Osobni

Mocnym kandydatem do grona ulubieńców jest książka Katarzyny Franus “Osobni”. Choć przeczytałam już jakiś czas temu, często wracam do niej myślami i przywołuję te uczucia, które we mnie wywołała.

Dwoje dojrzałych, zabieganych, miastowych ludzi, którzy stoją na skraju zmiany życiowej. Piękna wioska położona wśród malowniczych gór, z prostymi mieszkańcami. Historia o przejściu z Osobności w Jedność, nie tylko z drugim człowiekiem, ale też ze sobą. Dużo miała w sobie zawartego ciepła, przepracowania pewnych uczuć. Nie zabrakło tu też fabuły.

Ogółem pozostawiła mnie w zachwycie.

Jeśli chodzi o jej wady to wątek menopauzy Kingi został potraktowany dość dziwacznie, zbędny w moim odczuciu był wątek magiczny, który jej towarzyszył. I do tego czułam, że historia nie była doskonale wyważona, bo jednak fabuła dotycząca Mateusza była bardziej skomplikowana i odnosiłam wrażenie, że w pewnym momencie na niej bardziej się skupiamy.

Jednak są to takie mini wady, które absolutnie przyjemności z lektury mi nie zabrały.

Ze strachem i lękiem witamy każdy dzień bojąc się samotności, uciekając od niej, a jednocześnie nie dopuszczając bliskości i drugiego człowieka. Czy dzielenie z kimś smutków i radości, myślenie o nim ciepło każdego dnia, czy odczuwanie sympatii to naprawdę trudność nie do pokonania?

Mateusz to typ imprezowicza, dyrektor w korporacji oraz singiel już nie pierwszej świeżości. Boi się bliskości a relacje z kobietami traktuje dość luźno.

Kinga wiecznie myśli tylko o innych, zamiast o sobie, próbuje sił jako początkująca pisarka, a kiedy dopada ją wizja menopauzy wraca do ulubionego sportu, czyli biegania i pracuje nad swoją asertywnością.

Tymek natomiast jest dziesięcioletnim chłopcem wychowywanym przez babcię, a jego największym marzeniem jest wzięcie udziału w lokalnym biegu, jednak ze względu na brak opiekuna, który by mu w nim towarzyszył, marzenie oddala się w zastraszającym tempie.

Co połączy te trójkę na beskidzkich szlakach? Czy dzięki obecności przyrody i niezwykłych krajobrazów pokonają lęk przed dopuszczeniem do siebie drugiego człowieka?

Książkę „Osobni” czytało się niesamowicie. Miałam wrażenie, że delikatnie przepływam przez każdą stronę poznając z nowej strony naszych bohaterów, a to wszystko przy cudownych opisach przyrody i górskich szlaków, które powodowały, że dosłownie się przenosiłam w te wszystkie miejsca.

Oczywiście to nie wszystko, co książka ma do zaoferowania. Po pierwsze i najważniejsze pokazuje trudną drogę w budowaniu relacji. Zwraca uwagę na to, że jeśli nie będziemy jej budować do końca życia, nie będziemy szczerzy wobec siebie, nie nauczymy się ze sobą rozmawiać, to może runąć jak domek z kart.

Beskidzkie szlaki to miejsca, w których najlepiej się myśli, najlepiej rozmawia się z samym sobą, to miejsca, z których czerpiemy pozytywną energię i z większą pozytywnością patrzymy na świat, który nas otacza.

Pozycja ta skłania do refleksji również nas samych. Nie tylko nad związkami i relacjami, ale też nad drogą, którą w życiu przemierzamy. Czy żyjemy tak, jak chcemy, czy tak, jak uważamy, że powinniśmy.

Dla mnie to po prostu było piękne. Od początku do końca. Poza przemyśleniami, niemniej ciekawa fabuła powoduje, że jest to książka, którą chętnie będę polecać.

"Niesamowite! Nieświadomie wybieramy to, do czego przywykliśmy przez lata. W czym się wychowaliśmy. Nawet jak za tym nie tęsknimy. Albo nigdy nie tęskniliśmy. A może tęsknimy, tylko się nie przyznajemy?"- fragment

Kinga to biegaczka amatorka, która z przerażeniem odkrywa, że zbliża się u niej menopauza. Ucieka z miasta, by pośród beskidzkiej ciszy odzyskać spokój.

Mateusz to poważny pan dyrektor, warszawskiej korporacji. Na co dzień, z wyboru, prowadzi życie nie młodego już singla.

