Pandora

Susan Stokes-Chapman ustanowiła mit o Pandorze osią centralną swojej opowieści. Jednak odwołań do greckich podań jest o wiele więcej! Wszystko co ważne, tkwi tu w detalach. To one budują tę historię. Mamy zatem rozmaite gierki intertekstualne, ukryte [Adres usunięty]. w imionach bohaterów – zauważmy chociażby o co chodziło w sporze o Helenę Trojańską i co było udziałem powieściowej Helen. Bardzo sprytnie autorka ulokowała wszelkie nawiązania literackie, a czytelnik będzie miał olbrzymią frajdę w odnajdywaniu ich (dosłownie) co krok!

Sama historia nie jest zbyt oryginalna. Bo oto mamy georgiańską Anglię i środowisko kolekcjonerów, antykwariuszy i pasjonatów. Jest unikatowe znalezisko, mnóstwo zainteresowanych cennym okazem i rzecz jasna, wielkie emocje oraz niezaspokojone żądze. A jakby i tego było mało, to jest jeszcze zagadka, mroczna przeszłość, makabryczne postępki, intrygi, manipulacje. Punktami równoważącymi są delikatność i wrażliwość bohaterki, motyw sroki, wątek miłosny i metamorfoza postaci drugoplanowych. Sporo tego, ale wierzcie na słowo, że Susan Stokes-Chapman znakomicie wkomponowała wszystkie te elementy – one na siebie nachodzą, niektóre nawet wzajemnie się kreują. Bardzo misterna robota, niczym biżuteria, jaką projektuje Dora Blake!

Nie bez kozery wspomniałam najpierw o pięknej okładce. Ona jest niezwykle spójna z treścią, ale i ze stylem pisarki. To powieść pełna zdobień i ornamentów, symboli skrywanych w obiektach codziennego życia, ale i tych zakurzonych, pokrytych patyną. Ta historia jest harmonijna i poszczególne jej cząstki mogą kojarzyć się ze starożytną ornamentyką, jej uporządkowanym wzornictwem oraz strukturą.

Narracja nie pędzi jak szalona – tu raczej spokojnie, acz konsekwentnie stąpamy po stopniach tej historii. Po kolei odkrywamy jej zagadki. Jesteśmy niczym archeolog podczas wykopalisk. Susan Stokes-Chapman stopniowo udostępnia nam informacje. Niektóre rzeczy może krystalizują się zbyt szybko (uczucie między głównymi bohaterami), ale dzięki temu powieść nabiera tylko dynamiki. A jeśli ktoś będzie narzekał na to umiarkowane tempo, to w finale zdecydowanie będzie usatysfakcjonowany nagłym przyspieszeniem.

Nieustannie lawirujemy tu w salonach londyńskich arystokratów i w kantorkach kupców, małych klitkach artystów. Stokes-Chapman świetnie pokazała podziały społeczne i ówczesną etykietę. Obierając Dorę na główną bohaterkę naświetliła też pozycję kobiet w dziedzinie życia codziennego, ale i nauki, kultury czy choćby zarobkowania.

Od początku autorka wzbudza u nas uczucie zaciekawienia i ono będzie towarzyszyć do końca opowieści. Wiele zagadek mamy do rozwiązania, ale jesteśmy całkowicie zdani na możliwości bohaterów – to w nich bowiem należy odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Gdzieniegdzie pojawi się też poczucie niepokoju. I to są takie emocje, jakbyśmy dostali do rąk jakaś puszkę, której nie wolno otwierać. A my i tak wiemy, że zajrzymy do środka.

"Pandora" zachwyca! Polecam wszystkim, a dla miłośników mitologii i koronkowej roboty – to absolutnie lektura obowiązkowa!

Dziś o powieści historycznej, której nie brak niczego. Po pierwsze jest dobrze napisana i przetłumaczona, po drugie od samego początku czytelnik próbuje rozwikłać tajemnicę, po trzecie dostajemy skromny (ale jednak) wątek romantyczny. Historia ta ma jeszcze długą listę plusów, ale pozwólcie, że wspomnę o nich nieco później.

