Jak kamień w wodę. Polowanie na Pliszkę. Tom 1

Ciągle powtarzam, że uwielbiam twórczość Hanny Greń, ale z każdą kolejną przeczytaną książką utwierdzam się tylko w tym przekonaniu. Cieszę się, że doszło do wznowienia jednej z wcześniejszych serii, bo to doskonała okazja do sięgnięcia po nią. 

"Jak kamień w wodę" to historia, która całkowicie mnie pochłonęła, nie mogłam się od niej oderwać. Styl autorki sprzyja temu, by pochłonąć książkę na raz. Początkowo nie miałam pojęcia w jakim kierunku potoczy się akcja, ale od pierwszych stron polubiłam główną bohaterkę. Nie miała w życiu łatwo, wręcz przeciwnie, za każdą chwilę szczęścia musiała słono płacić. To mocno obyczajowe wprowadzenie uśpiło moją czujność, bo choć takie elementy występują we wszystkich powieściach Hanny Greń, to tym razem była okazja, by poznać Kornelię Pliszkę od najmłodszych lat i bardzo dokładnie. 

Autorka słynie jednak ze świetnych intryg kryminalnych i w tej książce także ich nie zabrakło. Jak dla mnie równowaga została niemal idealnie zachowana, choć zdaję sobie sprawę, że dla niektórych czytelników za dużo szczegółów z życia prywatnego i uczuciowego bohaterów może okazać się nużące, ale ich cierpliwość na pewno zostanie wynagrodzona w drugiej połowie powieści. Tam dzieje się już naprawdę sporo, ja niemal co stronę zmieniałam mojego kandydata na podejrzanego i oczywiście nawet przez chwilę nie brałam pod uwagę właściwej osoby. 

Przyczepiłabym się jedynie do tego, że sporo w tej historii było zbiegów okoliczności. Ja wiem, że życie pisze różne scenariusze, ale to jak losy części bohaterów były ze sobą posplatane było dla mnie zbyt naciągane. Przypadków też było trochę za dużo. 

Za to zakończenie naprawdę zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Biorąc pod uwagę to, że to seria a nie pojedyncza historia, nie mam pojęcia, czego spodziewać się po kolejnym tomie. 

"Jak kamień w wodę" to powieść, przy której się pośmiałam, uroniłam łezkę i pogłówkowałam. Czy można od lektury oczekiwać więcej? Dla mnie to połączenie idealne i cieszę się, że udało mi się poznać twórczość Hanny Greń, ponieważ mimo tych stałych składowych jej stylu, nigdy nie wiem, czego się spodziewać po wykreowanej przez nią fabule. 

Moje 8/10. 

Dawno nie otrzymałam żadnego listu i po przeczytaniu tej książki mam nadzieję, że prędko to nie nastąpi! :) Prawdziwe ciarki przeszłyby mnie gdybym tylko dostrzegła kopertę w skrzynce. To, co przeżyła Kornelia poruszyło mnie, bo mogło przytrafić się właściwie każdemu. Podobał mi się realizm tej historii, choć ponowne spotkanie bohaterki z policjantem z przeszłości wydało mi się akurat nieco naciągane. Z zapartym tchem śledziłam rozwój wydarzeń i byłam bardzo ciekawa jak to wszystko się skończy. Serdecznie polecam!

Czytając wcześniejsze pozycje autorki, nastawiona byłam na thriller z krwi i kości. Otrzymałam raczej książkę obyczajową, ale muszę Wam powiedzieć, że była ona niesamowicie interesująca. Nie znałam tego oblicza Pani Hanny Greń i niezmiennie się cieszę, że odkryłam tą odsłonę.

„Jak kamień w wodę” to powieść ukazująca wielowymiarowość ludzkich emocji. Otulona tajemnicami z przeszłości, naznaczona występkiem jednej nocy, determinująca zachowanie wielu istnień, kluczowo wpływająca na teraźniejszość. Przedstawiająca rozbieżność ludzkich zachowań, uzależnionych od punktu widzenia utkanego z sekretów. Uczucie, którego iskra nigdy nie powinna się zapalić, kiełkujące, wznoszące się na wyżyny. Wydawać by się mogło, że jest to scenariusz rodem z Kopciuszka. Niestety, życiu daleko od bajki, a baśniowe sytuacje są możliwe tylko w książkach.

„Jak kamień w wodę” to powieść gatunkowo osadzona w granicach obyczajowych, subtelnie muskając fabułą thriller, by zakończyć nad wyraz udanym kryminałem. Fabuła opierająca się na sekrecie, skrzętnie schowanym na dnie duszy, dotkliwie uwierającym i oddziałującym na kluczowe decyzje bohaterów książki. Od strony emocjonalnej dostajemy piękną symfonię zmysłów, potężny zastrzyk energii i rozwijające się uczucie, którego czytelnik jest naocznym świadkiem. Zakończenie rozdzierające serce na milion maleńkich kawałków, powodujące gulę w gardle i zapierające dech w piersiach ze wzruszenia. Historia porywająca, nieodkładana, pozostawiająca wyrwę w duszy.

"Słyszysz ten dźwięk? To ja. Obserwuję cię nawet wtedy, gdy myślisz, że nikt cię nie widzi. Śledzę twój każdy krok, każdy ruch. Tylko ode mnie zależy twój los. Gdy w środku nocy usłyszysz szmer za oknami, to będę ja, i gdy w słońcu nagle pochłonie cię cień, to też będę ja. Nie uciekniesz przede mną".

Kornelia Pliszka po przeprowadzce do Bielska wiedzie dość spokojne, samotne życie. Do czasu jednak, aż ktoś nie postanawia zmącić jej tej harmonii.

