Lokatorka

Mroczna, niepokojąca, gęsta od napięcia. Freida McFadden powraca w swojej najlepszej odsłonie!

Autorka nie ma sobie równych w budowaniu wielowątkowej, wielowarstwowej powieści pełnej ukrytych znaczeń. Wcześniejsze książki McFadden należą do grona moich ulubieńców, ale każda jej nowość wydaje się podbijać poprzeczkę. Wie kiedy tupnąć nogą, kiedy wstrzymać napływ informacji, wie także kiedy przyspieszyć bieg wydarzeń i zrobić uniki. Bawi się emocjami, żongluje niedopowiedzeniami i na ramach thrillera prezentuje paletę barwnych postaci, które będą miały nie mały udział w zbliżającej się tragedii.

Blake miał poukładane życie. Wszystko szło po prostej linii zarówno zawodowo jak i prywatnie. A jednak gdzieś popełnił błąd, który sporo go kosztował. Zmuszony wynająć pokój nie spodziewał się, że to zapoczątkuje prawdziwy koszmar. Whitney wydawała się odpowiednią lokatorką, której bańka pękła z dnia na dzień. Już na starcie okazało się, że kobieta skrywa wiele tajemnic a kilka z nich może okazać się zabójczych dla Blake'a i jego narzeczonej.

Wybuchowa fabuła niezawodnie pokazuje najlepszą stronę twórczości autorki. Thriller psychologiczny naszpikowany pułapkami czekającymi na czytelnika przyprawia o wypieki na twarzy i mocno porusza wyobraźnię. Wstęp nie wskazuje na tak dramatyczny przebieg akcji, ale znając pomysłowość McFadden wiedziałam, że to tylko przykrywka. Najpierw czujemy napięcie, przypatrujemy się bohaterom, doszukujemy się w nich drugiego dna, analizujemy ich działania, próbujemy wejść do głowy. Wiemy, że coś jest nie w porządku, ale trudno zlokalizować problem. Dopiero w drugiej części książki akcja nabiera rozpędu, wychodzą mroczne oblicza postaci i to co wyczuwalne w końcu staje się namacalne. Lekkość stylu autorki, duża plastyczność a także krótkie rozdziały mocno angażują nas w treść, trzymają w napięciu i nie pozwalają wziąć głębszego oddechu do ostatniej strony. Jedyne czego można się tutaj spodziewać to niespodziewanego.

Mam słabość do twórczości autorki i lubię jej pomysł na gatunek. Thriller psychologiczny ma duże pole do popisu, które McFadden wykorzystuje z zapasem. Barwne postacie, mocna analiza psychologiczna, zaskoczenia, emocje oraz silne napięcie prowadzą nas w stronę szokującego rozwiązania. To idealna propozycja jako odskocznia po ciężkim dniu, pozwalająca skupić myśli na zagadce i oderwać się od codzienności. Całość czyta się z zawrotną prędkością, więc wystarczą dwa wieczory, ale będą to dobrze zagospodarowane chwile, które zagwarantują nieocenioną przygodę.

Po zapoznaniu z opisem stworzyłam sobie w głowie pewien obraz. Biorąc jednak pod uwagę, jakie Autorka potrafi serwować plot twisty nie brałam wszystkich moich typów za pewnik. Ostatecznie, w dużej mierze udało mi się przewidzieć część fabuły, ale nie zabrakło też elementów zaskoczenia. Dzieje się sporo, atmosfera tradycyjnie gęstnieje z rozdziału na rozdział. Bohaterowie w toku fabuły przechodzą przemianę i finalnie wszystko nie jest już takie oczywiste. Wręcz przeciwnie, Autorka kolejny raz świetnie przeplotła wątki. Stworzyła historię, która na pierwszy rzut oka jest bardzo schematyczna, ale jednocześnie na tyle pogmatwana i zaskakująca, że czyta się ją z przyjemnością.

"Lokatorka" zdecydowanie nie przebiła "Pomocy domowej", ale nie żałuję spędzonego z nią czasu.

Polecam.

Powszechnie mówi się, że aby naprawdę poznać drugiego człowieka, potrzeba wielu lat wspólnego życia. Nawet wtedy jednak nie mamy pewności, czy znamy go naprawdę. Każdy z nas nosi w sobie pewne tajemnice, lęki i pragnienia, o których nie mówi innym, a czasem nawet sam przed sobą nie chce się do nich przyznać. Człowiek potrafi przybierać różne maski – jedną pokazuje w pracy, inną w domu, jeszcze inną wobec zupełnie obcych ludzi. Zdarza się więc, że dopiero w ekstremalnych sytuacjach odkrywamy prawdziwą naturę tych, których uważaliśmy za dobrze znanych. Co więcej, bywa również tak, że sami siebie poznajemy dopiero wtedy, gdy zostajemy postawieni w obliczu trudnych wyborów i moralnych dylematów. Ta niepewność dotycząca ludzkiej natury – jej ukrytych motywów, sekretów i mrocznych stron – jest jednym z najważniejszych tematów literatury psychologicznej. Doskonale wykorzystuje go również Freida McFadden w swojej powieści „Lokatorka”.

Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona „Lokatorka” to thriller psychologiczny, który od pierwszych stron buduje atmosferę niepokoju i napięcia. Historia koncentruje się wokół pozornie zwyczajnej sytuacji: znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej meżczyzna decyduje się wynająć pokój lokatorce. Wydaje się, że jest to rozwiązanie praktyczne i nieskomplikowane – ktoś zajmuje wolną przestrzeń w domu, płaci czynsz, a życie toczy się dalej. Jednak w powieści McFadden ta codzienna sytuacja szybko zamienia się w źródło narastającego napięcia. Z czasem okazuje się bowiem, że obecność obcej osoby w domu zmienia wszystko: atmosferę, relacje, poczucie bezpieczeństwa, a nawet sposób postrzegania rzeczywistości.

Mogłoby się wydawać, że Blake Porter osiągnął już wszystko, o czym marzył. Właśnie został wiceprezesem firmy marketingowej, a to stanowisko pomogło mu zainwestować w piękną kamienicę i kupić swojej ukochanej piękny pierścionek zaręczynowy. Już dawno pozostawił za sobą to, czego nienawidził, czyli mały sklepik z narzędziami prowadzony przez ojca i nieustanne problemy finansowe. Jest człowiekiem sukcesu, a piękna Krista jest ostatecznym dowodem na to, że ma w życiu szczęście. Tyle tylko, że koło fortuny często lubi się odwracać, a w tym przypadku w jednej minucie odwróciło się od Blake`a. Zostaje oskarżony o kradzież kampanii marketingowej i nie dość, że w trybie natychmiastowym zostaje zwolniony bez odprawy, to jeszcze żadna agencja nie chce go zatrudnić. Jest zmuszony szukać zatrudnienia poniżej swoich kwalifikacji, a to oznacza niższe zarobki i ... problemy z utrzymaniem kamienicy. Jego narzeczona wpada więc na pomysł wynajęcia pokoju, co faktycznie mogłoby uratować mężczyznę. Tyle tylko, że przez dom przewija się plejada dziwaków, a Blake już traci nadzieję, że pokój może wynająć ktoś normalny. Wówczas pojawia się Whitnej. Dziewczyna prosta, skromna i śliczna. Kandydatka wydawałoby się idealna, a przynajmniej do pierwszej kłótni. Już po kilku dniach okazuje się, że mieszkanie z kimś wymaga daleko idących kompromisów, a wręcz postawienia granic. Jak wtedy, kiedy lokatorka zużywa całe kosmetyki, wyjada płatki, chowa po szafkach owoce czy pierze w płynie powodującym uczulenie u Blake`a. Ale to dopiero początek koszmaru zwanego Whitney.

Autorka bardzo sprawnie buduje klimat niepewności. Czytelnik przez długi czas nie ma pewności, komu może zaufać, a czyje słowa są manipulacją. Bohaterowie wydają się skrywać sekrety, a ich zachowania nie zawsze są łatwe do wytłumaczenia. To właśnie ta psychologiczna gra między postaciami sprawia, że powieść wciąga i nie pozwala oderwać się od lektury. McFadden doskonale operuje napięciem – wprowadza drobne, pozornie niewinne wydarzenia, które stopniowo nabierają niepokojącego znaczenia. Czytelnik zaczyna zadawać sobie pytania: kto mówi prawdę? kto coś ukrywa? a może każdy z bohaterów ma coś na sumieniu? I mimo iż w połowie książki mniej więcej orientujemy się w sytuacji, to część druga sprawia, że nie możemy wyjść ze zdumienia.

Jednym z największych atutów powieści jest sposób przedstawienia psychiki bohaterów. Autorka pokazuje, jak łatwo można manipulować cudzym zaufaniem i jak szybko poczucie bezpieczeństwa może przerodzić się w strach. Dom – miejsce, które powinno kojarzyć się z spokojem i prywatnością – w „Lokatorce” staje się przestrzenią napięcia i podejrzeń. Ważnym elementem książki jest motyw pozorów. Bohaterowie często sprawiają wrażenie zupełnie innych ludzi, niż są w rzeczywistości. To, co na początku wydaje się oczywiste, z czasem okazuje się jedynie fragmentem znacznie bardziej skomplikowanej historii. McFadden umiejętnie prowadzi czytelnika przez kolejne zwroty akcji, odsłaniając nowe fakty i zmuszając go do ciągłego przewartościowywania wcześniejszych wniosków. Dzięki temu lektura staje się swego rodzaju intelektualną grą między autorką a odbiorcą.

Styl pisania McFadden jest prosty i dynamiczny, co sprawia, że fabuła rozwija się szybko i bez zbędnych dłużyzn. Autorka koncentruje się przede wszystkim na emocjach i psychologii postaci, dlatego powieść czyta się płynnie i z rosnącym zainteresowaniem. Kolejne rozdziały często kończą się w momentach, które wzmagają ciekawość i zachęcają do dalszego czytania.

Tym samym „Lokatorka” to książka, która przypomina jak złudne bywa nasze przekonanie o znajomości drugiego człowieka. Pokazuje, że ludzie potrafią ukrywać swoje prawdziwe intencje bardzo długo, a prawda często wychodzi na jaw dopiero wtedy, gdy jest już za późno, by cokolwiek zmienić. Powieść skłania do refleksji nad zaufaniem, manipulacją oraz granicą między prawdą a kłamstwem. To sprawia, że mamy do czynienia z wciągającym thrillerem psychologicznym, który nie tylko dostarcza emocji, ale również zmusza do zastanowienia się nad naturą ludzkich relacji. I nad tym, na ile możemy poznać drugiego człowieka i mu zaufać, skoro dobrze nie znamy nawet siebie.