Adela

Okres międzywojenny jest rok 1929 i największy kryzys gospodarczy w historii kapitalizmu. Wolne Miasto Gdańsk, a w nim on i ona. Tajemniczy Adam Jabłoński powracający do miasta po dwunastu latach nieobecności. Adela Kramer na pozór krucha kobietka, ledwie wiąże koniec z końcem, opiekując się niewidomą matką i młodszą siostrą.

Jestem miłośniczką historii, dlatego sięgnęłam po książkę „Adela” Ewy Popławskiej. Fascynująca powieść, która przeniosła mnie w czasie i przestrzeni. Literacka podróż, która ożywiła moją wyobraźnię o dawnych czasach. Zapewniła mi nie tylko wspaniałą rozrywkę, ale ukazała także różne aspekty przeszłości.

Akcja początkowo sprawia wrażenie lekkiej i spokojnej, ale nie nudnej. Wręcz przeciwnie jest bardzo wciągająca i bogata w przeżycia głównych bohaterów. Losy dziewczyny, która w kryzysie gospodarczym traci pracę, a trzeba utrzymać dom, niewidomą matkę i młodszą siostrę. Dla nich jest gotowa na wszystko, nawet na przekroczenie własnych granic tych moralnych i tych etycznych.

,,Wydawało się, że nic nie może jej załamać ani sprawić zawodu. Po każdym niepowodzeniu podnosiła się obolała, lecz zdeterminowana niczym zakrwawiony bokser na ringu’’.

Ewa Popławska w bardzo sprytny sposób wplata osobiste historie bohaterów w znane wydarzenia historyczne. Dzięki temu nie tylko poznajemy fikcyjne postacie, ale odrywamy się od rzeczywistości i doświadczamy realiów tamtych czasów. Historia, która wciąga nas w swoje okowy swobodnym stylem, nostalgią i unikalnym spojrzeniem na świat, który był, a którego niedane nam było doświadczyć.

„Adela” urzekająca opowieść retro, która przenosi czytelnika w inny, czasem mroczny świat minionej epoki. Historia o niesamowitym klimacie momentami chwytająca za serce.

Dziś przychodzę do Was z kolejną powieścią, która wyszła spod pióra Ewy Popławskiej, i zabrała mnie do niezwykle trudnych, ale zarazem ciekawych czasów międzywojennego Gdańska, gdzie umiejscowiła akcję swej najnowszej powieści.

Nie będę ponownie streszczać fabuły, bo sam opis książki już naprawdę bardzo wiele zdradza, i nie chciałabym Wam zepsuć tego, co jeszcze nie zostało w tym opisie odkryte, a wierzcie mi na słowo, jeszcze kilka niespodzianek tu na Was czeka.

Ewa Popławska stworzyła historię, która wciąga i intryguje od pierwszych stron. Dałam się porwać tej historii od pierwszej strony, bo wiedziałam już (znając inne książki autorki), że ponownie dostaniemy silną kobiecą postać, która pokaże, jak ważne jest, by zawsze na pierwszym miejscu stawiać siebie.

Autorka świetnie przekazuje emocje, które towarzyszom wszystkim postaciom pokazując przy tym samym, jak trudno czasami jest osiągnąć porozumienie w najbardziej oczywistych sprawach. Pokazuje, że ci, którzy opowiadają się za tym, że są naszymi przyjaciółmi, tak naprawdę czekają tylko na moment, w którym poślizgnie się nam noga i wtedy zobaczymy ich prawdziwą twarz, a pomoc może przyjść z najmniej oczekiwanej strony.

Akcja toczy się ciekawie i momentami naprawdę może zaskoczyć. Skonstruowana jest z wielką starannością, oddająca realia, w jakich przyszło żyć ludziom, nie sposób się tutaj nudzić. Nie ma przynudzających opisów, a i istotne dla sprawy szczegóły poznajemy w miarę rozwoju wydarzeń.

Autorka świetnie oddała międzywojenny klimat i stan ducha społeczeństwa, które musiało podnieść się już z jednej powojennej pożogi. Doskonale uwypukliła to, z czym każdy musiał się zmierzyć.

