Ideburga. Igranie z ogniem

Wielu z nas miało okazję przekonać się o kunszcie pisarskim Leszka Hermana. Jego styl, dociekliwość w przedstawianiu faktów historycznych z okolic Pomorza skłaniają czytelników do nieustannego sprawdzania czy aby autor nie wydaje nowej książki. Premiera jego najnowszej powieści „Ideburga. Igranie z ogniem” miała miejsce 04 czerwca a ja niedawno miałam okazję aby się z nią zaznajomić. Cóż mogę powiedzieć na jej temat? To, że autor w dalszym ciągu trzyma poziom i książkę można „połknąć” na raz. No cóż, jako, że czytam nocą to musiałam jej poświęcić dwa podejścia.

Ha, ale jestem niedoinformowana, mimo, że tak dużo czytam to sądziłam, że Ideburga będzie to jakiś statek (wrak), majątek lub coś w tym stylu. Natomiast, Ideburga to imię głównej bohaterki, niespełna siedemnastoletniej szlachcianki ze Szczecina. Dziewczyna ma wyobraźnię i smykałkę do plątania się w kłopoty. Dlatego, po tym jak o mało przez swój wybryk nie spaliła teatru, jej brat Heini wysyła ją „na zesłanie” do ciotki do Dworzyszcza. A tam, dwór i czworaki. Dookoła pustka. Co w lecie młoda panna może robić w takim miejscu? Uwierzcie mi, wiele rzeczy, które są ekscytujące, bo to dziewczę przyciąga kłopoty jak magnes. Gdzie się nie obejrzy to afera.

Ideburga ma to szczęście aby wejść do kościoła w Trzęsaczu, który już wtedy był zamknięty (1890 rok) z uwagi na mocne podmycie klifu. Z opowiedzianej legendy dowiaduje się dlaczego tak się dzieje. Ponad to w tle możemy śledzić chęć wybudowania kolei wąskotorowej przez mieszkańców zamieszkujących Rewal i okolice.

Wierzcie mi, sięgając po „Ideburgę” nie będziecie się nudzić a czytanie pochłonie was bez reszty. Polecam!

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Muza.

Lubię kryminały retro. To zawsze przyciąga mnie do czytania. „Ideburga. Igranie z ogniem” Leszka Hermana spełniła moje oczekiwania i wciągnęła, choć na początku nic tego nie zapowiadało.

Ida to dziewczyna z szalonymi pomysłami i bardzo nowoczesnymi poglądami jak na rok 1890.

Nie ma dla niej rzeczy niemożliwej, jak sobie coś umyśli, to musi zrealizować. Za jeden z wybryków starszy brat wysyła ją ze Szczecina na wieś do surowej ciotki. W jej domu obowiązuje sztywna etykieta. Ida boi się, że kiedy wszyscy szykują się na ciekawe wyjazdy letnie, ona będzie się nudzić. Wraz z ciotką zostają zaproszone na wielki bal do dworu niedaleko. Nic nie zapowiada, że dwór stanie się pułapką, a noc odmieni życie wszystkich uczestników.

Historia dziejąca się na przełomie, kiedy stary, skostniały system trzyma się dobrze, ale już rozpoczyna się rewolucja techniczna: samochody, kolej, maszyny… Zapowiadają się wielkie zmiany także jeżeli chodzi o poglądy. Słychać już powoli o sufrażystkach. Sama bohaterka Ida okazuje się młodą dziewczyną, która wiele w życiu umie i to wbrew etykiecie, a także zaleceniom ojca.

Mnóstwo ciekawych informacji historycznych, opisów, które nie nudzą, a pozwalają lepiej zrozumieć tamte czasy. Na początku pomyślałam, że będzie to książka o dziewczynie nieposłusznej z dziwnymi pomysłami, która po prostu sprzeciwia się rodzinie. Całe szczęście już po kilku stronach okazuje się, jak bardzo byłam w błędzie.