Pojawiają się listy z pogróżkami, wciskane za szybę w samochodzie, jednak gdy ktoś w nocy wybija szybę w jej domu, Kora wie, iż to nie przypadek i sama nie poradzi sobie z tym problemem. Nie ma wyjścia, musi zgłosić wszystko na policję, a z tą nie ma dobrych wspomnień. Już raz szukała pomocy u mundurowych, a wtedy zamiast uzyskać od nich wsparcie, została niesłusznie oskarżona o składanie fałszywych zeznań... Ale może tym razem będzie inaczej? W końcu nie jest małolatą, której nikt nie będzie wierzyć, a dorosłą kobietą.

Nic bardziej mylnego. Jej sprawa trafia w ręce Podkomisarza Gerarda Skrzyńskiego, tego samego, który jedenaście lat temu uznał ją za kłamliwą i winną. Czy i tym razem historia się powtórzy?

🔹️ 🔹️ 🔹️

Jaki powinien być dobry kryminał? Czy musi być bogaty w krwawe opisy zbrodni? Jak dla mnie nie, a Hanna Greń udowodniła, że tą obyczajową stroną może być równie rewelacyjny.

Bo ta historia drodzy czytelnicy, to połączenie kryminału, romansu i powieści obyczajowej, czyli coś co uwielbiam ponad wszystko.

I prawdę mówiąc nie spodziewałam się po niej tylu emocji, a już na pewno nie roztrzaskanego serca. Zarówno strona obyczajowa jak i kryminalna jest napisana świetnie. Historia wciąga, nie sposób jej odłożyć. Przez połączenie tych gatunków dostarcza wielu emocji i odczuć, przez ból, cierpienie, odrzucenie, współczucie, bezsilność, łzy, smutek, po strach, adrenalinę, złość, gniew, frustrację, pożądanie, akceptację.

Ukazuje jak krzywdząca może być opinia innych, do czego mogą doprowadzić chore ambicje rodziców oraz brak akceptacji, wsparcia, zaufania.

No i nie zabraknie humoru, ciętych ripost- jednym słowem jest wszystko. A zakończenie wzbudziło tyle pytań, na które odpowiedzi znajdziemy w kolejnym tomie, że najchętniej już bym po niego sięgnęła.

Ale wiecie co jest najgorsze i zarazem najlepsze? To, że gdyby nie wznowienie tej serii mogłabym po nią nie sięgnąć, a już na pewno nie w bliskiej przyszłości. Nie popełnijcie mojego błędu, jeśli tylko chcecie ją przeczytać, nie odkładajcie tego w czasie, szczególnie teraz gdy ruszyła promocja na stronie Empik ;-)

Moje drugie spotkanie z autorką, trochę lżejsze i łatwiejsze niż poprzednie, ale całkiem udane. To historia bardziej obyczajowa, niż kryminalna, jednak poprowadzona tak, że ciekawi i cały czas chcemy wiedzieć, co będzie dalej.

Kornelii, głównej bohaterce towarzyszymy od czasów licealnych. Dziewczyna nie ma łatwego startu w dorosłe życie, sprawy się gmatwają, mieszają, ale ona, mimo tych przeciwności znajduje w sobie dużo siły. I chyba ten aspekt w powieści zajmuje najwięcej miejsca. A takim dodatkiem jest wątek kryminalny. W żaden sposób nie umniejsza to jednak tej historii, ale raczej na krwawy thriller się nie nastawiajcie. Autorka zręcznie łączy gatunki, fajnie pokazuje relacje między bohaterami, pomysł na całość też mi się podobał, a zakończenie sprawia, że poznanie kolejnej części jest rzeczą konieczną.

Książka idealna na jesienny wieczór, lekka, ale wciagająca, przyjemna, ale pozbawiona głupotek i infantylności. Polecam.

ornelia Pliszka nie ma łatwego życia. Niekochający rodzice i odrzucenie przez znajomych to tylko wierzchołek góry lodowej. Przez większość swojego nastoletniego życia musiała mierzyć z docinkami rówieśników, powstałych wskutek rozsiewania przykrych plotek na jej temat.

Nie da się ukryć, że Kornelia nie miała szczęścia do osób, które spotykała na swojej drodze. Mogła liczyć jedynie na garstkę osób, które szczerze ją kochały.

Główna bohaterka to niezwykle silna osoba. Nie każdy mógłby się uporać, z tyloma tragicznymi wydarzeniami, które przytrafiły się Kornelii. Przykrości jakie ją spotkały, z pewnością miały wpływ na ukształtowanie jej charakteru. Z cichej i niepewnej siebie dziewczyny, stała się kobietą, która zna swoją wartość i nie da sobie w kaszę dmuchać. Jej zawzięcie i ostry język sprawiają, że nie da się jej nie lubić.

Muszę przyznać, że ta książka wywarła na mnie ogromne wrażenie. Nie sądziłam, że główna bohaterka stanie mi się tak bliska, że niemal namacalnie będę odczuwać jej obecność.

Postać Kornelii została fenomenalnie zbudowana. Z pozoru krucha i wrażliwa dziewczyna potrafiła sprostać wyzwaniom, które przerosłyby niejedną osobę.

Książka wciąga od pierwszej strony i nie wypuszcza nas ze swych sideł do samego końca, język jakim jest napisana sprawia, że szybko i przyjemnie przemieszczamy się po kartach tej historii.

Muszę przyznać, że zakończenie kompletnie mnie zaskoczyło i wprawiło w osłupienie.

Z czystym sumieniem mogę polecić Wam tę pozycję.

"Jak kamień w wodę" to połączenie książki obyczajowo-kryminalnej. Już jakiś czas temu pokochałam pióro @[Adres usunięty]ka 🤎 i tą powieścią mnie również nie zawiodła. Co prawda nie było w niej tyle akcji co w "Imię śmierci" ale to nie jest typowy kryminał.

