Nie zabijaj tej miłości

"Nie zabijaj tej miłości" Anny Karpińskiej to poruszająca opowieść o miłości, wyborach życiowych i poszukiwaniu szczęścia, które czasem wydaje się nieosiągalne, choć jest tuż obok.

Główne bohaterki, Anna i Barbara, prowadzą na pozór ustabilizowane życia, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się idealne. Anna jest naukowcem, wiedzie spokojne życie u boku męża Tomasza, zamożnego udziałowca kancelarii notarialnej. Barbara z kolei zmaga się z codziennością, próbując pogodzić życie rodzinne z częstą nieobecnością męża Marka, żołnierza zaangażowanego w misje wojskowe w Afganistanie.

Autorka wnikliwie analizuje relacje małżeńskie, pokazując, jak pozornie bezpieczne związki mogą prowadzić do wewnętrznej izolacji i samotności. Zarówno Anna, jak i Barbara stoją przed dylematem: walczyć o przetrwanie swoich związków, czy poszukać szczęścia gdzie indziej.

Karpińska zręcznie balansuje między dwoma wątkami, tworząc poruszającą i refleksyjną historię o dwóch kobietach, które próbują znaleźć odpowiedź na pytanie, czym jest prawdziwe szczęście. To książka pełna emocji, w której autorka podejmuje tematy bliskie wielu współczesnym kobietom – poszukiwanie sensu w małżeństwie, samoakceptacja i trudne wybory, które niosą za sobą zmiany.

"Nie zabijaj tej miłości" to emocjonująca, życiowa opowieść o kobiecej sile, potrzebie miłości i poszukiwaniu szczęścia, która z pewnością poruszy serca czytelników. To powieść, która nie tylko skłania do refleksji, ale również daje nadzieję, że nigdy nie jest za późno na zmiany.

Żołnierze i ich rodziny, to motyw, jaki lubię w książkach. A Wy? I taki też znalazłam w tej książce. Jest to wznowienie, ale przyznam, że pierwszego wydania nie czytałam.

To spojrzenie na służbę wojskową i wszystko co z nią związane, oczami kobiet. I myślę, że to spojrzenie różni się od tego żołnierskiego.

Anna i Barbara to dwie kobiety, które mają ustabilizowane życie rodzinne. Obydwie zamężne ale obie w końcu rozumieją, że życie ich nie satysfakcjonuje. Że nie czują się szczęśliwe. Czy odważą się coś z tym zrobić? Czy zawalczą o swoje szczęście? Tego dowiecie się z książki.

Anna i Barbara, niby zupełnie różne, ale w gruncie rzeczy podobne. Obydwie chcą być po prostu szczęśliwe, chcą by ktoś się o nie troszczył, liczył z ich zdaniem, wspierał, był obok. Ich ścieżki nigdy się nie skrzyżowały, ale...

Los często szykuje dla nas nieoczekiwane zwroty, wyboje, zakręty na naszej drodze do szczęścia. I nie jest łatwo utrzymać równowagę, gdy życie umyka nam spod nóg. Jednak ważne byśmy były wierne sobie i swoim marzeniom. Tylko czasem tak trudno o nie zawalczyć.

To historia, która zmusza nas do refleksji, zadaje pytania i domaga się odpowiedzi.

Poruszając wątek żołnierzy i ich wyjazdów na misje wojskowe, jednocześnie pokazując te sprawy z perspektywy żon i bliskich żołnierzy. Czekanie na kogoś, kogo się kocha, gdy służba jest niebezpieczna, nie jest łatwe. Samotne borykanie się z problemami dnia codziennego czy też podporządkowanie woli męża. Nie są to błahe sprawy i dotykają niejednej kobiety.

Gdy tak czytałam tę książkę, zastanawiałam się, jak ja bym się zachowała na miejscu Anny i Barbary. I nie wiem...

To mądra historia, pełna emocji, rozterek moralnych, wątpliwości... Ale też opowieść, która pokazuje, jak silne jesteśmy.

Naprawdę polecam.