Świetnie została ukazana mentalność ludzi w przypadkach gdzie "nowi" jawią się jako zagrożenie, a zarazem obiekt niezdrowej ciekawości, gdzie po upragnione stanowisko idzie się po przysłowiowych trupach, gdzie trzeba poświęcić to co dla nas najważniejsze i najcenniejsze, by ochronić innych.

Różnorodne charaktery przeplatają się na kartach tej powieści, mnóstwo tu różnorodnych emocji, uczuć, wydarzeń, w których miłość przeplata się z nienawiścią, strach napędza odwagę, a smutek i radość towarzyszą bohaterom w życiowych zmaganiach na każdym kroku.

Postacie są barwne obdarzone autentycznymi emocjami, nietrudno jest zrozumieć ich motywy, wywołują całą gamę odczuć. Każdy jest tutaj ważny, obok żadnej z postaci nie można przejść obojętnie, każda z nich wnosi do tej historii naprawdę wiele.

Emocje towarzyszą czytelnikowi od początku, a im dalej brnie się w lekturę, robi się coraz ciekawiej.

W ostatecznym rozrachunku wszystkie wątki połączyły się w spójną i klarowną całość, a obraz, który wyłonił się na koniec, dobitnie pokazał, jakie to były trudne czasy dla każdego, choć dla każdego miały one inny wymiar.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To powieść, która zabierze was w trudne czasy międzywojennej Polski, pokaże jak chęć zemsty, rodzinne zobowiązania, trudne relacje, pochopne decyzje i nierozwiązane konflikty mogą zaważyć na losach wielu osób. Znakomicie zostały połączone fakty historyczne z fikcją literacką, szczegółowo oddając klimat wyjątkowego miasta jakim był Gdańsk.

"Dla żadnego mężczyzny nie warto poświęcać całej siebie."

Schyłek lat dwudziestych, trudne czasy, w świat w którym nikt nie miał łatwo, a moralność bywała luksusem. Do Gdańska wraca Adam, mężczyzna z przeszłością, elegancki, zdystansowany, bardzo pewny siebie. Na jego drodze staje Adela – kobieta zmęczona odpowiedzialnością, dorosła szybciej, niż powinna. Codzienność nie zostawia jej pola manewru: chora matka, młodsza siostra, brak pieniędzy i decyzje, które trzeba podejmować wbrew sobie. Ich relacja zaczyna się chłodno, niemal bez emocji, jako układ, który ma rozwiązać chwilowe problemy. Ale, jak to bywa – serce rzadko respektuje zasady, na które wcześniej się umówiono.

Wnikliwa perspektywa, ukazująca psychologiczne studium ludzkich zachowań w trudnych warunkach. Fabuła ciekawie poprowadzona ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie i przeżywane dramaty. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Choć tytuł sugeruje jednoznaczną perspektywę, mnie mocniej przyciągnęła postać mężczyzny. Niejednoznacznego, pełnego sprzeczności, rozdartego między tym, kim się stał, a tym, kim był. Pod gładką powierzchnią kryje się gniew, żal i coś, co nie daje mu spokoju.

„Adela” to opowieść o emocjach rodzących się w trudnych okolicznościach, o ludziach uwikłanych w realia, które nie pozwalają na prostą niewinność. O wyborach, które nigdy nie są czarno-białe. Zostaje w głowie na długo – nie przez dramatyczne zwroty akcji, lecz przez prawdę uczuć i autentyczność postaci. To książka, która nie podaje gotowych ocen. Stawia pytania o granice poświęcenia, o cenę bezpieczeństwa i o to, czy uczucie może usprawiedliwiać wybory moralnie wątpliwe. Relacja bohaterów bywa niewygodna, niby wszystko jasne, a jednak…

Ogromnym atutem powieści jest tło. Przedwojenny Gdańsk nie jest tu pocztówką, lecz miastem twardym, dusznym, naznaczonym biedą, napięciami i cichą walką o przetrwanie. Autorka maluje ten świat sugestywnie, bez nadmiaru słów, a jednocześnie bardzo obrazowo. Czuć ulicę, strach, niepewność jutra i to, że prawo często ustępuje sile.

