Kości, które nosisz w kieszeni

Tak dusznej i lepkiej książki nie czytałam już dawno. Nie ma na co czekać, trzeba ją polecać wszystkim amatorom literatury pięknej. To powieść o nowej rzeczywistości, właściwie o dążeniu do osiągnięcia stanu ducha, który nie jest możliwy dla ludzi noszących kości w kieszeni.

Uważam, że tej lektury nie da się zamknąć w absolutnie żadnych ramach, nie ma ona jednego zarysu fabularnego, bo sięga wielu płaszczyzn i problemów społecznych. Bieda jest często czynnikiem dominującym, nie łatwa do przezwyciężenia, nie prosta do wyrzucenia, staje się stanem umysłu, który skutecznie zamazuje plany na przyszłość.

Ilu czytelników, tyle interpretacji. Dla mnie najsilniejsza motywacja do walki, brnięcia przed siebie mimo przeciwności losu. Nie ważne jak jest ciężko, czasem krwawi serce, innym razem mięsnie palą od wysiłku, każdy pcha pod górę swój własny głaz. Enigmatycznie? Inaczej nie potrafię, interpretacja powieści Łukasza Barysa dla mnie jest zbyt osobista, dotyka problemów skrywanych latami głęboko pod skórą, obrazy i wspomnienia, które zabiorę ze sobą do grobu, a teraz stały się kośćmi w mojej kieszeni.

"Ziemia nie obnosi się z cierpieniem, ale chowa w sobie kości, na które można nadepnąć, chodząc po podwórku."

Czytać tę książkę, to jak śnić koszmar na jawie. Krzyk więźnie w gardle i nie wydostaje się na zewnątrz, wydaje Ci się, że biegniesz najszybciej jak potrafisz, a w rzeczywistości ledwo pełzniesz, przesuwasz się tylko kilka centymetrów do przodu. Trafił się najgorszy z możliwych snów, na koniec spadniesz w przepaść, która nie ma dna. Będziesz spadać godzinami i historia lepkiego od ubóstwa życia zagra w Twojej głowie pożegnalną pieśń.

To trzeba przeczytać!

Kości można znaleźć wszędzie - na podwórku, na cmentarzu, można ugotować z nich zupę, ułożyć we wzór i sprawdzić czy do siebie pasują, kości można złamać, ożywić wspomnieniem lub opłakać. Z tym właśnie zawsze będzie kojarzył mi się tytuł tej debiutanckiej książki - właśnie z kośćmi, bezdusznymi cmentarzami oraz plasteliną.

Łukasz Barys ukazuje świat widziany oczami dorastającej nastolatki niezwykle wrażliwej i dostrzegającej więcej, niż niejeden dorosły. Bohaterów określiłabym mianem - zwykli, tacy codzienni, w odcieniach szarości zwykli ludzie. Jest tu chora na nowotwór babka pamiętająca czasy Niemców, meliniara Wacia nadużywająca na emeryturze alkoholu, o matce pracującej na kasie będącej dla dzieci kimś bliskim i kimś dalekim jednocześnie. Ten świat jest mocno przygnębiający, potrafi wprowadzić czytelnika w mocno depresyjny klimat. Razem z główną bohaterką wędrujemy brudnymi ulicami Pabianic, spacerujemy z nią po okolicznym cmentarzu, kupujemy odzież w lumpeksie. Czujemy smród biedy, takiej, którą trudno nazwać, ale zdecydowanie łatwiej poczuć. Ta pabianicka rzeczywistość jest strasznie zaniedbana, pełna kurzu, kocich łbów na ulicach, żałosna i do niczego. Aby nieco odciążyć ten przytłaczający obraz autor serwuje nam od czasu do czasu odrobinę czarnego humoru.

Warto pochwalić autora za język niezwykle plastyczny i obrazowy, momentami brzmi nawet jak poezja. To nowy typ prozy, odważny, bezkompromisowy. Szczera i dobitna narracja nie pozbawiona przekleństw mocno oddziałuje swoim przekazem. Śmierć jest tu obecna na porządku dziennym - w kościach, odejściach i powrotach, dobitnie podkreślając to, co nieuchronne.

Klimatem przypomina mi powieść Shuggie Bain, jednak w tym dziewczęcym wydaniu.

Do książki podchodziłem co najmniej trzykrotnie. Odkładałem ją i wracałem. Język, jakim została napisana bardzo mi nie odpowiada, przez to ciężko się ją czyta, a przeczytanie jej na raz jest niemal niemożliwe- przynajmniej dla mnie. To jest dla mnie ta zdecydowanie negatywna strona tej lektury. Co nie oznacza od razu, że książka jest beznadziejna. W książkę należy się wczuć. Po zastanowieniu się nad tym, co jest w niej napisane, jakie problemy są rozważane, książka naprawdę daje dużo do myślenia. Jest bardzo życiowa i pouczająca. Polecam.

Bardzo ciekawa książka, napisana fantastycznym językiem. Zdaję sobie sprawę, że wielu osobom nie będzie on odpowiadał, ale mnie zachwycił. Bardzo dobrze i autentycznie wykreowani bohaterowie. Przede wszystkim na brawa zasługuje szczerość w czystej postaci. Dotyczy to zarówno głównej bohaterki, jak też realistycznej fabuły, wyjętej jakby z rzeczywistości. Wtrącenie do książki odrobiny fantastyki i magii sprawia, że książka staje się przyjemniejsza, nie jest tak przytłaczająca. Jest to lektura dla ambitnych, jednak bardzo polecam.

To kolejna książka, w której autor porusza problemy rodzin dysfunkcyjnych żyjących w prowincjonalnych miasteczkach. Tym razem narratorką jest nastoletnia Ula z Pabianic. I oddanie jej głosu uważam za jedno z pozytywów tej książki. Dodałabym do tego jeszcze styl pisania Łukasza Barysa, bo czyta się ją bardzo szybko i sprawnie. Jednak to tyle, bo sama historia w ogóle mnie nie wciągnęła, a los bohaterów był mi obojętny. Uważam, że ta książka niewiele wnosi i nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle innych poruszających podobne tematy. A może jestem już nimi zmęczona?! Dlatego też na chwilę zrobię sobie przerwę od takich historii i sięgnę po inne książki.

Kończąc, napiszę tylko, że dziś, już jakiś czas po lekturze, mam do niej ambiwalentny stosunek.