Gdybyś wiedziała

Courtney Walsh oddała w ręce czytelników piekną i niezwykle poruszającą historię. Taka, która naładowana jest emocjami od pierwszej do ostatniej strony. To jedna z tych książek która chwilami przyprawia o ból serca, smutek a nawet rozpacz by w innej ogrzać serce i dać nadzieję na lepsze jutro.

Strata jest nieodłaczną częścią naszego życia. Jednak kiedy odchodzi ktoś bardzo nam bliski to boli. Zwłaszcza kiedy następuje to zbyt wcześnie. Ciężko jest się pogodzić z tym co się stało i iść dalej.

Emma Woodson każdego dnia od śmierci meża starała się żyć dalej, mimo bólu w sercu i smutku jaki odczuwala. Robiła to dla siebie i synka. Przeprowadzka do Nantucket ma być poczatkiem nowego rozdziału w życiu jej i syna.

Czy zmiana miejsca zamieszkania i nowa praca pozwolą kobiecie odzyskać spokój i na nowo zaznać szczęścia? Co w jej życiu zmieni Jameson Show, który pojawi się niespodziewanie i którego przez pomyłkę kobieta weźmie za kogoś innego niż jest? Jaką tajemnice skrywa mężczyzna i co go łączy z jej zmarłym przed pięciu laty meżem? Ciekawi? To dajcie się porwać tej cudownej histori. Emocji w niej nie zabraknie a wy doświadczycie ich z dużą intensywniścią.

To piekna historia o miłości i stracie, o popełnionych błedach i próbie ich naprawy, o wyrzutach smumienia. O umiejętności radzenia sobie z traumami, nauce wybaczania sobie i innym. To wartościowa historia która skłania do reflekcji i daje nadzieję na to że mimo złych doświadczeń i popełnianych błedów czeka nas w życiu jeszcze coś dobrego i pięknego, bo przecież o burzy wychodzi słońce. A z popełnianych błędów i trudnych doświadczeń należy wyciągać wnioski i uczyć się na nich.

Kochani mnie ta książka bardzo poruszyła i zabrała w piekną i poruszającą podróż.

Gorąco wam ją polecam. To idealna pozycja na jesienne wieczory przy kubku aromatycznej herbaty lub gorącego kakao.

„Gdybyś wiedziała” autorstwa Courtney Walsh to już trzeci tom z serii Nantucket Love Story, której dwa poprzednie tomy miałam okazję objąć patronatem i o ile one bardzo mi się podobały tak teraz mam dość mieszane uczucia. Dlaczego? O tym napiszę później.

„Gdybyś wiedziała” to powieść, która uświadamia nam co w życiu jest ważne i porusza dość trudne, a także bolesne kwestie. Z jednej strony jest ona pełna ciepła, ale z drugiej także ogromnej dawki smutku. Z bliska przyglądamy się jak ciężka może być walka z żałobą i zaczęcie życia na nowo bez ukochanej osoby u boku. Uświadamiamy sobie także jak zgubna może być walka z demonami przeszłości i poczuciem winy skrywanym przez lata. Dwójka głównych bohaterów to postacie niezwykle skrzywdzone przez los, które muszą odnaleźć w sobie ogromną siłę, aby zamknąć za sobą drzwi przeszłości i otworzyć się na przyszłość.

Jednakże obok tych tragicznych wydarzeń Autorka przedstawia kontrasty w postaci pięknych i malowniczych widoków małej miejscowości, czy pasji do sztuki. Pokazała obraz cudownych przyjaciół i rodziny, których wsparcie jest ważne przy pokonywaniu każdej przeszkody.

Skąd się zatem biorą moje mieszane uczucia co do powieści? Chodzi o przewidywalność. Podczas poprzednich tomów ona także się wkradała jednak mam wrażenie, że tutaj wręcz zdominowała całą fabułę. Niestety odebrało mi to pewien kawałek przyjemności z lektury, a wręcz spowodowało, że musiałam robić sobie od niej lekkie przerwy. Dlatego muszę przyznać, że czuję lekkie rozczarowanie. Niemniej jednak i tak uważam, że cała seria zasługuje na poznanie.

"Gdybyś wiedziała" to trzeci tom serii, ale każdą z części można czytać niezależnie. To co łączy te książki to miejsce akcji czyli wyspa Nantucket.