Nie ma czasu na nudę, akcja toczy się wartko. Bohaterowie nie zawsze okazują się tymi, za których się podają, a świat dookoła jest bardzo skomplikowany i sporo na nim oszustów. Autor zachował idealny balans między akcją, intrygą detektywistyczną, a opisami historycznymi. Czyta się jednym tchem, a koniec zapowiada, że będą kolejne części tej historii.

Jeżeli lubicie kryminały z historią, to ten przypadnie Wam do gustu.

Powieść wciąga od pierwszej strony i nie pozwala na odłożenie. To literacka przygoda, która pozytywnie zaskakuje, oferując wszystko, co w dobrej książce najważniejsze: wciągającą fabułę, wyrazistych bohaterów, sarkastyczne, dowcipne dialogi i intrygującą, misternie utkaną intrygę.

Główna bohaterka, Ideburga, z miejsca skradła moje serce. Jej wyjątkowe imię idealnie oddaje charakter tej niezwykłej młodej kobiety. Ideburga jest nie tylko odważna i przedsiębiorcza, ale także obdarzona przenikliwym umysłem i dobrym sercem. Mimo że nieustannie pakuje się w kłopoty i zdaje się przyciągać pecha, nigdy nie traci impetu ani swojej autentyczności. To bohaterka, z którą po prostu nie można się nudzić, a jej determinacja i niezłomny duch sprawiają, że kibicuje się jej na każdym kroku.

Akcja powieści osadzona jest na tle fascynujących realiów końca XIX wieku, co stanowi dodatkowy atut. Leszek Herman z mistrzostwem odtwarza atmosferę tamtych czasów, wprowadzając czytelnika w świat pierwszych samochodów, rozwijającej się kolei, dynamicznych zmian społecznych oraz rodzącego się ruchu emancypantek i sufrażystek. Ten historyczny kontekst dodaje powieści głębi i sprawia, że lektura jest nie tylko przyjemna, ale i pouczająca.

Na uwagę zasługuje również postać ciotki Ideburgi, do której dziewczyna wyjeżdża na wakacje w okolice Trzęsacza. Zapowiadało się na dwa miesiące niewyobrażalnej nudy, a jednak los okazał się nieprzewidywalny. Relacja między nimi, pełna zabawnych sprzeczek, stanowi znakomite uzupełnienie głównego wątku. Ciotka jest równie barwna i interesująca jak Ideburga, a ich wspólne perypetie dostarczają mnóstwa uśmiechu i emocji.

"Ideburga" to powieść, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom dobrze skonstruowanych intryg, kryminalnych zagadek i silnych kobiecych postaci. Leszek Herman stworzył powieść, która "ma to coś" – to znaczy potrafi porwać czytelnika w wir wydarzeń i zostawić go z poczuciem satysfakcji i chęcią na więcej. Czekam więc na kolejne części, bo nie wyobrażam sobie, że to koniec przygód Idy… Wprawdzie istnieje prawdopodobieństwo, że swoimi poczynaniami wykończy lojalną, rozsądną i przemiłą służącą Almę, mimo wszystko liczę na więcej…

Rok 1890.

Pewna letnią noc zakończyła się dla Idy von Flemming prawie tragicznie… Czy w tym wszystkim była jakaś jej wina, czy los z góry narzucił przebieg wydarzeń?

Jej pokojówka uważa, że Ida jest sama sobie winna zaistniałej sytuacji, zaś jej brat twierdzi, że młodsza siostra tak bardzo narozrabiała, że najlepszym wyjściem będzie odesłanie jej do ciotki na wieś, gdzie być może dziewczyna w końcu nauczy się trochę pokory.

