Kameleon

Marek Stelar to autor, który jednym znany jest z kryminałów, a innym, tak jak między innymi mi, z komedii kryminalnych. Tym razem w moje ręce trafił „Kameleon”, z którym miło i z przyjemnością spędziłam czas.

Mikołaj Borzym jest złodziejem. Tak, dobrze czytacie. Rodzice jego również parali się tym fachem, niestety w chwili obecnej „cieszą się” odpoczynkiem w miejscu, które luksusowym kurortem nie jest napewno. Mikołaj wzbogacony o doświadczenie własne oraz dobre rady Tatki, ma zadatki na złodzieja doskonałego. Co w takim razie poszło nie tak? Dlaczego interesują się nim służby, które najlepiej jakby o jego istnieniu nie miały pojęcia, obcy wywiad i różni tacy inni?

Jakie to było fajne. Lekkie, ze sporą dawką ironii i humoru. Lektura, przy której można miło, dobrze czytacie, miło, spędzić czas. Ja nie lubię krwawych kryminałów, natomiast ten typ literatury idealnie zaspokaja moją potrzebę rozwiązywania zagadek kryminalnych.

Marek Stelar stworzył interesującą i wciągającą fabułę oraz wykreował niezwykle ciekawego, bo nietypowego bohatera. Złodzieja o sercu wrażliwym i otwartym na potrzeby czworonożnych przyjaciół. Cóż mam Wam napisać. Drogi Panie autorze, „kupił” mnie Pan tym wątkiem.

Historia Borzyma została poprowadzona w sposób angażujący i trzymający w napięciu. Nie brakuje w niej niespodzianek, dynamicznej akcji, absurdalnych sytuacji i zabawnych dialogów.

Tu nie ma czasu na nudę. Autor wie, jak zainteresować czytelnika i utrzymać jego zainteresowanie.

„Kameleon” to zdecydowanie książka, po którą powinni siegnąć miłośnicy tego gatunku. Będziecie zadowoleni.

Idealna książka na lato 🙂

Śmieszna i wciągająca. Napisana z lekka ironią. Zabawa przy czytaniu przednia.

Mikołaj Borzym jest złodziejem znakomicie zorganizowanym, oczywiście do czasu. Jego rodzice również. Przez lata jeździli po Polsce i okradali bogatych, ale jednego dnia stracili wszystko. Nie uznawali banków, a za skarbiec służyła im studzienka kanalizacyjna na łące, na której była msza Jana Pawła II. Jednak dla deweloperów nie ma świętości. Przeczytajcie koniecznie, bo śmiałam się głośno.

Bohaterem jest jednak Mikołaj zwany Kameleonem, bo jest niewidzialny i nieuchwytny. Do czasu oczywiście. Ze swoim szczęściem przez przypadek wplątuje się w międzynarodową, wielką aferę szpiegowską. Jest pomiędzy Rosjanami, Chińczykami, polskim wywiadem i CBA. Musi sobie sam poradzić. No nie całkiem sam. Ma Precza, ale to już musicie przeczytać.

To nie jest mroczny kryminał, a raczej komedia z kryminalnym wątkiem i bohaterem, który wydaje się przyciągać dziwne wypadki. Świetna zabawa pisarza, który wszystko opowiada w pierwszej osobie, bo to Borzym spowiada się ze swojego dotychczasowego życia. Lekko absurdalna, groteskowa momentami. Autorzy też czasem muszą się pobawić i rozbawić swoich czytelników zanim wrócą do pisania swoim normalnym stylem. Jestem za 🙂

„Jakim trzeba być potworem, żeby okraść złodzieja?”

W dodatku tak wyjątkowego, miłego, grzecznego, dobrze wychowanego i profesjonalnego w swoim fachu. Toż to nie przystoi! Mikołaj Borzym to najsympatyczniejszy złodziej, jakiego poznałam. Trudno go nie polubić, mimo profesji jaką się para 🙂 Cóż mu biednemu bowiem pozostało poza kradzieżami, jeśli swój zawód niemal wyssał z mlekiem matki. Ambitny Borzym za cel obrał sobie perfekcjonizm w swoim fachu, by nie podzielić losu rodziców i nie trafić za kraty. Chciał być jak kameleon, wtapiać się w otoczenie, nie rzucać w oczy i po cichu robić swoje. Nie spodziewał się, że z powodu pewnych komplikacji będzie musiał zrobić skok na zlecenie i trafi w sam środek afery…

Dawno nie czytało mi się książki z taką lekkością. Ogromne znaczenie w tym zakresie miało pióro autora i swoboda z jaką @marekstelar opowiada swoje historie, przesycone nienachalnym i wyważonym poczuciem humoru. Trudno było mi się nie śmiać podczas czytania. Nie jest to powieść z kategorii tych ambitnych i poważnych, ale „Kameleon” może dostarczyć Wam ogrom uśmiechu i świetnej rozrywki, dlatego bardzo mocno polecam w ramach rozluźnienia i poprawy nastroju. 🙂

Bardzo polubiłam się z takim wydaniem twórczości autora i mam apetyt na więcej! Panie Marku, proszę częściej robić sobie taką odskocznię od mrocznych, kryminalnych klimatów, bo czyta się to doskonale!

