Gdy wschodzi słońce

Dziś za sprawą „Gdy wschodzi słońce” zabieram Was do malowniczej Pensylwanii i świata pełnego bolesnych tajemnic, niezabliźnionych ran, ale także niezwykle urokliwego i nasyconego optymizmem. Czy ten sielski klimat i sceneria iście idylliczna pozwolą dwójce pokiereszowanych przez życie ludzi odkryć nowe oblicze szczęścia? O tym będziecie musieli już przekonać się sami ;)

„Gdy wschodzi słońce” to historia, w której akcja rozwija się powoli. Rodzące się uczucie miedzy głównymi bohaterami małymi kroczkami, stopniowo i sukcesywnie dojrzewa, a my towarzyszymy tej dwójce podczas ich wzlotów i upadków. Jednak niniejszy tytuł to opowieść nie tylko o miłości do drugiej połowy, ale także urzekająca historia o rodzinie, której dosłownie chce być się częścią. Uwielbiam historie, które ukazują rodzinne relacje w tak pozytywnym świetle. Ta książka to pokrzepiająca, budująca, pełna ciepła i pozytywnych emocji historia, która urzeka przepiękną oprawą i dopracowanymi dialogami. Lekka i przyjemna, ale nie pozbawiona codziennych dylematów i rozterek. Myślę, że niniejszy tytuł sprosta nawet tym najbardziej wymagającym miłośnikom historii slow burn. W dodatku autorka maluje słowem i sprawia, że czytelnik zaczyna na poważnie myśleć o Pensylwanii jako całkiem przyjemnym kierunku podróży.

Tytuł idealny na wakacje, więc śmiało czytajcie.

Ostatnio zaczęłam coraz więcej czytać książek, w których akcja jest niespieszna, a bohaterowie powoli odkrywają uczucie do siebie. Jeszcze niedawno nie sądziłam, że to powiem, ale... chyba zaczynam lubić slow burn!

Co mi się bardzo podobało, to klimat tej książki – podupadająca winnica i rodzina, która chce ją odnowić i „wskrzesić”, zrobić z niej użytek. To dawało momentami taki nieco sielski, ale i pracowity scenariusz. Sama rodzina Harry'ego to byli tak pozytywni ludzie, że nie dało się ich nie polubić. Uwielbiałam momenty, gdy przebywali oni wszyscy razem, przegadywali się, a Gia ich miarkowała (to było na swój sposób urocze!). Podobało mi się też, jak przyjęli do swojego grona Rowan, jacy serdeczni dla niej byli.

Relacja Rowan i Harry'ego zdecydowanie nie należy do tych szybkich, oj nie. Ich znajomość rozwija się w swoim tempie, na przestrzeni dni, tygodni, a nawet miesięcy. Ta dwójka potrzebuje trochę czasu, być dotrzeć się wzajemnie, znaleźć wspólny język, dogadać się. I nie powiem – bardzo mi się podobało obserwowanie, jak krążą wokół siebie, tej chemii w powietrzu nie dało się przeoczyć. A jako że autorka się z nimi nie patyczkowała – oboje mają za sobą coś, co na nich wpłynęło. Niekoniecznie pozytywnego. Obydwoje muszą co nieco przepracować, poradzić sobie z tym, co stoi im na drodze.

„Gdy wschodzi słońce” to nie jest po prostu romans. Tak naprawdę miałam momentami wrażenie, że romans jest tylko pewnego rodzaju dodatkiem do tej historii. A tak naprawdę, że jest ona po prostu o Rowan i Harrisonie, a także innych bohaterach pobocznych. O przezwyciężaniu lęków, poszukiwaniu samego siebie. O uczeniu się czym jest miłość i zasługiwaniu na pseudonim. Nie określiłabym jej na tyle lekkiej, by była idealna na jeden wieczór – ta historia miała w sobie coś więcej, coś, co mnie złapało i sprawiło, że zapamiętam ją na dłużej. Dlatego więc – jeśli będziecie mieli okazję, to koniecznie sięgnijcie i przenieście się wraz z Rowan i Harry'm wprost na teren winnicy i potowarzyszcie im.

