Kiedy znikają ślady. Jan Leino i Saana Havas. Tom 2

"Śledztwo przypomina miękkie bagno. Grzęzawisko, w które ta sprawa wciąga człowieka coraz bardziej w ciemność. Ale jak się zostanie na brzegu, to z kolei nie wiadomo, co znajduje się w głębinie. Rozwiązanie zawsze kryje się w mroku."

"Kiedy znikają ślady" to kontynuacja książki "Kiedy umiera król", niezwykle klimatycznej serii, której akcja rozgrywa się w Finlandii. Elina Backma jest czarodziejką, ponieważ jej opisy sprawiają, że czujemy skandynawski klimat na własnej skórze. Tym bardziej, że sprawa z którą przyjdzie się zmierzyć Janowi Leino i Saanie Havas, będzie dotyczyła miejsca, wyspy, na której to natura rządzi się własnymi prawami. Będziecie odczuwali każdy szmer, każdy dotyk liści, gałązek i wypatrywali na niebie ptactwa, które zamieszkuje wyspę.

Dziennikarce i policji przyjdzie się zmierzyć ze sprawą zaginięć i morderstwa.

Na wyspie Lammassaari żyje pewien człowiek, którym to zainteresowało się troje studentów. Dwójka z nich znika. Niestety, jeden z chłopaków zostaje znaleziony martwy. Saana chce pomóc znaleźć zaginionego brata kolegi z pracy i nagrywa podcast o tematyce true crime. Jednocześnie Jan prowadzi sprawę morderstwa.

Po przeczytaniu "Kiedy umiera król" byłam pełna podziwu dla Autorki, jak bardzo skupiła się na bohaterach. Nie potraktowała ich po macoszemu. Każdy aspekt życia bohaterów jest ważny. Mierzą się ze swoją przeszłością, strachem, jednocześnie prowadząc trudne śledztwa i próbując ułożyć sobie życie prywatne. Tak samo jest w przypadku kontynuacji. Możliwe, że gdyby Autorka nie poświęciła im tyle miejsca w książce, to jej objętość byłaby o połowę mniejsza. Jednak to rozwinięcie sylwetek bohaterów sprawia, że stają się oni bliżsi czytelnikowi. Skandynawski klimat, specyficzny i mroczny, od początku trzyma w napięciu. Trudno jest wytypować sprawcę całego zamieszania, choć miałam swoje podejrzenia.

"Kiedy znikają ślady" poznajemy z perspektywy aż ośmiu bohaterów. Byłam tym mocno zdziwiona, ale i zaintrygowana, ponieważ rzadko się zdarza, by z tak wielu perspektyw poznawać daną historię. Oczywiście istotną kwestią jest tu śledztwo i główni bohaterowie jak Saana, Jan i Heidi, ale oddano głos także kilku innym, których owe śledztwo dotyczy. Ich oczami poznajemy wydarzenia, które oddają klimat wyspy i ważne drobne szczegóły, które mogą być istotne w poszukiwaniu sprawcy.

Literatura skandynawska jest specyficzna, więc nie polecam tej książki czytelnikom, którzy za nią nie przepadają. To nie jest książka, którą przeczytacie w jedno popołudnie, ale warto się nad nią pochylić. Mimo iż ogólnie unikam literatury skandynawskiej, tak po książki Eliny Backman sięgnęłam w ramach eksperymentu i cóż, na pewno sięgnę po kolejną książkę Autorki. Ze swojej strony bardzo polecam.

„Nie ma jednej prawidłowej odpowiedzi. Na żadne pytanie. No może z wyjątkiem matematycznych równań. Ale nie na coś, co choć trochę wiąże się z uczuciami”.

Finlandia – kraj, w którym, „ludzie mają czystą wodą i mnóstwo reguł”, kraj wytrwałości i edukacji. Jest tu dużo przestrzeni, świeżego powietrza, ale i „patrzących spode łba gburowatych ludzi”. Miejsce dobre jak każde inne na dokonanie zbrodni..

