Czerwona nić

Twórczość Agnieszki Jeż lubię za to, że potrafi opowiadać historie, które wciągają, ale nie przytłaczają. Zostaje po nich emocja, jakaś myśl, czasem obraz miejsca, który trudno wyrzucić z głowy. Nowa powieść autorki"𝘊𝘻𝘦𝘳𝘸𝘰𝘯𝘢 𝘯𝘪ć" to kryminał, którego punktem wyjścia jest zbrodnia sprzed lat. Akcja dzieje się na pograniczu, gdzie polskie i litewskie wpływy przenikają się naturalnie, a śledztwo splata się z opowieściami o dawnych wierzeniach i ludowej magii. W tej przestrzeni lasów, jezior i łąk przeszłość nie jest zamkniętym rozdziałem, raczej czymś, co wciąż wpływa na teraźniejszość. Jak sama autorka twierdzi, pomysł na tę książkę dojrzewał w niej długo. Wróciła do sprawy, o której czytała lata temu, a potem do miejsc znanych z dzieciństwa na Suwalszczyźnie i do Litwy, którą poznawała jeszcze w czasach szkolnych, szukając śladów rodzinnej historii. Z tego połączenia doświadczeń powoli wyłoniła się opowieść, w której kryminał miesza się z reportażowym spojrzeniem i elementami dawnych wierzeń. W centrum historii stoi Ruta, policjantka z Sulejówka, która trafia do małej miejscowości na Suwalszczyźnie. Jej imię, związane z litewską częścią rodzinnych korzeni, szybko okazuje się czymś więcej niż tylko szczegółem. Prowadzi ją przez śledztwo, ale też przez pytania o własną tożsamość i przeszłość.

Jako czytelniczka szczególnie doceniłam, że inspiracja prawdziwą zbrodnią nadaje całej historii wagę. Świadomość, że takie wydarzenia mogły mieć miejsce naprawdę, sprawia, że emocje są intensywne, a refleksje dłużej zostają w głowie. To nie jest kryminał, który kończy się wraz z ostatnią stroną. "𝘊𝘻𝘦𝘳𝘸𝘰𝘯𝘢 𝘯𝘪ć" zostawiła mnie z poczuciem, że pewne zdarzenia nigdy nie są tylko jednorazowym epizodem. Rozciągają się na lata, wpływają na kolejne pokolenia i splatają ludzi w sposób, którego nie da się łatwo przerwać.

Niespieszny kryminał, w którym równie ważne, co sama zagadka, jest miejsce zdarzeń i psychologiczna kreacja postaci odkrywającej siebie na nowo - to ulubione elementy fabularne Agnieszki Jeż, z których korzysta ponownie tworząc nową serię z Rutą Rosieńską, a jej tom pierwszy to właśnie “Czerwona nić”. Ruta to czterdziestokilkuletnia kobieta, która symbolizuje całe pokolenie kobiet wychowanych jeszcze w zasadach społecznych jasno przypisujących tej płci stawianie innych przed samą siebie, ale doświadczających dorosłego życia w całkiem innej rzeczywistości - takiej, w której trzeba się nauczyć, że ja sama jestem równie ważna, co inni. I właśnie tak zaczyna się drugie życie Ruty - córka już studiuje, a ona uwalnia się z martwych relacji z mężem i rusza w spokojny kraniec Polski, do małej wioski pod Suwałkami, Rutki-Tartak. I to miejsce jest równie ważne, co ona sama. Napawa spokojem, ale też zaskakuje miksem kulturowym, religijnym, historią, która w tak pięknym, pełnym natury miejscu, zostawiła grube brzydkie blizny. I jedną z nich jest nadal niewyjaśniona zbrodnia z przeszłości popełniona na kilkuletnich dzieciach - ta sprawa zaraz się przedawni, ale przecież wymaga zamknięcia, uwolnienia tych zaklętych, czekających na rozjaśnienie sytuacji dusz. I tego podejmuje się Ruta - spokojnie i po cichu, tak, by nie zakłócać normalnego rytmu miejscowości, w której zamierza teraz żyć. To powieść bardzo spokojna, obyczajowa, w której wątek kryminalny to tak naprawdę przejmujący dramat pytający o grzechy przeszłości i ich ciężar, który później trzeba nieść. Dobry początek znajomości z Rutą, który daje nadzieję na więcej.