„Pandora”, bo o niej mowa, opowiada o swojej imienniczce Dorze Black. Mamy XVIII wiek, Londyn. Dora jest córką niegdyś znanych antykwariuszy. Od śmierci rodziców znajduje się pod opieką wuja, który przejął w spadku sklep z antykami. Dorze nie podoba się działalność wujka. Renomowane miejsce przeobraził w skład z podróbkami, które nie cieszy się już dobrą sławą. Niemniej młoda kobieta nie ma nic do powiedzenia. Jedyny ratunek dla siebie upatruje w swojej pasji, czyli projektowaniu biżuterii. Ta droga również nie jest prosta, bowiem Dora nie ma odpowiedniego wykształcenia, o doświadczeniu nie wspominając. Jej kolejne projekty są odrzucane, lecz młoda dama się nie poddaje, czym zyskała moją pełną sympatię już na starcie.

Pewnego dnia wuj sprowadza do antykwariatu starą, grecką wazę. Robi z tego wielką tajemnicę, nabytek zamyka w piwnicy i nie pozwala Dorze się do niego zbliżać. Kobietę coś przyciąga do naczynia, a gdy na jej drodze staje młody antykwariusz, postanawia z jego pomocą zbadać wazę. Od tego momentu każdy kolejny fakt nieuchronnie prowadzi do najmroczniejszej tajemnicy rodziny Blacków.

Początkowo „Pandora” czytała mi się powoli, bez pośpiechu. Kilkadziesiąt stron wieczorem i żadnych problemów, by odłożyć opowieść do kolejnego dnia. Jednak im więcej się działo, im więcej światła padało na całą sprawę, tym trudniej było się oderwać. Może najprościej będzie, gdy skorzystam z oryginalnego podziału powieści, która składa się z trzech części. Zatem pierwsza to niejaki wstęp. Dobrze napisana, ale nie stanowiła swoistego lepu na moje czytelnicze serce. Przy drugiej części było już lepiej, zaczęłam wsiąkać, ciężko było się oderwać. Część trzecią dosłownie pochłonęłam. Wiadomo, w niej było najwięcej akcji i upragniony finał, który wszystko wyjaśniał. Niemniej całość sprawiła mi przyjemność, a powodów jest kilka…

Jak wspomniałam we wstępie, mamy do czynienia z powieścią historyczną. Akcja rozgrywa się w epoce gregoriańskiej. Autorka sprawiła, że dokładnie poczułam atmosferę tamtego czasu. Zima w Londynie obfitowała w deszcz, nie brakowało też smrodu biedniejszych dzielnic, w tym doków. Nie brakowało również wyraźnego podziału na klasy. Przy czym zetknąć się można z przedstawicielami każdej z nich, co dodatkowo uwiarygadnia całą historię i wciąga w klimat tamtych lat. Czytanie „Pandory” przypominało cofnięcie się w czasie, co było niezwykłą podróżą, godną zapamiętania.

Wielbicielom twardych faktów polecam posłowie autorki, która wyjaśnia, w których momentach wykorzystała swoje prawo literackie do zmiany pewnych wydarzeń, by uzyskać większe korzyści dla jakości powieści.

Bohaterowie „Pandory” są świetnie wymyśleni i przedstawieni. Pod płaszczykiem głównego wątku pokazują, z jakimi problemami musieli mierzyć się ówcześni mieszkańcy Londynu. Ani razu nie zdarzyło się, by ktoś stracił w moich oczach wiarygodność, co czasami się zdarza w powieściach. Ponadto byli wyraziści na tyle, że po lekturze bez trudu byłabym w stanie opisać każdego z nich z osobna.

Tytuł powieści nasuwa na myśl grecki mit o Pandorze i rzeczywiście, treść ma z nim wiele wspólnego, ale stanowi raczej tło dla opowieści niż jej główny wątek. Dla mnie był miłym urozmaiceniem.

