Kroniki portowe

Macie swoje „książki jak morze” – surowe, ale piękne?

Dla mnie to właśnie ,,Kroniki portowe".

Ta książka pachnie solą morską, smaga zimnym wiatrem i przytłacza ciężarem wilgotnych chmur wiszących nad Nową Fundlandią.

Annie Proulx stworzyła powieść surową, ale piękną – jak dzika przyroda, którą tak sugestywnie opisuje. Jej język jest poetycki, obrazowy, precyzyjny. Każde zdanie zdaje się mieć swój rytm. Tu nawet cisza ma głos.

Bohaterowie? Cóż, trudno o bardziej wyraziste postacie. Nawet ci, którzy pojawiają się tylko na chwilę, zostawiają ślad. Quoyle to nie typowy „człowiek znikąd”, to człowiek zbyt długo ignorowany przez życie. Jego podróż to mozolne oswajanie się z samym sobą. Obok niego – barwny wachlarz lokalnych osobliwości, ludzi z przeszłością, z rysami, ale i z sercem.

Proulx świetnie gra emocjami. To nie są tanie wzruszenia, ale raczej subtelne poruszenia duszy. Czasem nie wiesz, dlaczego coś cię dotyka – po prostu nagle czujesz ściśnięcie w gardle. Jej refleksje bywają zaskakujące, celne, trafiają w sedno. Jest w tym coś niezwykle ludzkiego – niedoskonałego, ale prawdziwego.

A jednak... momentami bywa trudno. Historia Quoyle’a rozmywa się w gąszczu innych historii – czasem dziwnych, czasem pięknych, czasem irytujących. Wiele z nich wydaje się nie mieć większego związku z głównym wątkiem, jakby autorka nie mogła się zdecydować, którą opowieść opowiedzieć najmocniej.

Czy to zamierzony chaos? Możliwe, że każda z tych opowieści coś znaczy. Ale czytelnik może się w tym pogubić. Ja się momentami gubiłam. I męczyłam.

To nie jest książka „do połknięcia” w dwa wieczory. Raczej do delektowania się powoli – jak gorzką herbatą. Trzeba dać jej czas. Bo to nie tylko opowieść o poszukiwaniu tożsamości, ale też o tym, jak czasem trzeba się zgubić, żeby się odnaleźć.

[Współpraca reklamowa Wydawnictwo Poznańskie]

Quoylel urodził się w Ameryce i całe dzieciństwo spędził na nieustannych przeprowadzkach ze stanu do stanu. Od najmłodszych lat unikał kontaktu z ludźmi, był zamkniętym w sobie indywidualistą. Gdy w końcu się zakochał, został sam, z i dwójką dzieci. 

Teraz, jako wdowiec, wraca na Nową Funlandię - do miejsca, z którego pochodzi. Wszystko się zmienia, gdy musi się zmierzyć z zupełnie nowym życiem i podejmuje pracę w lokalnej gazecie, pisząc do działu “Kronik portowych”.

“Kroniki portowe” Annie Proulx to nagrodzona Pulitzerem historia życia Quoul’a - dziennikarza, który po rodzinnej tragedii przenosi się do Nowej Funlandii, rodzinnej osady ciotki. Stara się odbudować codzienność dla swoich córek i zapewnić im normalne dzieciństwo. Autorka łączy powieść obyczajową razem z surowym klimatem Nowej Funlandii. “Kroniki portowe” to  historia jest pełna bólu, cierpienia, a także chłodu zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego. To przede wszystkim opowieść o ludziach, emocjach i trudnych relacjach.Autorka porusza temat traumy, samotności, poszukiwania siebie i drugiej szansy. Moje serce skradły córki Quoul’a. To nie jest książka dla każdego, sięgając po nią trzeba być gotowym na powolną, ale głęboką fabułę. Cieszę się, że dałam jej szansę, bo wiem, że zostanie ze mną na długo.

