Idzie Nowe. Manifest na koniec epoki ciszy

Kochani, przed Wami bardzo wartościowa, zdecydowanie warta uwagi, pięknie wydana powieść!

Jak wiecie są takie książki, które się czyta i są takie, które się przeżywa, ta oczywiście należy do tej drugiej kategorii.

Tak, ja tę przeżywałam całą sobą.

Nic dziwnego, gdyż zadaje ona niewygodne pytania a przede wszystkim mówi: "Hej! Spójrz na siebie oraz na świat z zupełnie innej perspektywy."

Jakiej?

Odpowiedź znajdziecie wewnątrz tego cudeńka.

I nie, to nie jest literatura która moralizuje i poucza.

Tutaj zostajemy zmuszeni do refleksji, poczujemy się zachęceni aby wyjść z tego obecnego trybu, trybu automatycznego.

Ja jestem pod wrażeniem.

Autorka napisała świetną książkę, lecz warto sobie ją dawkować, zrobić chwilę przerwy, przyda się z pewnością na rozwianie pewnych myśli, kłębiących się w naszej głowie, myśli dotyczących codzienności, życia przybierającego różne barwy.

Autorka dzieli się z nami tym co czuje, co przeżywa, w dodatku ten piękny poetycki język - to jest coś, co uwielbiam.

Codzienność, może stać się prostsza, prawdziwa, bardziej świadoma i przede wszystkim wolna.

Tylko musicie w to uwierzyć.

Jednym z najmocniejszych motywów książki jest temat miłości warunkowej.

"DZIELNICA MIŁOŚCI WARUNKOWEJ

To miejsce przypominało kościół - ale bez ołtarza.

Ludzie klęczeli, z dłońmi złożonymi jak do modlitwy.

Każda modlitwa miała podpis"

"Jeśli będziesz grzeczny".

"Jeśli schudniesz".

"Jeśli wrócisz".

"Jeśli już nie będziesz taką".

Na jednym z filarów wypalono słowa:

"Tutaj Cię kochano... tylko gdy spełniłeś warunki."

Te słowa są tak prawdziwe, że brakuje mi słów.

Tak naprawdę, sporo z nas dorastało w przekonaniu, że na akceptację trzeba zasłużyć.

Czyż nie?

Kolejnym mocnym motywem jest to, że nasz świat jest przepełniony zazdrością.

"PARK ZAZDROŚCI

To wszystko było zielone, a zieleń - neonowa, nienaturalna.

Ludzie mieli oczy jak radary - skanujące innych.

Uśmiechy były grzeczne, ale wargi - zaciśnięte.

W dłoniach - telefony, na których oglądano cudze szczęście.

Na murze ktoś napisał:

"To nie jest moje życie.

Ale wygląda lepiej".

Te również!

Wystarczy przeczytać i już się wie, że miało się z czymś takim doczynienia. Bo nasz świat jest naprawdę pokręcony i schodzi na psy, inaczej tego nie da się nazwać.

Lecz da się nad tym zapanować.

Wystarczy zmienić sposób spojrzenia na świat, uwierzyć w siebie, nie przyjmować się opinią innych, a jeżeli zazdroszczą, śmiało, niech robią to w nieskończoność.

W Wy po prostu bądźcie sobą.

Zauważajcie drobne rzeczy, drugiego człowieka, który jest obok Was, mimo wszystko.

Pamiętajcie, że zawsze możecie zacząć od nowa, bo kto Wam zabroni?

Życie jest piękne - tylko trzeba to docenić, w szczególności docenić siebie samego.

Tę książkę po prostu trzeba przeczytać!

Książkę, która pomoże nam odzyskać głos i sens.

Polecam z całego ❤️!

I zostawiam Was z kolejnym pięknym, mega prawdziwym cytatem, tak, jest tutaj takich mnóstwo, ale to już przekonacie się sami. ❤️

"Gdybyście mnie znali, nie próbowalibyście mnie zatrzymać.

Bo wiedzielibyście, że uciekam nie od Was -

tylko od czegoś, co we mnie pękło dawno temu.