Polecam osobom lubiącym powieści historyczne i zagadki. „Pandora” jest lekturą dobrze napisaną, a co ważniejsze dla polskiej wersji, dobrze przetłumaczoną. Cieszę się, ze trafiła w moje ręce i myślę, że Wy również będziecie zadowoleni. Przyjemności z lektury.

Czy lubisz otaczać się antykami, artefaktami przeszłości? W moim domu rodzinnym mnóstwo jest przedmiotów, które opowiadają jakąś historię.

Ale wracając do tematu…. puszki Pandory. Zapewne wszyscy kojarzą ten „przedmiot”, który pojawił się w mitologii greckiej. Co niósł za sobą? To symbol nieszczęść, smutków i kłopotów… ale jaki ma związek z tą niezwykłą historią?

Autorka książki umiejscawia akcję w Londynie, w roku 1799. Dora Blake, po stracie rodziców, mieszka ze swoim wujkiem, który w zasadzie nie interesuje się jej losem. Ten przejął po ojcu dziewczyny sklep z antykami, ale świetność miejsca już minęła, bowiem owy mężczyzna handluje fałszywymi przedmiotami, które nie mają wartości historycznych. Pewnego dnia do sklepu zostaje sprowadzona tajemnicza waza i to właśnie ona staje się tematem przewodnim całej opowieści.

Od pierwszej strony czuć tutaj niesamowitą aurę tajemniczości, poszukiwań, sekretów, pewnej niewiadomej czającej się za plecami.

Dora to niezwykła dziewczyna pragnąca realizować swoje pasje, pełna ciekawości na świat, walcząca o swój niezależny byt. Podążałam jej tropem z coraz większym zaciekawieniem, bo obcowanie ze sztuką, w wielu wymiarach, czy to z biżuterią, czy z owa grecką waza, to dla mnie niebywałe doświadczenia. Każdy taki przedmiot skrywa w sobie tajemnice, czyż to nie jest fascynujące?! 🙂

To historia o poszukiwaniach, o nadziei, miłości, o tym jak może zmienić się postrzeganie innych, kiedy pozna się na ich temat całą prawdę. To również opowieść o tym, że oszustwa czają się na każdym kroku…

Przeniosłam się do wspomnianego tu Londynu i zostałam w nim do momentu, aż nie zamknęłam książki po poznaniu ostatniego zdania. To była niesamowita podróż. Oczami wyobraźni widziałam każdą scenę, a te sprawiały, że nie chciałam wracać do rzeczywistości.

Sięgając po "Pandorę" poniekąd wyszłam ze swojej czytelniczej strefy komfortu. Po zapoznaniu się z opisem poczułam się zaintrygowana i stwierdziłam, że czemu nie - dam jej szansę i przekonam się, czy mi się spodoba.

Pierwszą myślą po wyjęciu jej z paczki, kiedy już do mnie dotarła było "jaka ona ładna!". Te złocenia, ta okładka, ta wklejka, no cudo! Jednak okładka to jedno, a środek to inna sprawa - jak więc wypadła treść?

Szczerze przyznam, że początek mnie nie zachwycił - nie działo się za bardzo nic ciekawego i w pewnym momencie miałam nawet malutki moment zwątpienia. Bałam się, że jak będzie tak dalej, to wymęczę tę książkę. Ale! Kilka osób mi pisało, że później się rozkręca. I faktycznie, tak było! Akcja zaczęła się powoli rozkręcać, robiło się coraz ciekawiej, akcja nabierała tempa, rozwijały się kolejne wątki, a ja się wciągałam coraz to bardziej.