Znajdziecie tu mnóstwo emocji, od pozytywnego rozczulenia, po złość i smutek. To piękna historia miłosna, która łapie za serce.

To również historia o wybaczeniu samemu sobie, a to czasem bywa najtrudniejsze.

Tym razem poznajemy losy Emmy i Jamesona.

Emma jest młodą wdową, która próbuje poukładać sobie życie na nowo. Wraz z synkiem wprowadza się do domu zmarłego męża oraz znajduje wymarzoną pracę w galerii sztuki. Emma musi podratować domowy budżet, więc chce wyremontować część domu i go wynająć. Pomaga jej w tym Jamesona, który niespodziewanie pojawił się na jej ganku z zupełnie innym zamiarem, miał jej tylko wręczyć pewien list...

Oboje mają tajemnice z przeszłości, które powodują w każdym z nich ogromne poczucie winy.

Zakochują się w sobie, lecz Emma nie wiem kim naprawdę jest Jamesona, a on nie ma odwagi, żeby wyznać jej prawdę...

„Gdybyś wiedziała” Courtney Walsh to książka opowiadająca o trudnych przeżyciach, silnych emocjach. To książka o egzystowaniu i życiu naprawdę. To książka o przebaczeniu, sobie i innym.

Emma Woodson wraca z domu teściów do Nuntucket, po 5 latach od śmierci jej męża Cama. Wraz z nią jest jej syn CJ, który nigdy nie poznał ojca. Cam wyjechał na misje do Afryki i tam zginął, w czasie w gdy Emma była w ciąży. Po odejściu męża nie mogła się pozbierać, postanowiła, że przenosiny do Nuntucket pozwolą jej zacząć życie na nowo, jednak wcale tak nie było.

W tym samym czasie Jameson Shaw postanawia napisać do Emmy list, była ona jedną z wielu osób do których napisał podobne listy. Mianowicie Jamie był fotoreporterem na misjach w Afryce… Wydarzenia, których tam doświadczył nie pozwalały mu spać po nocach, te listy były formą terapii, rozliczenia się z przeszłością. Ten list postanowił dostarczyć osobiście, ale sprawy się skomplikowały w momencie, gdy okazało się, że Emma potrzebuje pomocy przy remoncie mieszkania, tam Jamie widzi możliwość odpokutowania swojej winy i postanawia pomóc Emmie, jednak nie udaje mu się dać jej listu. W dodatku wszystko komplikuje uczucie, które zaczyna się rodzić pomiędzy bohaterami…

Ciężko mi zebrać słowa, ten tytuł obfituje w różne postawy ludzi wobec straty kogoś bliskiego, tak wiele tutaj emocji, bólu, cierpienia, łez. Jednak znajdziemy tu też ludzi który pozwolili sobie przeżyć stratę i żyć dalej. Postawa każdego człowieka w tej książce mnie dotykała do głębi, wzruszała i poruszała. Bardzo podobała mi się również relacja i uczucia, które budziły się w bohaterach, to jak pod wpływem drugiego człowieka, otwierali się oboje coraz bardziej na życie i siebie samych. Każde z bohaterów, nosiło na swoich barkach jarzmo przeszłości, a z dnia na dzień zrzucali jakąś jego część.

Muszę też tutaj zaznaczyć, że autorka delikatnie wplotła w książkę Boga, tego Boga, który jest miłosierny i przebacza, nawet największe winy, chce żebyśmy żyli pełnią życia, ale chce też żebyśmy sami sobie też przebaczyli. Ten wątek pojawia się jest „delikatnym powiewem” na fabułę. Bardzo mi się to podobało, czy nie jest też tak w życiu?

Kolejna rzecz, która mnie dotknęła to sztuka, która gra bardzo ważną rolę w książce, Emma interesuje się malarstwem, a Jamie fotografią. Z racji, że blisko mi do fotografii, moje serce zostało jeszcze mocniej dotknięte. Mianowicie nigdy nie postrzegałam fotografii jako sztuki. Teraz zupełnie inaczej na nią patrzę.

Ta książka to przeprawa przez własne emocje, uczucia i błędy. Zapisana na stronach książki historia o wybaczeniu i życiu na nowo. To historia o odwadze i przyjmowaniu konsekwencji.

Tytuł warty przeczytania!