Wciągająca, poruszająca, dająca do myślenia powieść obyczajowa z wyraźnie ukazanym tłem historycznym. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Pewnie znacie to uczucie… Patrzycie na coś lub o czymś czytacie i macie swoją własną wizualizację. A potem przychodzi rozczarowanie. Jako dziecko przeżyłem sytuację, która do dzisiaj siedzi w mojej głowie. Byłem namiętnym karciarzem. Tak, grałem w „Piotrusia” i miałem całą masę różnych talii. Gra prosta: 25 kart, jedna nie do pary – kto ją wyciągnął, ten przegrywał.

Pewnego dnia przed kioskiem zauważyłem nową talię: „Zawody”. W mojej wyobraźni natychmiast pojawiła się wizualizacja: myślałem, że w środku będą malutka kielnia, młoteczek, stetoskop, grzebień czy drabina strażacka. Rodzice kupili, a w środku… okazało się, że są tylko karty. No tak, a co miało być, skoro to był tylko „Piotruś”?

Dlaczego o tym piszę? Wydawnictwo Pascal wydało kolejną książkę Ewy Popławskiej pt. „Adela”. Gdy złapałem opis – Gdańsk, czasy Wolnego Miasta – byłem pewien, że muszę to przeczytać. Literatura osadzona w tym konkretnym czasie zawsze mnie kręci. Zabrałem się za czytanie i… tego Gdańska na początku było niewiele. Całość zaczęła się od dość dziwnego układu damsko-męskiego. Adela, z powodu nadchodzącej zimy, problemów rodzinnych i braku pracy, zaczyna spotykać się z Adamem – człowiekiem przy forsie, mieszkającym w luksusowym hotelu. Ona korzysta, bo on jej płaci. Ona zaczyna angażować się uczuciowo, on nie – bo ma misję do wypełnienia. I nie, jeśli myślicie, że chodzi o wątek szpiegowski (mimo miasta, gdzie Niemcy nie lubią Polaków, Polacy Niemców, a do tego są jeszcze Żydzi i gangi), to prawda jest inna.

Czytam i – podobnie jak z tamtym „Piotrusiem”, który stał się moją ulubioną talią – zaczynam się cieszyć, że trafiłem na tę książkę. To, co wydaje się proste i właściwie w połowie książki niemal wyjaśnione, nagle nabiera tempa. Wszystko zaczyna się gmatwać, nitki się rozplątują, pokazując motywy działań bohaterów, których pojawia się coraz więcej. A i miejsce – Wolne Miasto Gdańsk oraz pobliska Oliwa – stają się kluczowe dla akcji.

Kiedy jednak docieram do finiszu, myślę sobie, że to opowieść, którą jak lubią mówić archeolodzy można by „posadowić” w dowolnym miejscu i czasie. Autorce zależy bowiem na pokazaniu uniwersalnych zależności między ludźmi: tworzeniu się przyjaźni i nienawiści, rodzącym się wybaczaniu, szukaniu zemsty i uwikłaniu losów w przeszłości, od której nie da się uciec. To ważne tematy, a kwestią kluczową jest to, jak zostały napisane i zaplątane.

To moja pierwsza powieść Ewy Popławskiej i mimo pierwotnego dystansu, z zapartym tchem śledziłem wydarzenia do ostatniego słowa. Zakończenie na pewno nie jest oczywiste.

Adam w środku książki mówi do Adeli: „Życie zbyt często każe nam łykać gorzkie pigułki. Warto przynajmniej od czasu do czasu posypywać je cukrem”. Adela odpowiada: „Być może tak się przyzwyczaiłam do gorzkich pigułek, że nie pamiętam smaku cukru”.

Pani Ewo, dziękuję. Ja też często zapominam o smaku cukru, choć coraz częściej stwierdzam, że warto posypać cukrem pudrem nasze gorzkie życie. A przy okazji dowiedziałem się sporo o społeczności Wolnego Miasta Gdańska – szczególnie o tej części, której z prawem nie zawsze po drodze.

,,Adela" to powieść obyczajowa z elementami romansu i dramatu, osadzona w realiach międzywojennego Gdańska.

Adam Jabłoński to przestępca, który po latach wraca do miasta. Poznaje Adelę Kramer. To kobieta, która ledwo wiąże koniec z końcem, a w dodatku po śmierci ojca opiekuje się chorą matką i 9 letnią siostrą.

Relacja bohaterów od początku oparta jest na jasnych zasadach- są one płatne.