Mikołaj Borzym jest czyścicielem. Czyści bogate domy z wartościowych rzeczy. Jest mistrzem w swojej pracy. Razem ze swoją wspólniczką jeździ po Polsce i szuka kolejnych ofiar.

Do czasu aż w jego życiu pojawia się przedstawiciel rządowej agencji i zleca Mikołajowi zadanie. Jeżeli nie będzie współpracował, trafi do więzienia. Borzym ma wykraść pewną figurkę z domu szczecińskiego biznesmena.

Nie wszystko idzie po jego myśli. Mikołaj zostaje wplątany w międzynarodową aferę. Musi wspiąć się na wyżyny swojego talentu i intelektu, aby wyjść z tego cało.

"Kameleon" to kolejna komedia kryminalna Marka Stelara. Podobnie jak autor po pisaniu mrocznych historii lubi napisać coś lżejszego, ja po czytaniu tych mrocznych książek, lubię sięgnąć po lżejsze lektury, a najlepiej takie z humorem. "Kameleon" właśnie taki jest.

Mikołaja Borzyma nie da się nie polubić. To, w jaki sposób opowiada on swoją historię, jak mówi o rodzicach i o swoim fachu. No po prostu od razu zaczynamy mu kibicować. Chociaż jego działalność nie jest zgodna z prawem. Nasz bohater nie zna innego sposobu na życie. Kradzieżami zajmowali się jego rodzice i on kontynuuje rodzinną tradycję. Stara się jednak nie popełniać błędów rodziców i nie dołączyć do nich w więzieniu. Z jednej strony to całkiem mądry i ogarnięty facet. Z drugiej zaś jest bardzo naiwny i łatwowierny, przez co pakuje się w kłopoty.

Fabuła jest nieprawdopodobna, zabawna i ciekawa. Fabuła jest pełna akcji. Dzieje się tu tyle jak w dobrym kinie akcji. Szpiedzy różnych nacji, agencje rządowe i chiński gang to tylko część atrakcji. Ta lektura nie pozwala się nudzić. Za to humoru tu pod dostatkiem. Uwielbiam takie książki i humor w takim wydaniu.

Gorąco Was zachęcam do poznania niezbyt urodziwego "Kameleona", który swój złodziejski fach traktuje, jak sztukę.

Wiecie co, ja do książek autora byłam zawsze sceptycznie nastawiona, gdyż albo zdarzało się, że jedne mi pasowały, albo było tak, że był to zupełnie nie mój klimat. Wszystko przez to, że pisarz ma nieco twarde pióro, które teraz przyuważyłam, że potrafi zmiękczyć, jednak zależne jest to od literatury i sposobu przekazu, który pragnie zaprezentować. Tak naprawdę polubiłam go dopiero za powieść ,,Góra kłopotów", która miała komediowy przekaz. Obecna również zawiera całkiem sporo żartów, choć najbardziej odpowiada mu rzucanie aluzjami. Już na początku nam się przedstawia, opowiada jaki typ życia wybrał, a następnie wchodzimy w jego rodzinne strony, by udokumentował nam dlaczego jest tym, kim jest. Większość dzieci bierze przykład ze swoich rodziców i Mikołaj Borzym też tak zrobił, tylko nie do końca w słuszności ich założeń. Umiejętności złodziejskie i koncept przechowywania swoich skarbów miał bardzo dobrze wyćwiczony. Nawet mnie zaskoczył swoją pomysłowością:-) Jednak jak wiadomo, życie składa się z układów, nawet tych, których wcale nie chcemy. Wpierw pojawiła się kobieta, która wzniosła ich fach na wyżyny, jednak chciwość wygrała z rozsądkiem i weszli w posiadanie pewnej rzeczy, która zsunęła im na głowę kolosalne kłopoty. Ta rzecz miała bowiem właściciela, który nie był zwykłym człowiekiem. A że na odzyskaniu tej rzeczy mu bardzo zależało, pozostał niefrasobliwy problem dla pary naszych złodziejaszków. Jak sądzicie, czy ta opowieść może zakończyć się podobnie co historia jego rodziców?

Naprawdę świetna historia. Jak można ujrzeć, na każdym szczeblu człowiek prosi się o kłopoty, ale najważniejsze jest to w jaki sposób udaje mu się z nich wykaraskać:-) To powieść, lecz dialogów nie jest dużo, gdyż to sam złodziej nam przedstawia swoje losy. Mamy mega komediowe sytuacje, co jakiś czas postać się cieszy, by później upadać i ponownie się podnosi. Tu była taka przesłanka, by nigdy się nie poddawać, nawet w kiepskich sytuacjach. No i najlepiej postępować zgodnie z prawem:-) Zabawna i mądra, naprawdę polecam!