Ta historia po części zahacza o mit o Pandorze, ale nie opiera się o niego. Jest tutaj obecny wątek starożytnej wazy, wokół niej toczy się cała intryga. Podobał mi się sposób, w jaki została pokierowana ta tajemnica, jak po kolei mogłam wraz z Dorą odkrywać kolejne elementy tej układanki, jak dopasowywały się w brakujące miejsca. Dorze pomagał w tym Edward - młody introligator oraz Hermes - zachowam w sekrecie kim on był, żebyście mieli to samo zaskoczenie, co ja.

I tło całej tej historii!! Osiemnastowieczny Londyn, powozy... Wprawdzie nie było zbyt wiele opisów poświęconych temu miejscu, ale już to, co było, pozwoliło mi poczuć klimat tamtych lat.

W "Pandorze" doświadczyłam całej gamy przeróżnych emocji - fascynacja, ciekawość, duma i zaduma, ale też niepewność, zaskoczenie, strach. Nie zabrakło także złamanego serca - ta jedna, jedyna scena sprawiła, że w oczach zalśniły mi łzy...

Cóż mogę więcej powiedzieć - celowo staram się nie zdradzać szczegółów z fabuły, żebyście sami mogli ją poznać. Ale powiem tylko tyle - zachwyciła mnie ta książka i naprawdę mi się podobała. Cieszę się, że odważyłam się wyjść ze swojej strefy komfortu i że zdecydowałam się sięgnąć po tę książkę. /@readforrhys

Połączenie XVIII Londynu i greckich mitów? Taką właśnie mieszankę oferuje "Pandora".

Główną bohaterką jest Dora Blake - córka greczynki i anglika znanych antykwariuszy którzy zginęli w trakcie wykopalisk. Po ich śmierci opiekę nad dziewczyną przejął wuj, który nie tylko zaniedbał bratanicę, ale też odziedziczony sklep z antykami. Wkrótce jednak do sklepu trafia coś naprawdę cennego - grecka waza, która kryje ogromną tajemnicę...

Ciężko było mi się wkręcić w tę historię. Autorka używa malowniczego języka ale lubi przegadać całe fragmenty, dopiero na koniec wyjaśniając, o co w nich chodziło. Akcja rozkręca się bardzo powoli i mało w niej konkretów. Przyznaję, że początkowo przysypiałam czytając tę książkę. Warto jednak było dać jej szansę, bo okazało się, że ma do zaoferowania ciekawą historię.

Książka podzielona jest na trzy części i o ile pierwsza nie była zbyt wciągająca, kolejne dwie czytało mi się bardzo przyjemnie. Dora wraz z nowo poznanym antykwariuszem Edwardem, prowadzi śledztwo dotyczące wazy. Choć zaczyna się ono niepozornie, z czasem robi się coraz ciekawsze.

Podobał mi się klimat tej historii - połączenie XVIII wieku i starożytności, a także nawiązanie do mitu o Pandorze. Choć książka nie zostanie moim ulubieńcem, czytało mi się ją całkiem nieźle. Warto było po nią sięgnąć, mimo, że początek nie należał do lekkich.

“Pandora” to historia opowiedziana w wyjątkowym stylu. Autorka przenosi nas do osiemnastowiecznego Londynu, gdzie niejaki Hezekiah Blake prowadzi sklep z antykami. Pomaga mu młodziutka bratanica, Dora, przedwcześnie osierocona przez rodziców. Choć wuj i rodzice przez całe życie fascynowali się starożytnością i greckimi antykami, największą pasją Dory jest projektowanie biżuterii. Mimo że nie ma łatwego startu, dziewczyna nie ustaje w staraniach i ciężko pracuje nad tym, aby zaistnieć w świecie jubilerskim. Jej upór i niezłomność zasługują na podziw. Gdy do podziemi sklepu wuja trafia tajemnicza skrzynia, a w niej grecka waza, w głowie Dory pojawia się nowy projekt. Bohaterka nie wie jednak, że naczynie jest kluczem do tajemnicy, która zmieni całe jej życie.

