Czarne narcyzy. Lipowo. Tom 8

„Ona w kwiaty wpatrzona

Tęskni po swoim panie

Czarne narcyzy miał w dłoniach

Czarne narcyzy

Dla niej…”

WOW! Wiem, to mało profesjonalne rozpoczęcie recenzji, ale musicie mi wybaczyć, nie da się inaczej. Ta część sagi jest po prostu fantastyczna! Sagę o Lipowie poznałam dosyć późno, ponieważ krótko po premierze tomu siódmego pt. „Dom czwarty”. Jednak nie żałuję, widocznie tak właśnie miało być, dzięki temu również mogłam zapoznać się z całą serią „na raz”, bez wyczekiwania na kolejne tomy. A przyznam się Wam po cichu, że właśnie tak czytać lubię najbardziej. Dokładnie tak samo mam z serialami (amerykańskimi) – uwielbiam odkrywać takie, które już mają kilka sezonów i mogę dać się pochłonąć całej historii, bez niecierpliwego wyczekiwania na to, co stanie się dalej. I tak właśnie udało mi się z historią Daniela, Klementyny, Emilii, Weroniki i wszystkich pozostałych osób, które przewinęły się przez te tysiące stron od pierwszego tomu sagi o policjantach z Lipowa i Brodnicy, aż po dzień dzisiejszy.

~

Do tej pory zawsze miałam jakieś „ale” do sagi, część książek wręcz wydała mi się nudna, bądź na siłę wypełniona „dodatkowymi” stronami, żeby zupełnie bez potrzeby spowolnić akcję, co w moim osobistym przekonaniu było zabiegiem zupełnie zbędnym. Lubię kiedy akcja dzieje się szybko – kiedy to co dzieje się w książce? Pędzi niczym Pendolino, nie dając mi „wysiąść” nawet na chwilę. Jeśli chodzi o bohaterów, czasem wraz z kolejnymi tomami zmieniali się w tak przerysowany sposób, że nie dało się ich w ogóle rozpoznać w tych „nowych wydaniach”. Nie mówiąc już o tym, że momentami język, bądź sposób opisu, brak wartkiej akcji czy po prostu nie do końca trafiony pomysł na fabułę, powodowały, że robiłam sobie przerwy w czytaniu, odkładałam daną książkę na bok, bądź zwyczajnie sięgałam po inną, żeby dać sobie odpocząć, złapać dystans i spróbować jeszcze raz. Pyza tym muszę się przyznać, że mam dosyć specyficzny charakter i przez to bardzo przywiązuję się do bohaterów – zależy mi na ich losie, kibicuję im, złoszczę się na nich, trzymam za nich kciuki, kibicuję im, albo przeklinam to, co robią; ich nie do końca trafione decyzje i to, co robią ze swoim życiem.

~

„Czarne narcyzy”? Pochłonęłam w trzy dni. Nie da się ukryć, że było mi trudno oderwać się od książki i jestem tym faktem zachwycona. Czytałam wiele pozytywnych opinii na temat tej części, ale podchodziłam do nich z dosyć dużym dystansem, zwłaszcza, że niejednokrotnie nie zgadzałam się z tym zachwytem przy wcześniejszych tytułach. Tym razem jednak podpisuję się pod tymi opiniami obiema rękami i dodaję swoją! Książka jest rewelacyjna! W końcu mamy do czynienia z szybką akcją, fabułą, która wciąga już od pierwszych stron książki, nie pozwalając odłożyć jej na bok na dłużej. W końcu również bohaterowie tak przeze mnie ukochani? Zaczynają znowu zachowywać się tak? Jak powinni; w zgodzie ze swoim charakterem, historią i tym, jak zostali wykreowani. Znów mamy Daniela oddanego pracy w policji, skupionego i w pełni świadomego błędów, które popełnił. Mamy też Klementynę, która po zawirowaniach z ostatnich tomów? Pomału również odnajduje swoje miejsce w tej nowej dla niej rzeczywistości – osobiście bardzo cieszę się, że wraca wątek Teresy – nawet jeśli tylko w postaci jej syna, ale zawsze jest to kolejna cegiełka do zbudowania sobie wizerunku tej kobiety i prawdziwej roli, jaką odegrała w niełatwym i niejednoznacznym przecież życiu komisarz Kopp.

