Córka ziemi. Córki żywiołów

Dorota Gąsiorowska

"Córka ziemi "

"Kiedy człowiek jest gotowy poznać prawdę, ta sama odnajduje do niego drogę"

Dorota Gąsiorowska potrafi w niesamowity sposób łączyć przeszłość z teraźniejszością a magię z naturą.

W ciekawy sposób odkrywa przed nami tajemnicę Adeliny Żarnowskiej oraz Frei która jako dziecko trafia pod jej opiekę do pałacu.

"....Życie zabierając nam coś,jednocześnie obdarza nas nowymi szansami..."

Weronika( kolejna ciekawa postać ) to uzdolniona rzeźbiarka która potrafi zachwycić swoimi rzeźbami w Kamieniu. Dostaje zlecenie wykonania rzeźby Frei- nordyckiej bogini miłości, płodności ,piekna i magii.

Podejmuje się tego wyzwania choć czuje pewien niepokój.

Weronika musi zaufać swojej intuicji...

"Często przychodzą do nas różne, wydawałoby się nieistotne Znaki ,które bagatelizujemy..."

To przepiękna powieść o Frei ,Weronice ,Glorii i innych bohaterach którzy was zauroczą ..

Odkrywać będziecie w niej traumy z dzieciństwa, trudną przeszłość, miłość do natury ,magię ukrytą w kamieniach i baśniową aurę która was otuli i towarzyszyć wam będzie na kartach tej powieści.

Nie uwierzycie bo żadko mi się to zdarza ale przeczytałam ją dwa razy!!! tak mnie zachwyciła😍 odkrywałam coraz to nowe smaczki które za pierwszym razem mi umknęły 👌

Polecam wszystkim 👌czytajcie tą piękną baśniową powieść 📖

Ja czekam na kolejną część która niebawem się ukaże 👌

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu i dopiero teraz sobie o niej przypomniałam. To była tak piękna historia, że tak naprawdę od razu nie dostrzegłam w niej tego przekazu. Wcześniej jawiła mi się jako opowieść o rzeźbiarce, która robi z kamieni piękne rzeczy. Teraz doszło do mnie, że było w tym coś więcej, bowiem postać tak naprawdę z niczego potrafiła zrobić coś. W zwykłym kamieniu dostrzegała piękno i potrafiła tak go uformować, by inni tą wyjątkowość dostrzegli. Pokazała w ten sposób, że każdy z nas jest wartościowy, jesteśmy unikatowi i tylko pod względem wyglądu podobni. Jeśli znajdzie się w naszym towarzystwie ktoś, kto dostrzeże nasze wewnętrzne piękno, to wielu ludzi również będzie potrafiło wyjść ze swojej skorupy i móc spełniać marzenia, o które wstydzili się wcześniej zabiegać. Kochając i akceptując siebie takiego, jakim jesteśmy możemy otworzyć sobie bramę do wspaniałych rzeczy. W tym wszystkim pomoże nam głos natury.

Nasza postać dostaje tu propozycję, by stworzyć rzeźbę bogini miłości. Z pewną nieśmiałością podejmuje się tego tematu, jednak pojawia się pewien problem. Wychodzi na to, że studnia na terenie ważnej posiadłości zawiera coś jeszcze oprócz wody. Rzeźbiarka zainteresowana tym tematem i w sumie nie mając wyjścia, będzie się starała dowiedzieć pewnych rzeczy, by móc dokończyć to, co zaczęła. Tylko czy to będzie takie proste?

Autorka napisała świetną książkę opartą trochę na ziołolecznictwie oraz współgraniu z naturą. Jedna z kobiet widzi piękno tam, gdzie go nie ma na pierwszy rzut oka, a druga czuje przyrodę i potrafi z nią rozmawiać. Do tego historia napisana z czasu teraźniejszego i wcześniejszego, by poskładać wszystkie niedopowiedzenia. Można by się uczepić kilku niedomówień, jednak według mnie, opowieść nie miała być dokładna, tylko ukazująca pewne wydarzenia, zbliżenie do tego, co naturalne o czym zapominamy i ukazanie wyniku zdarzeń. Nie należy tutaj doszukiwać się szczegółów, dużą część niej zdobią opisy, sceny tego, co się robi, co się lubi i dokąd zmierza ich życie. Tajemnice ujrzą tu światło dzienne i będą drobnym zaskoczeniem, bo opowieść nie skończy się tak jak nam się wydaje:-)

„Córka ziemi” Dorota Gąsiorowska

Pierwszy tom nowej serii pt. „Córki żywiołów”.

Tekst powstaje we współpracy z Wydawnictwem Znak. Bardzo dziękuję.

Powieści Pani Doroty czytam, można powiedzieć, od lat. Znam wszystkie. Autorka zdaje się malować słowem. Delikatnie i subtelnie. Nie inaczej jest i tym razem. Jej książki to oddech dla głowy ,a także serca. Niniejsza historia, jak i pozostałe, na wysokim poziomie. Widać dbałość o słowo. Szacunek dla odbiorcy. „Córka ziemi” to kolejna okazja na bardzo bliskie obcowanie z naturą i zwierzętami. Pisarka umiejętnie roztacza przed nami kolorowy obraz tego, co my tak często pomijamy skupiając się na, wydawałoby się, niesamowicie istotnych sprawach. Nie wiem jak Państwo, ale ja już po przeczytaniu kilku zdań książki inaczej popatrzyłam na zieleń za oknem, wcale nie traktując jej jako czegoś oczywistego. To dziwne, że umykają nam tak piękne kwestie jak zachwyt nad otaczającym nas światem.