Historia, którą przedstawia nam Susan Stokes-Chapman to bardzo przystępne odświeżenie mitu o Pandorze. Książkę, mimo jej sporej objętości, czyta się dosyć szybko. Język jest przystępny, a fabuła może wciągnąć nie tylko wielbicieli mitologii greckiej. To niezwykle klimatyczna, odrobinę magiczna opowieść, ukazująca kulturalny aspekt życia w XVIII wiecznej Anglii. Opowieść nawiązująca do czasów starożytnych, ukazująca siłę przyjaźni, determinacji w spełnianiu marzeń, ale i poruszająca temat zdrady, zawiści i fałszerstwa.

Nie bez powodu niektóre sekrety są skrywane, a wieka skrzyń zamknięte.

Londyn, 1799 rok. Pandora Blake straciła swoich ukochanych rodziców będąc jeszcze małym dzieckiem. Opiekę nad nią i majątkiem przejął chciwy wujek Hazekiah Blake, który za nic miał wypracowaną przez lata renomę sklepu z antykami jego zmarłego brata. Pewnego dnia do sklepu zostaje sprowadzona tajemnicza skrzynia z niezwykłą zawartością – grecką wazą, tak starą, że trudno określić jej wiek, ozdobioną wizerunkami z mitu o Pandorze. Dora od zawsze pragnęła, by stać się niezależną kobietą i uwolnić się od pieniędzy wuja, chciała na życie zarabiać poprzez projektowanie biżuterii. Niespodziewana skrzynia, którą wuj skrywa w piwnicy niesamowicie zaciekawi Dorę. Do tego stopnia, że zapragnie poznać tę tajemnice. Dziewczyna jednak nie wie, że to zmieni jej życie nieodwracalnie.

Nie potrafię wyrzucić z pamięci tego cudownie wykreowanego świata, fantastycznej bohaterki, która zaimponowała mi swoją siłą i rozwagą, a także cudownie porywającej przygody, która skończyła się dla mnie zdecydowanie zbyt szybko. Porwała mnie fabuła, zaciętość głównej bohaterki oraz opisy osiemnastowiecznego Londynu.

Jestem pod dużym wrażeniem tego, że autorce tak fantastycznie udało się sprawić, abym ani na chwilę nie potrafiła oderwać się od tej powieści. Prawda jest jednak taka, że Susan Stokes-Chapman doskonale udało się od pierwszej chwili złapać mnie w swoje sidła, sprawić, żebym nie mogła oderwać się od tej powieści ani na chwilę. Swoją powieścią doprowadziła mnie do takiego stanu, że z niemożliwym głodem pożerałam każdą kolejną stronę, ponieważ tak bardzo byłam ciekawa tego, co jeszcze autorka przygotowała, jakie jeszcze tajemnice wyjdą na jaw i czy pytania, które krążyły mi po głowie, wreszcie doczekają się jakiejkolwiek odpowiedzi.

Wartka akcja jest dla mnie zdecydowanie najważniejszym elementem każdej powieści, po którą sięgam, niemniej jednak równie istotnym jest godna żeńska reprezentacja, której tak uparcie od zawsze poszukuję. Dorę Blake cechowała niezwykła zaciętość, którą mi zaimponowała. Obrała sobie cel, jakim było zostanie projektantką biżuterii i zawzięcie do tego dążyła. Pomimo swojej nieciekawej sytuacji życiowej nie skarżyła się na los, tylko walczyła o swoje. To taki typ bohaterki, który powinien być wzorem dla każdej kobiety. Jej postawa była godna podziwu.

„Pandora” to niezwykła podróż w głąb historii. Osiemnastowieczny Londyn, tajemnicza waza, skrywane sekrety i klimatyczny antykwariat. Idealna pozycja dla tych co lubują się w mitologii oraz powieści historycznej z mrocznym Londynem w tle. Daj się porwać tej przygodzie. 🖤 Nie pozostaje mi więc nic innego jak tylko gorąco polecić tę książkę wszystkim fanom orientalnych klimatów i opowieści, które porywają od pierwszych stron.