~

Nie zdradzę za wiele z treści książki – ponieważ gdzie byłaby wtedy radość z jej przeczytania, prawda? Ale wspomnę choć tyle, że Diabeł maczał w tym wszystkim palce, brocząc krwią nie tylko okładkową siekierę, ale również dłonie ludzi, którzy dopuścili się opisanych w „Czarnych narcyzach” zbrodni. Historia opowiedziana w najnowszym tomie sagi o Lipowie nie pozwala czytelnikowi odetchnąć nawet na chwilę. Ciągłe zwroty akcji, mnożący się jak grzyby po deszczu podejrzani, trup, który „ściele się” gęsto? W pewnym momencie człowiek już nie wie zupełnie komu może ufać, komu wierzyć, kto mówi prawdę, a kto znowu kłamie. Po prostu rewelacja! Prawdziwy kryminał z krwi i kości – dokładnie taki, jak lubię najbardziej i muszę przyznać, że po raz pierwszy zakończenie nie zawodzi – trzyma w napięciu do ostatniej strony, mimo, że przecież wszystko wydawało się takie oczywiste już od pewnego momentu w książce. A jednak! Naprawdę polecam bez chwili wahania. Ja w końcu po raz pierwszy chyba mogę powiedzieć z czystym sumieniem? Że już nie mogę doczekać się kolejnego tomu!

~~~ Zapraszam na mój blog książkowy - [Adres usunięty] ~~~

Legenda o drwalu inspiracją dla mordercy

Chyba nie zdarzyło mi się jeszcze rozpoczynać recenzji od podsumowania. „Czarne narcyzy” to jednak powieść, dla której warto zrobić wyjątek. Najlepsza książka Katarzyny Puzyńskiej i zarazem jeden z najbardziej wciągających kryminałów, jaki miałam okazję czytać. Dlaczego? Na wstępie rzucę Wam tylko tyle, że oprócz formalnego śledztwa są tutaj także te nieoficjalne, a oprócz suchych faktów -miejscowe wierzenia. Drżyjcie narody, bo czeka Was lektura, która nie pozwoli Wam zasnąć. I to nie przez strach, a niemożność odłożenia jej na bok. Zapraszam na recenzję.

ZARYS FABUŁY

Co mają ze sobą wspólnego pozostawione przy zwłokach małe wahadełka, owiany legendą strachu dom, beczka ze zwłokami noworodka i czarne narcyzy? Więcej aniżeli mogłoby się wydawać…

Kiedy Brodnica przygotowuje się do obchodów Święta Policji nic nie wskazuje na to, że już wkrótce aż zawsze w szeregach stróżów prawa, ale i poza nimi. Mający drugie oblicze niefortunny wypadek samochodowy, szalona dziennikarka wspominająca o tajemniczym nagraniu, znalezione zwłoki kobiety i śmierć trójki bezdomnych – sprawa, na której zamknięciu bardzo komuś zależy. W ich cieniu znajdujący się na dnie Daniel Podgórski z życiową niespodzianką, która może go zniszczyć, ale i uratować.

Leśna gęstwina, tajemnicze smsy, drwal. Ósma część kryminalnej sagi uderza mocnym brzmieniem.

WZLOTY I UPADKI, CZYLI DANIEL I INNI

Ludzkie bywają wzloty, ludzkie upadki. Ich genialnym przykładem okazuje się Daniel Podgórski, który niegdyś ciesząc się szacunkiem teraz kroczy w towarzystwie koleżanki czystej. Nie wszyscy jednak się od niego odwrócili i w tym momencie muszę wspomnieć o byłej pani komisarz Klementynie Kopp, zyskującej u mnie wraz z każdym kolejnym tomem coraz większe uznanie. Są Weronika i Emilia przemycające na karty powieści pierwiastek uczucia, komendant Cybulski – podpadający już od pierwszej strony, schorowana Wiera i cała paleta przelotnie poznanych postaci budujących burzliwą i galopującą akcję. Bohaterowie pozytywni, ale i niekwalifikujący się do miana sympatycznych, dziwacy, ludzie inteligentni czy prości. A każdy obdarzony czarem wiarygodności, za co panią Puzyńską naprawdę podziwiam. Jednym słowem - rewelacja.

PAJĘCZYNA ZAGADEK

Niejedna ofiara, pajęczyna zagadek, niepokojące przedmioty i kilka równolegle rozwiniętych wątków, piekielnie ciekawych – ostatecznie łączących się w spójną historię. Uwielbiam i przeklinam rozdziały tej książki za to, że kończyły się w momencie kiedy trudno się obejść bez chociażby zerknięcia na to co będzie dalej. Skomponowana z wielu elementów akcja zbudowana dodatkowo z licznych zwrotów sprawiła, że przez tak obszerne tomiszcze przebrnęłam w ekspresowym tempie. A klimat książki…. Ufff… O tym mogłabym pisać tak długo, że nawet świętemu zabrakłoby cierpliwości.

TEN KLIMAT

Legenda o nawiedzonym domu ulokowanym w mroku lasu. Nietypowe przedmioty pozostawione przy zwłokach i bełkot chorej kobiety. Już same morderstwa robią wrażenie, a ta cała ich otoczka, mająca w sobie coś sielskiego i zarazem hipnotyzującego, nasuwa na myśl jeden wniosek. Tak potrafi tylko Katarzyna Puzyńska.

