Dramat, który ukazuje szarą, socjalistyczną rzeczywistość. Przekonaj się, co takiego robił David Bowie, gdy przypadkiem trafił do Warszawy.
"Bowie w Warszawie" to dość oryginalny dramat autorstwa Doroty Masłowskiej. Swoim tytułem nawiązuje do wydarzenia, które z czasem zyskało status legendarnego. Wielki muzyk jechał właśnie z Moskwy do Berlina Wschodniego, a po drodze miał krótki przystanek w polskiej stolicy. Jako że miał trochę czasu, postanowił przejść się po mieście. Wtedy też trafił do jednej z księgarń, gdzie wybrał parę winyli. Na podstawie tego, co zobaczył i przebył, idąc przez Warszawę, stworzył utwór, który znalazł się później na albumie "Low".
W tym samym czasie plutonowy Wojciech Krętek ma problem z zaśnięciem w ciasnym, przepełnionym duchotą mieszkaniu. Wciąż nie potrafi powiedzieć zbyt dużo na temat Dusidamka, który morduje wiele niewinnych kobiet, ale zamierza doprowadzić tę sprawę do końca.
Co może mieć wspólnego krótkotrwała wizyta Bowiego z seryjnym zabójcą, który dusi swoje ofiary? Poznaj szereg marzeń i zobacz, co stało się z tymi, jakich nie udało się zrealizować.
Fragment książki
Bezideowość. Malizna moralna. Dba się o fasadę wyidealizowaną, wycackaną, pozorną.
A im grubszą warstwę lakieru się nakłada, tym bardziej beztlenowa atmosfera robi się pod spodem, dając pożywkę prawdziwej rzeczywistości…
O autorce
Dorota Masłowska jest polską pisarką, felietonistką, kompozytorką, a także piosenkarką oraz producentka muzyczna. Otrzymała Nagrodę Literacką "Nike" za powieść "Paw królowej". Wśród jej książek znalazły się takie tytuły, jak: "Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną", "Między nami dobrze jest" czy "Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu".
Czy książka "Bowie w Warszawie" jest biografią słynnego muzyka?
Książka "Bowie w Warszawie" nie jest biografią artysty, lecz dramatem literackim osadzonym w specyficznych realiach PRL-u. Fabuła wykorzystuje legendarny pobyt muzyka w polskiej stolicy jedynie jako tło dla opowieści o szarzyźnie lat 70. i problemach zwykłych mieszkańców. Autorka skupia się na kontraście między zachodnim blaskiem a dusznością gierkowskiej rzeczywistości, w której żyją bohaterowie. Jest to wielowarstwowa proza artystyczna, a nie dokumentalna relacja z życia Davida Bowiego.
Jaki styl graficzny prezentują ilustracje Mariusza Wilczyńskiego w publikacji "Bowie w Warszawie"?
Ilustracje Mariusza Wilczyńskiego mają surowy, oniryczny charakter, który idealnie dopełnia groteskowy klimat prozy Doroty Masłowskiej. Znany z nagradzanych animacji artysta stosuje charakterystyczną, niepokojącą kreskę budującą unikalną atmosferę wizualną. Grafiki nie stanowią jedynie ozdoby, lecz są integralną częścią narracji, oddającą emocjonalny ciężar historii. Wizualna strona wydania podkreśla motywy beztlenowej atmosfery i ukrytej pod lakierem rzeczywistości.
Czy fabuła koncentruje się głównie na rozwiązaniu zagadki kryminalnej?
Wątek kryminalny dotyczący Dusidamka z Mokotowa służy przede wszystkim jako pretekst do ukazania głębszych patologii społecznych i codziennej opresji. Choć milicjant Wojciech Krętek prowadzi śledztwo, główny nacisk położony jest na kondycję psychiczną postaci oraz ich rozpaczliwe poszukiwanie wolności. Książka analizuje przemoc obecną w relacjach międzyludzkich i duszny klimat ciasnych warszawskich mieszkań. To studium marzeń i niespełnień, w którym elementy kryminału są jedynie narzędziem literackim.
Dla jakiego typu czytelnika lektura "Bowie w Warszawie" może okazać się wyzwaniem?
Publikacja ta może być trudna dla odbiorców oczekujących tradycyjnej, liniowej narracji lub lekkiej lektury o charakterze rozrywkowym. Specyficzny, gęsty język autorki oraz eksperymentalna forma dramatu wymagają od czytelnika dużego skupienia i literackiego wyrobienia. Osoby szukające faktograficznej wiedzy o muzyce rockowej mogą poczuć się zawiedzione marginalną rolą tytułowego bohatera w samej akcji. Książka skierowana jest przede wszystkim do miłośników wymagającej literatury pięknej i nowoczesnej sztuki.
W jakim formacie literackim została napisana ta książka?
Utwór został napisany w formie dramatu, co oznacza, że tekst składa się głównie z dialogów oraz wskazówek scenicznych (didaskaliów). Taka konstrukcja pozwala na dynamiczne przedstawienie scen z życia warszawiaków i precyzyjne oddanie specyfiki języka tamtej epoki. Czytelnik obcuje z tekstem przygotowanym do potencjalnego wystawienia na scenie, co nadaje opowieści wyjątkowy rytm. Jest to doskonała propozycja dla osób ceniących nowoczesne formy literackie wykraczające poza schemat klasycznej powieści.