Tymek to osierocony chłopiec z górskiej wioski, który uwielbia biegać.

Trójka osób, trzy różne charaktery, trzy różne historie... Czy istnieje możliwość, by połączyć ze sobą losy zupełnie trzech, różnych ludzi?

Trzy dni! Tyle zajęło mi przeczytanie tej książki. I to nie dlatego, że była nudna, zła czy bezwartościowa. Wręcz przeciwnie, bo ma w sobie bardzo wiele wartości, takich jak miłość, przyjaźń, zaufanie, szacunek. Ja po prostu chciałam przeczytać ją na spokojnie, pomału, by otoczyć się energią, która z niej płynie. Spokojem, który jest tak bardzo "gościem" w codziennym życiu, bo ta książka, pomimo wielu zawirowań, które są częścią życia bohaterów tchnęła we mnie spokój. Spokój płynący prosto z gór, pośród których rozgrywa się większa część fabuły. Zielone, bezkresne hale, szum drzew, które chciałyby wierzchołkami dotykać szczytów gór... Piękne opisy przyrody, która jest kwintesencją górskiego krajobrazu.

Wiecie, co jeszcze mnie urzekło? Ta silnie bijąca potrzeba bliskości i dotyku, płynąca od bohaterów książki. Autorka tak obrazowo opisała palący brak obu tych rzeczy, że czułam to całą sobą. Ale i przedstawiła momenty, które ukazują jak nawet niewielki dotyk potrafi odczarować wszelkie jego braki. Mały gest, dotknięcie dłoni, przytulenie, pogłaskanie po głowie. Ot, niby nic wielkiego, ale dla osoby, która tego potrzebuje, wielki dar- bliskość drugiej osoby, która tym dotykiem okazuje troskę, sympatię, czy zwykłe "jestem przy Tobie". Pięknie 💚

"Osobni" to historie ludzi, których połączyły ze sobą góry. Opowieść pełna ciepła, życzliwości, natury i bliskości, której każdy z nas potrzebuje. Oprócz tego czeka Was sporo życiowych niespodzianek, zakrętów i zawiłości, jakie tylko to życie potrafi sprawić. Książka, która utuli czytelnika i spowoduje, że będzie on "swój", a nie osobny. Z całego serducha zachęcam Was do lektury💚 Naprawdę warto! Warto też mieć pod ręką chusteczki.

Czy wierzycie w znaki? W to, że wszystko dzieje się według ustalonego z góry scenariusza i jakakolwiek próba zmiany tego, jest z góry skazana na porażkę? Nawet, jeśli sceptycznie podchodzicie do tej kwestii, to najlepszym dowodem na istnienie znaków i większego planu, jest obserwacja swojego życia z dłuższej perspektywy. Okazuje się wówczas, że nasze decyzje, życiowe wybory, prowadzą nas do miejsca, w którym mamy być, a niekoniecznie do tego, w którym być chcieliśmy.

Wie o tym doskonale Mateusz Nowicki, czterdziestoośmioletni dyrektor komercyjny znanej warszawskiej spółki. Ten człowiek sukcesu, choć mierzonego wyłącznie stanem konta, to jeden z wiecznych Piotrusiów Panów, którzy ponad prawdziwe życie przedkładają dobrą zabawę. Dobrą, czyli w ich mniemaniu związaną z alkoholem i kobietami. Jedyna dziewczyna, która kiedykolwiek zawróciła mu w głowie, dawno zniknęła z horyzontu, opuściła go z dnia na dzień, kiedy mieszkał jeszcze w Krakowie. Teraz, po latach, z nostalgią wspomina Zosię, ale wie, że nie jest materiałem ani na męża ani na ojca. Sam nie miał dobrych wzorców, ojciec był jednym wielkim nieobecnym i to z przyczyny bardzo osobliwej – przebywał w więzieniu. Nie utrzymywał z synem kontaktów, zaś dla Mateusza miało to większe znaczenie, niż byłby skłonny przyznać. A choć nie tłumaczy to jego luźnego podejścia do życia, to jednak pokazuje, jak duży wpływ ma na nas nasz rodzinny dom.

