Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie

Niedziela. W całym domu roznosił się zapach gotującego się rosołu i cebulki podpiekanej prosto na ogniu. W kuchni było łóżko, na którym siedziałam razem z babcią i dziadziusiem, mama robiła domowy makaron i właśnie te placki piekłam na kuchence na szamot. Niby nic, a chyba nigdy nie zapomnę tego smaku. Tak samo jak pieczone w taki sam sposób maślaki.

W powyższej książce bohaterowie również nie poszukują wymyślnych potraw, kierują się raczej sercem, prostotą i wspomnieniami. Do Jadłodajni Kamogawa przychodzą osoby, które poszukują smaku potraw przygotowanych im przez ich rodziców czy konkretnych dań, które jedli w ważnych dla nich momentach życia. Nagare Kamogawa, emerytowany policjant, który ma wprawę w tropieniu przestępców wraz z córką zajmuje się teraz wyszukiwaniem potraw na podstawie kilku drobnych poszlak.

Tropiciele smaków, drugi tom, który miałam przyjemność czytać to książka pełna otulającego ciepła, przyjemności i lekkości. Czytając ją myślałam sobie, że azjatyckie książki i ich autorzy to jednak wiedzą co w życiu ważne. Z jednej strony pielęgnują relacje przy filiżance aromatycznej kawy ( Zanim wystygnie kawa), poszukują motywacji i chęci do działania w inspirujących książkach ( Wszystko, czego szukasz, znajdziesz w bibliotece), a teraz wracają do najpiękniejszych momentów za pomocą pysznego jedzenia. Nie od dziś wiadomo, że wspólne posiłki przygotowane prosto z serca mają dar leczenia ciała i umysłu, więc w tej książce po prostu wszystko się zgadza. Jej bohaterowie wracają do pewnych emocji i doświadczeń z przeszłości, pomagają sobie w podjęciu ważnych decyzji, rozliczają się ze swoją przeszłością, a wszystko to dzięki ponownym spróbowaniu pewnych potraw. Wierzę, że w jedzeniu tak jak i w literaturze azjatyckiej rzeczywiście tkwi taka zdolność i magia. Choć książka nie wywołała u mnie tak ogromnego zachwytu jak przytoczone przeze mnie wcześniej książki to i tak zasługuje na uwagę. Jeśli potrzebujecie otulenia, ukojenia i przeczytania książki podnoszącej na duchu to koniecznie musicie po nią sięgnąć. Tym bardziej, że znajomość poprzedniego tomu nie jest konieczna.

🍱🍉 Uwielbiam literackie powroty takie jak ten. Takie, które od pierwszych stron udowadniają mi, że cudowne emocje i wspomnienia, które mam z pierwszego tomu tutaj też będą. Moją osobistą słabością są japońskie comfort książki. To przy nich zawsze udaje mi się zwolnić i wypocząć nie zależnie od zamieszania, jakie akurat toczy się wokoło mnie. Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie naprawdę przepięknie dowozi i jest po prostu idealnie skrojone pod letnie zaczytanie.

🍱🍉 Ta króciutka książeczka, którą jesteście w stanie połknąć na raz płynnie kontynuuje motyw z pierwszego tomu. Tutaj również skupiamy się na potrawach i co ważniejsze wpływu, jaki wywierają na ludzi. Klienci jadłodajni snują swoje nieśpieszne opowieści wplatając w nie wspomnienia ukochanych potraw a Nagare Kamogawa oraz jego córka na zapleczu swojej restauracji poszukują tych konkretnych zapomnianych smaków.

🍱🍉 Po raz pierwszy od dawna trafiłam na krótką formę, której nie potrafię czegokolwiek zarzucić. Te historie są pełne magii, emocji i tęsknoty. Przecież każdy z nas ma smaki z dzieciństwa, za którymi tęskni, wyobraźcie więc sobie jak cudownie byłoby je znowu posmakować. Ulubione ciasto które piekła babcia, naleśniki, które piekł idealnie ktoś kompletnie inny.. Potrawy są przepięknym nośnikiem naszych wspomnień. Bez nich nasze życie byłoby smutniejsze i tak boleśnie miałkie.

🍱🍉 Absolutnie polecam zabrać ze sobą tę książkę na wyjazd — nie ważne czy ruszacie na drugi koniec świata, czy do najbliższego parku. To małe cudeńko idealnie oderwie was od codzienności. Odpręży i pozwoli udać się w swoją własną podróż za zapomnianymi już smakami. A wierzcie mi warto czasami za nimi pogonić - to dzięki nim jesteśmy lepszymi ludźmi.

🍜🌮

Japonia, mała rodzina restauracja prowadzona przez ojca i córkę.

Oprócz serwowania pysznych potraw, właściciele zajmują się też odnajdowaniem smaków z przeszłości. Każdy klient może przyjść do jadłodajni i poprosić o odtworzenie dowolnego dania, którego smak wciąż budzi w nim silne emocje.

