Kod zabijania

Bardzo się cieszę, że zawsze staram się dać drugą szansę każdemu autorowi. Bo to jest dokładnie ten przykład, że dzięki temu poznałam świetną książkę.

"Kod zabijania" to trzeci tom serii kryminalnej o inspektorze Jacku Loganie. Każdą z części można czytać jako samodzielną książkę, przedstawia inną sprawę kryminalną. Tym razem mamy do czynienia z mordercą, który myśli, że świat to tylko komputerowa symulacja i nic nie jest rzeczywistością, a żeby to pokazać zaczyna brutalnie mordować kobiety. Jak szybko uda się inspektorowi wraz z zespołem go złapać? Ile kobiet skrzywdzi? Jest to walka z czasem.

Bardzo mi ta książka swoją zagadką przypominała książki Cartera. Więc jeśli jesteście fanami jego twórczości, to zdecydowanie polecam się zapoznać również z tą. Akcja jest bardzo dynamiczna. Autor doskonale opisuje brutalne czyny mordercy, wywołując we mnie duży niepokój. Czuć tą presję czasu, gdy depczą zabójcy po piętach.

Jak czytałam pierwszą część to największe zastrzeżenia miałam do samej postaci inspektora, jego czyny wydawały mi się bardzo niespójne. Jednak teraz nie odniosłam takiego wrażenia. Jack jest cyniczny, ma cięty język, ale tak naprawdę ciągle troszczy się o najbliższych. Duży plus, że nie pije, bo policjant alkoholik to jest już pewna klisza w kryminałach.

Podobały mi się także rozdziały z punktu widzenia mordercy, szkoda, że było ich tak mało.

Zdecydowanie będę czekać na kolejne części.

"Kod zabijania" to trzeci tom klimatycznej serii kryminalnej autorstwa J. D. Kirka, której akcja rozgrywa się w surowych, mrocznych realiach Szkocji.

Główny bohater, Jack Logan, po raz kolejny udowadnia, że jest policjantem zdeterminowanym i bezkompromisowym. Nie boi się przekraczać granic prawa, jeśli wymaga tego sytuacja, a jednocześnie nie traci swojego charakterystycznego, lekko sarkastycznego poczucia humoru, które świetnie równoważy ciężki klimat opowieści.

Tym razem Logan musi zmierzyć się z wyjątkowo nieobliczalnym przeciwnikiem. Seryjny zabójca wierzy, że jego ofiary są jedynie kukiełkami w wielkim teatrze lalek. Co gorsza, nie postrzega siebie jako mordercy - w jego przekonaniu jedynie otwiera ludziom oczy i uświadamia ich. Tak skonstruowany antagonista budzi niepokój, bo jego motywacje wymykają się logice, a to czyni go jeszcze bardziej niebezpiecznym.

Akcja jest dynamiczna i znakomicie poprowadzona. Każdy kolejny etap śledztwa przynosi nowe tropy, rodzi następne pytania i sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Autor doskonale buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki i nie pozwalając czytelnikowi ani na chwilę wytchnienia. Do samego końca trudno przewidzieć, dokąd zaprowadzi śledztwo i co odkryje Jack Logan.

Uwielbiam nieoczywiste zagadki kryminalne i historie, które potrafią zaskoczyć, a ta dodatkowo skłania do refleksji nad wpływem sztucznej inteligencji na nasze postrzeganie rzeczywistości. Teoria symulacji jest tu zaledwie jednym z wątków pokazujących, jak rozwój AI może oddziaływać na ludzkie przekonania. "Kod zabijania" nie tylko dostarcza emocji, ale również porusza niezwykle aktualny temat, dzięki czemu zdecydowanie spełnił moje oczekiwania.

„Kod zabijania” to thriller, który działa jak cios w ciemności: szybki, precyzyjny, zostawiający echo w głowie. Kirk tworzy historię o człowieku, który odbiera innym prawo do istnienia, i o policjancie, który musi wejść w ten wypaczony świat, by go zatrzymać. To opowieść o granicach człowieczeństwa, o obsesji i o tym, że czasem największym wyzwaniem nie jest złapanie mordercy… lecz zrozumienie, jak bardzo jego logika potrafi zainfekować rzeczywistość.

Czy można zabić kogoś, kto… nie istnieje? 💀🔥

Ta myśl wisi nad "Kodem zabijania" od pierwszej strony i nie daje o sobie zapomnieć. Do Inverness wkracza morderca, który wycina na ciałach ofiar słowo „ZERO” i wmawia im, że są tylko iluzją. Mroczny, niepokojący klimat miesza się z deszczową, szkocką atmosferą, która wręcz wylewa się z kartek. Jeśli szukacie kryminału, który was przytłoczy i wciągnie w wir, to trafiliście idealnie.

Inspektor Jack Logan po dwudziestu latach służby myślał, że widział już wszystko. Szybko się przekonuje, jak bardzo się mylił. Trop prowadzi w mroczne zakamarki przeszłości, a on sam musi zmierzyć się nie tylko z bezwzględnym psychopatą, ale też z własnymi demonami i ogromnymi wątpliwościami. Ta wewnętrzna walka jest tu równie ważna co pościg.