Weronika jest rzeźbiarką. Uwielbia swoją pracę i nie ma żadnego problemu z tym, że życie towarzyskie przemyka bez jej udziału. Kiedy do jej codzienności dołączają Koty wydaje się, że ma naprawdę wszystko. Czy aby na pewno? Aktualnie pracuje nad rzeźbą Freyą do pałacowego ogrodu. Gdy otrzymała to zlecenie, nawet przez myśl jej nie przeszło co za tym pójdzie. Jacy ludzie staną na jej drodze, w jakich zdarzeniach przyjdzie jej uczestniczyć.

Freya jest szczęśliwą dziewczynką. Mieszka wraz z matką w lesie i pomaga jej tworzyć leki. Za przyjaciół ma leśne zwierzęta i zdecydowanie nie potrzebuje niczego więcej do spełnienia. Wszystko jednak przybiera inny obrót, kiedy umiera matka Frei. Jak dziewczynka odnajdzie się w nowej rzeczywistości, którą za wszelką cenę niegdyś chciała ominąć?

Powyższa treść to zarys tego co czeka Państwa podczas lektury. Niby spokój aż bije z książki, a jednak... zobaczycie sami. Z mojej strony co więcej dodać. Jestem wdzięczna za kolejne ponad 500 stron przygody z bohaterkami. Myślę, że z Panią Dorotą Gąsiorowską związałam się już na stałe.

Weronika jest rzeźbiarką i to światowej klasy. Potrafi zobaczyć gotową rzeźbę w nieoszlifowanym kamieniu. Nie przyjmuje zleceń na swoje prace, rzeźbi to co czuje. Jednak robi wyjątek dla właściciela pałacu i ma odtworzyć rzeźbę Frei, nordyckiej bogini miłości i magii. Zlecenie ma być gotowe na otwarcie hotelu, jednak pojawiają się komplikacje, w studni, znajdującej się na posiadłości pałcu, zostają odnalezione ludzkie szczątki. Czy Weronice uda się odkryć co wydarzyło się przed laty?

Zanim zaczęłam czytać „Córkę ziemi” miałam do niej duże oczekiwania. Gdy zaczęłam czytać, w ogóle nie mogłam się wciągnąć w historię Weroniki oraz Freyi. Myślałam sobie „Boże przecież ja to będę czytała rok”. Ale z czasem gdy pojawiły się nowe zagadki, tajemnice, coraz bardziej zaczynałam się interesować tą historią. Ale to zaciekawienie zaczęło się pojawiać po dobrych stu stronach. Początek na prawdę męczyłam. Na szczęście zmieniło się to.

Historia Fryi zaciekawiła mnie, byłam ciekawa jak potoczyły się jej losy. A niestety nie miała takiego łatwego życia jakby mogło się na początku wydawać.

Razem z Weroniką odkrywałam nowe tajemnice i niespodzianki. Chociaż chyba bardziej polubiłam postać Freyi.

„Córka z ziemi” może nie wywołała u mnie dużego zachwytu, ale też nie okazała się taka straszna, jak myślałam na początku.

Pewnie, gdy pojawią się kolejne tomy z serii „Córki żywiołów” będę po nie sięgać z ciekawości.

Czy macie takie książki, na których wspomnienie ciepło wam się na sercu robi? Takie, które macie pewność, że zostaną z wami już na zawsze!

Dla mnie taką książką jest „Córka Ziemi" Doroty Gąsiorowskiej.

„Strach rodzi strach, złość wyzwala jeszcze więcej złości, a miłość i spokój tworzą podwaliny zaufania".

Weronika kocha rzeźbić, a każdy kamień, z którego powstają jej dzieła zdaje się szeptać swoją historię. Chętnych na jej prace nie brakuje jednak za każdym razem, gdy musi pożegnać się ze swoją rzeźbą krwawi jej serce. Dlatego też, gdy dostaje zlecenie na kamienną postać Frei, która stanąć miałaby w pałacowym ogrodzie nie od razu się zgadza. Na podjęcie decyzji potrzebowała trochę czasu. Ostatecznie jednak zafascynowana postacią Frei i historią, jaką skrywa zamek godzi się wykonać to zadanie.

Nieoczekiwanie podczas prac remontowych na terenie pałacu, a dokładniej rzecz ujmując w starej, nieczynnej studni odnalezione zostają ludzkie szczątki.

Czy Weronika podjęła słuszną decyzję? Do kogo należą odnalezione kości i co wydarzyło się w tym miejscu sto lat temu? I najważniejsze, co z tym wszystkim wspólnego ma Freja?

„Żyłam opowieścią, jaką kamień w cichy, tylko dla mnie słyszalny sposób starał mi się przekazać i na kilka tygodni, czasem trochę dłużej, stawał się on całym moim światem, a ja obdarzałam go bezinteresowną, niemal matczyną miłością".

Wspaniała, pełna tajemnic historia, dla której przepadłam całkowicie.