Ida opuszcza swój dom wtedy, gdy lato w mieście rozpoczyna się na dobre. Dziewczyna mocno nad tym ubolewa, szczególnie, że jej ciotka mieszka w przysłowiowej dziurze, gdzie nic się nie dzieje…

Gdy Ida rozpacza nad swoim losem, do sąsiedzkiego zamczyska przyjechała rodzina właściciela prosto z Berlina. Szybko okazuje się, że ta wizyta to nie zwykłe odwiedziny. Szykuje się wielki bal z okazji zaręczyn. Ida ze swoją ciotką również zostają zaproszone. Nikt jednak nie przewiduje tego, jak potoczy się ta zacna impreza…

Autor po mistrzowsku przenosi czytelnika do klimatycznych czasów XIX wieku, gdzie to mężczyźni byli tymi ważniejszymi. To właśnie wtedy w Polsce nastąpiły ogromne przemiany polityczne, jak i kulturowe. I warto uwzględnić również to, że były to czasy, w których panowały sztywne zasady dotyczące życia towarzyskiego, edukacji i obyczajów.

Główna bohaterka, Ida von Flamming, to dziewczyna, której nie sposób nie polubić. Chociaż chwilami jej zachowanie pozostawiało wiele do życzenia to i tak lekkość jej osoby sprawia, że człowiek od razu obdarowuje ją sympatią. Młoda zadziorna kobietka z głową pełną pomysłów, i co najważniejsze, lubiąca robić wszystkiemu i wszystkim naprzeciw.

Autor zabiera czytelnika w powrót do przeszłości, przestawiając realia tamtych czasów. Widać, że Pan Herman włożył w swoją pracę serce, ale przede wszystkim ogrom wiedzy, nie rzucając słów na wiatr.

„Ideburga” nie jest tylko opowieścią o zbrodni utkanej w dziewiętnastym wieku. To historia z drugim dnem, które trzeba dostrzec. Ale aby to zrobić, najpierw trzeba zanurzyć się w tej oryginalnej powieści i dać się ponieść Autorowi po balach, zamczyskach i nie tylko!

Rok 2025 to dla Leszka Hermana rok jubileuszowy – pierwsza pełna dekada na polskim rynku książki! I z tej okazji napisał coś naprawdę niezwykłego - początek nowej serii, która przenosi nas w przełom XIX/XX wieku w rejony Szczecina, czyli ziemie, które wtedy należały do Niemiec. Nie skupiamy się jednak jakoś szczególnie na polityce, a raczej na zmianach przemysłowych i społecznych - pierwszy tom to “Ideburga” i jest to książka przyjemnie rozrywkowa - tło historyczne, ciekawostki architektoniczne, historia miasta, poziomu różnych dziedzin nauki są bardzo wyraźne, dopracowane i pełne wiedzy, a jednak autor podaje to w taki sposób, że pozostaje tow tle - nie boli, nie mamy wrażenia, że ktoś chce nam wbić jakieś szkolne informacje do głowy. Na planie pierwszym są postacie: 17-letnia Ida ze swoją pokojówką i jej brat, który rozkręca własne biznesy. Dzięki niemu wkraczamy w świat pieniądza, dzięki Idzie obserwujemy zmiany społeczne - ona, jako młoda dziewczyna, przyjmuje postawę bardzo nowoczesną, nie zgadza się na traktowanie kobiet jako głupszych od mężczyzn, nie przejmuje się specjalnie etykietą. Cała historia tego tomu rozgrywa się w Szczecinie oraz w nadmorskich wioskach Dworzyszcze i Dreżewo, pierwsze ⅔ powieści wpisuje się raczej w gatunek obyczajowo-historyczny - poznajemy otoczenie, konwenanse, postacie, a dopiero później pojawia się wątek kryminalny, który rozpoczyna się jak u Agathy Christie - zamknięte grono podejrzanych w pałacyku odciętym od reszty świata, śledztwo całkowicie prywatne, ale który szybko nabiera sensacyjnych rumieńców. Historia mocno wciąga, czaruje doskonale oddanymi czasami, tak że naprawdę można się w niej zatracić. Ja, jako fanka serialu “Pozłacany wiek”, czułam się podczas lektury jak w czasie oglądania tego serialu i żałuję tylko, że tak szybko się skończyła! Na szczęście nie wszystkie wątki zostały zamknięte, a hasło “ciąg dalszy nastąpi” uspokaja, że na pewno doczekamy się kontynuacji. Mam tylko nadzieję, że nastąpi to szybko!