Kornelia Pliszka można rzec, że całe życie ma pod górkę. Odrzucona przez rodziców, skrzywdzona Kobieta nawet od strony policji, gdy została ofiarą nie otrzymała należytej pomocy. Pewnego dnia zaczyna dostawać listy z pogróżkami, a ktoś wybija okno w jej domu - znów musi stawić się na komisariacie.

Czy tym razem zostanie należycie wysłuchana? Czy policjant, który za wszelką cenę przed jedenastoma laty bronił swojego kolegi uwierzy w słowa Kornelii?

Przeczytajcie "Jak kamień w wodę", poznajcie Kornelię Pliszkę i dajcie się pochłonąć całkowicie tej historii 🔥

Hanna Greń, doświadczona autorka, zabiera nas w przyjemną podróż ku odkrywaniu intrygujących tajemnic. Jej pierwszy tom obyczajowo-kryminalnej serii to propozycja dla wszystkich wielbicieli zagadek oraz poznawania bohaterów z każdej możliwej strony.

Zazwyczaj stawiam na mocniejsze kryminalne wydarzenia i nie uciekam od brutalnych historii, ale w przerywniku pomiędzy cięższymi lekturami lubię rozładować sytuację bardziej spokojną fabułą. Postawiłam więc na pierwszy tom serii Greń i uważam, że lepiej trafić nie mogłam, ponieważ autorka zaserwowała mi moc wrażeń, zaangażowała mnie w rozgrywane wydarzenia i mimo, że opowieść była stonowania, spokojniejsza, to bawiłam się doskonale i z przyjemnością śledziłam losy bohaterów.

Jedenaście lat temu doszło do tragedii, która na całe życie naznaczyła Kornelię. Dziś boi się zaufać policji, ponieważ pamięta ich porozumiewawcze spojrzenia. Prosiła o pomoc, ale nikt jej nie uwierzył. Niestety doszło do wydarzeń, które na nowo zmusiły ją do konfrontacji ze służbami prawa co wzbudziło wiele skrajnych emocji. Pojawiają się pogróżki, rozbita szyba oraz szereg innych niebezpiecznych wydarzeń, ale Kornelia spotyka na swojej drodze tego samego policjanta, który dawniej ośmieszył ją na oczach innych i zastanawia się czy ponowna prośba o pomoc ma jakikolwiek sens. Strach jest ogromny, ale potrzeba odkrycia prawdy jeszcze większa. Kto stoi za zagadkowymi zdarzeniami i czego chce od bohaterki?

Przede wszystkim skupiamy się na tle wydarzeń, które autorka wypełniła drobiazgowo i pozwoliła wgryźć się w temat na podstawie dużej porcji wiarygodności. Towarzyszymy Kornelii w codziennym życiu, poznajemy jej troski, obawy oraz niewielkie marzenia. Przywiązujemy się do głównej bohaterki, ponieważ dostrzegamy w niej cząstkę siebie a tym samym mocniej przeżywamy towarzyszące jej tragedie. Coś niedobrego dzieje się w jej życiu, wydarzenia sprzed lat nakładają się na teraźniejszość a to zaostrza apetyt czytelnika na odkrycie prawdy i przekłada się na sympatyczną lekturę idealną na leniwe popołudnie.

"Jak kamień w wodę" to sympatyczna lektura dla każdego: łączy kilka gatunków, wprowadza wiele motywów i zaskakuje dopracowaną kreacją bohaterów. Rewelacyjnie sprawdzi się w duecie z kubkiem gorącej herbaty, pozwoli się zrelaksować, odciąć od codzienności i skupić na tym co dzieje się aktualnie w życiu Kornelii. Połączenie kryminału i powieści obyczajowej zaowocowało w pełni wiarygodną lekturą, którą chętnie będę kontynuować na przykładzie kolejnych tomów serii.

Dzień dobry bardzo Motyle,

Jak Wasze plany czy potrzeby na dzisiejszy dzień? Ja jeszcze dzisiaj celebruję wolność – do pracy zawodowej – jutro. Pralka już się kręci, koty rozrabiają, parę obowiązków wzywa, ale najpierw WY i kawa.

JAK KAMIEŃ W WODĘ HANNA GREŃ

Jednak jestem bardzo obyczajowa, czyli wielobarwna. Brzmi dobrze, właśnie wymyśliłam. Gdy mówimy o powieściach tego gatunku, używamy słów obyczajowa z wątkiem romantycznym, z wątkiem miłosnym, z wątkiem historycznym, z wątkiem tragedii. Zwijamy nasze kokoniki w motki życia, tworząc opowieści. #jakkamieńwwodę jest książką obyczajową z wątkiem kryminalnym, której treść wyrwała mnie z kapci.

Prawie przez cały czas czytania miałam na ustach uśmiech zadowolenia i często rozbawienia. Bohaterka, wzbudza we bardzo pozytywne uczucia, taka dziewczyna z domu obok, z którą chcesz się przyjaźnić, ponieważ prawdę ci powie, a jednocześnie nie będzie narzucała się ze swoim ja.

Pani Hanna podeszła mnie jak nowicjuszkę, przyczaiła się i zaserwowała historię, która nie tak się miała potoczyć (a może miała?), tym samym potwierdzając moje pierwsze wrażenie, ze spotkania już przy poprzedniej książce. Czuję niedowierzanie, że tak pokierowała wypadkami, zmieściła w książce, wszystkie barwy uczuć. Zagrała na emocjach, jak przystało na wirtuoza pióra. Stworzyła opowieść w której wplotła smutek, żal i odrodzenie w przyjaźni i miłości. Zamiotła nasze oczekiwania i pokazała rzeczywistość, prawdę otaczającego środowiska. Przeszła przez etapy plotki, pomówienia i prawdy, ale także wiary w drugiego człowieka.

Koniecznie zarezerwujcie sobie dla niej czas.

