Księga Etty. Droga donikąd. Tom 2

Dziś przychodzę do Was z książką, która zdecydowanie zmusza do refleksji. "Księga Etty" autorstwa Meg Elison to bezpośrednia kontynuacja "Księgi bezimiennej akuszerki".

Pisałam Wam jak duże wrażenie zrobiła na mnie pierwsza część tej trylogii…i nadal uważam, że warto od niej rozpocząć, mimo że mamy tu innych bohaterów i historię.

W tej części ze światem, w którym wyginęły prawie wszystkie kobiety mierzy się tytułowa bohaterka powieści - Etta, córka Iny, a będąc w drodze… Eddy (bo „stając się” mężczyzną czuje się najbezpieczniej i może otwarcie mówić o swoich pragnieniach). Jej celem jest niesienie pomocy wszystkim kobietom oraz unicestwianie osób, które zagrażają kobietom… handlarzy niewolników.

Wędrówka Etty to droga ku dojrzałości, poszerzanie spojrzenia na świat, na relacje, na wyznaczane przez innych granice. To spotkanie z pięknem i okrucieństwem.

„Księga Etty” to książka poruszająca wiele trudnych i bolesnych tematów. Kobiety nadal traktowane są przedmiotowo, choć jest ich tak mało. Nadal mają narzucone role społeczne. Nadal inność jest piętnowana. Nadal są ludzie, którzy krzewią heteronormatywność. Nadal brakuje tolerancji. Nadal panują wykluczenia społeczne.

Nadal ocena kondycji człowieczeństwa jest bardzo niska.

Polecam sięgnięcie po tę serię. Pierwszy tom zrobił na mnie bardzo duże wrażenie. Wraz z drugim powróciłam do tego okrutnego świata i ponowne zanurzenie się w nim zrobiło już na mnie nieco mniejsze wrażenie. Jednak to nadal warta uwagi pozycja o bardzo ciekawej fabule, intrygujących (czasem pełnych sprzeczności) bohaterach i niesamowitym zakończeniu.

Trochę się obawiałam, sięgając po tę książkę, czy nie dosięgnie jej klątwa drugiego tomu. Moje obawy okazały się jednak bezpodstawne, bo „Księga Etty” jest równie dobra, o ile nie lepsza niż poprzedniczka. Jest to zupełnie inna historia, luźno powiązana z pierwszym tomem. Książka różni się od pierwszej części tym, że tutaj akcja rozpoczyna się od razu. Jest znacznie bardziej dynamiczna. Książka wciąga i nie daje się odłożyć aż do ostatniej strony. Dużo się dzieje, a napięcie trzyma przy lekturze do samego końca. Świat przedstawiony jest intrygujący, ciekawy i po raz kolejny dość brutalny. Tak jak w poprzedniej części, tak i tutaj przeraża zachowanie mężczyzn w tym nowym świecie. Z jednej strony w takim miejscu jak Nowhere, kobiety są prawie czczone. Po pladze, która zdziesiątkowała ludzkość, kobiet nadal jest mniej. Poród w dalszym ciągu może oznaczać śmierć dla matki i jej dziecka. Kobiety żyją tu w tak zwanych rojach, wybierając sobie na partnerów dowolną liczbę mężczyzn. Gdzie indziej traktowane są przedmiotowo, jako deficytowy towar. Nie mają praw, a ich obowiązkiem jest zadowalanie mężczyzn. Ten świat ponownie przeraża i przyprawia o dreszcze. W moim odczuciu, chociaż minęło już ponad sto lat, jest chyba jeszcze gorszy niż wcześniej. Bardziej mroczny i przygnębiający.

