Ogród rozpaczy ziemskich

Powieść idealna na wakacje. Śmiałam się w głos leżąc na leżaczku i było mi z ta książką tak dobrze! Hiszpańskiej autorce udało się uchwycić pod lupą współczesny świat, pokazać hipokryzję korporacyjnych procedur i miałkość wartości, co pięknie pokazuje rozegranie tematu wokół śmierci jednej z pracownic. Marisa z ironią, sarkazmem, ale i czułością mówi o swoim życiu bez ogródek i pozostawia dziwne wrażenie, że życie takie jak jej prowadzi zbyt wielu z nas… Perełka wśród przeczytanych przeze mnie ostatnio książek.

Beatriz Serrano napisała książkę, która trafia w punkt, jeśli kiedykolwiek czułeś lub czułaś, że teoretycznie wszystko w życiu gra, ale w środku coś zgrzyta. "Ogród rozpaczy ziemskich" to historia Marisy — kobiety, która ma dokładnie to, co powinna mieć według dzisiejszych standardów: mieszkanie w modnej dzielnicy Madrytu, kreatywną pracę, wieczorne winko na balkonie i przelotne relacje, które nie komplikują życia. Tylko że... coś tu nie gra.

Z każdym kolejnym dniem Marisa coraz bardziej się rozsypuje. Leki przestają działać, YouTube Premium nie pomaga, a nawet zakupy w Carrefourze nie dają już tej krótkiej, znajomej ulgi. Jej życie wygląda dobrze z zewnątrz, ale wewnątrz – to powolne tonięcie, o którym się nie mówi.

Serrano pisze o tym wszystkim bez patosu. Z humorem, ironią i dużą dawką szczerości. Ta książka jest trochę jak rozmowa z kimś, kto mówi: „Hej, ja też nie ogarniam, ale nadal tu jestem”. I choć porusza trudne tematy – depresję, samotność, życiowe wypalenie – robi to w sposób, który nie przytłacza, tylko daje do myślenia.

"Ogród rozpaczy ziemskich" to nie kolejna książka o „złamanej kobiecie”, tylko bardzo współczesna, bardzo prawdziwa opowieść o tym, że życie nie zawsze wygląda tak, jak na Instagramie. I że czasem jedyne, czego naprawdę chcemy, to znaleźć siłę, żeby wstać w poniedziałek rano.

Marisa - ah, któż z nas nie jest trochę Marisą kiedy uśmiecha się porozumiewawczo do jednej, jedynej osoby w biurze, która nadaje na podobnych falach i tak jak Ty - z ironią i sarkazmem ocenia szefa i swoich nazbyt zaangażowanych kolegów z pracy. Marisa uciekająca od rzeczywistości do Youtube’a i środków uspokajających, do sąsiada z góry, z którym łączy ją niezobowiązujący seks, do własnych pędzących myśli, które tną jej duszę jak brzytwa. Duszę pragnącą bycia kochanym, rozumianym i tak naprawdę zauważonym. Nie oddam słowami jak dużo przyjemności sprawiało mi czytanie tej książki. Była jak plasterek na moje umęczone banałem ciało. Przedobra jest ta ksiązka.

Serrano i jej ,,Ogród rozpaczy ziemskich" rozbawiły mnie do łez, poruszyły do głębi i pozostawiły w zachwycie. To napisana z humorem, gorzka opowieść o pracownicy agencji reklamowej, która rzecz jasna - nie znosi swojej pracy, ale nie przepada też ogólnie za swoim życiem. Pomimo zjadliwości z jaką opisuje swoją rzeczywistość, proza jest zaskakująco lekka, piekielnie zabawna i nie sposób się od niej oderwać. Spędziłam z nią świetne wakacje i mam tysiąc koleżanek, którym pragnę o niej opowiedzieć, co nie znaczy, że faceci nie odnajdą tu siebie... Rewelacja.