Obecny czas jest trudny dla mężczyzny, a problemy nawarstwiają się – nowy dyrektor naciskający na lepsze wyniki finansowe i zwalnianie ludzi, wspólnik, który nie może uregulować długu, a w rozliczeniu daje Mateuszowi rozpadający się budynek szkoły Rycerskiej, w górach, wymagające remontu mieszkanie w Krakowie, które odziedziczył po śmierci matki. Najprostszym rozwiązaniem byłoby pozbycie się domu w Beskidach, ale uparcie coś staje temu na przeszkodzie. A może to sam Mateusz nie chce go sprzedawać, bowiem z Rycerskiej właśnie pochodziła Zosia. Wyprawa w góry ma naprawdę niecodzienny finał, a wszystko wskazuje na to, że zyskuje motywacje, by zjawiać się tu częściej. Szczególnie, że ostatecznie nie spełnia wymogów korporacji i zostaje zwolniony.

W małej górskiej wiosce spokoju i wytchnienia szuka również Kinga, pracująca na stanowisku redaktora kobieta zbliżająca się do pięćdziesiątki. Urlop ma być również okazją do oswojenia się z diagnozą lekarską i sposobem na odnalezienie w sobie energii, by móc dalej egzystować w mieście, którego nienawidzi. Wyruszając w góry nie zdaje sobie nawet sprawy, że podążając górskimi szlakami nie tylko odnajdzie odpowiedzi na wiele pytań, ale przede wszystkim, odnajdzie siebie…

Co z Kingą i Mateuszem wspólnego ma dziesięcioletni biegacz, Tymek, osierocony mieszkaniec Rycerskiej? Przekonamy się o tym dzięki lekturze pięknej powieści pt. „Osobni”, autorstwa Katarzyny Franus. Ten znakomity debiut, opublikowany nakładem Wydawnictwa Czarna Owca, zwraca uwagę nie tylko opowiedzianą historią, ale i sposobem, w jaki autorka tego dokonała. Powieść przesącza się przez nasze serca niczym światło słoneczne przez korony drzew, dodając nam energii, nadziei, otuchy. Warstwa psychologiczna powieści, a wręcz filozoficzna, prowadzi nas do pytań o sens życia, o wartości, którymi się kierujemy, zmusza do weryfikacji naszych życiowych wyborów.

Fakt, że akcja rozgrywa się głównie w urokliwej scenerii, zaś plastyczny język sprawia, że czujemy się częścią przyrody, dodaje książce uroku. A także sprawia, że zaczynamy tęsknić za przyrodą, zaczynamy zastanawiać się, jak bardzo oddaliliśmy się od ziemi, jak bardzo obrośliśmy dobrami, podczas gdy to największe, to przyroda. To sprawia, że „Osobni” są idealną książką na wakacje, choć powracając z podróży nie będziemy już tacy sami. Dzięki autorce odbywamy bowiem podróż w głąb siebie, zaś powieść staje się bodźcem do zmian w naszym życiu.

W dużym mieście życie toczy się bardzo szybko. Każdy za czymś goni i nie dostrzega tego co się dzieje wokół niego. W korporacjach trwa nieustanny wyścig szczurów. Ciągłe call’e, deadline’y, spotkania i pogoń za pieniędzmi sprawiają, że człowiek staje się przytłoczony i pozbawiony chęci do dalszych działań.

Kinga postanawia rzucić wszystko i wyjechać, kiedy natłok pracy i brak wyrozumiałości szefostwa zaczyna ją przytłaczać.

Mateusz opuszcza Warszawę w zupełnie innym celu. Przypadkowo stał się właścicielem starej szkoły, którą postanowił jak najszybciej sprzedać.

Okoliczności przyrody panujące w Rycerskiej (małej miejscowości, w której splatają się losy bohaterów) sprawiają, że zarówno Kinga jak i Mateusz coraz częściej powracają myślami do tego miejsca.

Jak potoczą się losy dwójki bohaterów i jaką rolę w ich życiu odegra Tymek?

Fabuła książki toczy się dość wolno, a autorka powoli wprowadza czytelnika w coraz głębsze zakamarki osobowości bohaterów. Spotkamy się tutaj z licznymi opisami przyrody, które z pewnością rozbudzą wyobraźnię każdego miłośnika gór. Osobiście jestem zwolenniczką zwięzłych opisów i wartkiej akcji, ale muszę przyznać, że ta książka pozwoliła mi się odprężyć po przeczytanych wcześniej, krwawych thrillerach.

Losy tej dwójki opisywane są naprzemiennie, co sprawia, że czytelnik po kolei coraz lepiej poznaje każdego z tych bohaterów.

Myślę, że ta książka przypadnie do gustu miłośnikom książek obyczajowych. Idealna pozycja na letnie wieczory.