To wzruszająca powieść o miłości. Rowan, główna bohaterka, nie wierzy, że ona istnieje. Miłość do drugiego człowieka, bo do natury jak najbardziej. Rowan jest botanikiem, kocha przyrodę. Pewnego dnia poznaje Harrego. Mężczyzna wie, że miłość istnieje, doświadczał  jej od dzieciństwa. Ale dziś ... nie może się pozbierać, zmarła mu pacjentka, ma poczucie winy. Czy ta dwójka poranionych ludzi odnajdzie miłość? Czy pomoże im natura, jej piękno? To niebanalna opowieść o ludzkich dramatach, lękach, traumie. Wszechobecność przyrody, przepiękne opisy sprawiają, że klimat tej książki jest niepowtarzalny.

Rowan prowadzi życie jakiego nie jeden by jej pozazdrościł. Ma doktorat z Botaniki oraz przyjaciółki na które zawsze może liczyć.

Jednak dziewczyna nie wierzy w miłość dlatego wybiera przygodne romanse i nie szuka nikogo na dłużej, a to wszystko przez rany przeszłości, które skrywa głęboko w sobie.

Gdy jej życie zaczyna się komplikować, kobieta przyjmuje ofertę pracy w zapuszczonej winnicy położonej w malowniczej Pensylwanii.

Harry jest położnikiem, który ciężko przeżywa stratę pacjentki. Mężczyzna zaczyna wątpić w to że wykonuje dobrze swoją pracę. By odzyskać spokój Harry wyjeżdża z Los Angeles, do nowej winnicy swoich rodziców.

To tu dwie skrzywdzone duszę będą szukały swojego szczęścia.

Ale czy je odnajdą?

Czy niedostępna Rowan, wpuści kogoś do swojego serca?

"Gdy wschodzi słońce" to książka pełna emocji. Lekki romans w którym, akcja rozwija się bardzo powoli, dzięki czemu możemy bardziej poznawać bohaterów i przeżywać z nimi wszystkie rozterki.

Relacja między nimi była bardzo fajnie i naturalnie opisana.

Samo to że akcja działa się w malowniczym miejscu, jakim jest Pensylwania pozwalało odpocząć, a winnica dodawała uroku całości.

Chodź nie powiem, czasem książka bardzo mi się dłużyła, to czytało się ją lekko i przyjemnie.

Zdecydowanie jest to historia, dla fanów delikatnych romansów, pełnych urokliwych miejsc. I chodź jest to debiut autorki z małym minusem, uważam że wyszedł naprawdę świetnie. Czekam na kolejne historie spod pióra autorki aby przekonać się jak będzie dalej rozwijała swój styl i talent.

Polecam ❣️

Powieść "Gdy wschodzi słońce" jest debiutancką powieścią autorki, a jak już wiecie bardzo lubię poznawać nowych pisarzy, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Do historii Rowan i Harrego przyciągnął mnie interesujący opis i klimatyczna, graficzna okładka. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i nic nie było w stanie mnie oderwać od lektury. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Razem z Rowan, Harrym i ich bliskimi przeniosłam się do urokliwej winnicy w Pensylwanii i muszę przyznać, że to jak autorka opisywała okoliczności przyrody sprawiało, że wielokrotnie miałam jakbym towarzyszyła bohaterom podczas wszystkich sytuacji i chłonęła razem z nimi ten sielski, letni i niepowtarzalny klimat. Natomiast bohaterowie świetnie i prawdziwie wykreowani. To postaci, które śmiało moglibyśmy spotkać w rzeczywistości, ale również takie z którymi możemy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy obojga bohaterów co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Oboje od samego początku zaskarbili sobie moją sympatię (chociaż przyznaję, że byly momenty, że chciałam potrząsnąć Rowan) i byłam szalenie ciekawa jak autorka poprowadzi ich relację. A ta została naprawdę po mistrzowsku przedstawiona, toczyła się swoim niespiesznym rytmem, (wręcz można ją zakwalifikować do jednego z moich ulubionych motywów - czyli slow burn) pozwalając Czytelnikowi skupić się na słowach, gestach i emocjach Rowan i Harrego. Zagłębiając się w historie bohaterów często miałam uśmiech na twarzy, ale bywały także te smutne momenty, bo przecież Rowan i Harry tak wiele już doświadczyli w swoim życiu i to właśnie dlatego boją otworzyć się na miłość. Na uwagę zasługują także postaci drugoplanowe, które zostały naprawdę interesująco stworzone przez autorkę i które wprowadzają tutaj sporo zamieszania, emocji i wrażeń! Autorka w swojej powieści porusza bardzo ważne tematy jakim są: problem z zaufaniem i zaangażowaniem, ale także spora wrażliwość, która nie zawsze okazuję się zaletą. Jestem także całkowicie oczarowana rodziną Harrego, a ich "miarkuj się" na stałe zapisze się w moim codziennym słowniku. "Gdy wschodzi słońce" to ciepła, miejscami poruszająca i wartościowa historia pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd, z którą świetnie spędziłam czas! Mam ogromną nadzieję, że autorka w przyszłości przybliży także historię Temperance i Duncana, bo jestem szalenie ciekawa ich losów. Polecam!