Książka porusza wiele trudnych i kontrowersyjnych tematów. Mówi przede wszystkim o kobietach i o tym, jak są traktowane, jak same siebie postrzegają i jak traktują mężczyzn. Autorka wspomina o poligamii, która z powodu niedoboru kobiet jest nieunikniona, pokazuje też inne rodzaje związków, takie jak homoseksualizm, biseksualizm, transpłciowość i transwestytyzm. Mówi o handlu żywym towarem, o chłopcach do towarzystwa. Przede wszystkim jednak mówi o odkrywaniu siebie i swojej seksualności. Etta poszukuje swojej tożsamości płciowej. Z jednej strony dobrze czuje się w skórze mężczyzny, z drugiej twierdzi, że bycie Ettą było lepsze. Z jednej strony nie podoba jej się to, że nie może oficjalnie być w związku z kobietą i pragnie znaleźć osadę, gdzie takie związki byłyby traktowane z większą dozą tolerancji i zrozumienia. Z drugiej, nie za bardzo potrafi zrozumieć, że to działa w obie strony i również mężczyzna może czuć się lepiej w ciele kobiety. Chociaż polubiłam bohaterkę za jej odwagę, siłę i dobre serce, zdarzało się, że mnie irytowała. Dziewczyna się miotała, nie wiedziała, czego chce, nie była też stała w swoich poglądach. Coś zgrzytało pomiędzy tym co mówiła, myślała, a jak się zachowywała. Mimo tych wad, które u niej znalazłam, uważam, że zarówno główna bohaterka, jak i postaci poboczne, których jest w książce sporo, zostały dobrze nakreślone. Są charakterystyczne, barwne, wyraziste. Ogrywają w fabule bardziej lub mniej ważną rolę, ale zawsze są jakieś, nie są płaskie, wnoszą coś swojego do toczącej się opowieści. Podobnie świat przedstawiony został w tej części bardziej rozbudowany. Dzięki temu, że Etta prowadzi podróżniczy tryb życia, możemy całkiem dobrze ten świat poznać i przyjrzeć się temu, jak ludzkość poradziła sobie w nowej rzeczywistości. To, co widzimy, to nie jest piękny obraz. Odrzuca, przeraża i wywołuje ciarki. Pokazuje, że przez tyle czasu ludzie nie potrafili się niczego nauczyć, nic się nie zmieniło. I chociaż przedstawiona w książce wizja świata po apokalipsie jest tylko fikcją, w świetle obecnych zdarzeń wydaje się być aż nadto prawdziwa. A to przeraża jeszcze bardziej.

Na koniec nie pozostaje mi nic innego, jak tylko zachęcić Was do sięgnięcia po tę opowieść. Warto tę historię poznać, nie tylko z powodu rewelacyjnie przedstawionego świata po apokalipsie. Również z powodu świetnie wykreowanych, interesujących bohaterów, mnóstwa tematów, które książka podejmuje i refleksji, które za sobą zostawia. Serdecznie polecam!

Jak dla mnie "Księga Etty. Droga donikąd. Tom 2" stawia przed czytelnikiem jedno ważne pytanie - jakby to było, gdyby na świecie pozostało mało kobiet? Czy mężczyźni wykazaliby się wobec nich odpowiednim szacunkiem? Każdy czytelnik samodzielnie powinien odpowiedzieć na takie pytanie. Ja swoją opinię pozostawię dla siebie, ponieważ może ona okazać się krzywdząca dla co po niektórych osób. W każdym razie stwierdzam, że książka jest dobra i opowiada całkiem fajną historię. Chociaż opowiada ona o innych bohaterach, to bez znajomości poprzednich tomów, nie warto zabierać się za czytanie tej historii.

"Księga Etty" Meg Elison jest bezpośrednią kontynuacją "Księgi bezimiennej akuszerki". Mimo że mamy tutaj do czynienia z zupełnie innymi bohaterami i odrębną historią, nie polecam czytać bez znajomości poprzedniego tomu. Cała fabuła kręci się wokół plagi, jakiej skutki wytłuszczono w pierwszej części, więc wiele wydarzeń może wydać się nielogicznych. Poza tym w książce przewinęło się wiele opowieści będących swoistymi smaczkami wyłącznie dla osób znających "Księgę bezimiennej akuszerki".

Główną bohaterką "Księgi Etty" jest - ku zdziwieniu - Etta, córka Iny. Dziewczyna mieszka w Nowhere, osadzie założonej lata temu przez Bezimienną, gdzie powinna uczyć się, jak zostać albo akuszerką, albo przyszłą matką. Sęk w tym, że Etta czuje się kompletnie wyobcowana, a przebywanie wśród mieszkańców wywołuje wyłącznie wewnętrzne rozterki. Z tego powodu zajmuje się szabrownictwem, ponieważ wyłącznie w drodze może przestać udawać. W drodze bowiem przybiera postać Eddy'ego. To w skórze mężczyzny Etta czuje się najbezpieczniej i chociaż udaje, w rzeczywistości pokazuje swoją prawdziwą twarz, zdradza pragnienia oraz głęboko zakorzenione uczucia.

Etta odnajduje życiowy cel: chce pomóc wszystkim kobietom i dziewczynkom, a handlarzy niewolników zamierza bez skrupułów zabić. A przy okazji pragnie odnaleźć osadę, gdzie związek kobiety z kobietą nie będzie traktowany jako coś strasznego czy niesmacznego i z góry skazanego na porażkę.

