Pamiętnik szeptuchy. Dni mocy. Tom 1

Natasza żyje życiem jakie wybrała dla niej matka. Choć czuje, że nie jest szczęśliwa, nie potrafi się przeciwstawić. Pewnego dnia postanawia spontanicznie wyjechać do przyjaciółki. Trafia jednak w zupełnie inne miejsce. Nowo poznana zielarka, Salma, wie o Nataszy zaskakująco dużo. W dodatku daje jej pamiętnik, który Natasza ma przeczytać, aby wszystko zrozumieć. Wokół niej pojawia się coraz więcej nowych osób, które od razu znajdują miejsce w jej sercu. Zaplanowane dotąd życie Nataszy w jednej chwili przestaje być dla niej wystarczające. Pojawia się coraz więcej pytań i tajemnic do odkrycia. Zbliża się również Święto Przesilenia. Jest to magiczny dzień, w którym może wydarzyć się wszystko. Czy Natasza odnajdzie prawdziwą siebie i zacznie żyć tak, jak sama tego chce?

"Pamiętnik Szeptuchy", to pierwszy tom serii "Dni Mocy". Zanim książka trafiła w moje ręce wiedziałam już, że będę zachwycona. Uwielbiam twórczość Doroty Gąsiorowskiej i żadna przeczytana dotąd książka mnie nie zawiodła. Z tą było dokładnie tak samo. Panuje w niej tak niesamowity klimat, że mimo 600 stron pochłonęłam tę pozycję w dwa dni. Ziołolecznictwo, słowiańskie wierzenia, tajemniczy pamiętnik z przeszłości i cała ta magiczna otoczka sprawiły, że bez problemu odnalazłam się w tej historii i zżyłam z bohaterami. Każdy z nich jest inny, ale wszystkich cechuje dobroć serca. No, może za wyjątkiem matki Nataszy, której do końca nie rozgryzłam i nie mogłam pojąć jej postępowania. Historia Nataszy przede wszystkim opowiada o szukaniu prawdziwej siebie. O wsłuchaniu się w swoje serce i duszę tak, aby odnaleźć tę właściwą drogę. Natasza musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami, odkryć wiele tajemnic, a przede wszystkim naprawić relacje z matką. Czy jej się to udało? Sprawdźcie sami :) Jestem zachwycona tą pozycją i z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Już w samej okładce można się zakochać, a dodając do tego treść otrzymujemy coś naprawdę niezwykłego. Coś, co na długo pozostanie w pamięci. Gorąco polecam! :)

"Pamiętnik szeptuchy" Dorota Gąsiorowska

Natasza od dzieciństwa żyje w złotej klatce. Dziewczyna ma już dość apodyktycznej matki, więc na zaproszenie koleżanki udaje się do niej na Podlasie. Splotem przypadków, a może i nie, trafia do chaty tajemniczej znachorki Salmy twierdzącej, że los chciał, by Natasza się tutaj znalazła. Gdy pobyt kobiety u szeptuchy dobiega końca ta ofiaruje jej pamiętnik niejakiej Mildy. Jakby tego było mało okazuje się, że Elżbieta skrywa coś przed córką. Cóż to może być?

"Pamiętnik szeptuchy" to historia, która zachwyci czytelnika w każdym wieku. Traktuje ona o trudnej i toksycznej relacji matka-córka, miłości, przyjaźni ponad wszystko oraz poszukiwaniu siebie i własnego szczęścia wśród zakrętów przygotowanych przez los. Autorka pokazuje też, że choć relacje z matką mogą być czasami ciężkie to jest ona w życiu każdego człowieka tą najcenniejszą.

Dorota Gąsiorowska skonstruowała niezwykłą powieść obyczajową, w której nie zabraknie tajemnic, sekretów rodzinnych, niedomówień, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego, a dziś wpływają na wierzch, by zmienić życie bohaterów.

