Bezmatek

Rzetelne i obiektywne recenzje kampanii społecznej [Adres usunięty]

Ocena wynika ze średniej z analizowanych kryteriów: poprawność językowa (ortografia, interpunkcja, korekta, redakcja); warsztat pisarski (styl, stosowanie pisarskich zabiegów); fabuła; dialogi; postaci; przekaz, wartości; ilustracje; wydanie (okładka, papier, warstwa techniczna, wydruk); notka biograficzna o autorze; stosunek jakości do ceny z okładki; uwagi dodatkowe (poprawność faktów, odczucia). Średnia z tych kryteriów daje 4,78 w skali 1-5.

Wrażenia dodatkowe: Jest to wzruszająca historia wielkiej miłości między matką a córką. Autorka w sposób niesamowicie wzruszający, wręcz chwytający za serce opisuje stratę i łaknienie życia.

“Bezmatek” to bardzo trudna książka i sama nie wiem, co o niej myśleć. Na pewno każdy odbierze ją po swojemu, ponieważ jest to opowieść niezwykle osobista. Jestem bardziej niż pewna, że każdego dotknie w niej coś innego, na każdego też inaczej zadziała specyficzna forma tej książki - nieco poetycka i (moim zdaniem) odrobinę przekombinowana.

Ze względu na tematykę książka była dla mnie szczególnie bolesna, więc z jednej strony doceniałam warsztat autorki i emocje, które przekazywała każdym zdaniem, ale z drugiej marzyłam tylko o tym, by już skończyć tę książkę i odciąć się od tych bolesnych uczuć, które ze strony na stronę przytłaczały mnie coraz bardziej.

Jest to nie tylko książka o pojawiającej się znikąd śmierci, ale także o miłości, jaka może istnieć tylko między matką i córką. Miłości aż przesadnej i niezdrowej, której z początku się bohaterkom zazdrości, ale z czasem ma się ochotę zwrócić im uwagę na toksyczność ich relacji...

Nie wiem, jak ją ocenić - dostarczyła mi wielu przeróżnych emocji, ale czytanie jej było emocjonalną drogą przez mękę.

,,Bezmatek" to książka ilustrująca relacje między córką a matką, oraz jak głęboką więź między sobą posiadają. Nikt nie jest w stanie wedrzeć w ich intymny związek i mieć jakiejkolwiek podobnej bliskości. Mira Marcinów stara się poradzić ze stratą matki, a ukojenia tego bólu szuka sztuce, przelaniu cennych wspomnień na papier, aby obraz jej rodzicielki na zawsze pozostał zapamiętany.

Sięgnąłem po tę książkę całkiem przypadkiem. Dostałem ją od znajomej, która przeczytała, ale w żaden sposób nie zarekomendowała tej pozycji. Muszę przyznać, że dawno nie czytałem tak osobistej książki. Momentami miałem nawet wrażenie, ze autorka pozwala czytelnikowi wejść za daleko, zbyt głęboko. O pewnych sprawach przecież nie mówi się nawet najbliższej osobie, a tutaj kawa na ławę i bardzo szczere zwierzenia. Miałem więc pewne opory, aby czytać dalej, ale na szczęście nie przerwałem lektury i jestem z tego powodu bardzo zadowolony. Warto było przeczytać do końca, gdyż jest to pozycja, która wiele w czytelniku zmienia.

Jakże osobista wydaje się ta książka, chwilami wręcz czułam się zawstydzona, że słucham tak szczerych zwierzeń narratorki, tak z głębi serca płynących. Wspomnienia o matce, matce zawsze pięknej i idealnej, mimo, że czasem z alkoholowym oddechem. Trauma osieroconej córki. Córki dorosłej, ale wciąż niepogodzonej z odejściem najbliższej osoby. Ból i tęsknota nie przemijają mimo upływu czasu, wspomnienia dają chwilę wytchnienia.

To literatura piękna i trudna, tym bardziej, że każdy z nas zaznał lub zazna tego bólu, tej tęsknoty.

Tytułowy "bezmatek" to mieszkańcy ula pozbawieni królowej matki i bez niej pogrążeni w chaosie, skazani na zagładę.

Proza często nie jest łatwa w odbiorze i w zależności od czytelnika i jego wspomnień moze budzić różne emocje.

Mnie rozwaliła mnie na kawałeczki, czytałam na raty.

Mocna, bardzo emocjonalna opowieść, tragedia pełna dramatu z powodu straty matki. Relacje między matką i córką bywają różne, czasami niełatwe, innym razem szczęśliwe i pełne zrozumienia, niekiedy smutne i okraszone łzami.

Żal, niezrozumienie, frustracja, wspomnienia, cierpienie i przytłaczająca żałoba wylewają się z każdego wersu.

Wewnetrzny krzyk dorosłej kobiety wybrzmiewa już w chwili diagnozy jej matki i trwa w czasie leczenia i umierania.

Rak zabiera najważniejszą osobę w jej życiu i w takiej sytuacji ciężko jest pogodzić się z nieuchronną przyszłością.