Podczas wędrówki Etta spotka wiele osób, które w pewnym sensie ukształtują jej charakter i które otworzą oczy na tematy tabu i poszerzą granicę. Pozna amazonki, Lwa z Estiel - rządzącego chyba najbardziej zmilitaryzowanym miastem w Ameryce, czy przepiękną oraz zagadkową postać Almy. Etta stanie również twarzą w twarz z największym koszmarem kobiety: mężczyzną z nieopanowaną rządzą...

Z góry zaznaczę, że "Księga Etty" podobała mi się nieco mniej niż poprzednia część. Ogólnie dobrze się czytało: fabuła gładko płynęła do przodu, pojawiło się parę zaskakujących momentów, a opisy zachowań ludzi w trakcie próby odbudowania świata na nowo zasługują na ogromną pochwałę. To z główną bohaterką miałam problem, a konkretnie - z jej zachowaniem. Etta przez całą książkę irytowała mnie swoją jawną hipokryzją. Biadoliła, że kobieta nie może trwać oficjalnie w związku z kobietą oraz że woli siebie w postaci Eddy'ego, ale na myśl o mężczyznach czujących się lepiej w skórze kobiet dosłownie pluła jadem. Trochę uciążliwe było też niewyważenie akcji: przez trzy czwarte książki działo się dosyć niewiele, a pod koniec nastał istny armagedon, chociaż trwał zaledwie przez kilka rozdziałów.

Warto wspomnieć, że autorka w "Księdze Etty" porusza wiele trudnych tematów. Pokazuje, że jeśli na świecie pozostanie zaledwie garstka kobiet i staną się one przysłowiowym białym krukiem, mężczyźni i tak będą traktować je jak rzeczy czy maszyny rozpłodowe. Ponadto przewiną się również motywy queerowe, czyli związki homoseksualne, biseksualne, transpłciowość, poligamia oraz transwestytyzm. Meg Elison stawia pytanie, dlaczego jedne wydają się lepiej akceptowalne od innych.

W książce doskonale przedstawiono przykrą prawdę na temat ludzkości: mimo nadejścia plagi i wybicia prawie całej populacji, ludziom i tak brak tolerancji, a najlepszym (wyłącznym) wyborem jest podążanie za ogólnie przyjętym "dobrem/schematem". Jeśli więc odbiega się od grupy, mając inne marzenia czy cele, to poza krzywymi spojrzeniami można dostać również bana na życie w społeczeństwie.

Nie pozostaje mi nic więcej, tylko polecić Wam lekturę "Księgi Etty". Książkę warto poznać ze względu na nietuzinkową fabułę, interesujących bohaterów oraz mnogość poruszanych wątków skłaniających do refleksji. Historia jest jedyna w swoim rodzaju, podobnie jak styl autorki (chociaż w "Księdze bezimiennej akuszerki" mocniej go wyeksponowano), a zakończenie zrobiło ogromną furorę. Ja już czekam na ostatni tom trylogii, a Wam radzę szybko nadrabiać. :)

Pierwsza część serii „Droga donikąd” bardzo mi się spodobała. „Księga bezimiennej akuszerki” miała takie zakończenie, że trudno było się domyślić o czym będzie kolejna część. Zapowiedź książki „Księga Etty” pokazała mi, że będziemy mieć nową bohaterkę. Wracamy do tego samego świata, jaki poznaliśmy, ale przenosimy się trochę w przyszłość. Byłam ciekawa jak bohaterowie sobie radzą po czasach, w których żyła akuszerka.

Książkę „Księga Etty” otworzyłam z zaciekawieniem. Już pierwsze strony przekonały mnie, że będzie to dobra historia. Obserwowanie świata wraz z Ettą było niesamowitą przygodą. Wizja tego jak mogą żyć w przyszłości ludzie wywołuje ciarki na rękach ze strachu i fascynacji. Pojawiają się tutaj nowe problemy, z jakimi bohaterowie muszą sobie poradzić. Akuszerka stworzyła pewne środowisko, które miało okazję żyć inaczej niż ona, ale ludzie zawsze chcą się rozwijać i mieć coś więcej.

„Księga Etty” to była dla mnie przygoda po nowym świecie. Jeszcze nie skończona, jak w przypadku pierwszej części tej serii. Zakończenie pozostawia po sobie wiele pytań, na które odpowiedzi mam nadzieję znajdę w kolejnym tomie. Pojawia się tutaj także wątek identyfikacji płciowej oraz seksualnej. Jest to dla mnie nowość w tego typu książkach. Z przyjemnością się czyta książkę, gdzie bohaterowie są tak różnorodni i nie są pozbawieni cech identyfikacyjnych.