Anioł z Wiednia

W nazistowskich Niemczech „fizyczna doskonałość była nie tylko ideałem, lecz również standardem i wymogiem”. Co spotykało dzieci z niepełnosprawnościami?

Najnowsza powieść Kate Hewitt „Anioł z Wiednia” przywołuje nieludzki proceder okrutnego reżimu, który traktował dzieci jak wybrakowane odpady. Reżimu, w którym niektórzy lekarze i pielęgniarki, zamiast nieść pomoc, stawali się „mordercami dzieci”, a medycyna narzędziem zbrodni. I mimo że czytałam o tym wcześniej, w niczym nie umniejszyło to trudnych emocji towarzyszących lekturze, a niektóre przerażające obrazy mam pod powiekami do dziś.

Niemcy, rok 1940. Pielęgniarka pediatryczna Hannah Stern pracuje w programie Lebensborn, by później na prośbę brata, oficera Abwehry, wyjechać z jego niepełnosprawnym synem, Willim, do rzekomo elitarnego szpitala w Wiedniu. Jednak miejsce, które zachwyca pięknem architektury, pod pozorami opieki nad dziećmi skrywa okrutną prawdę. Ale ci, którzy nie odwracają oczu, wiedzą, co tam się naprawdę dzieje.

Hannah nie jest jedną z nich. Ona chce jedynie przetrwać wojnę i się nie wychylać. W szpitalu Am Steinhoh poznaje jednak inną pielęgniarkę, Margarethe, i za jej sprawą to, o czym i tak wiedziała w skrytości ducha, wychodzi na światło dzienne w całym swym przerażającym bestialstwie. Czy wiedząc o tym, co się dzieje, może pozostać bierna? Nie podjąć próby uratowania choć kilkorga dzieci?

Hannah nie jest postacią kryształową, a jej strach i wewnętrzną walkę z własnym sumieniem naprawdę można zrozumieć. I musi dojść do niewyobrażalnej tragedii, by coś w niej pękło. By przestała unikać prawdy. By znalazła w sobie nadludzką odwagę i podjęła śmiertelnie niebezpieczną walkę o ocalenie choćby jednego dziecka.

Klamrą spinającą tę wstrząsającą historię jest rok 1946 i wiedeński proces „morderców dzieci” z Am Steinhof. Kobieta z ocalałym dzieckiem czeka na werdykt, wiedząc, że choć uratowała zaledwie garstkę, dla tych istnień oznaczało to cały świat. Jednak czy jakikolwiek wyrok sądu może zadośćuczynić śmierci niewinnych?

W powieści autorka inspiruje się faktami, prawdziwymi osobami i przywołuje postaci, które istniały naprawdę, co daje tej fikcyjnej historii porażająco autentyczny wydźwięk. To lektura rozrywająca serce, której nie da się tak po prostu zapomnieć.

Hannah pracuje w szpitalu psychiatrycznym w Wiedniu. Miejsce załatwił jej przyrodni brat, musi jednak wziąć pod opiekę jego jedynaka, którego mężczyzna zmuszony jest tam odesłać. Na miejscu okazuje się, że pod przykrywką dbania o niepełnosprawnych sprawnie działa eksterminacja tych dzieci. Nie ma znaczenia kim ktoś jest, ani jak bardzo jest chory - czy w ogóle jest chory. Ich los został już przypieczętowany. Margaret, jedna z pracownic próbuje otworzyć oczy Hannah na zło jakie ich otacza. Co z tą wiedzą zrobi główna bohaterka?

Zło wyrządzane niewinnym, zwłaszcza dzieciom nigdy nie powinno mieć miejsca. Jednak jak wiemy i znamy z histori, niejednokrotnie do tego dochodziło i dochodzi...

Historia opowiedziana przez autorkę sprawia,że serce czytelnika zostanie złamane. I nie, nie potrzebuje do tego drastycznych i krwawych opisów. Nie przedstawia dokładniej co się z tymi dziećmi dzieje. A jednak, styl w jakim pisze sprawia,że sami mamy przed oczami te okrucieństwa. Czasem bowiem im mniej słów tym bardziej obrazowo...

Przeraża mnie znieczulica pracowników szpitala, godzące w ludzką naturę decyzję jakie zostają podjęte. Jak gdyby konkretny człowiek był tylko kolejnym imieniem do skreślenia.

Wojna pozwoliła różnym spaczonym i okrutnym osobom spełniać swoje ukryte pragnienia.

Kto ma prawo decydować o czyimś życiu, o tym,że jest ono nic nie warte....