Lubię, kiedy książka dotyka czułych strun. Kiedy podczas czytania zatrzymuję się na chwilę i myślę, że to o mnie lub o kimś, kogo dobrze znam. Lubię, gdy fabuła delikatnie, a czasem brutalnie, wskazuje elementy, które zgadzają się z moim własnym życiem. Kiedy książka zmusza mnie do tego, żeby na chwilę przestać czytać i po prostu zacząć czuć.

Marisa ma wszystko, prawda? Stylowe życie w Madrycie, ciekawą pracę, ładne zdjęcia w telefonie, sąsiada do łóżka, wspomnienia z młodości, których można się uczepić jak tratwy ratunkowej. Codzienność, która wygląda lepiej niż niejeden feed na Instagramie. Tylko że… coś tutaj bardzo nie gra.

Beatriz Serrano bowiem napisała książkę, którą czyta się z duszą na ramieniu i ściśniętym gardłem. To nie jest kolejna historia o dziewczynie w wielkim mieście. To brutalnie szczery, bezlitośnie współczesny portret kobiety, która z dnia na dzień powoli się rozsypuje, mimo że przecież wszystko układa się jak trzeba.

W pewnym momencie tej książki złapałam się na tym, że przestałam oddychać. Bo czy Marisa to nie ja? Albo ty? Kto z nas nie udawał, że wszystko jest okej, kiedy nie było? Kto nie rozpoznaje w niej tej codziennej walki: z pustką, z lękiem, z samotnością pomimo towarzystwa?

To nie jest książka, która daje odpowiedzi. Ale zadaje pytania, których boimy się wypowiedzieć głośno. Pokazuje, że depresja może mieć pomalowane usta i nowe sneakersy. Że można się śmiać przy winie, a potem godzinami gapić się w sufit. Że perfekcyjnie urządzona kuchnia nie daje siły, by rano w niej zrobić choćby kawę, nie mówiąc już o jajecznicy.

To książka dla tych, którzy kiedyś płakali do poduszki, bo nie wiedzieli, czego właściwie im brakuje. Dla tych, którzy mają dość pozytywnego myślenia i tanich porad z TikToka. Dla tych, którzy wiedzą, jak blisko jest od sukcesu do rozpaczy. I jak trudno jest przyznać, że się nie daje rady.

To książka, którą powinno się czytać powoli. I niekoniecznie w dobrym nastroju.

Czy można być „szczęśliwą”, kiedy wszystko w tobie krzyczy i pragnie zmiany?

„Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano to książka, którą przeczytałam szybko - ale nie lekko. To opowieść, która z pozoru jest o kobiecie z plakatowego życia, ale pod tą estetyką kryje się coś znacznie bardziej niepokojącego. To literatura, która nie krzyczy, nie szokuje… ale sączy się do środka. Trochę jak dźwięk budzika, który budzi cię nie do dnia, ale do kolejnego odcinka pustki.

Marisa - trzydziestoparoletnia bohaterka powieści - ma wszystko, co kultura późnego kapitalizmu uznałaby za „udane życie”. Pracuje w agencji reklamowej w modnym Madrycie, ma piękne mieszkanie, lubi zaglądać do Prado, spotyka się na niezobowiązujący seks z przystojnym sąsiadem i wieczorami sączy wino z YouTube Premium w tle. Z zewnątrz? Pinterestowe tableau. W środku? Totalna dezorientacja, rozedrganie, czarna dziura codzienności.

Serrano niezwykle trafnie opisuje życie „na autopilocie” - to, jak łatwo oswoić rutynę, nawet jeśli boli. Marisa nie ma dramatu, a jednak jej życie składa się z serii mikrozałamań, które przychodzą niespodziewanie: płacz w kuchni, lęk w Carrefourze, tęsknota, której nie da się nazwać. A potem znika jej jedyna prawdziwa koleżanka z pracy. I zaczyna się erozja.