„Czerwona nić” Agnieszki Jeż to kryminał, który nie uderza nagłym tempem, tylko powoli – ale bardzo skutecznie – wciąga czytelnika w swoją historię. To jedna z tych książek, gdzie napięcie buduje się krok po kroku, a atmosfera robi dokładnie tyle, ile powinna – niepokoi, intryguje i nie pozwala się oderwać.

Autorka zabiera nas na Suwalszczyznę – miejsce ciche, surowe, momentami wręcz odcięte od świata. I właśnie ten spokój działa tu najmocniej. Bo kiedy coś złego wydarza się w takiej przestrzeni, wybrzmiewa to jeszcze bardziej. W tle mamy sprawę sprzed lat, która nigdy nie została rozwiązana, a teraz – po dekadach – zaczyna wracać. I robi to w sposób, który od początku daje poczucie, że pod powierzchnią kryje się coś znacznie większego.

Główna bohaterka, Ruta, to postać bardzo ludzka i wiarygodna. Nie jest „idealną policjantką”, tylko kobietą z doświadczeniami, przeszłością i własnymi emocjami. I to właśnie ten balans między jej życiem osobistym a prowadzonym śledztwem wypada tu wyjątkowo naturalnie. Nie ma przesady – jest autentyczność.

Dużym atutem tej książki jest klimat.

Małomiasteczkowa społeczność, niedopowiedzenia, stare historie, które wciąż żyją w ludziach – to wszystko tworzy tło, które momentami jest ważniejsze niż sama akcja. Bo „Czerwona nić” to nie tylko kryminał. To też opowieść o pamięci, przemilczeniach i o tym, jak długo przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość.

Tempo może nie jest zawrotne, ale w tym przypadku to ogromny plus. Dzięki temu można naprawdę wejść w tę historię, poczuć ją i powoli odkrywać kolejne elementy układanki. Nic nie jest podane wprost, a drobne szczegóły z czasem zaczynają mieć znaczenie.

To książka dla osób, które lubią kryminały z klimatem, a nie tylko akcją. Takie, które zostają w głowie jeszcze po przeczytaniu ostatniej strony.

Jeśli lubisz spokojne, ale wciągające historie z dobrze zbudowaną atmosferą i bohaterami, którym chce się kibicować – zdecydowanie warto sięgnąć po „Czerwoną nić”.

[Współpraca barterowa]

✨️Kto i za co pokocha?

Tę książkę pokocha każdy, kto lubi koncepcję po tropach do celu, tak, po tropach, to nie jest literówka. Ta historia nie jest dynamiczna, tu wszystko dzieje się bardzo konsekwentnie, ale raczej w wolniejszym tempie. Absolutnie w tym wypadku nie jest to wadą, bo autorka zadbała o to, aby czytelnik się nie nudził. To pierwszy tom serii z Ruta Rosieńską, której portret oraz wątek obyczajowy zostały świetnie nakreślone i cieszę się, że to właśnie ona będzie przewodzić tej serii.

Miłością zapałają ci, którzy lubią w thrillerach motyw tajemnic sprzed lat oraz wznawiania śledztwa. A w tej historii przeszłość powraca z przytupem.

Pokochasz za klimat życia w małej społeczności. Chwilami miałam wrażenie, że jej hermetyczność aż mnie dusi. Pokochasz, jeśli lubisz motyw szeptuch, rodzinnych sekretów, starych domów i nierozwiązanych spraw.

✨️Czy ja pokochałam?

Tak! Z chęcią przeczytam kolejny tom. Bardzo podobało mi się dochodzenie po nitce do kłębka (a dokładnie, czerwonej nici) oraz to, jak autorka zgrabnie połączyła wątki i postaci. Ta historia mnie wciągnęła, zaangażowała, sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać. Podobał mi się również wątek samej Ruty — kobiety dojrzałej, inteligentnej, która postanowiła, wracając do zawodowych korzeni, zacząć wszystko od nowa. Pokochałam tę książkę też za to, że zostawiła po sobie emocje i poczucie, że trafiłam na naprawdę świetną lekturę.