Umiejętność autorki do rysowania zadziwiających portretów psychologicznych nie pozwala czytelnikowi pozostać obojętnym wobec przeżyć bohaterów. Są momenty śmiechu, dobrej zabawy, ale i smutku, łez i wzruszenia.

Dodatkowo podczas lektury wejdziemy w ten leśny, słowiański klimat, poczujemy zapach ziół, kwiatów i lasu, a także zanurzymy się w tą magiczną atmosferę Podlasia, która ze swych skrzydeł nie wypuści nas do ostatnich stron, do ostatnich słów.

W "Pamiętniku szeptuchy" znalazł swoje miejsce wątek romantyczny, który idealnie wpasował się w ramy fabularne. Został bardzo subtelnie, nie zbyt nachalnie wpleciony w całość tej jakże wspaniałej historii.

Dorota Gąsiorowska udowadnia nam, czytelnikom, że czasami warto odciąć się od pracy, problemów, miejskiego zgiełku i zacząć oddychać całym sobą, robić to co się lubi oraz skupić się na swoich potrzebach chociaż na jakiś czas.

Ta opowieść wciąga, zaskakuje, zachwyca, porywa i sprawia, że staramy się jak najszybciej do niej wrócić, aby móc poznać dalsze losy Nataszy i jej przyjaciół.

Gorąco polecam.

⭐8/10

Z twórczością Doroty Gąsiorowskiej jestem od początku na bieżąco, poznaję każdą wydaną książkę i wciąż zachwycam się, że została napisana lepiej. Autorka wykorzystuje coraz ciekawsze pomysły na fabułę, tworzy barwniejszych bohaterów, zachwyca stylem. Gdzie w moim rankingu znalazła się najnowsza książka Gąsiorowskiej - "Pamiętnik Szeptuchy"?

"Podłożem każdego lęku jest niewiara, że możesz czegoś dokonać. A możesz. Wystarczy tylko uwierzyć i zacząć działać." *

Życiem dwudziestoczteroletniej Nataszy rządzi matka - oschła i nieczuła Elżbieta. Od czternastego roku życia dziewczynki wytyczała jej ścieżkę kariery, która wiodła poprzez wybiegi, filmy czy sesje zdjęciowe. Nadal dba o dietę córki i jej udział w castingach, decyduje też o tym, co ma na siebie włożyć. Natasza nie zna normalnego życia, ma tylko jedną przyjaciółkę - Weronikę, wciąż podróżuje między różnymi krajami. Ma samochód, mieszkanie i pieniądze na każdą zachciankę, ale czuje się jak kukiełka. Nie chce, by jej życie tak wyglądało.

Dlatego pewnego dnia, pod wpływem chwili, zamiast na spotkanie z rodzicielką i znanym reżyserem, dziewczyna wyrusza w nieznane... Kieruje się na Podlasie, gdzie w Zielonej mieszka Weronika, jednak po zmroku zabłądziła, gubiąc zasięg. Z opresji ratuje ją staruszka z lampą naftową, która zaprasza dziewczynę do swojej chaty. Okazuje się, że to Salma - miejscowa szeptucha, która twierdzi, że Natasza miała tam trafić. Dziwny styl bycia znachorki początkowo przeraża Nataszę (mnie przypomniał o pannie Zuzannie ze Stacji Jagodno), jednak z czasem zaczyna łączyć je specyficzna więź. Po kilku dniach oderwania się od codzienności, dziewczyna musi wrócić do Warszawy a na odchodnym dostaje od Salmy zielnik oraz pamiętnik niejakiej Mildy - staruszka twierdzi, że kiedy przeczyta to jeszcze tutaj wróci. Jakie tajemnice kryje pamiętnik? Pojawienie się Nataszy w starej chacie, było dla szeptuchy niezwykle naturalne, jakby wiedziała co stanie się udziałem modelki. Co ukrywa starsza kobieta? I dlaczego Natasza wciąż śni te same, tajemnicze sny?