To nie jest thriller ani romans. To bardziej powieść o życiu pomiędzy: między normalnością a depresją, między pozą a prawdą, między żartem a wyznaniem. To książka, która uderza nie tym, co spektakularne, ale tym, co znajome - tym, co mogło wydarzyć się każdemu z nas w ciszy własnej głowy. Nie dramatem, tylko rezygnacją. Nie krzykiem, tylko cichym westchnieniem: „czy to już wszystko?”

Beatriz Serrano pisze gładko, chwilami boleśnie celnie, z gorzkim humorem i ironicznym dystansem. Tak, to nie jest jeszcze poziom Otessy Moshfegh - brak tu tej literackiej odwagi wejścia głębiej w obrzydzenie i alienację - ale Serrano nie próbuje jej kopiować. Raczej idzie swoją ścieżką - mniej ekstremalną, bardziej stylizowaną, ale nadal mocno rezonującą. I chociaż czasem miałam wrażenie, że trzymamy się tylko powierzchni, że dotykamy cierpienia przez szybę, to nie mogę tej książce odmówić emocjonalnej prawdy. Bo Marisa nie musi się rozpadać w dramatycznym geście. Ona po prostu codziennie od nowa próbuje wstać.

Czułam, że czytam o pokoleniu wychowanym w narracji sukcesu, które zapomniało zapytać: po co? I o kobietach, które mają być jednocześnie silne i kruche, piękne i autentyczne, zorganizowane i wrażliwe. Jakby sama obecność na tym świecie wymagała od nich bezustannej synchronizacji z cudzymi oczekiwaniami.

To książka ważna. Smutna, ale w tym smutku znajdziemy lustro. Niezaskakująca, ale trafna. Nie rewolucyjna, ale bardzo potrzebna. Czy polecam? Jeśli czujesz, że jesteś blisko wypalenia, jeśli czasem nie wiesz, co czujesz - przeczytaj. Choćby po to, żeby poczuć, że nie jesteś w tym sama.

Ocena: 8/10 - za emocjonalną prawdę, trafność obserwacji i czuły portret kobiecej samotności w czasach filtrów i wiecznego „radzenia sobie”. Minus za pewną powierzchowność - ale to nadal bardzo dobry debiut.

Beatriz Serrano opowiada o młodej kobiecie uwięzionej w pułapce niezadowolenia; kobiecie, która wiedzie z pozoru idealne życie, ale czuje coraz większą udrękę, samotność i egzystencjalną pustkę. Marisa płacze, kiedy dzwoni budzik, bo nienawidzi pracy w agencji reklamowej. Łyka środki uspokajające i ogląda godzinami YouTube, by choć na chwilę złagodzić lęk i frustrację, uciec od rzeczywistości. Działa w trybie przetrwania i coraz bardziej traci samą siebie. Beatriz Serrano zagłębia się w kryzysy współczesnego człowieka – podejmuje tematy dotyczące zdrowia psychicznego, feminizmu, uzależnień, wpływu mediów społecznościowych, straty, samotności i goryczy rozczarowań. Oczami Marisy, z humorem i sarkazmem, obnaża kapitalizm i korporacyjne realia – personalne i zawodowe napięcia, grę pozorów, absurdy, hipokryzję, presję sukcesu. I co najważniejsze – pisze o smutku i pustce, które zagnieżdżają się w pozornie idealnym życiu. Trudno było mi utożsamiać się z Marisą jako bohaterką, ale rezonowały ze mną jej zmagania – bo ta postać doskonale odzwierciedla kondycję psychiczną współczesnego człowieka; kryzysy, których doświadczamy w związku z pracą, presją społeczną i relacjami międzyludzkimi. Przejmująca jest samotność Marisy, jej zagubienie, lęk i wewnętrzna walka z samą sobą – ale sarkazm i cięty humor Beatriz Serrano łagodzi ten smutny przekaz (podobnie zresztą jak i zakończenie, które, choć nagłe i niespodziewane, przynosi odrobinę nadziei).