🍱🍙

,,Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie" to kontynuacja serii, której motywem przewodnim są potrawy oraz ich wpływ na ludzi. Na podstawie historii opowiadanych przez klientów jadłodajni widzimy, jak wiele poszczególne smaki z przeszłości znaczą dla tych osób. Ich opowieści są bardzo poruszające. Żałuję jedynie, że niektóre z nich nie zostały nieco bardziej rozwinięte.

Konstrukcja książki i poruszana w niej tematyka przywodzą mi na myśl serię ,,Zanim wystygnie kawa". Obie te historie łączy niezwykły klimat przytulnego lokalu, spokój i powtarzalność procesu serwowania dań i napojów. Są one nawet napisane podobnym, dość prostym językiem, co jednak w mojej ocenie wcale nie odbiera im uroku.

Jeśli lubicie kuchnię japońską i historie chwytające za serce, ta książka jest dla Was!

🦀🍣

[współpraca reklamowa z @wydawnictworelacja]

Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie autorstwa Kashiwai Hisashi od Grupy Wydawniczej Relacja

#współpracabarterowa

Drugi tom przygód detektywów Kamogawa, którzy wytropią dla Ciebie każde danie! Zazwyczaj z dzieciństwa bohaterów którzy odwiedzali restauracje lub dania które wiążą się z ważnym wydarzeniem w ich życiu.

Drugi tom nadal jest dobrą książką, otrzymujemy więcej tego samego więc jeśli komuś spodobała się część pierwsza to warto sięgnąć po druga. Serię, którą można by było nazwać comfort lekturą - jest ciepła, kochana, miła, melancholijna i świetnie prowadzona narracyjnie. Dostajemy kolejne dania do odtworzenia i w międzyczasie rozmyślamy nad przemijaniem, kształtowaniem wspomnień i po prostu nas naszym życiem. To bardzo ważny przedstawiciel nurtu, który nazywam #kawopodobny który przypomina mi vibe "Zanim wystygnie kawa". Kamogawa ma za to własną tożsamość - nacisk na różnorodne dania i brak elementów fantastycznych.

Jedyne co mógłbym zarzucić to brak różnorodności w schemacie. Każde opowiadanie wygląda tak samo - przychodzi nowy klient, je, mówi co mają wytropić, wraca za dwa tygodnie, potrawa zawsze wytropiona, wspomina przeszłość, koniec. Bardzo brakowało nowych zmiennych, albo żeby chociaż raz nie udało się wytropić dania. Szczególnie, że sam proces "tropienia" jest pomijany w opowieści.

Drugie danie to bardzo dobra, ale powtarzalna kontynuacja. Z jednej strony po co zmieniać coś co dobrze zadziałało, ale z drugiej brakuje mi tej świeżości. Niemniej jednak książkę pochłonąłem w jeden dzień i z niecierpliwością będę czekał na kolejne tomy - szczególnie, że po mału zżywam się z naszymi detektywami kulinarnymi. Jeśli lubisz tego typu melancholijne powieści o przemijaniu, życiu i wspomnieniach to sięgnij po pierwszy tom. Jeśli się spodoba to już wiesz co masz robić dalej. Jeśli jednak nie jest to seria dla Ciebie, nie ma sensu sięgać po drugi tom.

Jest to druga część (uwielbiam grę słowną zawartą w tytule "Drugie danie"), ale można ją śmiało przeczytać bez znajomości pierwszego tomu. Dlatego jeśli ktoś już ją kupił albo zamierza, może spokojnie to zrobić i dopiero później nadrobić pierwszą część.

Literatura japońska ma to do siebie, że posiada drugie dno. Pełna jest japońskich nazw i odniesień do kultury, co właśnie uwielbiam w tego typu książkach! To po części sposób na zapoznanie się z krajem z innej strony, bo tej książkowej. W tym przypadku również było tego całkiem sporo, na przykład nazwy miast, stacji czy ulic.

Z książki bije prostota, ale w dobrym znaczeniu tego słowa. Dopiero wgłębiając się w jej treść, można wyczuć nostalgię, tak jak sugeruje opis "poszukują smaków z przeszłości". Bo kto z nas nie pamięta dań z przeszłości? Albo słodyczy? Smaków dzieciństwa?

" — Ale to, co chciałbym, żeby państwo dla mnie wytropili, to nawet trudno nazwać potrawą [...]" (Cytat na stronie 14)

Mamy do czynienia z potrawami takimi jak bento (posiłek w tzw. lunchboxie) z ryżem i wodorostami. Potrawy są dobrze opisane, aż przyznam, że nieraz miałam ochotę ich spróbować. W każdym rozdziale pojawiają się inne postacie i inne dania (chociażby hamburger czy chińska soba). A dla fanów kotów, znajdzie się tu także okładkowy Ospaluch!