Tak oto zwykłe życie Nataszy, z chwilą pojawienia się w nim Salmy, stało się magiczne. Wiele w jej myśleniu zmieniła również lektura pamiętnika młodziutkiej Mildy, z którą Natasza często się utożsamiała. A od kiedy coraz częściej zaczęła zrywać się matce "ze smyczy", udało jej się poznać i zjednać wiele ludzi. Obcy stali się przyjaciółmi i wpłynęli na decyzję Nataszy o potrzebie życiowych zmian. Odwiedziła też pełne klimatu miejsca, które wciąż ją do siebie przyciągały. Wtedy jeszcze nie wiedziała, jak wiele ma z nimi wspólnego. A potem na jaw zaczęły wychodzić kłamstwa i tajemnice matki... Tylko czy wszystkim jej wyjaśnieniom można wierzyć? Na ile Elżbieta chce podzielić się z córką prawdą a na ile raczy ją półprawdami? Dlaczego nawet ciocia Greta nie chce wyjawić prawdy? Co strasznego mogła zrobić matka? Jak bardzo ucierpią na tym ich wzajemne relacje?

"Życie jest łatwe dla tych, którzy przyjmują je prosto, nie zagłębiając się zbytnio w uczucia. Lecz gdy chcesz je przeżywać świadomie, trzeba liczyć się z tym, że może się okazać bardzo skomplikowane." **

"Pamiętnik szeptuchy" to nie tylko wątek Nataszy i jej problemów z matką. Każda nowa postać, która wzbogaca swoją osobą tę historię, przynosi swój bagaż doświadczeń, traum, trudnej przeszłości, wnosi żałobę po kimś bliskim oraz marzenia. A z każdą kolejną stroną ich rola staje się coraz ważniejsza, los coraz mocniej splata ich codzienność z Nataszą: Joachim, Aleks, Olga, Sonia czy Dalius.

To sześciuset stronicowa historia, która mogłaby się nie skończyć, bowiem z każdą kolejną kartką, pochłania czytelnika bardziej. Nie pozwala się oderwać a wręcz "zmusza" do zagłębienia się w świat malarstwa, zielarstwa, modelingu, książek a przede wszystkim zagadek. Poszczególne macki wydarzeń przywołują czytelnika do lektury, by poznał kolejne intrygi, kradzieże, skutki zemsty czy narodziny miłości. Bo nie byłoby powieści obyczajowej, do której nie wkroczyłyby przyjaźń i miłość. Choć w tym przypadku zostaną wystawione wręcz na "próbę ognia", przetrwają tylko najsilniejsze uczucia.

Powieść jest pierwszym tomem serii Dni Mocy, której każdy tom będzie dotyczył wydarzenia zajmującego ważne miejsce w kalendarzu słowiańskim - tym razem jest to dzień letniego przesilenia, czyli Noc Kupały. Autorka opowiedziała o zwyczajach i tradycjach, jakie kultywują mieszkańcy Podlasia tej magicznej nocy.

Ta książka rozkochała mnie w sobie, sprawiła że przeniosłam się do innego świata i byłam ogromnie niezadowolona, gdy dotarłam do końca i musiałam go opuścić. Wyśmienita powieść, dla której zabraknie mi skali ocen (na LC), bowiem znalazłam w niej wszystko, co cenię w dobrej oraz odprężającej lekturze... Chociaż tak jak wspominałam, liczba tajemnic, zagadek i spraw do rozwikłania było dość sporo, co sprawiało że podnosiła mi się adrenalina.

Gąsiorowska wielokrotnie próbuje "wpuścić czytelnika w maliny", mnie udało się nie wpaść we wszystkie pułapki a gdy podczas sceny ze znaleziskiem w szufladzie, zanotowałam w notesie moją wersję wydarzeń, to w finale okazało się, że byłam naprawdę blisko prawdy! :) Bardzo podobały mi się zbiegi okoliczności, bowiem dotyczyły głównie pozytywnych rzeczy a kroki bohaterów wielokrotnie kierowały się ku przeszłości, szukając rozwiązań nawet w Wilnie. Jaka część układanki czeka tam na Nataszę?