W tej książce przeszłość miesza się z teraźniejszością. To co było chce pozostać nieodkryte, a to, co jest pragnie poznać prawdę.

Jest to powieść przepełniona magią i sekretami, które więzione przez dziesiątki lat niczym ptak zamknięty w klatce wyrywają się na wolność.

„Córka Ziemi” zachwyciła mnie nie tylko misternie utkaną fabułą, ale również niesamowitymi, plastycznymi opisami przyrody.

Wierzycie w moc kamieni? Ja wierzę. Jestem zodiakalnym Koziorożcem, a moim kamieniem jest turmalin. Wspominam o tym, gdyż kamień ten odegra w tej książce istotną rolę. Jaką? Tego Skarby dowiecie się sięgając po „Córkę Ziemi”. Gorąco polecam

“Gdy człowiek jest gotowy poznać prawdę, ona sama odnajdzie do niego drogę”.

Weronika jest rzeźbiarką światowej sławy. Została obdarzona szczególnym darem, potrafi w nieoszlifowanym, zimnym kamieniu dostrzec gotową rzeźbę. Ma niezwykłą intuicję, słyszy głos natury. Pewnego razu otrzymuje propozycję odtworzenia rzeźby Frei na terenie pałacyku w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Wewnętrzny głos podpowiada jej, by odmówiła, jednak przyjmuje zlecenie. Niebawem, na miejscu w studni zostają znalezione ludzkie szczątki…

Fabuła intrygująco poprowadzona, teraźniejszość idealnie współgrają z przeszłością. Losy Weroniki i losy Frei. Pani Dorota pisze z pasją, przez powieść się płynie, a emocje mocno nas dotykają. Jest szczerze, realnie, całość dokładnie przemyślana i dopracowana w każdym szczególe. To było niesamowite i piękne! Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Magiczny klimat, niesamowita podróż w czasie. Relikty przeszłości, legendy, dawne wierzenia. Niezwykłe, zupełnie różne kobiety, dzieli je wszytko, a łączy idealna harmonia, odczuwanie i współistnienie z przyrodą. Tajemnice wirują w powietrzu, do głosu dochodzą różne oblicza miłości, przyjaźń, strach, choroba, poczucie straty. Coraz mocniej odzywająca się intuicja, czy należy jej słuchać?

Fascynująca, nietuzinkowa, optymistyczna, z nutką magii opowieść. Była to niesamowita, niełatwa, a zarazem piękna przygoda, której całkowicie dałam się porwać. Pierwszy tom cyklu “Córki żywiołów’, na kolejny czekam z ogromną niecierpliwością. Polecam, czytajcie! Tatiasza i jej książki :)

Możecie mieć pewność, że wkraczając do tego świata zanurzycie się w całkiem innej rzeczywistości. Znajdziecie się na granicy magii, praktycznej sfery oraz świata podlegającego naturze. "Córka ziemi" łączy wszystkie te obszary, a Dorota Gąsiorowska swoje bohaterki doskonale w nich umiejscowiła.

Dorota Gąsiorowska osadziła akcję powieści w dwóch przestrzeniach czasowych, jednak zdaje się, że to opowieść z przeszłości gra tutaj główną rolę. Losy Frei – małej dziewczynki, którą wyrwano z jej naturalnego środowiska, śledziłam z ogromną ciekawością, a jej rozwój na przestrzeni był ujmujący. Przy tym Autorka stworzyła świat, w którym można poczuć się bezpiecznie – w końcu natura i kobieca mądrość uchronią bohaterkę przed złem.

"Córka ziemi" pochłania w całości. Zaraża swoim niesamowitym klimatem. Przyciąga, kiedy choć na moment odłożymy ją na bok. I dzieje się tak nawet pomimo tego, że akcja nie pędzi tu na łeb na szyję. Wręcz przeciwnie, a i tak jesteśmy w stanie wiele z niej wynieść. To historia o kobietach, o ich niezależności i sile. O poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, wśród ludzi i blisko natury. To także historia o mocy kobiecej intuicji i mądrości pochodzącej ze świata przyrody.

"Córka ziemi: jest dość obszerna i to bardzo dobrze. To książka, którą chce się smakować powoli, doświadczać jak najdłużej. Pozwala na to, żeby odpocząć od codziennej gonitwy, wyciszyć się i zaznać odrobiny spokoju, jaki z niej płynie. Niecierpliwie czekam na kolejny tom tej serii.

Czy wierzycie w magię? Magię natury, życia?

Elementy magiczne możecie znaleźć w historii Freyi, ona sama była magią… Ta dziewczyna była imienniczką nordyckiej bogini, patronki wojny, bóstwa wegetacji, miłości, płodności i właśnie „czarów”. To opowieść o jej życiu stała się fundamentem tej książki. Freya - córka ziemi, córka jednego z potężnych żywiołów, dziewczyna silna, posiadająca niezwykły dar, dar mądrości i rozumienia natury, bo przecież nie każdy przyjaźni się z ptakami, czy dzikami. Każdy z nas może się od niej wiele nauczyć… dobroci, szczerości, miłości, wytrwałości. Kierowała się “zasadami”, o których my również powinniśmy pamiętać: „Strach rodzi strach, złość wyzwala jeszcze więcej złości, a miłość i spokój tworzą podwaliny zaufania.”