Jak dla mnie powinna być druga części tej książki -np. historia rozwodu Anny , slub Basi i na koniec mino ze Jacek przynosi informacje o śmierci ojca Jeremiasza Marka -jego powrot a w tym czasie jego walka o odzyskanie wolności bo np. dostal się w rece Talibow , było by fajne zakończenie a tak jak dla mnie

pozostaje niesmak :( :( :( ludzie kochają szczęśliwe zakończenia :) :) :)

Ogolnie ksiazka super szybko się czyta wciąga- autorka opisuje historie kobiet które mogą przydarzyć każdej z Nas

pozdraiwam

pozdrawiam

RECENZJE KSIĄŻEK

„Nie zabijaj tej miłości”

Karpińska Anna

Anny i Barbary nie łączy prawie nic. Obie wiodą zupełnie inne życia i mają inne charaktery.

Anna jest naukowcem, wiedzie swoje intensywne uniwersyteckie życie u boku męża, który ma stabilną i dobrą pracę w rodzinnej kancelarii.

Barbara za to samotnie wychowuje synka, ponieważ jej mąż jest aktywnym zawodowo żołnierzem i nie bywa w domu regularnie. Jako pielęgniarka spędza dni bardzo intensywnie i często nie ma już siły na nic poza obowiązkami.

Czy nagły życiowy dołek może mieć przyczynę w czymś, co jednak łączy kobiety?

Choć nazwisko autorki jest mi bardzo dobrze znane, jest to pierwsza książka Anny Karpińskiej, jaką przeczytałam.

Jakie wrażenia? Czy zostanę fanką?

Anna przechodzi kryzys. Przez wiele lat żyła pod dyktando męża. Ustawił ON sobie żonę według własnego wyobrażenia jak takowa powinna wyglądać i się zachowywać. Zrobił to tak sprytnie, że kobieta dopiero po długim czasie zorientowała się, że tak naprawdę niewiele ma w swoim życiu do powiedzenia. Kiedy ta świadomość w nią uderza nie do końca wie co z nią zrobić. I zaczyna się trochę gubić i potykać, żeby ostatecznie podjąć decyzję, w którą stronę ruszy.

Basia za to staje na zakręcie. Marek decyduje się na kolejną misję w Afganistanie, a jej nerwy nie zamierzają już temu towarzyszyć. Ma dosyć. Do tego dowiaduje się o zdradzie męża i po pierwszym szoku odkrywa, że jej uczucie się wypaliło. Że nie czuje już do męża niczego poza sentymentem. Nie wiąże ich nic poza synkiem. To odpala lawinę wydarzeń, w które wchodzi nieśmiało, ale już niedługo później zaczynała łapać pełnymi garściami.

Oryginalnym pomysłem jest umieszczenie w fabule zawodu żołnierza. Nie czytałam jeszcze w polskiej powieści obyczajowej o współczesnym wojsku. To raczej domena Amerykanów, którzy są bardzo dumni ze swojej armii. Okazuje się jednak, że i my mamy powody do zadowolenia. Postacie Marka i Jacka, choć pojawiają się właściwie dosyć rzadko, są jednymi z najlepiej skrojonych. Zdecydowani, silni mężczyźni, którzy muszą stawić czoła odwiecznemu rozdarciu. Będąc w domu ciągnie ich na śmiertelnie niebezpieczną misję, będąc na misji potwornie tęsknią za ukochanymi, jakich pozostawili w domu.

Poza tym, że to naprawdę dobre postacie trzecioplanowe należy zaznaczyć, że to właśnie oni połączą obie panie. Oni i fakt, że obie w tym samym czasie odkrywają, że ich misternie układane życie nie daje im szczęścia.

Chciałabym napisać, że powieść rozpoczyna się spokojnym wprowadzeniem, ale tak nie jest. W zasadzie od pierwszego akapitu tekstem rządzą emocje i od samego początku możemy przewidzieć, że nie będzie to zwykła powieść obyczajowa. Poziom naładowania jest raz mniejszy raz większy, ale utrzymuje się przez cały czas. Chwile spokoju są rzadkie i zwiastują nadejście czegoś mocnego. Jest to więc bardzo emocjonująca książka. A rodzaj emocji, jakie wzbudza jest bardzo szeroki.