Dorota Gąsiorowska przeskoczyła tą powieścią dwa poziomy wyżej w stosunku do choćby dwóch poprzednich książek ("Szeptu syberyjskiego wiatru" oraz "Niedokończonej baśni", które przecież też mnie zachwyciły) i "Pamiętnik szeptuchy" bezapelacyjnie zostaje dla mnie numerem jeden! To zasługa nie tylko oryginalnej i intrygującej fabuły, barwnych bohaterów, ale również pięknemu i plastycznemu językowi, dzięki któremu każde miejsce czy osoba została wymalowana słowem tak, iż wyobraźnia pracuje na pełnych obrotach, przekuwając słowa w obrazy.

"Zbyt często rzucamy się zachłannie, żeby poznać wiedzę innych, podczas gdy sami skrywamy w sobie skarby." ***

Podsumowując - "Pamiętnik Szeptuchy" to powieść wielowątkowa i pełna tajemnic, zagadek i splotów zdarzeń. Historia o porządkach w życiu i trudnych decyzjach, niezwykłych więziach, przeczuciach, pasjach i niedomówieniach, a także o bólu, strachu, porzuceniu, potrzebie akceptacji przez matkę, niepewności czy wyrzutach sumienia. Nie wyobrażam sobie, że wielbiciele polskiej literatury obyczajowej a tym bardziej twórczości autorki, mogliby jej nie poznać. Przepełniona emocjami gorąco polecam - cudowna powieść!

* D. Gąsiorowska, "Pamiętnik szeptuchy", Znak literanova, Kraków 2020, s. 293

** Tamże, s. 374

*** Tamże, s. 512

Mam dla was dzisiaj relacje, najnowszej książki Doroty Gąsiorowskiej „Pamiętnik szeptuchy” którą zapowiadałam już jakiś czas temu.

Bohaterką powieści jest Natasza. Dziewczyna przytłoczona życiem w wielkim mieście, postanawia wyjechać na Podlasie aby odetchnąć, i spędzić czas z przyjaciółką. Nieoczekiwanym punktem na planie podróży, staje się pojawienie pewnej szeptuchy. Kobieta prosi Natasze o pomoc w gospodarstwie w zamian proponując jej nocleg. Kilka dni spędzonych w urokliwej chatce, w towarzystwie staruszki przewraca życie naszej bohaterki o sto-osiemdziesiąt stopni. A to dopiero początek.... Pamiętnik który otrzymuje na pożegnanie, stanie się jej wielką, prawdziwą przygodą.

Uważam że sama fabuła jest naprawdę ciekawa. Dorota Gąsiorowska ma wielki talent, budowania odpowiedniego klimatu w swoich powieściach. Niestety naprawdę duża wielowątkowość oraz ilość bohaterów tym razem zadziałały na niekorzyść tej powieści. Przeciąganie poszczególnych wątków, nie podsycało zainteresowania a wręcz denerwowało. Być może, nie jest to odpowiedni czas na taka książkę. Może lepiej spędzić z nią długie jesiennie wieczory przy kominku. Zastanowię się jeszcze nad jej kontynuacją..🤔🤔 Miłego ❤

Jestem wierną i oddaną czytelniczką powieści Doroty Gąsiorowskiej. Pokochałam jej książki od pierwszej i wyczekuję na każdą kolejną. Autorka pisze w bardzo specyficzny sposób,, jej powieści są klimatyczne i mają to "coś", co je wyróżnia i zapadają w pamięć. Zostają w moim sercu na długo i z przyjemnością do nich wracam, za każdym razem znajdując w nich coś nowego, ważnego.