Historia poznajemy z dwóch perspektyw. Patrzymy na wydarzenia jej oczami, córki ziemii. Wędrujemy po lasach, przyglądamy się pałacowemu życiu, kiedy to dziewczyna trafia do niego po śmierci jednej z najbliższych osób. Tam musi się nauczyć nowej codzienności, która nie jest łatwa, która niesie za sobą niepewność i samotność… nie tylko ona, ale również ludzie wokół niej skrywają wiele tajemnic, których nie da się utrzymać na zawsze w sekrecie. Czego dowie się o sobie i swoim życiu Freya?

Drugi punkt widzenia to opowieść Weroniki, rzeźbiarki kierującej się w swojej pracy intuicją artystyczną, pasją. Każde jej dzieło jest jedyne i niepowtarzalne. Otrzymuje zadanie, aby wykreować w piaskowcu rzeźbę Freyi. Wszystko dzieje się wiele lat później, po tym, kiedy to aura córki ziemii nie jest już tak wyczuwalna w tym miejscu, ale pamiętniki, zapiski i rozmowy z właścicielką pałacu sprawiają, że pamięć o niej powraca, bo „dziewczynka, która zostawiła cześć siebie w dzikich zakątkach lasu i gdziekolwiek by się znalazła, już zawsze będzie tutaj wracać.”

Balansujemy na granicy dwóch rzeczywistości i uczymy się tego czym jest wolność: „ Dopiero teraz rozumiem, co znaczy wolność… myślałam, że tylko w leśnej głuszy, pośród drzew, kamieni szepczących swoje opowieści, zaprzyjaźnionych zwierząt i roślin, mogę być szczęśliwa. Teraz wiem, że to zależy wyłącznie ode mnie, bo to szczęście, ciche i spokojne, jest zawsze tam gdzie ja.”

Jeśli chcecie się przenieść do magicznego świata natury, pełnej spokoju, nadziei, ale i strachu dajcie się ponieść tej historii, którą można usłyszeć w szumie wiatru, spadających kroplach deszczu i w odbiciach wody…

ZARYS FABUŁY

W dłoniach Weroniki skrywa się prawdziwy talent. Dziewczyna potrafi obrócić kamień w cudowną rzeźbę. A że posiada niezwykły dar intuicji i słuchania głosów przedmiotów na pozór martwych, jej niesamowite prace zaczęły zyskiwać coraz większe grono fanów. Tym razem otrzymuje zlecenie, które początkowo nie do końca przypada jej do gustu. Weronika ma wykonać kopię rzeźby Frei, która ma stanąć w ogrodzie pałacu Jury Krakowsko- Częstochowskiej. Dziewczyna nie ma pojęcia, że raz podjęte wyzwanie uruchomi lawinę zdarzeń, a jej własne życie wpadnie w wir, który poprowadzi ją w zupełnie niespodziewanym kierunku. Kiedy w studni należącej do pałacu zostają znalezione ludzkie szczątki, Weronika zaczyna rozumieć, że prawda zaczyna domagać się odkrycia. Czy historia sprzed lat w końcu wyjdzie na światło dzienne? Co z tym wszystkim ma wspólnego stary zeszyt i pałacowa wieża? I co tak naprawdę połączy Weronikę z jednym z mężczyzn, których napotyka na swojej drodze?

UTALENTOWANA RZEŹBIARKA, SŁOWO O BOHATERCE

Główna bohaterka powieści, moja imienniczka Weronika, to wyjątkowa kobieta. Utalentowana rzeźbiarka, wrażliwa dusza, ale przede wszystkim osoba, która posiada niezwykły dar intuicji. Widzi i czuje więcej niż inni. Jakby rozumiała mowę kamieni. Uczuciowa, przyjacielska, ale przede wszystkim uczciwa i po prostu dobra. Nie zawaha się pomóc czy stanąć po stronie prawdy. Obowiązkowa i potrafiąca słuchać. Jak zawsze w przypadku żeńskich postaci pierwszoplanowych tej autorki, bardzo polubiłam bohaterkę. Jednakże Dorota Gąsiorowska postanowiła przeplatać losy Weroniki rozdziałami z życia tajemniczej osoby o imieniu Freya. Młoda dziewczynka wychowywana przez mamę mającą nietuzinkowe umiejętności leczenia ziołami, dorastająca w domku w lesie pośród natury, dość szybko zostaje sierotą. I na zawsze zapisuje się na kartach okolicznej historii. Czy losy Weroniki i Frei w pewnym momencie się zetkną? Czy przeszłość powiedziała teraźniejszości ostatnie słowo?

DRUGI PLAN

Autorka nie zapomniała o bohaterach drugoplanowych, którzy znaleźli w fabule swoje ważne miejsce. Każdy odegrał istotną rolę mającą dla fabuły znaczenie. Mamy przyjaciółkę Weroniki, Aśkę, są mężczyźni, których Weronika napotyka na swojej drodze. Przypadkowi zleceniodawcy? Z pewnością nie. Autorka kreuje wątki uczuciowe, choć nie do końca oczywiste, jako że Tymon, który wpada w oko Weronice, w pewnym momencie zaczyna zachowywać się dziwnie. Czy jest odpowiednim kandydatem na partnera, skoro bohaterka nakrywa go w pewnych nie do końca wygodnych sytuacjach? Jest i młoda dziewczynka, obarczana przez rodziców obowiązkami, których nie powinna dźwigać, jest starsza kobieta, babcia, która najwyraźniej skrywa jakieś tajemnice i są koty! Wszak w historii dotkniętej nutką magii nie mogło ich zabraknąć.