PODSUMOWANIE

Świetne pióro, głowa pełna pomysłów, solidne przygotowanie treści – może wielu z Was podpadnę tym stwierdzeniem, ale dla mnie Bonda nie dorasta Puzyńskiej do pięt. Z każdym kolejnym tomem serii, w co trudno mi uwierzyć, pokazuje, że potrafi jeszcze lepiej. Polecam wszystkim wielbicielom tego gatunku. Jeżeli jesteście fanami kryminałów, tego nie możecie sobie odpuścić.

[Adres usunięty]

Święto Policji to wydarzenie dość niefortunne dla Daniela Podgórskiego. W końcu ON nie ma czego świętować. Czas urozmaica mu młoda kobieta podająca się za dziennikarkę, która przychodzi do niego z zagadkową propozycją pomocy w odzyskaniu pracy. Niemniej tajemniczo wygląda wiadomość, jaką Weronika Nowakowska otrzymuje od nieznanej osoby. Czy te dwie sprawy są ze sobą powiązane? Tymczasem okolicą Lipowa wstrząsa wiadomość o morderstwie. Nie pierwszym i nie ostatnim.

Z Lipowem i jego mieszkańcami spotkałam się już po raz ósmy. Spotkania tego niecierpliwie wyczekiwałam, zastanawiając się przez cały czas jakie ono będzie. Każda kolejna część serii wzbudza wiele emocji, ale również wiele pytań. Czy autor po raz kolejny nas zaskoczy? Czy wciąż potrafi wnieść do swoich powieści coś nowego? Czy bohaterzy się zmienili? Z tymi pytaniami zabrałam się za lekturę „Czarnych narcyzów”.

Powieści Puzyńskiej to dobrze przemyślane i świetnie napisane kryminały z głębokim tłem obyczajowym. Zdziwiłabym się, gdyby zmieniło się to w następnej powieści, bowiem te elementy to cechy charakterystyczne twórczości autorki. W najnowszej książce znów udajemy się w mroczną podróż po Lipowie i jego okolicach, kolejny raz przekonując się, że to tajemnicze i ponure miejsca, kryjące w sobie wiele tajemnic i będące siedzibą ukrytego zła. Do tej pory w tamtych okolicach zawsze wiele się działo, podobnie jest tym razem. Z wielką przyjemnością udałam się tropem zbrodni, próbując nadążyć za Puzyńską. A nie było wcale tak łatwo.

Autorka krąży, wodzi nas za nos, wprowadza nowe wątki, konsekwentnie próbuje nas zmylić. Momentami ciężko uwierzyć, że spokojni mieszkańcy małych miejscowości mogą mieć tyle sekretów. Ale to wszystko pozory. Puzyńska pokazuje nam prawdziwe zło, które czai się w sercach i umysłach wykreowanych przez nią bohaterów. Kolejne tropy, zwroty akcji, kłamstwa, zagadki to tylko część tego, co tym razem przygotowała dla nas autorka. Uwielbiam kryminały i zawsze staram się poznać tożsamość mordercy przed rozwiązaniem akcji, ale autorka postarała się, by do samego końca utrzymać czytelników w niepewności. Stworzona przez nią fabuła może momentami wydawać się dość skomplikowana ze względu na dużą liczbę bohaterów i wątków, ale dla uważnych i skupionych czytelników nie okaże się ona przesadnym wyzwaniem.

W „Czarnych narcyzach” poznajemy różne oblicza zbrodni. Motywy kierujące zbrodniarzami Puzyńskiej są przeróżne. Morderstwa stworzone przez autorkę są bardzo wiarygodne, dopracowane, zaskakujące. Można by pomyśleć, że czerpała z samego życia. Mam wrażenie, że ona nie próbuje na siłę szokować, otumaniać nas skomplikowanymi szczegółami czy obrzydzać wielką ilością krwi. Puzyńska po prostu przelewa na papier to, co podsuwa jej wyobraźnia, podpierając się zasłyszanymi historiami czy miejscowymi legendami. Wykorzystanie takich elementów i skierowanie się w stronę okultyzmu to prawdziwy strzał w dziesiątkę.

„Czarne narcyzy” to podróż w głąb człowieka. Zwrócenie się w stronę skrytego w nim zła, nieco psychologii próbującej wyjaśnić jego motywy, odwołania do marzeń i planów. Jej postacie są dopracowane, niepozbawione wad, realistyczne. Dobrze się je poznaje, ale jeszcze lepiej powraca się do tych znanych i lubianych, zwłaszcza, że wciąż potrafią zaskakiwać i wywoływać w nas przeróżne emocje. W najnowszej powieści Puzyńska wyjaśnia także wątki rozpoczęte wcześniej. Tradycyjnie już pozostawia nas z pewnymi pytaniami, ale nie przeciąga na siłę tego, co powinno zostać już rozszyfrowane.

Niezbyt często sięgam po serie. Do polskich autorów podchodzę ze sporym dystansem i umiarkowanym zaufaniem. Ale ta autorka zdobyła moje serce. Po każdą kolejną powieść sięgam z wielką ciekawością, przepełniona entuzjazmem i niecierpliwością. I jeszcze się nie zawiodłam.