Powieść, która uświadamia, że można czuć się samotnym w wielkim mieście. Że praca, rutyna i niesatysfakcjonujące więzi mogą stać się źródłem frustracji, niezadowolenia, samotności i lęku – pułapką, z której trudno się wyzwolić. I że wbrew pozorom nie jesteśmy sami – to rzeczywistość, którą wielu z nas doskonale zna.

W debiutanckiej powieści Beatriz Serrano czytelnik spotyka Marisę — kobietę, która z pozoru ma wszystko, czego można pragnąć. Bohaterka pracuje w kreatywnej agencji reklamowej, gdzie tworzy się iluzje szczęścia dla innych, sama pozostając głodna autentycznych emocji. Odwiedza Muzeum Prado, jakby sztuka mogła wypełnić próżnię w sercu, delektuje się wieczornymi kieliszkami wina na balkonie, obserwując zachód słońca nad miastem pełnym obcych ludzi.

Serrano z wnikliwą szczegółowością kreśli portret współczesnej egzystencji, w której algorytmy szczęścia okazują się zawodne. Kiedy jedyna koleżanka z pracy znika, Marisa zaczyna się coraz bardziej zanurzać w przygnębieniu. To nagłe zniknięcie staje się punktem zwrotnym, momentem, w którym kruchy dom z kart jej pozornego szczęścia zaczyna się sypać. Leki uspokajające stają się bezsilne jak placebo, filmy na YouTube przestają być ucieczką od rzeczywistości, a nawet terapia zakupowa w Carrefourze — ten współczesny rytuał zapełniania pustki materialnymi przyjemnościami — nie przynosi ukojenia.

To, co wyróżnia tę powieść spośród innych opowieści o pozornie idealnym życiu, to głębia psychologicznego portretu. Tam, gdzie thrillery często sięgają po efektowne zwroty akcji, Serrano wybiera subtelność introspeksji. Niektóre przemyślenia Marisy są przyziemne jak codzienność, inne natomiast zapadają w pamięć czytelnika na długie tygodnie.

Paradoks bohaterki tkwi w tym, że mimo unikania kontaktów społecznych i wytworzenia wokół siebie ochronnego pancerza, w głębi duszy łaknie miłości i ciepła. Jest zagubiona w swojej powtarzalnej egzystencji niczym ptak w klatce z otwartymi drzwiczkami — teoretycznie wolna, ale niezdolna do lotu.

Największą siłą tej książki jest sposób, w jaki autorka zaprasza czytelnika do intymnego spotkania z bohaterką. Mamy niepowtarzalną okazję zajrzeć do każdego zakamarka jej myśli, obserwować, jak rodzi się każda refleksja i wątpliwość. Z każdą przewróconą stroną Marisa staje się bardziej zrozumiała, a jej ból — bardziej namacalny.

Serrano mistrzowsko oddaje też rytm współczesnego życia — jego gorączkowe tempo przeplatane momentami paraliżującej pustki. Wie, jak oddać uczucie, gdy wszystko się dzieje i nic się nie dzieje jednocześnie. Jej proza ma puls wielkiego miasta: czasem przyspiesza jak metro w godzinach szczytu, czasem spowalnia jak niedzielny poranek w pustym mieszkaniu.

Szczególnie zapadające w pamięć jest zakończenie powieści. Autorka pozostawia czytelnika z pytaniami, które długo kołują w głowie, skłaniając do głębszej zadumy nad własnym życiem. To nie jest zakończenie, które wszystko wyjaśnia i pakuje w zgrabną kokardkę — to raczej otwarta rana, która wymaga wiele czasu na zabliźnienie.

"Ogród rozpaczy ziemskich" to oryginalna pozycja na polskim rynku wydawniczym — rzadko spotyka się tak przenikliwą analizę współczesnej pustki egzystencjalnej. Debiut Beatriz Serrano budzi nadzieję na ciekawą twórczość w przyszłości i z pewnością warto będzie wypatrywać kolejnych historii tej autorki.