Gdy trzech młodych ludzi, studentów, postanowiło nakręcić dokument o pustelniku mieszkającym na wyspie Lammassaari w Helsinkach nikt nawet nie pomyślał o nich jak o intruzach, którzy mieliby zakłócić harmonię przyrody, obudzić bestię i nieświadomie przywołać zło.. Tymczasem nieoczekiwanie znika jeden z nich. Kiedy zostaje odnaleziony martwy w rezerwacie przyrody, znika kolejny.. „jakby wyspa go wessała w swoje trzewia”.

Sprawą zajmuje się zawzięty i doświadczony glina - Jan Leino i jego współpracownicy. Śledczy „na dzień dobry” są jednak w tyle. Nie ma pewności, że śmierć studenta jest morderstwem. A zaginięcie kolejnego stawia sprawę na ostrzu noża. Pojawia się tu wiele potencjalnych wątków, ale nie ma żadnego dominującego, którego można byłoby się chwycić.

Kiedy dziennikarka Saana Havas, współpracowniczka starszego brata zaginionego studenta, dowiaduje się o sprawie, postanawia pomóc koledze w poszukiwaniach. Nagrywa podcast o tematyce true crime. Projekt z założenia ma relacjonować wszystkie etapy zaginięcia młodego człowieka.. Dziennikarka szuka więc śladów, tropów, które zaginiony pozostawił po sobie. Próbuje zrozumieć, czy chłopak tylko zgubił się w lesie, czy zagubił się w sytuacji w której się znalazł..

Śledztwo, zarówno to policyjne Jana, jak i dziennikarskie – Sanny, przypomina miękkie bagno, które wciąga śledczych w coraz większą ciemność. W tym mroku kryje się jednak rozwiązanie.. Wkrótce sprawca całego zamieszania wyjdzie z tego mroku, stanie w światłach rampy, a lampy błyskowe reflektorów go oślepią i obnażą prawdziwą naturę jego okrutnych, brutalnych, godnych potępienia i przerażających czynów..

„Kiedy znikają ślady” to powieść kryminalna, którą nie sposób się nie zaciągnąć jak papierosem. W oparach dymu popatrzeć na fińskie niebo przysłonięte ciemnymi chmurami. Poczuć zew natury, emocje polowania i zrozumieć reguły panujące w stadzie..

Autorka wykreowała magnetyzujące postacie. Do tego dość chłodny klimat i w miarę dynamiczna fabuła, elektryzujące napięcie, dozowane informacje, mylenie tropów – wszystko to sprawia, że nie sposób odkryć wszystkich kart przed czasem.

Polecam.

"Kiedy znikają ślady" to kontynuacja świetnego debiutu fińskiej pisarki Eliny Backman "Kiedy umiera król". Nieznajomość pierwszej części tej czarnej serii wcale nie przeszkadza, by się znakomicie bawić czytają drugą.

Śmierć nie pyta o wiek. Kiedy więc w pobliskim rezerwacie znalezione zostaje nienoszące żadnych śladów ciało młodego chłopaka, początkowo wszyscy zakładają, iż to samobójstwo. Nikt nie spodziewa się wówczas morderczej spirali, która wkrótce zacznie zataczać coraz większe kręgi...

Do dziś pamiętam, jak w zeszłoroczny październikowy wieczór wprost pochłaniałam tytuł "Kiedy umiera król", pierwszy tom serii z Saaną Havas w roli głównej. I wciąż czuję te emocje, które towarzyszyły mi w trakcie lektury tego niezwykle udanego debiutu... Cóż, teraz mogę śmiało stwierdzić, że Backman sprostała sporemu wyzwaniu i sprawiła, iż kontynuacja jest równie dobra!

Mamy tu niemal wszystko, co cenię sobie w tym gatunku - mnożące się zbrodnie, biegnącą dwutorowo akcję, rozbrajające zakończenie i mocną kobiecą postać, która postanawia na własną rękę przeprowadzić szczegółowe śledztwo, równocześnie tworząc podcast true crime. To, co jednak ujęło mnie najbardziej w tej pozycji, to niezwykle plastyczny, obrazowy styl Backman. W trakcie lektury niemal czujecie wilgotny, leśny zapach i delikatny dotyk mgły osadzającej się na Waszej skórze, coś niesamowitego!

"Kiedy znikają ślady" to równie duszna, osnuta skandynawską aurą historia, co jej poprzedniczka. Jeśli jeszcze nie mieliście styczności z tym cyklem, ogromnie Was do tego zachęcam - to książki będące połączeniem rasowego thrillera ze specyficznym, dość mocno wyróżniającym się klimatem, polecam!