Lubię klimaty słowiańskich wierzeń w powieściach, a Dorota Gąsiorowska wplotła wątek przesilenia letniego do swej powieści Pamiętnik szeptuchy i umieściła tutaj Salmę, niezwykła babę zielarkę, podlaską szeptuchę, do której przypadkiem zawędrowała główna bohaterka powieści, młoda modelka Natasza. To chyba nie przypadek sprawił, że pogubiona i zmęczona życiem dziewczyna w drodze do przyjaciółki zbłądziła w lesie i trafiła do domku Salmy. Zielarka przyjęła ją, ugościła i znacząco wpłynęła na jej dalsze życie. Dziewczyna w jej skromnej chacie znalazła ukojenie, spokój, pokochała zioła i polubiła zwykłą fizyczna pracę. Tutaj, zwiedzając okolice poznała malarza Joachima, jego syna Aleksa i parę innych osób, do których chciała wracać. Ponadto kłopoty z apodyktyczną matką sprawiły, że zapragnęła samodzielności i swobody. Znalazła miłość i wsparcie, które dodawały jej sił w dążeniu do prawdy. Do prawdy, której nie chciała wyznać jej matka. Ślady w przeszłość po nitce pamiętnika, który otrzymała od Salmy doprowadziły ją do Wilna, odsłoniły nie tylko wydarzenia z przeszłości, ale zupełnie odmieniły jej teraźniejszość.

Pamiętnik szeptuchy to opowieść o losach rodziny, o miłości, przyjaźni, dawnych skrywanych tajemnicach, które ujrzały światło dzienne i o poszukiwaniu własnej tożsamości i drogi życiowej. To niezwykle mądra, głęboka i wzruszająca powieść, która daje czytelnikowi wiele do myślenia, intryguje i wbija w fotel. Cudownie napisana, klimatyczna - nadal siedzi w mojej głowie, a ja znowu wyczekuję na kolejną książkę Doroty Gąsiorowskiej :)

[Adres usunięty]

"Gdy nadejdzie właściwy czas, zrozumiesz wszystko" Tajemnicze zdanie wypowiedziane przez zielarkę w kierunku Nataszy, która nie ma pojęcia jak to rozumieć. Nadchodzi taki dzień, w którym pragnie wyjechać na mały wypoczynek. Na Podlasiu w leśnej chacie dochodzi do spotkania, po którym w głowie kobiety powstaje mnóstwo pytań.

Kim jest Joachim?

Czy dziewczyna znajdzie odpowiedzi na nurtujące ją pytania?

W czasie święta przesilenia wszystko może się zdarzyć...

"Pamiętnik szeptuchy" to pierwszy tom serii "Dni mocy" a za razem pierwsza książka autorki z jaką miałam styczność. Zdradzę wam od razu, że pióro autorki bardzo przypadło mi do gustu, a książkę (pomimo iż to jest porządny grubasek) czytało mi się bardzo szybko. Pani Dorota stworzyła świat, do którego gdy tylko weszłam, nie miałam ochoty go opuszczać. Do tego słowiańskie klimaty to coś, co ostatnio uwielbiam najbardziej. Tajemniczy pamiętnik, święto przesilenia, słowiańskie wierzenia i odrobina magii jaką owiana jest cała książka sprawia, że chce się więcej.

"Pamiętnik... " to powieść o poszukiwaniu siebie, odnalezieniu sensu życia i o wsłuchiwaniu się temu co dyktuje serce. To przepiękna historia, którą powinien przeczytać każdy miłośnik gatunku. Z ogromną chęcią będę do niej wracać i niecierpliwie czekam na kolejny tom ;)

Natasza, chcąc odpocząć od pracy modelki i apodyktycznej matki wybiera się w nieplanowaną podróż na Podlasie. Dziwnym trafem poznaje Salme, która w okolicy okazuje się znaną Szeptuchą. Starsza kobieta zdaje się znać dziewczynę, jak nikt inny, a na nurtujące ją pytania odpowiada, że jeszcze przyjdzie na nie pora.

Podczas swojej podróży poznaje Joachima, z którym łączy ją pewna więź i Aleksa, który zdobył jej sporą sympatię. Sprawy zaczynają się znacznie komplikować, a podarowany przez Salmę Pamiętnik wywołuje jeszcze więcej pytań.

Zbliża się również święto przesilenia, które ma niebywałą moc.