FABUŁA I PODSUMOWANIE

Nowa powieść Doroty Gąsiorowskiej to mieszanka życiowych problemów, rozterek, strachu, miłości, przyjaźni, ale także elementów pradawnych wierzeń i magii, sztuki oraz paranormalnych umiejętności - zawartych w granicach wiarygodności. Mamy wątek przestępstwa, wszak w historii pojawia się pewna czarna owca oraz ludzki szkielet, są tajemnicze znaleziska, stary zeszyt, turmalin. Fabuła rozpoczyna się zleceniem, które daje początek niespodziewanej przygodzie. Prywatne śledztwo dotyczące przeszłości, podrygi serca, zapiski, jaskinia, las i malowniczy pałac. Sceneria powieści zdecydowanie pobudza wyobraźnię. Czuć tą niezwykłą, tytułową moc żywiołów i natury. Dorota Gąsiorowska ma lekki styl, pisze pięknym językiem, który jednak odbiega od typowo potocznego. Czytając ma się wrażenie elegancji i szyku towarzyszącym treści. Ci, którzy znają już prozę autorki wiedzą, że Dorota Gąsiorowska tworzy momentami długie opisy, które pozwalają wczuć się w klimat danego miejsca. Nie każdy to lubi, dlatego uważam, że ta wiadomość powinna się tutaj znaleźć. Mnie autorka nie zawiodła. Kolejny raz otrzymałam dopracowaną, nieco magiczną, piękną i pozwalającą oderwać się od codzienności książkę. Z ogromnym zainteresowaniem czekam na kolejne tomy cyklu.

Klimatycznie i nastrojowo. To atut twórczości Doroty Gąsiorowskiej, atmosfera spowita aurą tajemniczości i subtelności. I przenikający zewsząd podmuch delikatnego wiatru niosącego tajemnice sprzed wielu lat …

Weronika jest uznaną rzeźbiarką światowej sławy. Spod jej rak wychodzą wspaniałe rzeźby. Zanim powstanie rzeźba ona już ma ją przed oczami. Widzi to, co dla innych jest jeszcze niewidoczne. Jest zżyta z otaczającą ją naturą, chłonie z niej wszystko. Jest córką ziemi. Od właściciela pałacu w Jurze Krakowsko - Częstochowskiej otrzymuje propozycję odtworzenia rzeźby, która kiedyś stała w ogrodzie pałacowym. Chodzi o postać Freyi – bogini miłości i magii. Kobieta najpierw dość sceptycznie podchodzi do pomysłu, jednak pod wpływem namowy przyjaciółki przyjmuje ofertę. Zabiera się do pracy, jednak niespodziewane okoliczności komplikują jej zajęcia. Okazuje się, że na terenie pałacowej posiadłości w studni zostaje odnaleziony ludzki szkielet. Czy to znalezisko zakłóci jej prace? Kobieta bardzo chciałaby pomóc w dojściu do prawdy. Sama się zastanawia czyje szczątki mogły się tam znaleźć. Dzięki przyjaźni z Felicją mieszkającą na terenie pałacu, docierają do niej informacje ukrywane przez lata. Informacje tajemnicze …

Sto lat wcześniej w małym domku w lesie mieszkała kilkuletnia Freya z matką. Dziewczynka była bardzo związana z przyrodą, każdym skrawkiem ziemi, a za przyjaciół miała leśne zwierzęta. Innego życia sobie nie wyobrażała. Po śmierci matki została wzięta pod opieką mieszkańców pałacu. Jej życie się zmieniło. Nie była tam mile widziana. Traktowano ją źle i z dystansem. Jak dziewczynka sobie poradzi w nowym otoczeniu? I najważniejsze pytanie, co łączy Freyę z Weroniką? Co miały ze sobą wspólnego, mimo że żyły w odstępie stu lat? Jaka niewidzialna tajemnica łączyła te dwie córki ziemi?

Fabuła toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych, obecnie i ponad sto lat wcześniej. Wydarzenia sprzed lat mają wpływ na życie i podejmowane decyzje przez bohaterów współczesnych. Ale nie bez znaczenia są wydarzenia sprzed wielu lat, one są pomostem łączącym przeszłość z teraźniejszością. One się wzajemnie przenikają i uzupełniają. Stanowią jedną całość, zamknięte klamrą stu lat.

Córka ziemi to magiczna i nostalgiczna opowieść. Delikatna i pełna uwielbienia przyrody. Widzimy, jak bohaterowie są związany z przyrodą, jak się z nią utożsamiają i czerpią z niej radość życia. Coś wspaniałego. Coś, co dzisiaj nie jest takie częste i popularne. Ale jest piękne i wzruszające. To opowieść o miłości, tej oczekiwanej i pożądanej. O dokonywaniu wyborów, czasami trudnych i nie zawsze trafionych. O pożądaniu i nadziei na szczęśliwą przyszłość. Warto się przenieść w tak błogie realia i oddychać pełną piersią. Na uwagę zasługują postacie bohaterek, można im się bliżej przyjrzeć i zaprzyjaźnić z nimi. Autorka wykreowała odważne i pełne magii kobiety, które potrafią walczyć o swoją przyszłość.