Teraz czekam na kolejny, pięknie wydany tom #polowanianapliszkę

Empikgo - audiobook / e- book

Kolejna książka pani Hanny Greń za mną. Zdążyłam nadrobić kilka tytułów z jej dorobku i stałam się entuzjastką jej stylu. Tego, jak zręcznie potrafi scalić wątek obyczajowy z kryminalnym. Jak składnie prowadzi akcję, wplatając do niej trudne życiowe historie, niosące przesłanie. Nie zapomina przy tym owładnąć czytelnika emocjami.

„ Jak kamień w wodę ” to wydane w urokliwej oprawie wznowienie cyklu „ Polowanie na pliszkę ”.

Kornelia jako dziecko chciała być zauważona. Pragnęła odrobiny uwagi i miłości rodziców. Choćby namiastki ciepła. Uczucia. Jakiegokolwiek. Prócz życia w obojętności, nie dostała nic.

Ocenianie po pozorach.

Niech pierwszy rzuci kamieniem, kto nigdy tego nie zrobił. Kto nigdy nie ocenił drugiego człowieka, choćby po tym, co mówią o nim inni, z jakiego domu pochodzi, czy po tym, jak wygląda. O tym jest ta opowieść. O łatwości wydawania osądów. Także o stróżach prawa, którzy bronią oprawcę, stawiając ofiarę pod ścianą poczucia niesprawiedliwości, zasiewając w niej tym samym lęk przed policją.

Obyczajowy aspekt zdecydowanie wiedzie w tej historii prym. I byłoby świetnej gdyby nie wątek romantyczny, który do mnie nie przemówił.

Nie ukrywam, że liczyłam na nieco więcej kryminalnej akcji, która pojawia się w tej opowieści w znikomych ilościach. Jednak nieprawdą byłoby, gdybym napisała, że czuję się rozczarowana. Może odrobinę zawiedziona, tak. Ale nie rozczarowana.

Styl pani Hanny uwielbiam i po każdą jej książkę sięgać będę w ciemno. Jednak ta nie zostanie moją ulubioną. Pozostaje mi przekonać się, co przyniesie kolejny tom. Bądź co bądź, postać Kornelii, symbol kobiecej siły, bardzo mnie zaintrygowała. A zakończenie pozwala mieć nadzieję, że następna część zaskoczy.

Samotność. Od czasu do czasu przerywana jedynie obecnością kogoś bliskiego. Ale to tylko takie "życiowe epizody". Bez obopólnego zaufania i bez bezwarunkowej miłości. Samotność, która czasami powoduje nawet fizyczny ból. Relacje, które okazują się być nietrwałe. Rodzinny dom potrafi ukształtować specyficzny rodzaj postawy - wobec życia, siebie i wobec innych.

.

Kiedy poznajemy główną bohaterkę- Pliszkę, aż trudno uwierzyć w to, przez co musiała przejść jako dziecko i nastolatka. Brak miłości, brak wsparcia i ciepła ze strony rodziców, poczucie odizolowania, niezrozumienia, niesłuszne oskarżenia, pomówienia, plotki. Życiowy outsider. Mając 19 lat ma tak ciężki bagaż życiowy, że niejedną osobę by wpędził w postawę pielęgnowania krzywd i rozdrapywania ran. A to dopiero początek tego, co szykuje jej życie. Pliszka sama o sobie jednak mówi, że jest "zbyt leniwa na nienawiść". Kiedy pojawia się szansa na miłość - wszystko jest aż nadto skomplikowane. Obiekt uczuć jest jak ten "potwór z przeszłości", chociaż sam walczy z potworami. Pozornie "arogancki, uparty i niecierpiący jej z całego serca". Posmak goryczy jest mocno wyczuwalny, zabijając inne smaki i potęgując strach przed angażowaniem się w relację. Jaki może być finał?

.

Powieść obyczajowo- kryminalna, która mocno angażuje. Wątek obyczajowy dominuje. To nieco kryminalno- dekadencka sonata o braku miłości i poczuciu osamotnienia. Wzbudza emocje i zaskakuje. Nie brakuje tutaj życiowej refleksji między wierszami. Jednak to wyśmienity humor gra tutaj pierwsze skrzypce. Autorka serwuje nam go głównie w dialogach. Zarówno Pliszka, jak i Gerard mają specyficzne poczucie humoru, które opiera się na grze słów. Komizmu sytuacyjnego również nie zabrakło. Do mnie to przemawia. Pod szczyptą ironii i żartów kryje się prawda o nas samych. Lekkie pióro Autorki sprawia, że czyta się błyskawicznie. Wątek kryminalny zaciekawia, a wszelkie domysły okazują się być zupełnie nietrafione.

.

Dojrzałość, refleksja, humor, lekki styl, a jednocześnie jakiś rodzaj ciepła, który emanuje z kart tej książki sprawia, że takie powieści obyczajowo- kryminalne chcę czytać. Polecam.

Późny wieczór. Następnego dnia czekała mnie wczesna pobudka, dlatego chciałam poczytać godzinkę, max dwie przed snem. Jako, że przyszła do mnie tego dnia książka „Jak kamień w wodę”, zdecydowałam się na nią.

Powiem tak. Z jednej strony to był błąd, bo rano nie udało mi się wstać o zaplanowanej godzinie, ale z drugiej strony, bardzo się cieszę, że miałam okazję sięgnąć po ten tytuł.

„Jak kamień w wodę” to lektura na jeden wieczór (potwierdzone info). Bardzo podobał mi się pomysł na fabułę. Nie zetknęłam się z takim do tej pory. Pomimo, że poruszony zostaje trudny temat, książkę świetnie się czyta. Nie jest przytłaczająca, mamy tam pewną dawkę nadziei na lepszą przyszłość.

Główna bohaterka w przeszłości zostaje ofiarą próby gwałtu, okazuje się, że napaści dokonał policjant. Przez co spotyka się z brakiem profesjonalizmu, co więcej policjanci myślą, że kłamie. Po kilkunastu latach, kiedy otrzymuje kilka listów z pogróżkami, postanawia sprawę zgłosić. Niestety trafia na tego samego funkcjonariusza. Znowu on będzie prowadzić sprawę.