Jednak Adela stopniowo angażuje się emocjonalnie, podczas gdy Adam pozostaje zdystansowany i skryty. U kobiety pojawia się niepewność i narastające napięcie.

Fabuła rozwija się w spokojnym tempie, skupiając się bardziej na relacjach i wewnętrznych rozterkach bohaterów niż na dynamicznych wydarzeniach. Wątek kryminalnej przeszłości Adama oraz powody jego powrotu do Gdańska stanowią tło dla historii, ale nie dominują nad historią. Cała postać Adama jest owiana jedną wielką tajemnicą. Ciężko było mi go rozgryźć. Jego intencje też nie do końca były jasne i przekonujące. Jakiś taki mocno rozchwiany był.

Książka porusza temat granic poświęcenia, odpowiedzialności i konsekwencji podejmowanych decyzji. Stawia trudne pytania: czy miłość może usprawiedliwić złe wybory? Czy uczucie zrodzone z potrzeby i zależności ma szansę przetrwać?

Nie daje jednak jednoznacznych odpowiedzi, ani prostych ocen moralnych, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych wniosków. To propozycja dla osób, które cenią stonowane historie skupione na trudnych wyborach i relacjach budowanych w niesprzyjających okolicznościach.

Momentami jest to także bolesna opowieść o uczuciu, które rodzi się w niewłaściwym czasie i miejscu.

"Bo prawo przecież nic nie daje, prawo nie oznacza sprawiedliwości. Sprawiedliwością nie jest to, że potwory jedzą za nasze, żyją za nasze, a w dodatku mają przytulny kąt w więzieniu, gdzie ich prawie żadnym sposobem nie można dorwać..."

❄️ Adam Jabłoński, po latach wraca w rodzinne strony do Wolnego Miasta Gdańsk. Wraca tu, żeby odnaleźć mężczyznę, który zamordował jego ciężarną ukochaną. W czasie poszukiwań poznaje Adelę. Dziewczyna jest bezrobotna, samotnie opiekuje się młodszą siostrą i niewidomą, chorą matką. Dodatkowo ciąży na niej dług zaciągnięty u miejscowego luntrusa, którego nie ma za co spłacić. Zbliżająca się mroźna zima i brak widoków na znalezienie pracy, sprawia, że Adela w zamian za pieniądze zostaje kochanką Adama. Mężczyzna jest bardzo tajemniczy i nie zdradza tego kim jest ani niczego ze swojej przeszłości. Przeszłości, która ściąga na niego uwagę lokalnego gangu. Wszystko komplikuje się kiedy dziewczyna zakochuje się w mężczyźnie.

❄️ "Adela" to książka w której nie znajdziecie wartkiej akcji, plot twistów ani zaskakującego zakończenia. Ewa Popławska nieśpiesznie snuje opowieść o życiu dwojga ludzi, których połączyły zakręty losu. Oboje doświadczeni przez życie próbują w różny sposób odnaleźć spokój i stabilizację. Akcja rozgrywa się w 1929 roku a autorka bez zbędnych upiększeń i niezwykle realistycznie oddała surowy klimat tamtych lat. Wiele uwagi poświęciła również świetnie wykreowanym bohaterom. Dała im możliwość popełniania błędów i dokonywania trudnych wyborów, które niejednokrotnie narzuca im życie. Dużą uwagę przywiązała do psychologii postaci. Motywacje bohaterów ich moralne dylematy, walka, poświęcenie podejmowane decyzje, uczucia wszystko to z ukazane zostało z psychologiczną szczerością.

Książka wpisuje się w ramy romansu historycznego i będzie odpowiednia dla osób potrzebujących wytchnienia od brutalnych treści i szukających czegoś na spokojny wieczór.

Fabuła "Adeli" przenosi nas do Wolnego Miasta  Gdańsk 1929 roku. To tu po dwunastu latach wraca przestępca z tajemniczą przeszłością Adam Jabłoński. Poznaje Adelę Kramer zmagającą się z biedą, długiem oraz opieką nad niewidomą matką i dużo młodszą siostrą. Kobieta zostaje kochanką Adama, za co dostaje zapłatę. Jednak zaczyna coś czuć, a czego nie powinna. Czy mężczyzna pokroju Adama może odwzajemnić to uczucie? 

