Nie zabijaj wszystkiego

Po książkę „Nie zabijaj wszystkiego ”sięgnęłam jak tylko się ukazała.

Po przeczytaniu pierwszej powieści autorki „Zatrzymać błękit” byłam ciekawa kolejnego dzieła. I nie zawiodłam się.

W recenzji znajdującej się na okładce przeczytałam, że „książka wzrusza i porusza” i trudno się z tym nie zgodzić.

Już dawno nic mnie tak nie wciągnęło. Książkę czytałam w każdej wolnej chwili, nie mogąc doczekać się zakończenia. Miałam nadzieję, że szczęśliwego...

Książka porusza bardzo ważne, współczesne problemy, które mogą dotknąć każdego z nas bez względu na wiek, płeć, status społeczny, wykonywany zawód. Dotyka tak ważnych problemów jak: uzależnienia, zdrada, brak samoakceptacji. Pokazuje piękną a zarazem tragiczną, bezwarunkową miłość matki do dziecka. A w tych wszystkich trudnych tematach jakże pięknie ukazuje przyjaźń dwóch kobiet, którą rozdzielić może tylko śmierć.

Przy tym wszystkim daje również nadzieję, że po burzy zawsze wychodzi słońce, tak jak w przypadku Marty, która po latach i w niezbyt sprzyjających okolicznościach doczekała się upragnionego dziecka.

I pomimo iż fabuła jest trudna a podczas czytania uroniłam parę łez polecam przeczytać. Naprawdę warto bo każda z nas może w niej odnaleźć cząstkę siebie.

Gratuluję autorce fantastycznie napisanej książki i z niecierpliwością czekam na kolejną powieść.

"Nie zabijaj wszystkiego" wymowny tytuł i ciekawy opis te dwa aspekty przekonały mnie, żeby sięgnąć po tę książkę. W międzyczasie postanowiłam znaleźć recenzje i trochę poczytać. Natrafiłam na jedno zdanie, które mnie zaskoczyło "Myślałam, że nie doczytam tej książki do końca". I wiecie co? Ze mną było dokładnie tak samo.

Ile matka jest gotowa poświęcić dla swojego dziecka? Całą siebie a może nawet więcej. Wychowujemy, troszczymy się, dbamy, chuchamy, dla swoich pociech chcemy jak najlepiej. Dobro naszych dzieci stawiamy ponad wszystko. Czasami zapominamy w tym pędzie, że nam też się coś od życia należy. Taka już nasza natura, że siebie stawiamy zawsze na drugim lub dalszym planie. Przecież najważniejsze jest dziecko i jego potrzeby. Jeżeli dziecku dzieje się krzywda, to wina automatycznie spada na matkę. Zaniedbała, nie dopilnowała, piła. Tak właśnie jesteśmy postrzegane przez społeczeństwo.

"Kto walczy, może przegrać. Kto nie walczy, już przegrał".

Marta i Krzysztof to małżeństwo z długim stażem. Marta jest pediatrą, Krzysztof kardiologiem. Do pełni szczęścia brakuje im już tylko dziecka. Marta sporo czasu poświęca przyjaciółce Klarze. Klara razem z Pawłem wychowuje swojego syna z pierwszego małżeństwa Wiktora. Panowie za sobą nie przepadają, ciągle dochodzi między nimi do awantur. Paweł jest apodyktyczny, zaborczy i agresywny. Często wyładowuje swój gniew na żonie. Klara sięga do kieliszka. Wiktor młody, zdolny, utalentowany, inteligentny. Z marzeniami i planami na przyszłość trafia w złe towarzystwo. Dochodzi do tragedii. Życie Marty sypie się niczym domek z kart. U Klary też nie jest różowo. Dziewczyny pocieszają się nawzajem. Do niedawna szczęśliwe kobiety sukcesu teraz cierpią i nie ma sposobu na ich uleczenie. Jak to możliwe, że mieszkając z kimś pod jednym dachem, tak mało o nim wiemy?

" Cóż my wiemy o sobie? A ile w takim razie, możemy wiedzieć o drugim człowieku? Tak naprawdę dla siebie, a tym bardziej dla drugiego człowieka jesteśmy niezgłębioną do końca tajemnicą".

Inspiracją do stworzenia fabuły były autentyczne historie. Jest to książka napisana przez życie. Trudna, ciężka w odbiorze, aczkolwiek bardzo potrzebna. Po jej przeczytaniu nasuwa mi się jedna myśl: "Miłość jest ślepa".

Gdzie jest granica między poświęceniem a zdrowym rozsądkiem? Jak to możliwe, że cudowna, mądra, wrażliwa, wyjątkowa kobieta zachowuje się jak ćma wpadająca prosto w ogień? Okazuje się, że łatwo jest dać się omotać osobie, którą się kocha. Zapewniamy dzieciom jak najlepsze warunki do nauki, życia i nagle okazuje się, że to za mało. Teraz pytanie, czy to my popełniliśmy gdzieś błąd? Czy na wszystko mamy wpływ?

"Nie zabijaj wszystkiego... Losie z niewyobrażalną mocą, nie działaj na oślep, zobacz prawdziwego człowieka, może zbyt słabego, bez pancerza, bez skorupy... zbyt wrażliwego na świat wokół? Nie zostawiaj, nie odrzucaj, rękę podaj, ocal, żeby...nie poleciał...w przepaść..."

Pani Jolanta Gasińska stworzyła historię pełną bólu, łez, cierpienia. Latami duszone w sobie negatywne emocje kiedyś muszą znaleźć ujście. Narkotyki, alkohol, samobójstwo, syndrom sztokholmski to tylko niektóre z kwestii poruszonych w tej książce. To obowiązkowa lektura dla każdego rodzica.

Polecam!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Warszawskiej Firmie Wydawniczej.

Zza płota....

od początku do końca, od pierwszej strony do ostatniej

ciężko się oderwać, najchętniej przeczytałoby się jednym tchem.

Ostatnia strona to ogromny niedosyt i pozostaje oczekiwanie na następną.

Styl pisania jest lekki, tematyka zdecydowanie NIE, porusza tematy psychicznego karcenia i manipulowania, milczącą miłość matki do dziecka i dziecka do matki, która doprowadziła do tragedii.

Są momenty, że wydaje się, że to nie mogło się wydarzyć, ale najbardziej niewiarygodne historie pisze życie.

No i ta niesamowita, szczera, prawdziwa przyjaźń ........

Książka wzrusza ( trochę płakałam ), przeraża ( trochę się bałam ), trzyma w napięciu ( co będzie dalej ), zaskakuje ( myślałam inaczej ), wciąga ( chce się więcej ).

Droga Jolu!

Myślałam, że nie skończę Twojej książki.

Łzy zalewały mi oczy.

Książka jest tak boleśnie piękna! Czytałam z trudem odrywając się od niej do codziennych obowiązków.

Gratuluję!

To piękna i bardzo ważna opowieść o ludzkim życiu i jego barwach od świetlistych po mroczne odcienie.

Jak w życiu.

Dziękuję za nią. Myślę, że jeszcze będę ją przeżywać, jej wielowątkowość i bogactwo emocji.

Właśnie skończyłam i po otarciu łez poczułam, że muszę na gorąco napisać.

Pozdrawiam!