Polecam, magiczna i liryczna, nastrojowa i wzruszająca, pełna miłości i optymizmu. Poprawi zły nastrój i tchnie w każdego nową energię i siłę. Ma nieziemską moc! Pamiętajcie, intuicja nigdy was nie zawiedzie!

@kilka_slow_o_ksiazkach

„…idź zawsze swoją drogą i nie oglądaj się na innych”.

Weronika jest utalentowaną rzeźbiarką. Potrafi zobaczyć gotową rzeźbę w jeszcze nieoszlifowanym kamieniu. Pewnego dnia dostaje zlecenie od właściciela pałacu w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Jej zadaniem jest odtworzyć rzeźbę Frei, która kiedyś stała w pałacowym ogrodzie. Kobieta początkowo waha się lecz ostatecznie przyjmuje zlecenie.

Freya to nastolatka, która mieszka z mamą w domku w środku lasu. Dziewczynka kocha naturę, zwierzęta i spacery po lesie. Ma dar słuchania historii, które opowiadają jej kamienie. Jej beztroskie dzieciństwo kończy się wraz ze śmiercią mamy. Wtedy Freya musi porzucić swoje dotychczasowe życie oraz przeprowadzić się.

Jak potoczą się dalsze losy Weroniki? Czy sprosta oczekiwaniom klienta i uda jej się stworzyć piękną rzeźbę na otwarcie hotelu?

Czy Freya odnajdzie się w nowej sytuacji po śmierci matki?

Co łączy te dwie kobiety?

Jeżeli jesteście ciekawi odpowiedzi na te pytania to koniecznie przeczytajcie najnowszą książkę pani Doroty Gąsiorowskiej.

„Córka Ziemi” to pierwsza część nowej serii „Córki Żywiołów”. Jest „to cykl o kobietach w szczególny sposób związanych z naturą, które podążając za swoją intuicją, potrafią dostrzec więcej niż inni”. Akcja powieści rozgrywa się współcześnie oraz 100 lat wcześniej. Historię poznajemy z perspektywy współczesnej rzeźbiarki Weroniki oraz Frei, nastoletniej córki zielarki. Obie bohaterki są ze sobą w pewien magiczny sposób powiązane. Postacie kobiece zostały bardzo ciekawie wykreowane. Książkę mimo dużej objętości (ponad 500 stron) czyta się lekko i przyjemnie. Akcja książki niesamowicie mocno mnie wciągnęła, byłam bardzo ciekawa jak potoczą się losy tych kobiet. Pani Dorota stworzyła piękną, magiczną opowieść, pełną tajemnic i intryg, w której nie brakuje emocji i wzruszeń. Polecam z całego serca. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki ale na pewno nie ostatnie. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom tej serii.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌸 "Córka ziemi" spod pióra Doroty Gąsiorowskiej, to pierwszy tom serii pod tytułem "Córki żywiołów".

🌸 Weronika jest niezwykle utalentowaną rzeźbiarką, i ma szczególny dar dostrzegania gotowej rzeźby w nieoszlifowanym jeszcze kamieniu. Gdy pewnego dnia otrzymuje zlecenie odtworzenia rzeźby Frei na terenie pałacyku w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej pomimo złych przeczuć dziewczyna postanawia podjąć się tego zadania. Tam na miejscu w studni zostają jednak znalezione ludzkie szczątki.

Co wydarzyło się w pałacyku?

Co łączy Weronikę i Freję?

Czy Weronika odkryje prawdę na temat wydarzeń z przeszłości?

🌸 Poprzednia książka autorki "Opowieść starego lustra" skradła moje serce, więc nie wahałam się ani chwili w wyborze tej książki. Akcja powieści toczy się dwutorowo, w teraźniejszości z perspektywy Weroniki, oraz w przeszłości z perspektywy Frei. Autorka pięknie to wszystko połączyła, i stworzyła ciekawą oraz wciągającą książkę, z wyjątkowym i magicznym klimatem.

Ja uwielbiam przyrodę oraz naturę i uważam, że mają one wielką moc. Dlatego z przyjemnością czytałam tą książkę, i jestem zachwycona sposobem, w jaki autorka nam to wszystko opisała. Dodatkowo piękna okładka przykuwa wzrok i idealnie pasuje do tej historii. Cudowna i otoczona magią historia, w której można się zatracić i nie można o niej zapomnieć.

Jeśli lubicie tajemnicze historie pełne emocji i pokazujące miłość do natury, to zachęcam was do zapoznania się z tą wspaniałą książką

A czym najbardziej urzekła mnie książka? Powrotem do przeszłości i tajemnicami z nią związanymi.

Główna bohaterka Weronika po latach będzie miała okazję dzięki swojej pracy wrócić do przeszłości i odkryć co się stało w pobliskim lesie i pałacu, który stoi tak blisko jej domu.