Ewa Popławska wykreowała postaci niezwykle autentycznych, złożonych psychologicznie, z wadami. I właśnie te wady sprawiają, że chcemy im towarzyszyć. Szczególnie Adeli. W życiu każdego z nas zdarza się upaść. Czy myślimy wówczas o zachowaniu godności, dumie, honorze, własnych przekonaniach i wyznawanych wartościach? Częściej pojawiają się wyrzeczenia. To bardzo ważne, bo dużo łatwiej będzie nam się podnieść i dalej walczyć z przeciwnościami losu. Ta historia dobitnie to pokazuje. 

Relacja między parą głównych bohaterów od samego początku jest trudna i niejednoznaczna. Układ, jaki zawarli, budzi kontrowersje, ale w jakiś sposób rozumiałam Adelę i jej decyzję. Patrząc na to, w jakim położeniu postawiło ją życie, nie miała wyboru. Okazała się kobietą silną, mimo strachu odważną, zdeterminowaną, stawiającą czoła konsekwencjom decyzji, walczącą o siebie i rodzinę. 

Z kolei Adam... z nim nie było już tak prosto. Dziwne było jego zachowanie. To mężczyzna tajemniczy, zimny, emocjonalnie zdystansowany. I tak jak w przypadku Adeli, tak i tu byłam w stanie zrozumieć jego postawę. Wszak miał taką, a nie inną przeszłość, a to mocno rzutuje na to, jacy jesteśmy tu i teraz. Jednak w końcowym rozrachunku mam do niego wiele zastrzeżeń. To bohater, który może rozczarować swoją osobą, ale dałam mu szansę. Wszystko sobie przemyślałam, poskładałam i ostatecznie współczułam Adamowi.

Zachwyca przedstawienie przez autorkę w sposób plastyczny i realistyczny XX - wieczne Miasto Wolny Gdańsk. Te wszystkie opisy zakamarków, budynków, ulic, dworca, Targu Rybnego, Motławy czy portu sprawiają, że chciałoby się tam znaleźć osobiście i poczuć ten niepowtarzalny klimat. Ale to również ukazanie nierówności społecznych, bezrobocia, przestępczego świata, szemranego towarzystwa, pracy dzieci i młodzieży dla miejscowych rzezimieszków. Walka toczyła się na wielu płaszczyznach, by jakoś przeżyć, by się utrzymać, by przetrwać srogą zimę. Czasy były niepewne. Trzeba było uważać na to co i komu się mówi, jak i na same gesty. Lojalność w zasadzie nie istniała. 

"Adela" to zaskakująca, niebanalna w każdym calu powieść o trudnych wyborach, niedoskonałych relacjach międzyludzkich, uczuciu rodzącym się w cieniu tajemniczej przeszłości. Czy z założenia jeden prosty układ przetrwa? A może wydarzy się coś więcej? Zajrzyjcie do spowitego zimową aurą Gdańska i nietuzinkowych bohaterów! Lektura dla miłośników retro i historii.

Wolne Miasto Gdańsk, wojna celna i napięte stosunki między Polakami a Niemcami, a pośród tego mieszkaniec Hotelu Continental, szarmancki i tajemniczy. Po 12 latach wraca do miejsca, w którym wszystko się zaczęło. Ma misję i zrobi wszystko, by osiągnąć swój cel, ale na jego drodze los stawia kobietę. O tym, czy tych dwoje może zawiązać nić porozumienia przeczytacie w najnowszej książce autorstwa Ewy Popławskiej @ewa_poplawska_autorka pt. „Adela”, z oferty Wydawnictwa Pascal.

Jeśli spodziewacie się typowego romansu w stylu retro, to nie ten adres. Losy dziewczyny, która ma na utrzymaniu rodzinę i gotowa jest dla niej przekroczyć granicę własnej moralności to historia mimowolnie chwytająca za serce. Nie ma w niej przesadnej ckliwości, jest za to sporo odwagi i determinacji, pozwalających przetrwać w najtrudniejszych warunkach.

