Dzieci lodu

❄Ta historia miała potencjał. Skusiła mnie obietnica mrożącej krew w żyłach wizji nowego świata, inwazji obcych, mroźnego klimatu i walki o przetrwanie. Początek był niezły i czułam, że to może być coś w moim stylu, jednak niestety całość poszła w kierunku, który zupełnie mi nie odpowiadał. Jak to się mówi: „im dalej w las, tym więcej drzew”. Ostatecznie nie polubiłyśmy się wystarczająco mocno.

🌨Największym plusem tej historii jest, jak dla mnie, jej klimat. Początek naprawdę trzyma w napięciu. Jest mrocznie, niepokojąco, a przez miejsce akcji - Antarktydę - czytelnik aż ma dreszcze. Walka o przetrwanie została przedstawiona w taki sposób, że ciężko się od tej historii oderwać. Nawet nie chciałam sobie wyobrażać, że mogłabym się znaleźć w podobnej sytuacji.

🥶Pozytywnie zaskoczył mnie też styl autora. Całą tę książkę czytało mi się naprawdę dobrze i szybko. Tom Rob Smith pisze przejrzyście i lekko, a nawet gdy porusza wątki polityczne czy związane z infrastrukturą nowo powstałego świata, nie nuży czytelnika. Niektóre opisy wymagały skupienia, jednak dobrze je przyswajałam. Na tempo czytania wpływa też fakt, że rozdziały są krótkie, najczęściej mają po kilka stron, a narracja często przeskakuje między bohaterami i różnymi miejscami.

📝Trudno mi tu tak naprawdę wskazać główne postacie, bo jest ich wiele. Poznajemy losy kilku osób, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Łączy je tylko to, że trafiają na Antarktydę. Autor często wraca do wydarzeń sprzed inwazji, a sama książka nie jest zbyt długa, przez co brakuje miejsca na rozwinięcie głównej fabuły, która była czytelnikowi obiecywana. Wiele postaci, wiele historii, mnóstwo rzeczy do opisania i wyjaśnienia, a przez to główny wątek związany z modyfikacją DNA został, moim zdaniem, potraktowany po macoszemu.

❄Najbardziej ciekawił mnie wątek związany z apokalipsą i inwazją. Skoro jednak autor poszedł w inną stronę i wprowadza motyw tworzenia „lepszych ludzi”, liczyłabym na jego lepsze rozwinięcie i głębsze przemyślenie. To ma być główny wątek, więc niech będzie to po prostu więcej w całej książce.

🥶Sama końcówka okazała się niesamowicie rozczarowująca. Liczyłam na trzymającą w napięciu konfrontację, a główne zagrożenie znika właściwie po pierwszym starciu. Przez całą książkę czytelnik czeka na spotkanie dwóch postaci, a gdy do niego dochodzi, niewiele ono wnosi do fabuły i szybko traci znaczenie. Gdzie emocje? Gdzie napięcie? Autor wprowadził „tego złego” bohatera, więc spodziewałam się większego wpływu tej postaci na wydarzenia. Miałam wrażenie, jakby autor nie miał pomysłu na zakończenie historii.

📝Liczyłam, że ta historia bardziej mnie porwie i niestety ostatecznie jestem trochę rozczarowana. Nie podobał mi się kierunek, w którym poszła fabuła. Zdecydowanie wolałabym obserwować walkę o przetrwanie nowych mieszkańców Antarktydy, zamiast przeskoku o 20 lat w przyszłość i skupienia się na modyfikacjach DNA. Za dużo postaci i wątków obyczajowych, a za mało większej akcji, napięcia i emocji, które naprawdę wciągnęłyby czytelnika.

Tom Rob Smith to angielski pisarz, scenarzysta i producent. Najbardziej znany jest jako autor „Ofiara 44”, powieści o śledztwie w sprawie zabójstw dzieci w Związku Radzieckim. Po ukończeniu Uniwersytetu Cambridge przez rok studiował we Włoszech, a następnie współpracował z BBC.

„Dzieci lodu” to thriller postapokaliptyczny, który łączy science-fiction z gęstą, niepokojącą atmosferą oraz głębszymi pytaniami o przyszłość ludzkości. Nagła inwazja obcych na Ziemię zmusza ludzkość do desperackiej ucieczki w kierunku Antarktydy — jedynego miejsca, gdzie może da się przeżyć.

Grupa ocalałych musi stawić czoła zarówno siłom natury — nieludzkim mrozom, ekstremalnej scenerii — jak i wewnętrznym konfliktom, moralnym dylematom i biologicznym przemianom, które stają się kluczowe dla przyszłości gatunku ludzkiego. Tematem przewodnim nie jest więc tylko walka z najeźdźcami, lecz proces budowania nowego społeczeństwa w ekstremalnych warunkach.

Tom Rob Smith z dużym wyczuciem buduje atmosferę izolacji i grozy — przez sceny paniki i desperacji, aż po momenty intensywnej refleksji nad kondycją człowieka. Narracja jest dynamiczna i wciągająca.

Moim zdaniem książka pt. „Dzieci lodu” to wciągająca powieść. Największym atutem jest mroczny, lodowy klimat i poczucie zagrożenia, które autor buduje bardzo skutecznie. Książka ta zostawia po sobie niepokój oraz skłania do refleksji, dlatego uważam ją za wartą przeczytania.

M.P.

Szkolny Klub Recenzenta

“Dzieci lodu” Toma Roba Smitha to książka dobra, gdy chce się fabularnie odciąć się trochę od znajomej rzeczywistości, a mimo to pytać o to, co aktualnie dla ludzkości ważne. Jest to thriller postapokaliptyczny, który wyraźnie romansuje z science fiction i robi to w sposób mocno filmowy - sceny ludzkiej paniki, krajobrazy skute lodem, morze pełne statków - to wszystko mocno działa na wyobraźnię, wypala się jak w taśmie filmowej. Nic dziwnego, w końcu autor poza pisaniem powieści, tworzy też scenariusze do seriali. Fabularnie historia jest dość prosta i oparta o motywy znane - zaczyna się od najazdu Obcych, później zaczyna skręcać w stronę eksperymentów genetycznych, które mogą przystosować nasz gatunek do życia na Antarktydzie. Przeplatają się w niej bardzo ludzkie emocje, przede wszystkim potrzeba zrozumienia, miłości i oczywiście ta, na której cała fabuła bazuje - potrzeba przetrwania. A jednak w tej historii chodzi o coś więcej. O tematy, refleksje, do których zmusza. A te są zarówno bardzo aktualnie, jak i bardzo uniwersalne. Rozpatrujemy tu człowieka jako gatunek, który ma się za lepszy od innych, ale czy na pewno taki jest? Pytamy o modyfikacje genetyczne, o to dlaczego ingerujemy w genomy zwierząt i roślin, a nie w ludzkie? Gdzie leży granica moralności? Podoba mi się perspektywa, jaką przywraca czytelnikowi ta lektura, przypomina o tym, jakie zajmujemy miejsce w Świecie i że tak naprawdę tak samo jak dinozaury możemy zwyczajnie w jednym momencie zniknąć.