Może nie chcę pomocy.

Może chcę tylko, żebyś ktoś za mną poszedł, nie zadając pytań.

Może miłość to nie terapia. Może to obecność przy kimś, kto nie wie, jak długo jeszcze wytrzyma.

Nie chcę się wyleczyć.

Chcę się wypłakać na czyimś ramieniu, bez diagnozy.

Nie chcę odpowiedzi.

Chcę, żeby ktoś krzyczał razem ze mną."

Są takie książki, które cichutko wchodzą do naszego życia. Bez fajerwerków, bez hucznych poleceń, pocztą pantoflową trafiają w nasze ręce. I wtedy wszystko się zaczyna. Niespodziewana podróż po zakamarkach ludzkiej duszy. Wędrówka po zdaniach, w których odnajdujemy cząstkę naszej osobowości. I wtedy już wiadomo, że o tej książce się nie zapomni. Nigdy. Przenigdy. Bo ona w jakiś sposób jest Tobą. Ale jest też czymś więcej… Jest czymś, co dopiero się rozpoczyna. Jest czymś nowym.

„Ludzie uciekają od przyjaźni i związków.

Lojalność, zażyłość, honor? Puste slogany…

Łatwiej i fajniej jest nagrywać upodlenie drugiego człowieka. Mieć przyjaciela, który w środku nocy będzie jak rycerz przy twoim boku, to luksus.”

Żyjemy w czasach, w których życie toczy się w mediach społecznościowych. Ten, który ma więcej lajków pod zdjęciem jest lepszy. Ta, która jest szczuplejsza będzie wyprzedzała w szeregach tą z lekką nadwagą. Dla młodych ludzi, którzy dopiero poznają, czym jest prawdziwe życie przykładem są ludzie z internetu, którzy dla pokazówy zrobią dosłownie wszystko. Do tego mają idealne sylwetki, drogie ciuchy i najnowsze telefony. To wszystko sprawia, że człowiek gubi się we własnej tożsamości…

„Idzie nowe” Mileny Cybulskiej to podróż po własnym wnętrzu. To powolne odkrywanie swojej prawdziwej osobowości w obliczu tego, co nas obecnie otacza. To strach przed zagubieniem się podczas tej drogi. To ciche wołanie o pomoc w odnalezieniu nowego, lepszego…

W tej powieści Autorka posługuje się językiem, który zachwyca. Poetycką metaforą, od której nie można się oderwać.

Ta książka opowiada o świecie, w którym żyjemy i który na przestrzeni ostatnich lat tak bardzo się zmienił. Dzisiejsza technologia, czy odgórnie nakładane normy próbują zniszczyć coś bardzo ważnego. Nasze własne „ja”.

Przytoczę poniżej cytat, który wrył mi się w głowę. Stał się dla mnie podsumowaniem dzisiejszego życia w tych kilku zdaniach:

„Świat nie umarł - po prostu przestał czuć. Byliśmy ostatnim pokoleniem, które znało zapach papieru, ciepło drugiej dłoni i smak nieprzewidywalności, beztroskiego dzieciństwa, pierwszej miłości i wiejskich wakacji.”

Tej książki nie da się tak po prostu przeczytać. Ją się czuje, i to całym sobą. Każde słowo wzbudza emocje. Każdy zdanie skłania do refleksji… To historia o bohaterach, o których będzie się pamiętało zawsze.

Recenzja książki „Idzie nowe” Mileny Cybulskiej

„Idzie nowe” to powieść, która zdecydowanie wyróżnia się swoją refleksyjnością i aktualnością. Autorka porusza temat współczesnego świata, w którym coraz częściej gubimy siebie w natłoku komunikatów, presji sukcesu i idealnych wizerunków kreowanych w mediach. Książka pokazuje, jak łatwo w takiej rzeczywistości zatracić własną tożsamość i jak trudno później ją odzyskać.

