Kiedy byłyśmy ptakami

"Śmierć życie"

Miejsce akcji – Karaiby, Trynidad.

To jedyne co prawdziwe w tej powieści. Reszta to fikcja literacka.

W książce śledzimy losy dwóch głównych postaci Yejide i Darwina. Na początku nie widzimy wspólnych powiązań jednak z biegiem historii ich światy zaczynają się łączyć.

Darwin to młody chłopak szukający swojego miejsca w życiu. Takie najbardziej przyziemne sprawy jak praca, utrzymanie rodziny, chęć zmiany życia doprowadzają go do bram cmentarza. Choć nigdy nie pomyślałby, że czeka go taka przyszłość, zostaje grabarzem. W jego życiu również jak i w przypadku drugiej głównej bohaterki najważniejszą rolę odgrywają kobiety, to dla niech lub przez nie dokonuje danych wyborów.

Yejide to młoda dziewczyna. Ze śmiercią ma wiele wspólnego już od najmłodszych lat. W jej rodzinie kobiety od pokoleń związane były z umarłymi. Jej postać śledzimy głównie w oparciu o inne kobiety obecne w jej życiu.

Miałam co do tej książki chyba nieco większe oczekiwania. Myślałam, że historia bardziej mnie wciągnie jednak ostatecznie nie zaciekawiła mnie tak bardzo. Po skończeniu nie zostawiła we mnie zbyt dużo do rozmyślania. Na plus zdecydowanie długość powieści. Niespełna 300 stron wydaje mi się wystarczające. Autorka przesadnie nie rozwlekała wątków i starała się wyczerpać temat.

Główną rolę w tej powieści gra zdecydowanie śmierć. Widzimy ją w różnych miejscach, pod różną postacią. Czasem jest ona bardziej realna, czasem jawi się jako coś odległego, fikcyjnego. Często dotyka bohaterów bezpośrednio, a niekiedy pozornie nie jest z nimi związana.

Są poruszane także inne tematy jak: trudne relacje dzieci z matkami, przeznaczenie, okradanie grobów, widzenie zmarłych, rastafarianizm, dziedziczenie, strata, różne formy miłości, poszukiwanie tożsamości, tradycja, wierzenia.

Z gatunkiem jakim jest realizm magiczny nie miałam

jeszcze zbyt dużo wspólnego ale niewątpliwie jest to ciekawy nurt.

„Śmierć to też życie, tylko innego rodzaju.”

Dzięki wydawnictwu Czarna Owca miałam przyjemność przeczytania tej wspaniałej książki.

I było to dla mnie nowe doświadczenie. Książka pochłonęła mnie bez reszty. Napisana bardzo przystępnym językiem historia dwóch młodych osób (Darwina i Yejide), którzy zaczynają obcować ze śmiercią, ale dla kontrastu ich życie zupełnie różni się od siebie, a jednak na końcu łączy!. Nie ma tu akcji, wszystko dzieje się powoli, jest wysublimowane. Poznajemy uroki pracy na cmentarzu, wewnętrzną walkę z przekonaniami, powalenie wychowania w oddaleniu od śmierci. Z drugiej strony mamy bliskie obcowanie ze śmiercią, wręcz "fantastyczne" przeniesienie w świat mitów, legend, opowieści, a być może prawdy widziane oczami rodziny z tradycjami, która uważa śmierć i obcowanie z umarłymi za element naszego życia, spuścizny. Piękna książka, inna, polecam każdemu. We mnie wywołała spokój, wyciszenie, informację, że na śmierć można patrzeć na różne sposoby.

Oryginalna, przejmująca i bardzo wciągająca opowieść. Pomimo dramatyzmu i trudnej historii to dająca spokój. Pomiędzy światem żywych i umarłych jest tak dużo miejsca na niezwykłe historie. Doskonale napisane z dbałością o język i czułością.

Bardzo ważny głos w literaturze, zakorzeniony w tradycji i baśniach. Smutek ma tu nowy wymiar a wyrazem jest oszałamiający liryzm.

Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz recenzencki. Książka jest przepięknie wydana :)

Istnieją powieści, które wymagają, bezpośredniego wyjaśnienia do kogo głównie są głównie kierowane i dlaczego powstały. Choć niekoniecznie. Szczerze powiedziawszy, ciekawiło mnie to i dopiero dowiedziałam się z zaczerpnięcia wiedzy po przeczytaniu 10 rozdziału.

To była właściwie podjęta decyzja, ponieważ rozumiem, co miała, na myśli autorka tworząc historię, która pozostawiła ślady odległej przeszłości.

Po zapoznaniu się z treścią opisu książki pt. ''Kiedy byłyśmy ptakami'' autorstwa Pani Ayanna Lloyd Banwo wzbudził zainteresowanie, co ukrywa tajemniczo brzmiący nadany jej tytuł oraz tocząca się w niej akcja, która budzi emocje, co do relacji z rodzicami występujących u głównych bohaterów.