Ból, rozpacz i smutek towarzyszą czytelnikowi w trakcie tej lektury.

Opowieść córki, która była tylko dla matki, a kiedy jej brakło, córka straciła własną tożsamość.

"Bezmatek" to kolejny przykład książki, która podoba się praktycznie każdemu, kto po nią sięga, oprócz mnie... Książka ta zbiera naprawdę sporo pochlebnych opinii, na lubimyczytac jej średnia to 7,3/10 gwiazdek. Według mnie to dużo. Za dużo jak na tak słabą książkę.

Kobieta opisuje emocje jakie towarzyszą jej w trakcie choroby, a potem po śmierci matki. W związku z czym miałam nadzieję na wzruszającą, wywołującą wiele emocji pozycje. A tego co dostałam nie jestem nawet w stanie opisać. Nie czułam tej książki totalnie. Nie rozumiem jej przekazu. Niektóre teksty były wręcz niesmaczne. Ja zdecydowanie nie polecam.

[Adres usunięty]

Mira Marcinów napisała naprawdę mocną, ale i niełatwą powieść, która z pewnością na długo ze mną pozostanie. "Bezmatek" to powieść, która intryguje, wciąga, ale także bardzo boli. Jest to bowiem niełatwa opowieść o fundamentalnych, ale ciężkich historiach z naszego życia. Bo czy śmierć najbliższej osoby - matki - może nie wywrzeć na nas żadnego wrażenia? Samo czytanie o tym sprawia, że pojawiają się we mnie takie emocje, których wcześniej w ogóle bym się po sobie nie spodziewała. Ta książka sprawia, że pojawiają się w czytelniku refleksje, które potem nie tak łatwo od niego odchodzą. Jeśli więc jesteście gotowi na tak trudną lekturę, to koniecznie po nią sięgnijcie. Warto.

Dawno nie czytałam tak świetnej, wzruszającej opowieści o tym, co już za nami. Nie jestem osobą, która jakoś szczególnie łatwo się wzrusza, czy przeżywa pewne kwestie, ale są takie sprawy, które nie pozostawiają w nas nawet skrawka nieporuszonego emocjami. Ta książka nie jest jednak wzruszająca w sensie ckliwym czy sentymentalny. Nie, tutaj większą robotę robi czarny humor, który skrywa przeokropny, momentami wręcz namacalny, ból, z jakim mierzy się nasz podmiot liryczny. Jeśli więc szukacie książki, która w niebanalny sposób poruszy w Was struny, które były już dawno uśpione, koniecznie przeczytajcie tę powieść.

Jeśli uważacie, że w życiu są pewne świętości, których nie należy dotykać, jeśli bardzo łatwo można urazić Wasze uczucia, to nie róbcie sobie krzywdy i nie sięgajcie po tę powieść. Jeśli jednak szukacie mocnej książki, która poruszy takie święte i bolesne tematy, ale zrobi to w sposób mocny, kiczowaty i przy użyciu czarnego humoru, to jest to książka idealnie skrojona na Waszą miarę. Jest to trudna powieść, która porusza kwestie straty, śmierci i żałoby, ale robi to w nieoczywisty, niebanalny sposób. Muszę przyznać, że mnie ta forma przypasowała i w żadnym stopniu nie zgorszyła. Zachęcam więc do czytania i wzbudzania refleksji o życiu.

Chyba nie jestem przyzwyczajony do takiego formatu książek. Nie mogę powiedzieć, że książka jest zła, ale.. . Chyba jest coś, co mi w niej przeszkadza. Może to ta proza. Fakt, czytam mało książek z tego gatunku i chyba muszę to nadrobić. Z drugiej strony historia napisana przez Marcinow daje mocno do myślenia. Więc do końca nie skreślam tej książki. Jest coś, co przyciąga czytelnika do tej książki. Coś, co sprawia, że człowiek zaczyna myśleć o swojej mamie, o kontaktach, jakie nas na co dzień łączą. Chyba powinienem powiedzieć, że książkę należy przeczytać po to, aby każdy samodzielnie mógł ją ocenić.

Jakie są Twoje stosunki z matką? Chyba na pewnym etapie życia każdy z nas powinien odpowiedzieć sobie na takie pytanie. Ja już znam odpowiedź na to pytanie, bo ta książka daje do myślenia. Przeczytałem ją przez zupełny przypadek, bo książkę dostałem od koleżanki w pracy. Na początku nie za bardzo mnie ona zainteresowała, ale teraz nie żałuje, że ją przeczytałem. Nie ma porywającej akcji, czy tej wielkiej ilości bohaterów, ale w tego typu książkach nie powinno tego być. Historię czyta się dość łatwo, ale cała treść naprawdę na długo zostaje w pamięci, aby zmusić człowieka do wyciągnięcia pewnych wniosków.

"Bezmatek" to smutna, prawdziwa, intymna i emocjonalna relacja córki po śmierci matki. Tworzy ona swoisty portret swojej rodzicielki pełen różnorodnych obrazów, sytuacji, rozmów. Pokazuje niezwykłą więź jaka łączy matkę z córką, prawdziwą bez upiększeń; często niełatwą, ale przede wszystkim trwałą i piękną.