Autorka sprawnie łączy w „Adeli” fikcję literacką z realiami historycznymi, dzięki czemu powieść zyskuje na autentyczności. Tło polityczne i społeczne nie jest tu dekoracją, lecz aktywnie wpływa na decyzje bohaterów i dynamikę fabuły. Czytelnik wyraźnie czuje niepewność czasów, w których każdy gest i każde słowo mogą mieć konsekwencje, a lojalność bywa towarem deficytowym.

Można się zatracić w tej mroźnej scenerii Wolnego Miasta Gdańska skutego lodem i pełnego szemranego towarzystwa. Tu działalność światka przestępczego jest równie interesująca, co główny wątek powieści i sprawia, że mamy ciarki na skórze spacerując wraz z bohaterami nad Motławą czy gubiąc się w uliczkach prowadzących na Targ Rybny. Tego klimatu międzywojennego Gdańska, który stworzyła Popławska nie sposób oddać słowami. Trzeba go poczuć całym sobą podczas zgłębiania tej zajmującej historii.

„Adela” to powieść dla miłośników opowieści retro, pasjonatów historii i wszystkich, którzy oczekują od literatury odrobiny sensacji. Po tej lekturze Wolne Miasto Gdańsk jeszcze na długo pozostanie w Waszej pamięci, a losy jego mieszkańców wiele razy skłonią do refleksji nad wyborami, których dokonujemy w czasach próby.

PS. A Wy znacie powieści, których akcja toczy się w Gdańsku?

Dawno już nie czytałam powieści o tak nieszablonowej i niebanalnej miłości, o tak skomplikowanej relacji między mężczyzną a kobietą…

Adam Jabłoński przyjeżdża do Wolnego Miasta Gdańska, wynajmuje pokój w Hotelu Continental… i planuje zemstę. Jest człowiekiem chłodnym, pełnym dystansu, ale niezwykle intrygującym, roztaczającym uwodzicielską aurę.

Adela Kramer mieszka z chorą mamą i siostrą. Po śmierci ojca prowadzi dom, stara się utrzymać rodzinę, kombinuje i oszczędza, jak może. Twardo stąpa po ziemi, nie buja w obłokach, jest zahartowana i pracowita. Nie może jednak znaleźć stałej pracy, brakuje jedzenia, opału i lekarstw…

Nawiązują relację, opartą na pewnej wymianie. Ona zapewnia mu miłe chwile, on płaci jej guldenami. Przez jakiś czas ten układ dobrze funkcjonuje, do momentu, gdy kobieta nie zaczyna się zakochiwać.

Niestety, Adam ma tajemnice i burzliwą przeszłość, co wpływa na ich „związek”. Ciągle pozostaje zimny, jak lód, chociaż stara się wykrzesać jakieś cieplejsze uczucia.

Sami musicie doczytać, jak skończy się ta historia. Emocji na pewno nie zabraknie, a zakończenie jest naprawdę zaskakujące.

Akcja powieści toczy się na przełomie 1929/1930 roku. Nie jest to najszczęśliwszy czas dla Gdańska. Panuje bieda, we znaki daje się kryzys gospodarczy, rośnie bezrobocie. W wielokulturowym społeczeństwie narastają konflikty, świat przestępczy pozwala sobie na coraz więcej. Łatwo sobie wyobrazić, że przetrwanie staje się coraz trudniejsze, szczególnie dla samotnej kobiety.

Ewa Popławska ma wyjątkowy styl pisania - zdystansowany, odrobinę szorstki, chwilami beznamiętny, a jednak czuć wrażliwość i empatię. Podoba mi się efekt - obiektywizm i rzeczowość, z jakim została przedstawiona historia Adeli. Jestem ciekawa czy w podobnej konwencji utrzymane są inne Jej książki…

„Adela” Ewy Popławskiej to nastrojowa powieść obyczajowo-historyczna z wyraźnym wątkiem romantycznym, osadzona w Gdańsku końca lat 20., gdzie miłość splata się z biedą, tajemnicą i moralnymi wyborami, które nie mają prostych odpowiedzi. To historia o uczuciu rodzącym się w cieniu zależności, o kobiecej sile i o tym, jak cienka bywa granica między nadzieją a złudzeniem.