✨️Czy polecam?

Polecam i to jak! Spodoba się szczególnie tym, którzy lubią połączenie thrillera, policyjnego śledztwa i wątków obyczajowych. Nie jest to książka, której brutalno*ść wychodzi z każdej strony. To książka, która sprawia, że tragiczna historia sprzed lat cały czas wisi w powietrzu, stale utrzymując czytelnika w niepokoju.

✨️O czym jest?

W latach dziewięćdziesiątych w Foluszu dochodzi do brutalnego morde*stwa dwojga dzieci. Sprawca zniknął bez śladu, a na miejscu zbrodni pozostał jedynie but dziewczynki i piłeczka chłopca.

Na Suwalszczyznę przyjeżdża Ruta, policjantka, która po wielu latach pracy w urzędzie, decyduje się powrócić do służby. Kobieta na strychu jednego z domów odnajduje dziewczęcy bucik przewiązany czerwoną nitką. Ruta postanawia ponownie otworzyć śledztwo i rozwiązać sprawę zamor*owanego rodzeństwa. Co wspólnego ze zbrodnią ma szeptucha, w której domu znaleziono but? Czy winny jest ktoś z lokalsów? A może za zbrodnią stoi przypadkowa osoba, która trzydzieści lat temu zawitała do miasteczka?

Premiera 11/03/2026

Wow!

To była bardzo dobra książka.

Rzadko czytam kryminały czy thrillery, w tym przypadku skusiłam się przez wzgląd na autorkę, twórczość Agnieszki znam z innych gatunków literackich i bardzo je sobie cenię.

Tutaj także się nie zawiodłam.

*

Ruta Rosieńska po dłuższej przerwie wraca do służby w policji. Otrzymała przydział w posterunku w Rutce-Tartaku. Liczy na to, że będzie to cicha praca na końcu świata. W jej życiu nie układa się najlepiej, ma nadzieję, że to właśnie na Suwalszczyźnie uda jej się ułożyć życie na nowo i znaleźć tu upragniony spokój.

Przeglądając stare akta trafia na niewyjaśnioną sprawę zabójstwa dwójki dzieci. Wydarzyło się to w latach dziewięćdziesiątych w Foluszu. Obok ciała chłopca znaleziono kauczukową piłeczkę, natomiast u dziewczynki brakowało jednego bucika. Sprawcy nie udało się znaleźć.

Podczas oględzin jednego ze starych domów na sprzedaż, trafia na strych, gdzie niechcący odnajduje tajemnicze pudełko a w nim.. dziewczęcy sandałek przewiązany czerwoną nicią.

Czy jest to bucik zabrany z miejsca zbrodni?

Wraz z młodym posterunkowym starają się rozwiązać zagadkę. Rozpoczynają śledztwo, choć świadków i osób pamiętających tamtą tragedię sprzed 30 lat, jest niewiele.

Czy uda im się trafić na trop mordercy? Czy ten jeszcze w ogóle żyje?

*

Książka mocno trzyma w napięciu.

Szczególnie, że zostało tutaj poruszone morderstwo dwojga niewinnych dzieci.

Folusz i okolice są bardzo mroczne i tajemnicze. Mieszka tam niewiele mieszkańców, a wokół chaty szeptuchy i lasu, gdzie doszło do zabójstwa, nie ma sąsiadów. Będąc świadkiem wypraw Ruty w tamte rejony, aż wytrzymywałam oddech ze strachu, co może ją tam spotkać. Ciężko było dojechać autem, nie było zasięgu i działy się tam podejrzane rzeczy, może to jakaś magia?

Bardzo cieszę się, że jest to pierwszy tom serii o Rucie Rosieńskiej, bo powiem szczerze, że bardzo ją polubiłam, chciałabym ją poznać bliżej, szczególnie, że nie zdradziła zbyt wielu rzeczy ze swojego życia.

A jeszcze ten młody posterunkowy Patryk... Taki niewinny, a coś czuję, że sprawdzi się tutaj powiedzenie "Cicha woda brzegi rwie".

Bardzo polecam. Jestem oczarowana i nie mogę się doczekać 2 tomu!