Historia prowadzona jest przez losy bohaterów takich jak Ina, Mauro, Leon i Nika. Każda z tych postaci reprezentuje inne spojrzenie na świat i inne emocje — od buntu i potrzeby autentyczności po próbę odnalezienia spokoju i sensu w trudnej rzeczywistości. Dzięki temu czytelnik może spojrzeć na poruszane problemy z różnych perspektyw.

Dużym atutem książki jest styl pisania. Język jest poetycki, pełen metafor i obrazów, przez co lektura staje się nie tylko historią, ale też formą refleksji nad kondycją współczesnego człowieka. Autorka nie podaje prostych odpowiedzi — zamiast tego zostawia czytelnika z pytaniami o autentyczność, relacje i sens życia w świecie pełnym uproszczeń.

„Idzie nowe” nie jest lekką książką na jeden wieczór. To raczej lektura, która skłania do zatrzymania się i przemyślenia wielu rzeczy. Może momentami być wymagająca, ale właśnie dzięki temu zostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Jeśli ktoś szuka ambitnej i poruszającej historii o współczesności, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Ciekawe spojrzenie na kondycję współczesnego społeczeństwa.

Dziś przychodzę do Was z debiutem, z którym przyznaję już tu, na początku mam dylemat. Jestem pewna, że jest to jedna z tych pozycji, o której każdy musi wyrobić swoje zdanie sam. Na pewno jest to historia nieoczywista, bardzo ambitna, ale czy przecierająca nowe szlaki? Dla mnie niekoniecznie, ale jestem przekonana, że każdy, kto sięgnie po tę książkę, odnajdzie w tej historii coś, co go poruszy i da do myślenia.

Główną osią tej opowieści jest doświadczenie młodych ludzi zmęczonych technologiczną alienacją, powierzchownością relacji i presją nieustannej produktywności. Jest to opowieść o odzyskiwaniu głosu i sensu w rzeczywistości, która lubi jeszcze bardziej upraszczać to co najprostsze. Pokazany jest świat, w którym wszystko da się sprzedać, a kultura bywa sprowadzana do uproszczonych komunikatów. I nie chcę wyjść tu na zrzędę, bo sama jestem jeszcze młodą osobą, ale ta historia o dzieciakach uciekających do lasu, snujących opowieści o wyrwaniu się z systemu, manifestują coś, co dla mnie jest oczywiste, naprawdę do mnie nie trafiła.

Książka napisana bardzo pięknym, obrazowym językiem, czyta się ją z prawdziwą przyjemnością i taką jakąś uważnością i refleksyjnością. Akcja nie goni tu na złamanie karku, nie znajdziecie tu spektakularnych zwrotów akcji, ale ma to swój urok i daje naprawdę przy lekturze odpocząć. Książka łączy w sobie prozę i poezję, dla mnie fantastyczny i mało spotykany zabieg literacki

Odbieram tę opowieść tak, że historia ta skierowana jest szczególnie do młodzieży i młodych dorosłych, odnoszę wrażenie, że niektórzy, tak jak ja, poczują, że nie zostało tu napisane nic innego od tego co znamy. Książka ta miała otworzyć mi głowę, miałam odkryć, co chowa się pod utartymi schematami, a tak naprawdę nie wniosła do mojego życia nic nowego, nie wskazała nowej drogi, utwierdziła natomiast w przekonaniu, że dzisiejsza młodzież coraz gorzej radzi sobie w życiu, niemal na każdej jego płaszczyźnie nie wyrabia na przysłowiowych zakrętach. Jest to zdecydowanie książka dla ludzi, którzy chcą się na moment zatrzymać w codziennym biegu, którzy być może poszukują sensu istnienia i dopiero zaczynają swoje dorosłe życie. Je ten sens już dawno znalazłam.

Czy polecam?

Tak jak wspomniałam wyżej. Jest to książka, w której nie każdy się odnajdzie, ale warto dać jej szansę i wyrobić sobie swoje własne zdanie. Mnie do końca do siebie nie przekonała, ale wiem, że dla wielu z czytelników będzie to idealny drogowskaz jak zacząć żyć po swojemu, wyjść poza schemat i zacząć budować swoje życie na swoich zasadach. Pamiętajcie, że nie jest to poradnik.