Przeogromnie byłam ciekawa tej powieści, tym bardziej że jej klimat odpowiada słowiańskim wierzeniom. Sama mieszkam w miejscu, gdzie dom otaczają pełne sekretów lasy oraz łąki, gdzie każdej wiosny kwitną zioła. Wszystkie legendy są mi bardzo dobrze znane, a Noc Kupały zawsze niosła ze sobą coś magicznego.

Od pierwszych stron wyczułam przyjemny klimat, który w tego typu powieściach niesamowicie przyciąga. Poczułam także nutkę tajemnicy, nawet trochę więcej. Fabuła rozwija się dość szybko, a dzięki stylowi autorki, którym podkreśla każdy szczegół, idealnie można odnaleźć się w całej sytuacji. Czuć, że za chwilę wydarzy się coś wielkiego, ale nim do tego dojdzie, poznajmy bohaterów powieści. Na pierwszy rzut oka są dla siebie obcy, ale bardzo wyraziści, a przed nimi długa droga, by odkryć sekrety, które połączyły ich los. Długa, bo w dalszej części książki doszłam do wniosku, że wszystko wydaje mi się być za bardzo przejrzyste. Może nie do końca mogłam przewidzieć poczynania głównej bohaterki, ale zdałam sobie sprawę, że jestem krok przed nią w rozwiązywaniu niektórych spraw. Autorka stara nam się nakreślić pewny wzór, za którym powinniśmy podążać, a przy tym wytyczać nowe szlaki, ale niektóre z nich wydają się oczywiste.

Postacie są ciekawe, bo każdego na swój sposób coś wyróżnia, ale posiadają też wiele cech wspólnych. Znajdziemy tu również czarny charakter, który z początku bardzo mnie zaintrygował i wzbudził wiele emocji.

Jak się okazuje, nic tu nie jest przypadkowe, każdy szczegół dobrze zaplanowany i wspaniale łączy ze sobą wszystkie elementy. Ostatnie sto pięćdziesiąt stron czytałam z wielkim zapałem, bo jak wcześniej mogłam przewidzieć niektóre wydarzenia, tak na końcu byłam zaskoczona obrotem spraw.

„Pamiętnik Szeptuchy” jest pierwszym tomem rozpoczynającym serię „Dni Mocy”, a ja za miłą chęcią sięgnę po kolejne tomy.

Bardzo często zdarza się tak, że bliscy nam ludzie wtykają nos w nieswoje sprawy, chcą przeżyć za nas nasze życie i kierować nim od początku do końca. Często jest tak wtedy, gdy to rodzicie nami kierują i wywierają na nas presje, żebyśmy zrobili coś, co im się nie udało, żebyśmy to osiągnęli zamiast nich, ale często nie zastanawiają się czy to dla nas odpowiednie, czy my tego chcemy, czego w ogóle my chcemy od życia.

Co wtedy zostaje nam zrobić ? Są dwa wyjścia - uciec bądź stawić czoła wszystkiemu. Co wybiera bohaterka ? Ucieczkę. Skrywa się przed swoją przeszłością i przyszłością, ucieka przed demonami, które nie dają o sobie zapomnieć. Ale czy to jest wyjście z sytuacji ?

Czy wyjazd na magiczne, zaczarowane Podlasie pozwoli Nataszy odnaleźć siebie ? Kogo spotka na swojej drodze ? Czy ktoś wpłynie na jej decyzje ?

Natasza jest bohaterką, która musi podjąć decyzję dotyczącą własnego życia. Czy tajemnice, przesady, legendy, które są do tej pory obecne w naszym życiu pomogą jej czy zaszkodzą ?

Pierwszy raz spotykam się z książkami Pani Doroty Gąsiorowskiej, która serwuje nam magiczną podróż w głąb zakamarków natury, zapachu powietrza po burzy i ziół, które przesiąkają tę książkę. Miło spędziłam z nią czas, jednak czegoś mi brakowało, chwilami się nudziłam, nie miałam problemu żeby ją w każdej chwili odłożyć i iść robić co innego. Nie miałam ciar ani dreszczyku emocji.