"Kiedy znikają ślady" to wciągający kryminał, który oprócz zgrabnej zagadki ukazuje piękno Finlandii.

Zostają znalezione zwłoki studenta filmoznawstwa. Policja dowiaduje się, że wraz z dwoma innymi chłopakami kręcił on film dokumentalny na wyspie Lammassari. Wkrótce drugi ze studentów znika bez śladu.

Dziennikarka Saana Havas zmienia pracę. Nowo poznanemu koledze zaginął brat. Kobieta chcąc mu pomóc tworzy podcast o tematyce true crime.

Jeśli lubicie historie opowiadane z wielu punktów widzenia, pełe tajemnic i nieoczywistych powiązań to sięgacie po "Kiedy znikają ślady". Okładka doskonale oddaje nastrój panujący w powieści. Jest mrocznie, tajemniczo, a dzięki przyrodzie przepięknie. Blurb nie oddaje w pełni tego, co książka oferuje. Historię poznajemy z perspektywy dziennikarki, śledczego, policjantki, psychoterapeuty oraz dzięki retrospekcjom. Pozornie niezwiązane ze sobą wątki i elementy okazują się spójnymi puzzlami. Wyciągnęła mnie ta historia. Chyba głównie ze względu na nastrój. Nie pragnęłam aż tak poznać rozwiązania zagadki, co nie chciałam opuszczać tajemniczych obszarów rezerwatu przyrody. "Kiedy znikają ślady" to drugi tom przygód Saany Havas i z przyjemnością sięgnę po pierwszy. Autorka potrafi przykuć uwagę czytelnika. Przez książkę płynie się jak przez spokojne wody, między trzcinami, o zachodzie słońca. Każdy rozdział odkrywa coraz to nowe fakty i pozostawia coraz więcej pytań. Dla mnie świetna! Polecam.

Czy pod spokojnymi wodami czai się zło?

Trzech studentów kręci film dokumentalny o pustelniku mieszkającym na wyspie Lammassaari w Helsinkach. Nieoczekiwanie znika pierwszy z nich, potem kolejny… Jeden z młodych mężczyzn zostaje znaleziony martwy w pobliskim rezerwacie przyrody. Kiedy Saana Havas dowiaduje się, że zaginął młodszy brat jej kolegi, postanawia nagrać podcast o tematyce true crime, aby pomóc w poszukiwaniach. Tymczasem komisarz policji Jan Leino i jego zespół prowadzą śledztwo w sprawie zaginięcia i domniemanego morderstwa studenta. Czy uda się rozwikłać sprawę zanim jeszcze ktoś zniknie?

“Kiedy znikają ślady” to moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i jak poprzednim razem wypadło ono całkiem przyjemnie. Całość napisana jest z perspektywy różnych bohaterów i wykorzystano retrospekcje czasowe pozwalające nam od podstaw poznawać historię i prowadzić własne śledztwo.

Książkę czyta się dość płynnie, a jej fabuła wciąga czytelnika od pierwszych stron. Autorka wymyśliła dość wielowątkową fabułę, gdzie z pozoru nic do siebie nie pasuje. Jednak nic bardziej mylnego. Strona za stroną wszystko zaczyna do siebie coraz bardziej pasować, aby na koniec runąć jak domek z kart i zaskoczyć swoim zakończeniem. Klimat wyspy jest tutaj genialny i robi ogromną „robotę”. Bije od niej tajemnicza aura, która wzbudza w czytelniku bardzo skrajne emocje. Z jednej strony intryguje on i zachwyca, a z drugiej niesamowicie przeraża. Bohaterowie zostali wykreowani ciekawie i kryją wiele obliczy. Są oni intrygujący i nieraz potrafią zaskoczyć. Idealnie udowodniają, że pozory potrafią zmylić.

“Kiedy znikają ślady” to naprawdę dobry kryminał. Zbrodnie intrygują, a śledztwo przeprowadzone jest w świetny sposób. Może nie było tutaj niczego nowego co mogłoby niesamowicie zaskoczyć. Jednak czas z tą książką uważam do jak najbardziej udanych. Polecam!