Weronika jest utalentowaną rzeźbiarką, która na co dzień nie przyjmuje zleceń, a tworzy to, co w jej duszy gra. Kiedy jednak jej przyjaciółka prosi ją aby zgodziła się przyjąć zlecenie dziewczyna obiecuję się zastanowić. Mieszka w domu, który odziedziczyła po babci, ma w nim swoją pracownię a okolicę zna z dzieciństwa. I to właśnie w okolicy stoi pałac którego tyczy się zlecenie. Dziewczyna miałaby stworzyć rzeźbę która stanie w ogrodzie.

Freya - dziewczyna której rzeźbę ma stworzyć Weronika i której historię przyjdzie jej poznać to postać magiczna, tajemnicza i zakochana w naturze, lasach, zwierzętach... I to właśnie jej historię zapragnie poznać Weronika kiedy zdecyduje się ją wyrzeźbić.

Niesamowicie wciągająca i poruszająca historia, przepełniona duchami przeszłości. Naprawdę warto po nią sięgnąć - bardzo polecam!

”Córka Ziemi” to historia zbudowana na kanwie miłości do natury i do otaczającej nas przyrody. Na kartach tej powieści autorka zabiera nas do Jury Krakowsko-Częstochowskiej, gdzie z jednej strony poznajemy żyjącą współcześnie Weronikę, z drugiej zaś Freyę, dziewczynę zamieszkującą las blisko sto lat temu. Co łączy obie te historie? Czy wydarzenia z przeszłości mogą odcisnąć się piętnem na życiu współczesnych ludzi? I w końcu, jakie tajemnice skrywają skały?

„Córka Ziemi” to zdecydowanie książka, którą odbiera się całym sobą, gdzie ukazana zostaje relacja człowieka z przyrodą, gdzie czytając czujemy na skórze podmuch wiatru, szum lasu i zapach liści… Ale to też opowieść, która wiedziona nurtem tajemnic z przeszłości wprowadza nas w niezwykły klimat, który rezonuje w nas, aż po ostatnią przewróconą stronę. Autorka kreśli tajemniczą historię, trwale związaną z miejscem w którym i przed stoma laty i aktualnie spotykają się bohaterki, tak by odkrywaną powolnie historią poruszyć serce, by wyzwolić emocje, i w końcu, by dostrzec to, co na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło nieistotne.

Autorka nie unika trudnych tematów, nie stroni od moralnych dylematów, niełatwych wyborów czy nowych wyzwań i doświadczeń. Niewątpliwie „Córka ziemi” otwierająca nowy cykl „Córki żywiołów”, który poświęcony kobietom w szczególny sposób związanych z naturą, uwidacznia autentyczną potrzebę przebywania pośród przyrody, która w ich odczuciu kreuje szczęście i poczucie spełnienia. I choć to, co w tym wypadku jest spoiwem łączącym obie postaci pozwoli czytelnikowi na przeżycie wewnętrznego spektaklu przeróżnych doznań.

Niezwykły klimat powieści i bogaty język sprawiają, że właściwie nie wiem kiedy odwróciłam ostatnią stronę tej książki. Nie zabrakło tutaj czarownych opisów przyrody, nie zabrakło odrobiny baśniowości, harmonii i w końcu nie zabrakło tego, co w literaturze cenię sobie chyba najbardziej – emocji.

„Córka ziemi” to historia, która pazurami wczepia się głęboko w serce tworząc niezwykle przejmujący obraz pogmatwanych wydarzeń mających miejsce w przeszłości. To w końcu niewiadoma, która w finalnej części nie tylko zaskakuje ale też ekscytuje…

Weronika mieszka w pięknych okolicach Ojcowskiego Parku Narodowego. Z zamiłowania jest rzeźbiarką. Tym też się zajmuje przyjmując specjalne zlecenia.

Tym razem kolejna jej rzeźba ma być wyjątkowa. Do Weroniki bowiem zgłosił się właściciel pobliskiego pałacu, który chce spełnić marzenie babci. Kobieta po wielu rozmowach i namysłach decyduje się odtworzyć w skale postać Frei.

Lata temu taka rzeźba z dumą zdobiła ogród przed pałacem. Decydując się na to zlecenie Weronika równocześnie poznaje historię sprzed stu lat. Postać Frei żyła naprawdę. Jej życie nie było łatwe, ale wyjątkowe. Pierwowzór rzeźby został stworzony przez jej ukochanego jako prezent ślubny.

Mimo ogromnego poświęcenia Weroniki nie wszystko idzie zgodnie z planem. Od jakiegoś czasu w jej otoczeniu dzieją się dziwne rzeczy. Jak gdyby demony przeszłości chciały usilnie przypomnieć o swoim istnieniu.

Przede wszystkim całą historia jest przepięknie spisana. Poznajemy ją w dwóch ramach czasowych. Przez co idealnie łączy się w wyjątkową całość. Pełna tajemnic, z lekką nutą magii, ale też bliska naturze i żywiołom. Można się w niej zatracić i przenieś w inny, wyjątkowy świat.

Jeśli chodzi o mnie momentami było zbyt dużo zbędnych opisów. Poza tym to naprawdę ciekawa opowieść.

ℂó𝕣𝕜𝕒 𝕫𝕚𝕖𝕞𝕚

Pierwsze, co się rzuca w oczy to okładka. No jest po prostu tak piękna, że nadal mam ją pod ręką i się napatrzeć nie mogę 😁

Drugie, to treść.