Fabuła zaczyna się w momencie powrotu Adama Jabłońskiego do Gdańska po dwunastu latach nieobecności. To mężczyzna z przestępczą przeszłością, chłodny, zamknięty w sobie, budzący respekt i niepokój. Jego drogi krzyżują się z Adelą Kramer – młodą kobietą przytłoczoną odpowiedzialnością. Opiekuje się niewidomą matką, młodszą siostrą i zmaga się z długiem, który nie daje jej spokoju. Kiedy zostaje kochanką Adama w zamian za pieniądze, relacja ta od początku naznaczona jest nierównowagą i emocjonalnym napięciem. Z czasem jednak w Adeli rodzi się uczucie, którego nie potrafi już kontrolować. Zaczyna zadawać sobie pytania: kim naprawdę jest mężczyzna, z którym dzieli życie, dlaczego nie mówi o przeszłości i czy w jego sercu jest miejsce na coś więcej niż układ?

Bohaterowie są pełni sprzeczności i bardzo ludzcy. Adela to postać, którą łatwo zrozumieć – zmęczona, przestraszona, ale gotowa do poświęceń dla bliskich. Jej uczucie do Adama jest jednocześnie jej siłą i słabością. Adam z kolei to mężczyzna zbudowany z tajemnic, wewnętrznie rozdarty, balansujący między chłodem a ledwie dostrzegalnymi przebłyskami emocji. Ich relacja jest trudna, momentami bolesna, pełna niedopowiedzeń, napięcia i pragnienia bliskości, która może okazać się złudzeniem.

Emocje w powieści są gęste i duszne – dominuje niepewność, lęk o jutro, poczucie zależności, ale też nadzieja, że miłość potrafi odmienić człowieka. Czytelnik towarzyszy Adeli w jej wewnętrznych rozterkach, czuje jej strach, tęsknotę i pragnienie, by choć raz życie potoczyło się inaczej, łagodniej.

Gatunkowo to powieść obyczajowa z historycznym tłem i elementami romansu, skierowana do czytelników, którzy cenią emocjonalne historie o trudnych relacjach, silnych kobiecych bohaterkach i uczuciach dalekich od bajkowej idealizacji. Zachwyci tych, którzy lubią klimat międzywojennego miasta, moralne dylematy i miłość rodzącą się w nieoczywistych okolicznościach.

Styl Ewy Popławskiej jest spokojny, plastyczny i bardzo emocjonalny. Autorka skupia się na psychice bohaterów, ich spojrzeniach, gestach i przemilczeniach, budując napięcie bardziej atmosferą niż gwałtowną akcją. Książkę czyta się płynnie, ale z narastającym niepokojem i ściskiem w sercu, bo od początku czuć, że ta historia nie będzie łatwa ani jednoznaczna.

To przejmująca opowieść o miłości wystawionej na próbę, o wyborach dokonywanych z konieczności i o pragnieniu, by ktoś wreszcie zobaczył w nas coś więcej niż słabość, dlatego warto po nią sięgnąć, jeśli szuka się historii emocjonalnej, dojrzałej i długo zostającej w pamięci.

Wolne miasto Gdańsk, życie nie jest łatwe trzeba sobie jakoś radzić.

Dwie osoby, dwa różne charaktery i cele w życiu. Adam Jabłoński i Adela Kramer.

Adam wraca do Gdańska po dwunastu latach, jego cel to znaleźć mordercę ukochanej. Adam opuszczając Gdańsk zostawił za sobą życie złodzieja kieszonkowca, biedę. Przygarnięty i wychowywany przez rodzinę żył kradzieżą i rozróbami. Jego życie zmieniło się gdy poznał bogatego Wiktora i jego żonę. Żyli razem we trójkę do momentu gdy morderca zabił ukochaną, która była w ciąży.

Adela w trosce o swoją rodzinę spotyka się z Adamem, za towarzystwo mężczyzna jej płaci. Dziewczyna nie ma wyjścia o pracę jest ciężko, a trzeba utrzymać rodzinę chorą matkę i młodszą siostrę. Dodatkowo pożyczyła pieniądze od typa, który kiedyś przyjdzie po dług, a z takimi lepiej nie zadzierać.

Adam jest zagadką dla Adeli, nic o nim nie wiem, jest tajemniczy. Mimo że sam o sobie mówi że nie ma uczuć, troski do drugiego człowieka, martwi się o Adele. Próbuje nawet jej załatwić pracę, o czym ją informuję dodając że będzie spotykać się też z inną kobietą. Dla Adeli, która zakochała się w Adamie informacja ta jest jak policzek w twarz. Adela zatrudnia się w biurze, może być już spokojna jej rodzina będzie miała pieniądze i lepsze życie.