Musicie przyznać, że to brzmi dobrze. Nawet bardzo!

Minusem dla mnie jest wątek romantyczny. Jak na mój gust, a także zważając na okoliczności, rozwija się trochę za szybko. Czasami drażniło mnie zachowanie głównych bohaterów, dorosłych trzydziestoletnich ludzi, kiedy zachowywali się niedojrzale.

Zdecydowanie polecam!

Ten, kto tylko kiedykolwiek miał styczność z policją, niezależnie w jakim charakterze, zwykle nie ma miłych wspomnień z tym związanych. Bezosobowe podejście, nieuprzejmość, brak zainteresowania sprawą, to tylko niektóre z grzechów głównych, które można wymienić. Tak naprawdę winne są temu statystyki, presja wywierana na policjantów, zajmowanie się sprawami, które mają małą szansę na wykrycie, frustracja czy brak właściwej opieki psychologa. Oczywiście przyczyn jest o wiele więcej i w żaden sposób nie usprawiedliwiają one stróżów prawa, którzy przecież z pełną świadomością ten zawód wybrali. Nie zmienia to jednak faktu, że styczność z takim policjantem (choćby był to jednostkowy przypadek na danej komendzie), skutecznie może nas zniechęcić do późniejszej współpracy.

Tak właśnie było w przypadku Kornelii Pliszki, młodej dziewczyny, która w dniu swoich dziewiętnastych urodzin została napadnięta przez policjanta. Poznała go w klubie, gdzie świętowała czekając na przyjaciółkę. Na Joannę się co prawda nie doczekała, ale za to poznała przystojnego Łukasza i doskonale się zresztą w jego towarzystwie bawiła. Wszystko się zmieniło, kiedy postanowiła właśnie w klubie tę zabawę zakończyć. Mężczyzna poszedł za nią do domu i gdyby nie dzwoniący telefon, który go spłoszył, zapewne dziewczyna nie miałaby szans uchronić się przed gwałtem.

Problem w tym, że zgłaszając sprawę na policji, spotkała się z mnóstwem niewybrednych uwag, szczególnie po tym, jak okazało się, że mężczyzna, który próbował ją zgwałcić, jest szanowanym stróżem prawa, zaś zgłoszenie przyjął … jego przyjaciel. Reputacja Kornelii, fałszywa zresztą, oparta na plotkach rozpuszczonych przez złośliwą koleżankę sprawiła, że policja długo nie dawała wiary jej słowom. Ostatecznie śledztwo zostało umorzone, bowiem Łukasz popełnił samobójstwo.

Po tych traumatycznych wydarzeniach, spotęgowanych jeszcze przez śmierć ukochanej przyjaciółki, Kornelia postanawia przenieść się do babci w góry. W rodzinnym mieście nie ma już czego szukać szczególnie, że rodzice dawno już się od niej odcięli, rozczarowani nie tylko dzieckiem, ale i samym macierzyństwem. Dopiero w Bielsku, u boku babci i przybranego dziadka, Kornelia odzyskuje równowagę, zakłada też firmę, którą planowała wcześniej poprowadzić z przyjaciółką. Zostaje krawcową, a jej zmysł projektowania wyróżnia ją na tle innych do tego stopnia, że firma zdobywa coraz więcej klientów. Z pewnością ma wrogów – już na pewno należy do nich były narzeczony, ale kto może nienawidzić Kornelię do tego stopnia, że zaczyna ją nękać?

Listy z pogróżkami, również tymi zapowiadającymi w zawoalowany sposób jej rychłą śmierć, to dopiero początek. Po nich, ktoś rozbija okno Kornelii, a następnie podrzuca zabite kotki na jej podjazd. Kornelia postanawia zgłosić sprawę na policję, mimo niechęci do funkcjonariuszy. Nikt by się jednak nie spodziewał, że trafi w Bielsku na tego samego funkcjonariusza, który jedenaście lat wcześniej przesłuchiwał ją na okoliczność usiłowania gwałtu. W międzyczasie podkomisarz Gerard Skrzyński przeprowadził się bowiem, co jednak nie do końca pozwoliło mu uciec przed demonami przeszłości. Nigdy też nie pogodził się ze śmiercią przyjaciela, za którą to w jego mniemaniu odpowiadała Kornelia.

Dopiero teraz prowadzone w sprawie prześladowania śledztwo odkrywa wiele faktów, pozwala zweryfikować też Gerardowi zdanie o Kornelii. Czy mężczyzna będzie jednak w stanie odłożyć swoje uprzedzenia na tyle, by solidnie zająć się sprawą? Czy Kornelii rzeczywiście coś zagraża? Jak potoczy się dochodzenie? Na te pytania odpowiedzi poszukiwać będziemy we wciągającej powieści pt. „Jak kamień w wodę”, będącej pierwszym tomem serii „Polowanie na Pliszkę”. Opublikowany nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona kryminał autorstwa Hanny Greń, to kilka godzin emocjonującej lektury, w której odnajdziemy odbicie szarej polskiej rzeczywistości, ale też nie zabraknie intrygi, ciętych ripost i sporej dawki czarnego humoru.

Po książkę sięgnąć mogą nie tylko miłośnicy twórczości autorki czy wielbiciele kryminalnych historii, ale i osoby, które cenią sobie dobrze skonstruowane powieści, które wciągają niemal od pierwszej strony i od których nie można się oderwać. Sama osoba Kornelii stanowi doskonały konstrukt, obdarzona niezwykłą wewnętrzną siłą dziewczyna, odtrącona po urodzeniu przez rodziców, która nie zatraciła jednak pogody ducha, a także Gerard i jego przemiana – to wszystko elementy, które czynią powieść daleką od schematycznych opowieści i sprawiają, że w napięciu czekamy na rozwój wydarzeń oraz na … kolejną część.