Bardzo poruszająca, wciągająca i pełna refleksji lektura. Polecam szczególnie tym, którzy lubią tematykę II Wojny Światowej.

Książkę do recenzji otrzymałam od wydawnictwa.

Są książki, które przeczytamy… i zapominamy o nich. Po jakimś czasie nie pamiętamy imion bohaterów, fabuła również wydaje się odległa. Są też takie, które zostają w naszej głowie bardzo długo. I do tej drugiej grupy należy książka „Anioł z Wiednia”.

Rok 1940. Wiedeń. Hannah - pielęgniarka, której przyrodni brat załatwił pracę w szpitalu psychiatrycznym, ma się opiekować Willim, swoim bratankiem. Początkowo wydaje się nie zwracać uwagi na to, co naprawdę dzieje się w tym miejscu, jednak z biegiem czasu odkrywa jego mroczne tajemnice.

Nic nie jest takie, jakim wydawało się być.

Jak daleko posunie się Hannah, aby ratować tych, których kocha?

Ta historia naprawdę boli. Poczucie niesprawiedliwości towarzyszy przez większość lektury. Najbardziej dotyka to, że książka jest oparta po części na faktach. Czytacie takie książki? Takie miejsca i rozkazy istniały naprawdę. Nie chcę zdradzić za dużo fabuły, ponieważ tę książkę po prostu trzeba przeczytać. Tego nie da się opowiedzieć słowami.

Ta lektura trafi przede wszystkim do osób, które lubią opowieści z historią w tle. Ja ostatnio polubiłam takie książki. Mimo że boli mnie fakt, że tak wyglądała przeszłość, coraz częściej sięgam po takie pozycje. Polecam tę książkę osobom, które nie boją się trudnych tematów.

Po przeczytaniu „Anioł z Wiednia” nasuwa się pytanie: ile jest warte życie ludzkie?

Czy aby ocalić chociaż jedno istnienie bylibyśmy w stanie narazić siebie?

Kocham czytać książki z fabułą osadzoną w czasach drugiej wojny światowej, ta tematyka mnie interesuje i cieszę się, że dzięki wydawnictwu mogłam wrócić do tego.

Anioł z Wiednia jest książką nieoczywistą, z pozoru podobna do setek innych, chociaż tak samo świetna jak one, ale na końcu zaskakuje.

Przyznam, że myślałam iż treść jest o Hannah, w końcu jej perspektywa była ukazywana niemal całą książkę, a na koniec autorka mnie nieco zaskoczyła.

Tego się nie spodziewałam szczerze mówiąc i czuję się usatysfakcjonowana, bo w tych czasach ciężko zaskoczyć czymś czytelnika a tu zakończenie było dla mnie całkowicie inne niż się tego spodziewałam.

Tym razem autorka podjęła się tematyki dzieci z niepełnosprawnościami, a jak wiadomo, wiemy jaka była polityka nazistów w tej sprawie.

Hannah jest pielęgniarką, najpierw pracuje w Lebensborn w Niemczech a następnie trafia wraz z bratankiem do zakładu psychiatrycznego w Wiedniu.

Myślała, że tam Willi zyska szansę na rozwój i nowoczesne terapie ale prawda okazuje się zupełnie inna...

Co zrobi kobieta gdy dowie się, co tak naprawdę się kryje pod słowami "do dalszego leczenia"?

Autorka ma lekkie pióro, które pozwala na wciągnięcie się w fabułę od samego początku, mimo trudnej tematyki, jakiej się podjęła to czyta się książkę szybko i ze stale rosnącym zainteresowaniem.

Jednocześnie przeżywamy mnóstwo emocji, niestety większość z nich to smutek chociaż przyznaję, że tu temat jest zawoalowany, delikatnie ujęty, szokuje ale nie jest aż tak mocny i szczegółowy jak czytałam w innych publikacjach.

Nie umniejsza to treści, pamiętajmy, że to powieść obyczajowa jedynie inspirowana taktami ale zawiera realne postacie i dużo sytuacji, jakie mogły mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości.

Główna bohaterka większość czasu to Hannah i czasami mnie denerwowała, jej naiwność, jej nieporadność, strach i momentami wręcz egoizm zanim nastąpiła przemiana przy bratanku a następnie po jego odejściu.

Koleżanka po fachu, sprawiająca wrażenie jakby sama potrzebowała leczenia tutaj skrywa więcej tajemnic niż mogłoby się wydawać i nie jest wcale taką ignorantką jak by się mogło wydawać.

Książka zdecydowanie warta uwagi!