Akcja pędzi jak szalona, a autor serwuje zwroty akcji, które przyprawiają o zawrót głowy. Jest brutalnie, mrocznie i bezkompromisowo. Jednocześnie autor ma niesamowity dar do rozładowywania napięcia czarnym humorem i ciętymi ripostami. Relacje Logana z zespołem to mistrzostwo świata – sarkastyczne przepychanki, które czyta się z uśmiechem, nawet gdy akcja gęstnieje.

To lektura dla każdego fana mocnych, szkockich kryminałów. Jeśli za Iana Rankina czy Harlana Cobena dacie się pokroić, to Jack Logan w mgnieniu oka skradnie Wasze czytelnicze serca. To książka dla tych, którzy kochają bohaterów z krwi i kości, nieidealnych, z bagażem doświadczeń i ciętym językiem. I dla tych, którzy cenią sobie klimat, gdzie mroczna mgła miesza się z iskrzącymi dialogami.

Jestem totalnie zakochana w tej serii! Kod zabijania to istny rollercoaster, od którego nie sposób się oderwać.

Moja ocena: 10/10 🌟

Pozycja obowiązkowa na półce!

BRUNETTE BOOKS

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak niebezpieczna może stać się idea, że nasze życie nie jest prawdziwe? A co, jeśli ktoś naprawdę uwierzy, że jesteśmy jedynie kodem i liczbami, więc zabijanie nie niesie za sobą żadnych konsekwencji?

„Kod zabijania” J.D. Kirk to już moje trzecie spotkanie z inspektorem Jackiem Loganem i mogę śmiało powiedzieć, że ta seria nie tylko trzyma poziom, ale z każdym kolejnym tomem robi na mnie jeszcze większe wrażenie. Zawsze obawiam się, że kolejne części będą jedynie odgrzewaniem tego samego schematu, jednak J.D. Kirk po raz kolejny udowodnił, że doskonale wie, jak zaskoczyć czytelnika.

Tym razem trafiamy do Inverness, gdzie dochodzi do serii brutalnych morderstw. Sprawca na ciałach swoich ofiar wycina napis „ZERO”, przekonując je przed śmiercią, że tak naprawdę… nie istnieją. Już sam ten motyw od pierwszych stron wywoływał u mnie niepokój. Autor sięgnął po teorię symulacji i wykorzystał ją w naprawdę przemyślany sposób. To nie jest jedynie ciekawostka wrzucona do fabuły, ale element, który buduje psychikę mordercy i nadaje całemu śledztwu wyjątkowy klimat. Kilka razy złapałam się nawet na tym, że sama zaczęłam zastanawiać się nad granicą między rzeczywistością a tym, w co jesteśmy w stanie uwierzyć.

Największą siłą tej serii pozostaje jednak Jack Logan. Uwielbiam jego cięty język, sarkazm i sposób, w jaki potrafi rozładować napięcie nawet podczas najbardziej dramatycznych momentów. To bohater daleki od ideału, ale właśnie dlatego tak autentyczny. Coraz bardziej lubię również pozostałych członków zespołu. Mam wrażenie, że z tomu na tom ich relacje są lepiej rozwinięte, a dzięki temu śledztwo nie opiera się wyłącznie na jednej postaci. Szczególnie ucieszyło mnie, że pozostali bohaterowie dostali więcej przestrzeni, by pokazać swoje umiejętności i charakter.

Jeśli chodzi o samą zagadkę kryminalną, autor znowu skutecznie wyprowadził mnie w pole. Oczywiście miałam swoje typy i byłam przekonana, że rozgryzłam sprawę zdecydowanie wcześniej niż Logan. Jak łatwo się domyślić… bardzo się pomyliłam. J.D. Kirk świetnie podrzuca tropy, miesza fakty i sprawia, że niemal do samego końca trudno wskazać prawdziwego sprawcę. Właśnie za takie kryminały lubię najbardziej - takie, które nie traktują czytelnika jak kogoś, kto od razu powinien domyślić się rozwiązania.

Bardzo podoba mi się również tempo tej historii. Krótkie rozdziały, dynamiczna akcja i brak zbędnych przestojów sprawiają, że kolejne strony znikają błyskawicznie. Jednocześnie autor nie rezygnuje z budowania atmosfery. Mroczna Szkocja, brutalne zbrodnie i psychologiczna gra prowadzona przez mordercę tworzą naprawdę świetny klimat.

Po trzech tomach mogę już śmiało powiedzieć, że seria z Jackiem Loganem stała się jedną z moich ulubionych serii kryminalnych. Każda kolejna część tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że warto śledzić losy tego bohatera. Jeśli lubicie kryminały z inteligentnie poprowadzonym śledztwem, dobrze napisanymi bohaterami i zakończeniem, które naprawdę potrafi zaskoczyć, to „Kod zabijania” zdecydowanie powinien znaleźć się na Waszej liście.

P.S. Uwaga do tłumacza pana Łukasza Praskiego i wszystkich osób odpowiedzialnych za redakcję tekstu - Volvo, a nie VOLVA. Idę do mojego Volvo, a nie Volva. Po kilku razach to naprawdę gryzie w oczy.