Poznajcie go. Oto Quoyle, który urodził się na Brooklynie i wychowywał się, włócząc się z rodzicami po przeróżnych stanach. Od dziecka nadmiernie otyły, jedzący po dwie, trzy porcje, odstający od innych dzieci. Jego życie przepływało między palcami, a tak naprawdę można powiedzieć, że nie przeżył swojego życia, tylko je "przeczołgał". Jednak i dla niego pewnego dnia zaświeciło słońce i poznał miłość swojego życia, Petal, która wyszła za niego za mąż. Mieli tworzyć cudowną rodzinę, a tak naprawdę tylko on ją chciał mieć. Ich dwie córeczki wychowywały się praktycznie bez mamy, która wolała po stokroć być z dala od domu, niż przebywać z tą trójką, aż któregoś dnia, spakowała dziewczynki i zniknęła.

Po tym dniu, życie naszego nieszczęśnika miało być tylko gorsze. Jednakże wydarzył się wypadek i ojciec odzyskał swoje dzieci, a dzieci straciły swoją matkę. Tym samym Quoyle ponownie zaczął się zastanawiać, co ma począć, do momentu, kiedy w drzwiach stanęła dawno niewidziana ciotka. Ona to, zarządziła przeprowadzkę na stare śmieci, czyli do ich rodzinnego miasta, które można by rzec, leżało prawie na końcu świata. I tak oto znaleźli się na Nowej Fundlandii, miejscu huraganów, sztormów, połowów i biedy, która czasami aż przytłacza.

To tam mężczyzna zatrudnia się, dzięki znajomościom w jedynej gazecie, gdzie zaczyna pisać. Uczy się tego i ze zdumieniem odkrywa, że jest to coś, co go fascynuje, a gdy jeden z jego tematów trafia na pierwszą stronę i on sam dostaje swoją własną rubrykę, to jakby świat się do niego uśmiechnął po stokroć.

Generalnie było mi go żal tak wiele razy. Szanowałam jego ogrom pracy, aby być z córkami i dać im wszystko. Nie rozumiałam jego bezgranicznej miłości do żony, ale niech ktoś wytłumaczy miłość... Byłam dumna z jego postępów. Bo ta książka wciąga emocjonalnie i zaczynasz kibicować bohaterom, aby im się udało, aby w końcu coś wyszło na dobre i żeby mogli poczuć się szczęśliwi.

A on. Przyjmuje życie, jakie jest. Myśli o Petal, o tym co mogłoby być, choć my wiemy, że z tego by nic nigdy nie wyszło. Zaczyna odczuwać radość z pisania i zaczyna żyć w miejscu, którego nigdy nie poznał, a tylko o nim słyszał.

To miejsce jest szorstkie i nawet jego mieszkańcy, którzy żyją tu z dziada pradziada, nie mogą czuć się bezpiecznie. Tu śmierć czai się na każdym kroku i nie przebiera w tych bardziej lub mniej doświadczonych. Jedni pragną uciec stąd za wszelką cenę, a inni nie wyobrażają sobie innego miejsca do życia. I jednym z nich staje się nasz bohater, który powoli zapuszcza tam korzenie i znajduje kawałek szczęścia, który może nie jest jego największym pragnieniem, ale sięga po nie, dzień po dniu, nieśmiało, powoli, aby w końcu związać się z nim na zawsze.

Ta książka jest przenikliwa, jak zimno na Nowej Fundlandii. Mroczna i prawdziwa pod każdym względem, a przy tym, gdzieś prześwituje nieśmiało nadzieja i ona ociepla tę historię o prawdziwych rybakach, którzy nie potrafią nic innego i robią to, co ich ojcowie. Kobiety są przygotowane na ich utratę, a dzieci powielają ich historie, choć bardzo się zarzekają, iż tego robić nie będą.

Lubie takie historie, w których możemy się zmierzyć z prawdziwym życiem i poczuć je, wręcz namacalnie.