Zachęcam do sięgnięcia po właśnie książkę „Gdy wschodzi słońce”. Jest to książka, która jest idealna na lato. Zabieramy ją na plaże i cieszymy się historią Rowan i Harry'ego. Sama okładka bardzo nas zachęci po wyciągnięcie ręki w jej stronę, ale dopiero po zaczytaniu się zakochamy się w niej. Czytają, zapomnimy o obowiązkach. Sceny zbliżeń opisywane są ze smakiem. Historia z książki idealna na film.
Polecam z całego serca❤

☀️ Współpraca recenzencka ☀️.

Q – O jakiej porze dnia czytacie najchętniej?

Rowań McKinnon ma doktorat z botaniki uwielbia rośliny bardziej niż ludzi. Może dlatego, że one ją nigdy nie zraniły tak jak często robili to ludzie. Życie dziewczyny nigdy nie należało do tych najłatwiejszych. Najważniejszą rolę w jej życiu odgrywała babcia, która traktowała ją jak córkę. Brak miłości, który okazywała jej matka spowodował, że dziewczyna już od najmłodszych lat musiała nauczyć się samodzielności dodatkowo przyszła samotność i traumy które dają o sobie znaki w dorosłym życiu dziewczyny u dziewczyny pojawiła się apatia, którą okazała w stosunku do Harry'ego. Rowań nie potrafi nawiązywać relacji z innymi ludźmi ma dwie najbliższe dla niej przyjaciółki, które są dla niej największym wsparciem. Ale dziewczyna nie angażuje się w stałe związki jedynie w przelotny seks bez zobowiązań. Gdy dziewczyna zobaczyła miłość rodzinną u rodziny Bradych poczuła się wyobcowana. Sama przecież takiej więzi nigdy nie doświadczyła. Jedyną jej miłością od zawsze była nauka głębokie rany z przeszłości się zagoiły i zostały tylko niewidzialne blizny. Czy Rowań jest w stanie pokochać kogokolwiek oprócz roślin? Dlaczego dziewczyna jest taka wypruta z emocji? Co się wydarzyło w jej przyszłości i co, aż w takim stopniu wpłynęło na jej życie dorosłe?

Harrison Brady jest nieziemsko przystojnym mężczyzną. Który od zawsze kochał naukę, dlatego też postanowił zostać położnikiem. Mężczyzna jest wrażliwy i bardzo uczuciowy dodatkowo jest uprzejmy i pomocny. Wstrząśnięty wydarzeniami, które wydarzyły się w los Angeles postanawia wrócić do nowej winnicy jego rodziców. Harry nie może pogodzić się z faktem, iż jego pacjentka zmarła od tego czasu chłopak się załamał. Przestał wierzyć, że jest w stanie kogoś uratować. Wszystko zmienia się, gdy poznaje piękną Rowań wydaje mu się, że ta dziewczyna jest idealna. Ale czy to na pewno nie są tylko pozory? Czy nieobowiązujący układ zamieni się w prawdziwe uczucie? Jak potoczą się dalsze losy Harry'ego i Rowań? Czy mężczyzna będzie w stanie pogodzić się z przeszłością?