Wciągająca, magnetyczna, magiczna, wzruszająca i piękna jednocześnie.

Życie w zgodzie z matką naturą i własnym rytmem wydaje się tak odległe teraz, w obecnych czasach gdzie zewsząd nas otacza elektronika.

To była piękna przygoda móc się przenieść w czasie, gdzie ludzie jeszcze wierzyli w magię i siłę natury, gdzie potrafili żyć z nią w zgodzie i harmonii.

To kolejna książka w ostatnim czasie, w której są dwie osie czasowe.

Głównymi bohaterkami są kobiety lecz i mężczyzn tu nie brakuje.

Weronika prezentuje czasy współczesne jednak mieszka w dawnym domu swojej babci i potrafi słuchać kamieni.

Freya żyła sto lat wcześniej, również miała dar by potrafić słyszeć historie przez kamienie opowiadane.

Obie kobiety łączy również przyjaźń ze zwierzętami, co ciekawe, takimi samymi gatunkami.

Bardzo dużo tu miłości, trudów życia i rodzinnych więzi.

Tajemnic i przyrody

Pojawiają się też wątki mitologii nordyckiej - ku mojej uciesze 💛

Nie brakuje także intryg i śmierci.

Historia jest tak magiczna, że nie mogłam się od niej oderwać.

Los nie obszedł się delikatnie z Freyą ale dziewczyna się nie poddawała i walczyła o swoje.

Później los dwóch kobiet, Frei i Weroniki łączy się i choć nie jest napisane to wprost, to biorąc pod uwagę to, że Weronika rzeźbi i kamień do niej przemawia, myślę, że jednak Freya miała z nią więcej wspólnego niż nam się wydaje.

I nie tylko ona, Piotr także 😁

Czy Weronika odkryje sekret Frei?

Co kryje starsza Pani, Felicja?

Jakie tajemnice skrywają mury Pałacu i jaskinie w lesie?

Polecam Wam serdecznie tą przepiękną przygodę 🌹

Dorota Gąsiorowska jest pisarką, której wrażliwość twórcza mocno koresponduje z moją wrażliwością czytelniczą. Z każdą książką autorki znajduję się w jakże odległym świecie, który pozwala mi odbyć niezapomnianą, wyjątkową podróż. Podróż, która jest prawdziwą przyjemnością, pozwalającą oderwać się od natłoku codziennych spraw. Najnowsza powieść autorki to niezwykła historia, która już od pierwszych stron zapada w pamięć, wnika do serca, mocno usadawiając się w umyśle. Dlatego też nie dziwi fakt, że książka ta znalazła zaszczytne miejsce na półce NIK -Najlepszych Interesujących Książek.

„Córka ziemi” to pierwsza część z serii „Córki żywiołów”, w której poznajemy historie kobiet posiadających szczególną moc wiążącą je z siłami natury. W pierwszej części poznajemy Weronikę, która posiada niezwykły dar pozwalający jej na ujrzenie gotowej rzeźby w nieoszlifowanym kamieniu. Kobieta potrafi wsłuchać się w naturę, a jej intuicja zawsze prowadziła ją właściwymi drogami. Pewnego dnia otrzymuje propozycję od właściciela pałacu w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Mężczyzna zleca jej odtworzenie rzeźby Frei – nordyckiej bogini miłości i magii. Niestety sprawy komplikują się, gdy w studni na terenie pałacu odnalezione zostają ludzkie szczątki.

Jak bardzo wydarzenia te zmienią życie Weroniki? Czy i tym razem intuicja jej nie zawiedzie? Czy posiadając niezwykły dar wsłuchiwania się w naturę, będzie potrafiła odnaleźć się w nowej sytuacji? Jak bardzo przeszłość namiesza w teraźniejszości? Czy można uciec przed przeznaczeniem? A może to właśnie przeznaczenie zapisało na kartach już swój scenariusz dla naszego życia? Te i wiele innych pytań krążyć będzie w naszych głowach podczas lektury książki „Córka ziemi”.

Dorota Gąsiorowska stworzyła niezwykle magiczną historię. Lektura tej książki to jak obcowanie z żywiołem, który z ogromną siłą oplata nasze emocje, sprawiając, że nie wypuścicie tej książki, dopóki nie poznacie całej historii Weroniki. Kobiety, której dar przyciąga każdego czytelnika. Bez wątpienia jest to zasługą twórczej umiejętności Doroty Gąsiorowskiej, która ponownie niczym malarz, maluje na kartach swej powieści historię, której wyłaniający się obraz mocno trafia do naszej wyobraźni.

To, co jest niezwykłe i piękne w twórczości Pani Doroty, to umiłowanie natury – szacunek do niej oraz umiejętność rysowania jej aury, jej dobrodziejstw. To wszystko sprawia, że lektura książek autorki, to prawdziwa przyjemność, którą warto sobie dawkować. Dlatego też „Córka ziemi” jest książką, którą rekomenduję Wam z czystym sercem. Warto po nią sięgnąć. Warto zaprzyjaźnić się z twórczością Doroty Gąsiorowskiej – autorki z niebywałą wrażliwością twórczą, która umiejętnie rozpisuje historie na kartach swych powieści niczym malarz malujący obraz na płótnie.

Powieść „Córka ziemi” ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak, Znak Literanova