Dwa różniące się od siebie światy Yejide St. Bernard i Emmanuela Darwina dzieli jedynie spotkanie się, a łączy konflikt z rodzicami. Nie umieją do siebie dotrzeć w codziennej komunikacji. Cierpią na tym oboje. Nie do końca czują się z tym dobrze. Czy znajdą sposób, aby poprawić relacje, czy na zawsze pozostanie on niezażegnany?

Na pierwszy rzut oka zachowania negatywne rodziców wzbudzają we mnie niezadowolenie, gdyż Yejide i Darwin traktują ich godnie pomimo tego, że oni nie zawsze rozumieją to, czego pragną dokonać, aby ich życie było nieco inne od tego, jakie jest obecnie.

Na szczęście w drodze do szczęścia pojawiają się anioły, które pomagają przetrwać trudne chwile, lecz są one nie w każdym przypadku. Zależy to od sytuacji życiowej sytuacji, jakiej znajdują się główni bohaterowie. Czy ujawnią oni swoje prawdziwe oblicze, czy jednak pozostaną na zawsze w cieniu, aby móc nie przeszkadzać w życiu, które bywa początkiem pożegnania przypominającej o sobie przeszłości po przodkach lub osobach bliskich zaznaczających po sobie niepotrzebne ślady, z którymi należy walczyć do samego końca?

Od samego początku podobał mi się Emmanuel Darwin, który to był pracowity, dzielny, odważny, ciekawy poznania tajników pracy wzbudzająca u niektórych strach zainteresowanie, gdzie dusza wędruje po pożegnaniu się z nią na cmentarzu. Czy będzie dane zobaczyć z bliska przebieg ceremonii, kto mu ją pokaże, czy jednak nie będzie mógł uczestniczyć w ostatniej drodze na wieczny spoczynek? Który moment jego życia będzie przełomowym, czy odkryje smak prawdziwej miłości, czy matka wybaczy mu to, że złamał zasady rodzinne zabraniające uczestnictwa w uroczystości pogrzebowej i zbliżaniu się do umarłych?

Poznając, życie Yejide miałam bardzo mieszane uczucia, bo nie zawsze rozumiałam jej postępowanie. Była zagubiona i nie wiedziała, co ma robić po utracie matki. Można było łatwo wywnioskować, jak traktowała ona córkę, czy potrafiła ją w pełni zrozumieć i wyjaśnić, na czym polega życie kobiety, która ma, powierzone zadanie jako głowa rodziny przeprowadza dusze mieszkańców miasta w zaświaty, czy odpowiednio przygotowała ją do tej roli, czy jednak nie pozostawiając żadnej wskazówki, aby była zdana wyłącznie na siebie lub ewentualnie ujawniła sekret rodzinie, aby, pomogli jej krok po kroku odkrywać go wraz z na czele osobami zupełnie jej obcymi chcącymi uczestniczyć w magii rytuałów rodzinnych?

Czy przypadkowe spotkanie Darwina i Yejide pomoże im w odnalezieniu świata, który bywa niewidzialną potęgą dla tych, którzy w nim obecnie żyją i patrzą na nas z góry, czy ich wzajemna miłość będzie miała wpływ na całościowy przebieg toczącej się akcji w tej oto powieści?

Polecam przeczytać powieść.

Dużą przyjemność miałam z tej lektury.

Mimo, że wymaga pewnej uważności w czytaniu, zapamiętuje się ją (a może właśnie dlatego?) na długo.

Choć to historia miłosna, to nic tu banalnego nie znajdziemy. Jest On, jest Ona, a przecież to bohaterowie tak niezwykli jak więź, która ich połączyła. Choć czy najbardziej zdumiewające nie są okoliczności w których się spotkali? Bynajmniej do romantycznych one nie należą, co tylko potęguje klimatyczność historii.

Romantycznie jest i sensacyjnie bywa. Dużo życiowej mądrości i wiele emocji. Bez wątpienia feministycznie, choć w łagodnym, wysublimowanym stylu. Nie brakuje niezwykłej przyrody, choć i bohaterów, którzy na tak piękny świat nie zasłużyli. Jest metafizycznie i baśniowo. Na pograniczu dwóch światów; żywych i martwych, choć może żadnej granicy nie ma... Na pewno poza schematami.

Trudna do włożenia w jakiekolwiek ramy, trudna (dla mnie nawet niemożliwa) aby porównać z inną powieścią. Mimo, że od początku czytałam z zainteresowaniem, w pewnym momencie trafiłam na Tę kartkę i już wiedziałam, że nie odłożę do końca.

Lubię, gdy lektura podoba mi się "inaczej", gdy nie potrafię sprecyzować wszystkich emocji, nazwać i wymienić jej każdej zalety. Lubię tę nieuchwytność i gdy książka gdzieś mi "usiądzie", przez co wracam, analizuję, zachwycam się pomysłem. Czy wszystko trzeba nazywać? Czy nie większa frajda jest z tego co nazwać trudno?