Bardzo spodobał mi się klimat tej książki, która oddawała rześkie powietrze, malowniczy krajobraz i stara winnica. Mimo wszystko zawiodłam się na tej pozycji sam pomysł na książkę był świetny. Ale uważam, że niektóre dialogi były ciągnięte na siłę i gdy je czytałam to się strasznie nudziłam były też te ciekawe momenty. Ale zdecydowanie uważam, że książka powinna być krótsza. Nie podobała mi się postać Rowań, która często mnie irytowała zdecydowanie ciekawszymi postaciami były jej przyjaciółki lub inni bohaterowie. Co do postaci Harry'ego jest to zdecydowanie ideał mężczyzny. Dodatkowo autorka pięknie opisała uczucia i świetnie ukazała emocję.

Na koniec chciałabym podziękować @wydawnictwoale za możliwość zrecenzowania tej książki i za piękny upominek ☀️♥️!

Ocena książki;6/10⭐

Książka, który jest idealna na lato? Dla mnie to "Gdy wschodzi słońce" Jen Devon.

Młoda botaniczka Rowan nie wierzy w prawdziwą miłość, chyba że mowa o tej do roślin. Jednak to zupełnie inna bajka, dlatego kobieta nie szczędzi okazywania im uczuć. Kiedy jej plany na przyszłość znacznie się komplikują, przyjmuję pracę w zapuszczonej winnicy w Pensylwanii.

Harry przyjeżdża do rodziców, aby pomóc im odzyskać dawny czar zakupionej przez nich posiadłości. Dzięki ciężkiej pracy położnik na chwilę zapomina o bólu po stracie pacjentki.

Kiedy drogi Rowan i Harrego wszystko zaczyna się zmieniać. Czy są gotowi na nowe uczucie?

Rzadko sięgam po książki zagranicznych autorów, a jak już tak się dzieje, to zazwyczaj po wielu zachęcających recenzja. Jednak po książki Wydawnictwa Ale! z przyjemnością biorę w ciemno.

"Gdy wschodzi słońce" została moim zdaniem dobrze przełożona z języka angielskiego, bo szłam przez nią, jak burza. Wiem, że kluczem do sukcesu jest niebanalna historia, ale tłumaczenie też ma ogromne znaczenie, jeżeli chodzi o odbiór książki. A "Gdy wschodzi słońce" czyta się bardzo lekko.

Nasi bohaterowie Rowan i Harry poznają się w dość niecodziennych okolicznościach, co nie ukrywam mnie zaskoczyło. Czytając opis przypuszczałam, że to będzie klasyczne spotkanie… rozmowa o pracę, lub coś w tym stylu. A tu nic z tych rzeczy! Nie będę zdradzać Wam, co dokładnie się stało, ale dzięki tej nietypowej sytuacji. Napięcie, było niewyobrażalne! Już dawno nie czytałam książki, po której kilku pierwszych stronach. Miałam otwarto szeroko buzię z wrażenia. hehe.

Bohaterowie moim zdaniem są wyjątkowi, nie tylko ze względu na towarzyszący im bagaż emocjonalny, ale charakter i zachowanie.

Całą historię poznajemy z narracji trzecioosobowej, ale każdy rozdział jest przypisany do konkretnego bohatera. Ten sposób bardzo mi odpowiada, ponieważ ani razu nie wybił mnie z rytmu, ale też na spokojniej. Mogliśmy poznać przeszłość i towarzyszące emocje głównym postacią.

Malownicza winnica w Pensylwanii, to był miód na moje serce. Chłonęłam każdą wzmiankę i opis, jak gąbka. Nie mogę oderwać oczu w mojej wyobraźni! Coś niesamowitego, aż chcę takie miejsce odwiedzić, a jeszcze lepiej zamieszkać! Nie były też zbyt długie i przytaczając. Autorka zadbała o równowagę, która w tym niezwykłym otoczeniu dodała pikanterii rozwijającej się relacji między Rowan i Harrym.

Nie spodziewałam się, że "Gdy wschodzi słońce" tak bardzo mnie pochłonie. Jeżeli szukacie niezwykłej historii na lato, to koniecznie sięgnijcie po tą książkę.

Współpraca Wydawnictwo Ale!

