Czekam, aż stanie się coś pięknego (wydanie filmowe)

Jest rok 1946. Właśnie rusza organizowany przez komunistów transport dzieci z południa Włoch na północ- do Bolonii, Rimini, Modeny. Wśród tłumu dziecięcych twarzy jest także Amerigo, którego świat do tej pory ograniczał się raczej do ciepłego łóżka matki oraz zabaw w zakamarkach neapolitańskich uliczek. Teraz ten kilkuletni chłopiec spogląda przez okno pędzącego pociągu na porzucone czołgi, wraki samolotów, na wpół zawalone budynki i inne resztki wojennej rzeczywistości. Dziecięce krzyki, śmiechy, płacz ... w końcu zmęczenie i cisza. Tylko "stukot pociągu i smutek w brzuchu". Razem z nim niepewność - bo to samotna podróż w siną dal, ku nieznanemu jako "jedno z wielu dzieci z pociągu". I strach, bo oddalając się od dotychczasowego życia, nie ma pewności, czy powrót będzie możliwy.

.

"Oliva Denaro" mnie poruszyła. Jednak to, jakie emocje wywołuje ta powieść - to zupełnie inny wymiar literackiego wzburzenia oraz wzruszenia. Znowu pierwszoosobowa narracja- tym razem rzeczywistość widziana oczami kilkuletniego chłopca. Czasami nieco naiwna percepcja, za chwilę już pełna egzaltacji lub ekscytacji. Dziecięce odbieranie świata i dziecięce emocje. Wszystko idealnie wkomponowane w tło społeczne powojennych Włoch, gdzie dysproporcja między biednym południem, a bogatszą i bardziej rozwiniętą północą jest świetnie pokazana. Padają hasła solidarności społecznej oraz godności ludzkiej, przypisane jako idee konkretnym ideologiom, oddając klimat tamtych czasów i ducha ówczesnego społeczeństwa. Momentami może nieco idealistycznie, ale w zgodzie z politycznymi realiami.

.

To także powieść o umieraniu rodzicielskiej więzi. Coś, co miało być oknem na świat i chwilowym oderwaniem od koszmaru biedy- staje się początkiem nowej życiowej drogi, która z poprzednią nie ma już żadnych punktów stycznych. "Jesteśmy pęknięci już na pół"- mówią o sobie bohaterowie, a jednym z symboli alternatywnego życia Amerigo są skrzypce. Ostatnia część tej powieści to powrót do tych samych wydarzeń i miejsc po 50 latach przez głównego bohatera. To już percepcja mężczyzny u schyłku życia, czas podsumowań i rozprawienia się z przeszłością oraz życiowymi wyborami.

.

Piękna, nostalgiczna proza. Polecam.

Jesienny Neapol roku 1946 wybrzmiewa jeszcze echem niedawno zakończonej wojny. Nie jest łatwo wrócić do normalności, ale każdy na swój sposób próbuje. Amerigo Speranza ma niewiele ponad siedem lat, przeżył, choć w głowie niezmiennie słyszy wycie syren i ludzki krzyk. Matki i ojcowie wciąż walczą, teraz ich wrogiem jest zimno i głód. Amerigo nosi zużyte ubrania i nieswoje buty, najgorsze są właśnie one, bo jak tu iść przez to ocalone życie w uwierających butach???

 Jeszcze gorszy jest chłód matki, która nigdy nie okazuje czułości dziecku, ale nie skąpi jej kochankowi. Do tego przybijająca sytuacja ekonomiczna wydaje się być gwoździem do trumny. Kiedy południe kraju przymiera głodem, północne rejony Włoch nie mają powodu do narzekań. Towarzysze partyjniacy wpadają więc na pomysł przemieszczenia niemal siedemdziesięciu tysięcy dzieci w bogatsze obszary, do Bolonii, Modeny i Rimini. Dla dobra dzieci, które na jakiś czas zostają oddzielone od biologicznej rodziny.

Z tą niewyobrażalną traumą musi się zmierzyć Amerigo. Czy nowa rodzina będzie dla niego dobra?

To jest trzecia z kolei książka, którą aktualnie czytałam i w której bohater zadaje sobie pytanie — Kim jestem? Jak straszne konsekwencje niesie ze sobą wyrwanie z domu (domu rozumianego również  jako Ojczyzna). Jak ciężko wrócić na właściwy azymut. I jak ciężko jest żyć w przypadku, kiedy pokocha się nową Ojczyznę, bo wtedy wewnętrzne rozerwanie staje się wiecznie zaognioną raną, która nie zasklepi się w pełni w żadnym z tych miejsc.

"Czekam, aż stanie się coś pięknego" to bolesna, ale piękna historia, która czytana TERAZ gdy nasze granice przekraczają codzienne tysiące małych dzieci, smuci, wzrusza, zastanawia. Polegam ogromnie!

@angelkubrick

Parę lat temu, pewien grudniowy wieczór, upłynął na czytaniu mojemu dziecku. Wzięłam nową książkę, to był „Charlie i fabryka czekolady”. Po kilku stronach, Julek mi przerwał i popędził do swojego pokoju. Wrócił z kawałkiem czekolady i powiedział „mama ja muszę ją zjeść i docenić, że mam wszystko, a Charlie nie miał prawie nic”.

Czytając „Czekam, aż stanie się coś pięknego” to moje dziecko stało się dla mnie kawałkiem czekolady. Zdrowy, piękny, najedzony syn. Ściskam pyzate policzki i cieszę się tym czasem, nie będzie u nas żadnego pociągu, do którego wsiądzie, by opuścić swoją rodzinę. Nic nas nie ogranicza, mamy wszystko, a Amerigo stracił poczucie bezpieczeństwa już w wieku ośmiu lat. Serce pęka.

Później myślę, co trzeba zrobić, żeby być matką? Nie trzeba urodzić, wystarczy być. Tylko tyle. Tulić, gdy śni mu się apokalipsa zombie, śmiać się z żartów ośmiolatka, w których króluje słowo „[motyla nóżka]”, słuchać o pokemonach i wojownikach, sprzątać każdego dnia piasek, który przynosi z placu zabaw w skarpetach. Tylko tyle.

Cudna książka dla ludzi, którzy chcą poznać ból oczami dziecka. Idealna lektura, dla tych, którzy myślą o adopcji. Książka pomagająca utrzymać w sercu pamięć o tych, którzy odeszli.

Żyj, bo masz wszystko, a niektórym wszystko zostało odebrane.