Warto przeczytać!

Po książkę "Bezmatek" sięgnąłem całkiem przypadkowo. Wcześniej w ogóle nie znałem twórczości tej autorki. Nie wiedziałem, czego powinnam się spodziewać po tej lekturze, gdyż opinie na jej temat były przeróżne. Muszę jednak przyznać, że to, co otrzymałem bardzo mnie zaskoczyło. Dawno już nie czytałem tak mocnej, tak trudnej, a jednocześnie tak przewrotnej powieści. Ta książka jest bolesna, bo dotyka najczulsze struny naszego życia, ale jest też napisana tak, że czytelnik może przyjąć to jakby z humorem. Owszem, jest to czarny humor, ale humor. Jeśli szukacie dobrze napisanej książki o stracie, to jest to powieść dla Was.

Zastanawiałem się nad tym, jak głośno w ostatnim czasie było o tej książce, dlatego postanowiłem ją przeczytać. Napisana w formie notatnika, o miłości matki i córki, niesamowicie przejmująca, chwytająca za serce. Mimo iż jest bardzo trudna, czyta się bardzo szybko i nie sposób się od niej oderwać. Treści zawarte w książce poruszają serce, wzruszają i napisane są niezwykle pięknym językiem. Niesamowicie emocjonalna i dająca do myślenia. Jest to książka typu: zostanę z Tobą na dłużej. Bardzo osobista, o żalu, o samotności tak trudnej i zniewalającej. Momentami przytłaczająca i nie spodoba się wszystkim, lecz warta przeczytania i refleksji na temat miłości i drugiego człowieka.

Znam twórczość Miry Marcinów, czytałam jej poprzednie książki, dlatego z dużym zainteresowaniem sięgnęłam po jej najnowszą pozycję, czyli po "Bezmatek". Muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak ważnej, a jednocześnie niełatwej książki. Autorka porusza się w świecie straty, żałoby, czyli w bardzo intymnych strefach ludzkiego życia. Co więcej, robi to w tak specyficzny i dziwny sposób, że momentami czytelnik może się naprawdę pogubić. Sama książka napisana jest poprawnie, dość przekonująco. Literacko nie ma się do czego przyczepić. Jeśli więc szukacie tego typu lektury, to koniecznie sięgnijcie po tę powieść.

Wzruszająca historia utraty jednej z najbliższych osób w życiu człowieka, czyli własnej matki. Napisana dość oszczędnym językiem, prosta forma wzmacnia wydźwięk. Mamy zderzenie suchej formy z rozdzierającą i nie dającą się opisać treścią. Bardzo świeże spojrzenie, przekazanie emocji w dojmujący sposób. Książka skłania do refleksji nad ulotnością wszystkiego, nad nieubłaganym upływem czasu i niemożnością uniknięcia wyroków losu, takich jak choroba czy śmierć. Każe nam wyobrazić sobie ten dzień, w którym umrze nasza matka i może dzięki niej lepiej wykorzystamy chwile, w których nasze mamy z nami są.

Mira Marcinów to autorka, której wcześniej nie znałem. Nie miałem styczności z jej książkami, a do sięgnięcia po "Bezmatek" zachęcił mnie tytuł oraz sytuacja życiowa, w jakiej obecnie się znajduję. Tak, sam jestem po stracie bliskiej osoby, dlatego książka poruszająca taki temat była mi zwyczajnie potrzebna. Czytałem ją i wszystko na nowo stawało mi przed oczami, bardzo dużo się wzruszałem i wszystko sprawiało mi niemal fizyczny ból. Uważam, że jest to potrzebna książka, gdyż pozwala pewne kwestie zrozumieć. Zachęcam każdego do sięgnięcia po tę lekturę, gdyż naprawdę warto. Nie wierzycie? Sami sprawdźcie.

,,Bezmatek"nie jest łatwą książką.

To osobisty katharsis bohaterki,która nie może pogodzić się ze śmiercią swojej mamy.

Wspomina ją urywkami opowieści o niej od momentu dzieciństwa,aż do dorosłości.

Mówi Nam o jej chorobie i śmierci.

Mama nie jest idealna,można nawet powiedzieć,że jest trudna,ale bardzo przez córkę kochana.

Tą miłość widać w każdym słowie,piosence,wierszu.

Widać żal i gorycz po jej stracie.

Ja takiej straty nie przeżyłam,ale mój mąż już od dwóch lat nie ma rodziców.

I widzę,że tak jak u naszej bohaterki-czas nie goi ran,a tęsknota z roku na rok jest coraz większa.

Ta książka jest inna,niezwykle intymna.

Każdy z nas znajdzie w niej swój własny ból i przysiądzie na chwilę,by pomyśleć o swojej mamie,o tym co było,co jest i czy można posklejać coś co pękło sto lat temu.

,,...uczmy się kochać ludzi.

Tak szybko odchodzą"