"Gdy wschodzi słońce" to książka, która była ze mną parę dni. Rozkoszowałam się opisami natury, wzmiankami o przyrodzie, botanice, którą tak bardzo kochała Rowan. Uwielbiałam uciekać myślami do pięknej, aczkolwiek zapuszczonej winnicy, w pocie czoła odnawianej, remontowanej przez rodzinę Bradych.

Miłość. Miłość która otaczała trzydziestoletnią Rowan była dla niej uczuciem nieznanym. Jedynie w dzieciństwie kochała ją babcia, ale później, gdy staruszka odeszła, przez długi czas nie było w życiu młodej nikogo, kto obdarzyłby ją tym uczuciem. Na szczęście los postawił na jej drodze dwie wspaniałe przyjaciółki, jednakże większość życia Rowan spędziła samotnie.

Harrison jest zagubiony. Po tragedii, która go spotkała nie potrafi funkcjonować w społeczeństwie. Przeraża go wiele błahych rzeczy: kropla krwi, stukot deszczu o blaszany dach. To wszystko pcha do jego mózgu obrazy, które chciałby zapomnieć. Przez jego grube mury przebija się Rowan. Choć nie celowo to ona staje się iskierką w jego życiu, motywatorem do zmian.

Czy mają szansę na miłość, skoro żadne z nich nie jest na nią gotowe?

Ta nostalgiczna podróż ukoiła moją duszę. Te opisy, to tempo, ci bohaterowie: nieoczywiści, niestandardowi, ale i zwykli, mający problemy.

Uwielbiam niewyidealizowane postacie.

Uwielbiam sielski klimat.

Uwielbiam czułe, wyrozumiałe rodziny otwierające się na nowe osoby, obdarzające ciepłem tych, którzy tego potrzebują. Podróż po urokliwych ścieżkach winnicy była momentami wręcz bajkowa.

Jestem miastowa, ale z miłą chęcią bym się tam znalazła. Opisy malownicze przyrody pobudziły moją wyobraźnię.

Otrzymałam zwykłego mężczyznę, który odczuwał lęki i obawy. Otrzymałam bohaterkę, która się bała uczuć. Tu wszystko tak powoli rozkwitało. Drobnymi gestami rozpalali swoją sympatię, czy to kwiatkami zerwanymi na łące pełnych pająków, czy sokiem z wyciśniętych pomarańczy.

Momentami zastanawiałam się, czy my kobiety naprawdę jesteśmy takie problematyczne?

Zamiast zapytać, tworzymy niestworzone historie z tej ziemi 🤭

Dajcie znać, gdy dojdziecie o historii o słoiku z dżemie - czy też się tak wzruszaliście jak ja? Dawno nie czytałam nic tak uroczego, nie chciałam by ta historia się kończyła.

Polecam!

Rowan to doświadczona przez życie dziewczyna, która nie jest zbyt ufną osobą. W trakcie przygotowania do doktoratu, trafia do zaniedbanej winnicy, zakupionej przez Bradych. To tam poznaje w ciekawych okolicznościach Harrisona, jednego z synów Bradych. Od pierwszego spotkania tę dwójkę coś do siebie mocno przyciąga. Jednak czy demony z przeszłości pozwolą Rowan rozpocząć nowy rozdział w życiu? Czy Harrison pokona swoje lęki i zacznie cieszyć się życiem?

Ta książka od pierwszej strony urzeka wspaniałym klimatem winnicy oraz Pensylwanii. Co więcej, uwielbiam książki w których występują tak duże rodziny, które są zgrane i kochają się bezwarunkowo. Kiedy pomoc jest dla nich oczywista, a każdy jej członek dba o siebie nawzajem. Ten motyw zawsze wzbudza we mnie wiele ciepłych uczuć.

Ponadto Rowan i Harrison to dwójka bardzo skrzywdzonych przez los bohaterów. Podoba mi się to jak Rowan profesjonalnie podchodzi to tematu uratowania winiarni oraz dzieli się naturalnie swoją wiedzą z botaniki. Natomiast uczciowość Harrisona i jego upór tworzy z niego idealnego partnera. Co więcej, książki w których nie mamy do czynienia z wyrzeźbionymi mężczyznami, których jest ogrom w aktualnych pozycjach, wręcz uwielbiam. W końcu powiew świeżości i brak stereotypu, że każdy facet musi być wyrzeźbiony (i tylko taki jest gotowy pokochać - BZDURA).

