnicach wychodzi na jaw...

"Ludzie, którzy nie toną" Jolanty Sak, to rewelacyjna opowieść o rodzinnych relacjach, w których dominuje kłamstwo, budowanie fałszywego wizerunku, skrywana głęboko samotność, a to wszystko utkane na kanwie przestępczego procederu, jakim jest handel żywym towarem. Książka od samego początku wciągnęła mnie z jednej strony lekkością i umiejętnie przemycanym humorem, a z drugiej strony zainteresowała wątkiem kryminalnym i chęcią jak najszybszego poznania efektu końcowego tej całej sprawy. Wspaniale wykreowane postacie, które wzbudzają w czytelniku sympatię, złość, niechęć, czyli nie pozostają obojętne i każda z nich wnosi wiele do tej historii. Szczególnie przypadła mi do gustu dwójka nietypowych pracowników Magdy, takich od brudnej roboty. Ich dialogi i sposób funkcjonowania niejednokrotnie powodował uśmiech na mojej twarzy. Ale niech pozorna lekkość nikogo nie zmyli, bo ta historia ma swoją głębię, demaskuje fałsz i obłudę, pogoń za łatwym pieniądzem i pogubienie z którego ciężko się wyplątać.

Autorka bardzo umiejętnie przedstawiła w niej do czego prowadzi życie w zakłamaniu, które na dłuższą metę zniszczy każdą relację, szczególnie rodzinną. Jak fałsz, który prędzej czy później zawsze wypłynie na powierzchnię, zniszczy przede wszystkim tego, kto chciał na nim budować.

Książka na jeden wieczór, bo ciężko się od niej oderwać. Bardzo wam polecam!!

*współpraca reklamowa*

Książkę łączy ze sobą elementy kryminału, obyczajówki i dramatu. To zawiła i dość złożona opowieść o rodzinie, która działa jak dobrze zorganizowana grupa przestępcza, jednak w każdej rodzinie trafi się słabe ogniwo. Było to dla mnie pierwsze spotkanie z piórem autorki i jestem pod wrażeniem.

Dominująca matka, wycofany ojciec i dwóch pozornie szczęśliwych żonatych synów, tworzą na pierwszy rzut oka zwyczajną rodzinę, lecz pod cudownym obrazkiem, skrywa się rodzinna tajemnica i działalność, która przynosi dochody, lecz nie jest zgodna z prawem. Piotr jest idealnym wspólnikiem dla matki, przebiegły, pomysłowy i bezwzględny, jest pewny siebie przez co zaczyna popełniać błędy, które są dla rodziny katastrofalne w skutkach.

Historia jest bardzo ciekawa i jak dla mnie dość nietypowa. Autorka porusza w niej wiele wątków oraz kontrowersyjnych tematów, przez co fabuła wciąga. Od początku wiadomo, że dzieje się coś niedobrego, lecz nie do końca wiadomo co. Z każdym kolejnym rozdziałem sytuacja się klaruje, wypływają kolejne fakty i informacje, które burzą obraz rodziny z obrazka. Klimat powieści jest poważny, troszkę mroczny i tajemniczy. Autorka przeprowadza czytelnika prawie przez cały proceder handlu ludźmi, a sposób w jaki bohaterowie książki zwabiają do tego jest zarówno przerażający jak i interesujący.

Fabuła skupia się na wszystkich członkach rodziny, co jest dużym atutem tej książki, dzięki temu dobrze poznajemy bohaterów, ich motywy i działania, czy sposoby ich myślenia. Jest to dość ciekawa kryminalna gratka, ale jeżeli o mnie chodzi ta historia jest po prostu za krótka. Brakuje mi tutaj rozwinięcia tematów zarówno działalności przestępczej rodziny, ich indywidualnych działań, ale także działań pomocników od tzw brudnej roboty.

Książka jest świetną lekturą, wciągającą i dającą do myślenia. Pokazuje brutalność świata. Gra pozorów jest na wysokim poziomie. Fabuła jest ciekawa, ale trochę zbyt ogólna a wszytko dzieje się bardzo szybko i brakuje mi tutaj detali, szkoda że książka jest tak krótka.

*olilovesbooks2*