Dzisiaj przychodzimy z recenzją książki @[Adres usunięty]ka "Jak kamień w wodę".

Książka opisuje smutne losy pewnej dziewczyny, która w życiu miała bardzo pod górkę. Kornelia, bo tak nazywa się główna bohaterka tej książki od dziecka była niekochana przez swoich rodziców, na domiar złego została niesłusznie oskarżona w szkole, przez co później miała kłopoty w dorosłym życiu.

Pełna emocji książka ukazuje jak łatwo można oskarżyć zwykłą dziewczynę znając jedynie plotki, jak jedna rzecz może zmienić cały bieg zdarzeń i odwrócić dobrą passę w złą.

Przed przeczytaniem opowieści spodziewałyśmy się dobrego kryminału, jednak gdy ją skończyłyśmy możemy powiedzieć, że w sumie jest to fajny romans z domieszką kryminalną. Relacja Kornelii z Gerardem sprawiła, że można bardzo szybko wciągnąć się w historię. A przede wszystkim polubić obie postacie, chociaż się tak od siebie różnią. Kornelia jest osobą bardzo spokojną, stroniącą od ludzi, natomiast Gerard jest łowcą potworów, czyli policjantem, osobą otwartą do innych. Dwa różne światy, które z pewnością należy poznać.

Akcja powieści toczy się dosyć powoli, akcją możemy nazwać śledztwo, które trwa przez całą powieść, a końcówka zwala z nóg, dobrze, że mamy kolejny tom, który właśnie czytamy, bo chciałybyśmy poznać dalsze losy bohaterów.

Historia napisana jest lekką ręką, co sprawia, że książkę czyta się szybko i z przyjemnością.

Chciałybyśmy wspomnieć, również o tym jak bardzo opowieść ta nacechowana jest różnymi emocjami, przede wszystkim takimi przykrymi, negatywnymi. Bo ile cierpienia może znieść jedna osoba, która i tak nie ma łatwo. Czasem los daje nam na prawdę ogromnego kopa w tyłek, co pokazuje ta powieść, ale czasem przychodzą też te dobre chwile.

Dziękujemy za możliwość zrecenzowania @wydawnictworeplika

Chciałybyśmy pozdrowić również naszą koleżankę Julkę, która ma tak samo na nazwisko jak Kornelia.

„Jak kamień w wodę” to pierwsza część cyklu: Polowanie na Pliszkę autorstwa Hanny Greń. Powieść wciąga od samego początku, a akcja dzieje się bardzo szybko. Początkiem całej historii jest dzieciństwo głównej bohaterki Kornelii (moje ulubione imię kobiece). Przyznam szczerze, że ten zabieg okazał się być bardzo dobrym pomysłem. Dobrym i intrygującym.

„Jak kamień w wodę” zawiera w sobie elementy powieści obyczajowej i kryminalnej. Jest tajemnica, jest prześladowca, są groźby i momentami naprawdę robi się niebezpiecznie. Nie zabrakło też miłości i przyjaźni. Jednak dla mnie największym wyznacznikiem wskazującym, że jest to powieść warta przeczytania jest fakt, iż pod woalką zdarzeń ukryte są przekazy.

Tylko ode mnie zależy twój los. Gdy w środku nocy usłyszysz szmer za oknami, to będę ja, i gdy w słońcu nagle pochłonie cię cień, to też będę ja. Nie uciekniesz przede mną.

Kiedy Kornelia zaczyna otrzymywać tajemnicze listy z pogróżkami, uważa to za głupi dowcip. Żyje na uboczu, nie wchodząc nikomu w drogę i nie nawiązując żadnych bliższych relacji z innymi ludźmi, kto więc mógłby życzyć jej śmierci? Jednak sytuacja staje się coraz poważniejsza, dlatego kobieta podejmuje decyzję o zgłoszeniu się na policję.

Nie jest to dla niej łatwe – jej dotychczasowe kontakty ze stróżami prawa nie należały do najprzyjemniejszych. W młodości została niesłusznie oskarżona o składanie fałszywych zeznań. Wszyscy zdawali się być wrogo nastawieni do Kornelii, ponieważ mężczyzna, którego oskarżyła wtedy o próbę gwałtu, sam był policjantem, a jego koledzy nie wierzyli, że mógł dopuścić się przestępstwa.

W wyniku zbiegu okoliczności, kobieta natrafia na posterunku na tego samego funkcjonariusza, który przed laty próbował ją zdyskredytować, aby chronić swojego przyjaciela. Mimo wrogiego nastawienia, to jednak właśnie ten mężczyzna może okazać się dla Kornelii jedyną nadzieją.

Autorka w swej powieści porusza kilka bardzo istotnych tematów, między innymi to, jak szybko doklejamy innym „łatkę”, nie zdając sobie sprawy z tego, jaką krzywdę robimy drugiemu człowiekowi. W treści jest również zawarty problem, który spotykamy na płaszczyźnie zawodowego koleżeństwa - mówimy tu o zjawisku „ręka rękę myje”, które dotyka wiele grup zawodowych. Wiemy o tym wszyscy, ale jest to niejako tajemnica poliszynela.

Oczywiście autorka nie wrzuca wszystkich do jednego worka. W każdej grupie zawodowej są czarne owce, na szczęście większość stanowią Ci, którzy kodeks postępowania moralnego mają wyssany z mlekiem matki.

„Jak kamień w wodę” Hanna napisała, w sposób dla mnie mocno przejrzysty, realistyczny.