Książka jest pełna emocji i zawirowań pomiędzy bohaterami, na tle odradzającej się winnicy, która tworzy niezapomniany klimat. Nie jeden raz czułam przyspieszone bicie serca podczas czytania. Ta książka ma ponad 400 stron, ale jest nieodkładalna. Wielokrotnie łapałam się na tym, że mimo, iż w danej chwili jej nie czytałam, to miałam ją pod ręką.

uwielbiam ten zabieg z końca książki. Tak, szukałam wielokrotnie czy czasem nie brakuje w moim egzemplarzy dodatkowego rozdziału. Coś odświeżającego :)

Idealna książka dla czytelników gotowych na powolny rozkwit uczucia oraz walki o lepsze jutro. Pełna emocji, uczuć i ciepła. Pozycja must read tego lata!

„Gdy wschodzi słońce”, wraz z rozwojem akcji tytuł nabrał znaczenia.

Wakacyjno-niewakacyjny (akcja rozciąga się w czasie) klimat, winnica i romans pełen perypetii. Kto się skusi?

Rowan nie wierzy w miłość po rozczarowaniu poprzednim partnerem, Harry boi się, że nie będzie umiał wziąć odpowiedzialności za drugą osobę po śmierci pacjentki. Oni dwoje, ich uczucie i każde „ale”, które wynajdzie Rowan. Było... burzliwie.

Początkowo wciągnięcie się w akcje wymagało ode mnie wysiłku, ta powieść wydawała mi się romansem jednym z wielu, a później między Rowan a Harrym zaiskrzyło, a ja wpadłam jak śliwka w kompot.

Oni sami, jako bohaterowie mieli zupełnie przeciwstawne charaktery. Jak ogień i woda. Już z czasem zaczynał mi się otwierać nóż w kieszeni, kiedy widziałam, jak zachowuje się ta kobieta. I nie, nie kibicowałam im. Po cichu liczyłam, że nie dojdzie do tego, że się zejdą. Ich kłótnie były tym na co czekałam i czego nie chciałam. Polubiłam Harrego i krzywdzenie go, było jak cios. A Rowan, cóż, nie „w moim typie”, zadufana w sobie i egoistyczna, życie jej nie pobłażało, ale jestem zdania, że nie ma wymówek na zachowanie TU I TERAZ. Z kolei bracia Harrego? Marry me, please. C U D O W N I.

Pomysł na fabułę nie jest wybitny, ale nie jest też zły. Został jednak napisany tak, że jak już zaczniesz, to musisz skończyć. Autorka ma fajny styl, mimo że czasami wydarzenia i opisy były za bardzo przeciągane i się powtarzały.

Pomijając moje zastrzeżenia do Rowan, bawiłam się dobrze i na pewno nie był to zmarnowany czas.

„Gdy wschodzi słońce” Jen Devon.

Rowan, botaniczna i miłośniczka natury przypadkowo zostaje zatrudniona na gospodarstwie Państwa Bradych.

Małżeństwo ze sporym stażem wraz z swoimi najbliższymi postanowili zakupić teren w Pensynwalii i stworzyć tam oazę spokoju. Pensjonat i winiarnia mają dać szanse innym na korzystanie z tego malowniczego miejsca.

Pracy jest sporo i wiele wymaga naprawy bądź budowy od podstaw.

Jednak klan Bradych to zgrana i mocno wspierająca się grupa ludzi.

Rowan zostaje przyjaźnie przyjęta w ten krąg a jeden z synów jej pracodawców-Harry od razu wpada jej w oko.

Ciężka praca i wspólne chwile zbliżają tych dwoje. Tylko czy zranienia i strach z przeszłości mogą być dobrym wspólnym początkiem ?

Gdzie leży prawda o nas samych ?

Czy tyle ile jesteśmy w stanie odkryć przed drugą osobą jest wystarczające aby zbudować związek ?

Czy ogień i woda mają szanse na bycie jednością ?

To powoli tocząca się historia miłości dwojga młodych, już doświadczonych osób. Ona silna i ciagle walczącą on stonowany i wciąż rozpamiętujący przeszłość.