Jedną bohaterkę bardzo polubiłam, druga mnie irytowała. Basia, choć mniej ambitna i światowa od Ani doskonale wiedziała czego chce i w potrafiła się wsłuchiwać we własne serce. Ania z kolei, choć sprawiała wrażenie dużo bardziej zdecydowanej i pewnej siebie jedno mówiła, a drugie robiła. Nie zaskarbiła sobie tym mojej sympatii.

Serdecznie polecam wszystkim fanom dobrej powieści obyczajowej z wątkami dramatu. Uczciwie jednak muszę ostrzec, że książka ma jeden tak poważny mankament, że nie mogłam jej wyżej ocenić, bo zwyczajnie zepsuł mi całą przyjemność z genialnego finału. Autorka zbudowała przepiękna scenerię do tego, żeby mi złamać serce. Forma zakończenie jest moją absolutnie ukochaną. Ale niestety prolog opowiada o tym co się działo niedługo po zakończeniu fabuły. Nie mówiąc wprost daje jasno do zrozumienia jak to wszystko się skończy. Więc tak naprawdę wiemy co się stanie przez cały okres czytania. I moje serce niestety nie dało rady odpowiednio cierpieć, bo było doskonale przygotowane na to, co się wydarzy.

Jeśli dacie radę omińcie prolog. To naprawdę da dużo ciekawszy finał. A prolog potraktujcie jak epilog i będzie idealnie.

Artykuł pochodzi ze strony: [Adres usunięty]

Barbara jest pielęgniarką w sanatorium. Jest również matką Piotrusia i żoną wiecznie nieobecnego Marka, który spełnia się na afgańskich misjach wojskowych. Pozornie wygląda na szczęśliwą, ale to tylko pozory. Kobiecie brakuje ciepła i wsparcia męskiego ciała. Brakuje jej uczucia, zainteresowania i bliskości.

Anna w pełni poświęca się się swojej pracy naukowca i mężowi, który jest notariuszem. Póki co dobrze jej samej z partnerem, nie myśli jeszcze o dziecku. Jednak tylko ona tak uważa. Tomasz pragnie zostać ojcem i coraz bardziej naciska na swoją żonę. Anna nie chce dać się tak stłamsić i podporządkować woli męża. Pojawiają się myśli o rozwodzie, które podjudza pojawienie się nowego interesującego mężczyzny, który urzeka Annę.

Anna Karpińska trafiła do mnie swoją książką. Naprawdę jestem urzeczona historiami tych dwóch kobiet. To życiowa i realna powieść. Taka, która może przydarzyć się każdej kobiecie.

Tak naprawdę nie wiemy jak potoczy się nasze życie. Nie wiemy, czy z początku szczęśliwe małżeństwo nie zacznie się sypać, bo uczucie się wypala. Takich rzeczy nie da się przewidzieć. Życie pisze różne scenariusze, a z uczuciami nigdy nic nie wiadomo. To cała życiowa prawda i tak samo prawdziwa jest ta książka.

Autorka stosując pierwszoosobową narrację umożliwiła czytelnikowi zbliżenie się do bohaterek, zżycie się z nimi i głębsze wczucie się w ich sytuacje. Poznajemy ich przemyślenia, uczucia, targające nimi emocje, przemyślenia. Dzięki temu podczas lektury towarzyszył mi emocjonalny rollercoaster. Ogromnie ciekawiły mnie ich losy. To jak postąpią, jak się zachowają w obliczy sytuacji, w których zostały pozostawione. Fabuła jest prosta i nieskomplikowana, ale jest tak pełna poruszających wrażeń. Anna Karpińska posługuje się pięknym i lekkim piórem, co tylko dostarcza jeszcze większej przyjemności z lektury i ułatwia błyskawiczne pochłanianie treści. Bo lektura idzie naprawdę szybko. Kolejne strony gdzieś uciekają i ani się nie obejrzysz, jak dojdziesz do ostatniej strony. Osobiście jestem pod wrażeniem tej książki i polecam ją każdej kobiecie.