Widać wyraźnie, że miała okazję czerpać u źródła (kłaniam się panu Greń). Wizyty na komisariacie, a szczególnie policyjne dialogi pełne ekspresji, niewybrednych uwag, pozbawione różowych okularów, były dla mnie rewelacyjne. Nie skłamię, jeśli pokuszę się kolokwialne stwierdzenie, iż czułam się tak, jakbym tam była na miejscu, wśród tych wszystkich policjantów naszpikowanych szorstkością, o dość specyficznym poczuciu humoru. Wiadomo bowiem, że mężczyźni w swoich kręgach zawodowych mają specjalny kod komunikacji, a i kobiety również go posiadają.

W powieści Hanny Greń „Jak kamień w wodę” znajdziecie również wątki skłaniające do refleksji. Smutkiem napawało mnie dzieciństwo Kornelii. Czułam doskonale ten brak miłości i jeszcze gorszą obojętność, która wyzierała z jej rodzinnego domu. Serce ściskało się z żalu i buntowało za każdym razem…Jak tak można? Jak można nie kochać swojego dziecka? Dlaczego ludzie zapatrzeni we własne ego i swoje kariery decydują się w ogóle na sprowadzanie potomstwa na ten świat? Czy chcą udowodnić innym, że mogą wszystko? Wszystko, prócz miłości i czułości.

Kolejną ciekawą sprawą, która mnie poruszyła to, fakt, że los jest przewrotny i zadziorny. Potrafi tak się poplątać, że to co pozornie wygląda na coś konkretnego, wcale takie nie jest. Nieporozumienia, niedopowiedzenia oraz przemilczanie i unoszenie się swoim wrodzonym honorem, może prowadzić do fatalnych zbiegów okoliczności. A wtedy o pomyłkę nie trudno…

To mi uświadomiło, że ja czasem też nie mówię wprost czego chcę, czego oczekuję – nic dziwnego, że później dostaję coś innego, albo ktoś interpretuje to na swój sposób.

Wszak punkt widzenia zależy od punktu siedzenia :)

„Jak kamień wodę” Hanny Greń posiada mnóstwo mocnych stron. Z pewnością nie jeden raz sięgnę po powieści jej autorstwa. Mają w sobie coś specyficznego i fascynującego. Coś co tak naprawdę, trudno mi określić. Przyciągają, intrygują...czarują na swój sposób.

Jeśli lubicie historie przyprawione dobrym słownictwem, szczyptą miłości, sporą dawką tajemnicy, kilkoma gramami emocji gorzko – słodko – kwaśnych, szklanką fatalnych zdarzeń i zbiegów okoliczności, mnóstwem siły i wytrwałości oraz odrobiną komizmu. To jest to idealna powieść dla Was.

Kolejną częścią cyklu jest „Światełko w tunelu”, za które ja się zabiorę bezapelacyjnie

Recenzja na: [Adres usunięty]

Kornelia – bohaterka „Jak kamień w wodę” jest samotną osobą, wychowaną przez rodziców, którzy nie darzyli jej żadnym uczuciem. Omijali ją, poświęcając całą swoją uwagę pracy i nie zaważając na próby bycia zauważoną przez własną córkę. Bardziej obchodziło ich to, co ludzie powiedzą, niż jej uczucia. Dziewczyna musiała szybko dorosnąć, zwłaszcza że jako nastoletnia dziewczyna otrzymała łatkę rozwiązłej panny niestroniącej od używek. Kiedy ktoś próbuje ją zgwałcić, jej reputacja nie pomaga jej w udowodnieniu swojej racji. Po latach, kiedy myśli, że wszystko, co najgorsze jest już za nią, ktoś próbuje ją zastraszyć.

Bardzo lubię książki Hanny Greń, toteż z przyjemnością sięgnęłam po jej najnowszą powieść, zwłaszcza po przeczytaniu rekomendacji Awioli, znajdującej się na tylnej stronie okładki. Muszę przyznać, że czuję się zaskoczona, ponieważ po przeczytaniu „Wiślańskiego cyklu”, spodziewałam się, że otrzymam coś równie brutalnego. Tym razem jednak autorka postawiła na delikatny kryminał połączony z romansem, co absolutnie nie umniejsza książce jej efektywności.

Spodobał mi się tajemniczy klimat powieści: pogróżki, powrót do sprawy, która miała miejsce ponad dziesięć lat temu, nękanie i wreszcie tajemniczy stalker, który ani myśli odpuścić bohaterce. Kornelia jest jednak silną kobietą, która przeszła w życiu wiele, a mimo to nie daje się zastraszyć, wręcz przeciwnie próbuje normalnie żyć, mimo że ktoś usilnie próbuje jej to życie zakłócić. Zamieszanie wprowadza policjant, który prowadził śledztwo dotyczące próby gwałtu, które bohaterka zgłosiła, będąc jeszcze nastolatką. Sam jest chyba zdziwiony gwałtowną zmianą uczuć, które darzył do niej przed laty. Jak to się mówi: „Od nienawiści do miłości jeden krok”. To właśnie Gerard Skrzyński jest moją ulubioną postacią. Ach, żeby każdy mężczyzna był tak opiekuńczy!

„Jak kamień w wodę”, to również powieść o demonach przeszłości i o tym, jak plotki oraz pomówienia mogą być krzywdzące. Wystarczy jedna osoba, która źle nam życzy, by przypiąć nam łatkę, która zostanie z nami na długie lata. Możemy być najuczciwszymi, pracowitymi osobami bez nałogów, a i tak znajdą się tacy ludzie, którzy lepiej od nas wiedzą kim jesteśmy. W takiej właśnie sytuacji znalazła się Kornelia. Z tym że ona nie miała nikogo, kto stanąłby po jej stronie.

Zakończenie położyło mnie na łopatki, nie tego się spodziewałam! Oglądałam książkę dookoła, mówiąc w myślach: „Jak to? Nie ma nic więcej?”. Na szczęście zobaczyłam, że ma się ukazać kontynuacja, której już się nie mogę doczekać. Hanna Greń ma talent do trzymania czytelników w napięciu.