Widzimy walkę i ogrom sprzeczności, które przyciągają się jak magnes.

Opisy przyrody i kulinarne smaczki pozwalają poczuć nam klimat tych wspaniałych okolic. Pełnych miłości i radości. Jak promienie wschodzącego słońca☀☀☀

Czy takie okażą się też dla naszych bohaterów ?

Czytajcie aby się przekonać.

Rowan jest botaniczką, która nie wierzy w miłość. Z pozoru jest szczęśliwa. Jednak z czasem okazuje się, że jednak skrywa pewne bolesne doświadczenia. Pewnego razu przyjmuje ofertę pracy w zaniedbanej winnicy. Tam bliżej poznaje Harry'ego, syna właścicieli. Ten jest położnikiem, który poważnie przeżywa stratę jednej z pacjentek.

Niespodziewanie pomiędzy tą dwójką wybucha uczucie...

✨✨✨

Historia jest nieprzewidywalna. Bohaterowie zaskakują na prawie każdym kroku. Oprócz tego, że książka jest napisana lekkim stylem to jednak przedstawia też wewnętrzne rozterki bohaterów.

Obydwoje są w środku lekko zdewastowani przez los. Zranieni, zawiedzeni... Jednak już od pierwszego spotkania zaczyna między nimi iskrzeć. Da się to wyczuć. Powoli i stopniowo otwierają się na siebie i otaczający ich świat. Obydwoje potrzebują czasu by dopuścić do siebie tę drugą osobą.

Cudownie został oddany klimat winnicy. Choć na początku jest w opłakanym stanie to dzięki wspólnej pracy i determinacji zaczyna nabierać "kształtów".

Relacja Rowan i Harry'ego rozwija się w odpowiednim tempie. Kiedy już wydaje się, że będzie happy end to nagle dzieje się coś, co zdecydowanie psuje to wyobrażenie. Serce mi zwolniło i miałam chwilowo łzy w oczach. Nie może być zbyt dobrze, prawda?

Dodam jeszcze, że chyba pierwszy raz miałam do czynienia z książka, gdzie główny męski bohater był z zawodu położnikiem. To ogromny plus! Coś nowego. Tak samo jak temat winnicy, bo nieczęsto się on przewija w książkach.

Ja wam śmiało polecam tę książkę. Napewno chwyci was za serce, a bohaterowie rozkochają w sobie.

Premiera już 28 czerwca!

"Poczuła się jak Królewna Śnieżka, której zaoferowano zatrute jabłko. Harrison był wszystkim, czego kiedyś pragnęła. Tyle, że teraz to wszystko nie było warte zburzenia równowagi, którą z trudem wypracowała. Nie można było opłakiwać utraty czegoś, czego się nigdy nie miało".

Rowan nie wierzy w miłość. Nie wierzy, że może kogoś pokochać. Miewa przygody łyżkowe i tak jest jej dobrze. Ma doktorat z botaniki i swoje najlepsze przyjaciółki.

Harry jest położnikiem, boleśnie przeżywa stratę pacjentki, nie może się z tym pogodzić. Wyjeżdża do winnicy rodziców, aby odzyskać spokój i przegonić demony.

"Gdy wschodzi słońce", to historia miłosna, która bardziej koncentruje się wokół dwójki głównych bohaterów. On jak i ona najpierw muszą zmierzyć się z samym sobą, pokochać siebie, bez względu jakim się jest. Harrison, to uparta postać, dąży do osiągnięcia postawionego celu, a tym celem jest Rowan. Kobieta wzbrania się przed uczuciem. Jednak ile można się bronić przed czymś co jest nieuniknione? On nie sądził, że pozna taką kobietę jak Rowan, nie może oprzeć się przyciąganiu, nie może oprzeć się tej kobiecie.

Historia nie jest łatwa, ani szybka, daje jednak czytelnikowi sporo emocji. Podobało mi się bardzo to, iż fabuła miała miejsce na przestrzeni wielu miesięcy, więc było można rozkoszować się rodzącym się uczuciem, a nie szybkim związkiem, który wybucha po przeczytaniu dwóch stron książki. Historia jest pełna uczuć, wiary w lepsze jutro, wiary w miłość oraz ma w sobie ogrom ciepła.