Raczej trafi na półkę z serii przeczytana-zapomniana. Jak dla mnie niczym szczególnym nie wyróżnił się ten tytuł z grona tak wielu książek.

Ale myślę, że spodoba się szczególnie kobietom dojrzałym, które nie szukają typowego romansu, czy scen trzymających w napięciu. Lekka, tajemnicza, niczym tęcza po burzy. Jest i nagle znika.

Czasami niespełnione marzenia rodziców, zostają przenoszone na dzieci. Niekiedy dziecko nie ma wyboru i musi kroczyć, wybrana ścieżka przez rodzica.

Zadaje sobie pytanie, co kieruję takim rodzicem? Szczęście dziecka, miłość, a może własna pusta ambicja.

Pamiętnik szeptuchy to niezwykła książka, która jest owiana wielką tajemnicą.

Sposób, w jaki autorka opisuje wszystkie szczegóły, jest wprost namacalny.

Czytając tę książkę, czułam, jakbym była obecną w tym lesie, jak mogłabym sama poznać Salmę, tajemniczą staruszkę, która miała w sobie jakąś dziwną magię, taką wewnętrzną, pradawną. Kobieta była uważana za znachorkę, pomagała ludziom ze wsi leczyć rany i różne schorzenia. Salma nazywana szeptuchą, miała dodatkowo do wypełnienia pewną misję.

Natasza wiodła życie, którym kierowała jej matka, jednak kobieta nie wytrzymała, musiała złapać powietrza. Postanowiła wyjechać na Podlasie do przyjaciółki, jednak obca droga, dodatkowo po zmroku, bez zasięgu ją przerosła. Tak na jej drodze stanęła wspomniana staruszka.

Przeszłość w tej książce, nie chce dać o sobie zapomnieć. Dziewczyna, przebywając w tym miejscu, czuje się jak w domu, mimo iż wychowała się w mieście, ten las, towarzystwo Salmy, mają na nią dziwny wpływ.

Wszystko działo się tak szybko, dziewczyna trafiła do starej chaty, bez żadnych wygód, jednak nie było to dla niej straszne, w końcu poczuła się wolna.

Na drodze Nataszy, pojawiają się inni ludzie, z którymi nawiązuje przyjaźnie. Jednak wszystko, co tak szybko przyszło, musi odejść. Kobieta musi wrócić do swojego dawnego życia, jednak nie zamierza w dalszym ciągu, żyć życiem matki.

Klimat w tej książce jest wyjątkowy, ciężko domyślić się misji staruszki, a także roli, jaką ma odegrać Natasza.

Jedno jest pewne, matka dziewczyny Elżbieta, ma na ten temat dużo do powiedzenia, a raczej do ukrycia.

Tajemnice, które sięgają danych czasów, legendy i wierzenia, które także mają znaczenie w tej książce, przenoszą nas w ten niezwykły czas, jakim jest święto przesilenia.

Tu nic nie dzieje się bez przyczyny. Osoby, które pojawiają się w książce, są tak jakby kierowane dawną siłą, ich drogi się spotykają, by móc wrócić do przeszłości i wyjawić wszystkim prawdę, która nie będzie łatwa. Będzie zaskoczeniem, dla wszystkich oprócz staruszki Salmy.

W tej książce znajduje się także miejsce na miłość, taką prawdziwą, jednak, aby być w pełni szczęśliwa, musi rozwiązać pewne niedomówienia i problemy.

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, że tak dobrze odnajdę się w tej historii. Ta książka chyba jest pierwszą w takim klimacie, jaką miałam okazję czytać, z pewnością nie będzie to ostatnia.

Bardzo podoba mi się styl autorki, który nie męczy, pobudza wyobraźnię, możemy przeżywać wszystko wraz z bohaterami. Bardzo mi się podobała ta książka, była dla mnie takim powiewem świeżości, czytałam ją z przyjemnością.