„Jak kamień w wodę” zaskakuje i wzrusza, zmusza do refleksji i oddziałuje na emocje, sprawia, że historię Kornelii Pliszki czyta się z zapartym tchem. Dobrze wykreowani bohaterzy są realistyczni oraz odpowiadają polskim realiom będącym tłem powieści. Polecam wszystkim, którzy lubią połączenie kryminału z pozycją obyczajową.

Kiedy pół roku temu w Krakowie spotkałyśmy Hannę po raz pierwszy, jawiła nam się jako niegroźna pani o uśmiechniętej twarzy i wiecznie dobrym humorze. Humor ten nie znikał nawet wtedy, kiedy nie zorientowałam się, że na tę edycję targów książkowych nie dowozi z centrum żaden autokar i czas pojawienia się na hali wypełnionej literaturą wydłużył się o prawie dwie godziny. Kto by pomyślał, że w jej książkach, zawsze z wątkiem kryminalnym, plączą się okrutne dla czytelnika fabuły. Dosłownie - spalają człowieka do cna...

"Jak kamień w wodę" to pozycja, przy której odpoczęłam od bycia natrętnym autorem i redaktorem. Możecie mi wierzyć, że to pierwsza powieść polskiego autora, którą po prostu przeczytałam. Siedziałam cztery godziny na sofie jednego z domów, w którym panował szał przygotowywania do filmu o zombiakach. Ja, z braku laku i z tego, że mój makijaż miał się tworzyć dopiero od piętnastej, wyciągnęłam książkę Hanny i zaczęłam czytać. Po czterdziestu stronach zorientowałam się, gdzie jestem i że... że tekst mi się podoba. Że powieść wciągnęła mnie bez reszty. Wow.

Pierwszą mocną stroną tekstu jest oczywiście fabuła. Skonstruowana wyśmienicie i równie dobrze oparta o prawdziwe życie. Nie było w niej nic słodkiego, nic dającego poczucie wyimaginowanej obyczajowości. Chodzi mi tu o relacje głównej bohaterki z rodziną. Nie ma miłości to... nie ma miłości. Na świecie mamy podobne sytuacje, że miłość rodzicielska nigdy nie istniała i nie zaistnieje. Podoba mi się to, bo opowieść o Pliszce nie jest dla mnie stricte kryminałem. Kryminalna otoczka jest właśnie otoczką. To losy Kornelii są na głównym planie, ale ten obyczaj nie chwyta za serce, bo jest taki uroczy. Jest prawdziwy od początku do końca. I chwała za to.

Fabuła na początku ma kilka niespodziewanych zakrętów, potem zaś już wiem, co autorka zaplanowała. Jestem dość spostrzegawczym czytelnikiem i połączenie kilku szczegółów, kiedy są podane na tacy, to prosta czynność. Podoba mi się to jednak, gdyż uwielbiam spoilery i uwielbiam też śledzić, jak pisarz poradził sobie z takimi chwytami. Czy pomimo przeczucia zdołają mnie wzruszyć? Powiem wam, że coś w tym jest, bo chciałam rzucić książką, ale na szczęście nie byłam u siebie. Całe szczęście! Aż mnie skręciło, co też dzieje się niesłychanie rzadko. Nie myślcie, że słodzę każdemu znajomemu autorowi. Rzadko tekst przekonuje mnie do siebie na tyle, by dać mu x>5 gwiazdek na LC.

Takie obyczaje lubię. Silne kobiety, które pomimo naprawdę wyjątkowego pecha do życia, są w stanie rozwinąć swoją pasję w źródło zarobku i być w tym najlepszym. To wymaga szalonego samozaparcia i ogromnego morza pracy. A to określa nawet jeden dialog bohaterek na początku książki, że studia i wieczny zapieprz nie zrobią z ciebie geniusza. W większości to praca na własną łapę i cieszę się, że ta książka niesie to prawdziwe przeświadczenie. Nie jest to, oczywiście, jedyna trafna myśl, bo testy Hani zawsze niosą ze sobą coś magicznego. Nie coś, co zapycha człowieka i wkurza go przejechaną wskroś mądrością.

To też zasługa języka, który bardzo mocno się zmienił. Pamiętam, kiedy publikowałam swoje pierwsze teksty w nieistniejącym już niedzielniku z drabblami i shortami, Hanna również opublikowała tam swoje drobne teksty i już wtedy mi się podobały. Tym razem jednak dostałam potężną dawkę porządnego, lekko zakurzonego języka. Już raczę tłumaczyć może metaforyczne oznaczenie tekstu. Styl autorki to dostojny polski ze słowami, które idealnie podsumowywały działania bohaterów. Zakurzony, bo nie kolokwialny, nie szalony, bez psujących język neologizmów. Nie było w nim nic pastelowego, ale jednocześnie nie był to zimny styl, zimny narrator, który beznamiętnie opowiada o wzlotach i upadkach. Język ten jeszcze nie będzie może prosty dla rzeszy przeciętnych czytelników, bo i pisarstwo Hani nie należy do super prostych. Pokuszę się o stwierdzenie, że to proza dla inteligentnych i że odnajdą się w niej zarówno kobiety, jak i mężczyźni.

I chciałabym napisać, rozdział po rozdziale, jak czytało mi się i wnikało w opowieść o Pliszce, ale lepiej dla was, jeżeli zrobicie to sami. Książkę polecam wszystkim. Przy niej możecie ciekawie odpocząć od gatunków, nie zwracać uwagi na idiotyczne treści w innych lekturach i dobrze się bawić. Polecam też osobom wrażliwym i cholerykom, co lubią dobre zakończenia. Tylko nie rzucajcie książką o ścianę, bo już za niecały miesiąc Hanna zagości w Warszawie na majowych targach książkowych. Nie możecie więc tam przybyć bez jej powieści w rękach.