Adam szuka mordercy, śmierć ukochanej kobiety zamyka rozdział dawnego życia, kończą się jemu też pieniądze. Światek przestępczy zaczyna składać Adamowi propozycje pracy.

Jak potoczą się losy Adeli i Adama? Co odkryje Adela i z kim podzieli się tą tajemnicą?

Wolny Gdańsk miasto bezrobocia, biedy, te ubóstwo widać na ulicy jeden ma pieniądze, a drugi nie. Nawet dzieci zarabiały pieniądze często współpracujące z przestępcami.

Bohaterka to młoda silna kobieta robiła wszystko by przeżyć utrzymać siebie matkę i siostrę. Nieszczęśliwe zakochała się w mężczyźnie, który kochać nie potrafił bo miał takie, a nie inne życie. Jedno co potrafił to znikać, gdy życie się za mocno skomplikowało. Przez chwilę żył pełnią szczęścia w trójkącie, wtedy miał ją miłość, które skończyła się tragicznie. Polecam 😈

Kochani, bardzo polubiłam pióro Ewy Popławskiej, która – można powiedzieć – czaruje swoimi opowieściami. Chwytają one za struny duszy i nie puszczają aż do ostatniej strony.

„Adela” to powieść, która przenosi nas do Gdańska końca 1929 roku — miasta spowitego mrokiem, choć przebija się w nim również odrobina światła. Jedno jest pewne: to przestrzeń pełna kontrastów. Elegancja miesza się z biedą, a nadzieja z bezwzględnością. To także historia o miłości rodzącej się w bardzo niesprzyjających okolicznościach i o wyborach, które nigdy nie są czarno-białe.

Adela Kramer to bohaterka, której nie sposób oceniać powierzchownie. Przytłoczona odpowiedzialnością za rodzinę i zmuszona do walki o każdy kolejny dzień, podejmuje decyzje, które dla wielu mogłyby wydawać się kontrowersyjne. Autorka z dużą wrażliwością pokazuje jednak, że desperacja i poczucie obowiązku potrafią popchnąć człowieka w ramiona ryzyka. Relacja z Adamem Jabłońskim zaczyna się jako układ, lecz z czasem przeradza się w coś znacznie bardziej skomplikowanego.

Adam to postać bardzo złożona — chłodny, zamknięty w sobie, noszący w sercu i duszy rany z przeszłości, o której nie chce mówić. Jego powrót do Gdańska owiany jest tajemnicą, a napięcie wokół jego motywów buduje niezwykle intrygującą atmosferę. Trudno go rozszyfrować, ale właśnie ta nieprzewidywalność i ciekawość, jaką wzbudza od pierwszych stron, trzymają czytelnika w napięciu aż do samego końca.

To bardzo emocjonalna historia, w której autorka z wyczuciem pokazuje, że miłość nie zawsze jest czysta i niewinna. Bywa związana z zależnością, bólem, złudzeniami i nadzieją — taką, która potrafi zarówno budować, jak i niszczyć. To opowieść o idealizowaniu drugiego człowieka, o zderzeniu marzeń z rzeczywistością oraz o tym, że nawet z pękniętym sercem można próbować żyć dalej.

Bardzo cenię sposób, w jaki autorka rysuje tło historyczne. Jest subtelnie nakreślone i stanowi piękne dopełnienie fabuły. Klimat międzywojennego Gdańska został oddany w wyjątkowy sposób — czuć w nim napięcie, niepewność jutra i społeczne podziały. Był to czas trudny i niepewny, co dodatkowo sprawia, że historia Adeli i Adama wydaje się jeszcze bardziej autentyczna.

Jestem przekonana, że „Adela” przypadnie do gustu osobom, które lubią romanse z nutą mroku, tajemnicy i moralnych dylematów. To nie jest lekka opowieść o wielkiej miłości, lecz historia uczucia wystawionego na próbę — przez przeszłość, okoliczności i samych bohaterów.

Polecam serdecznie ❤️

Cytaty:

„Pytasz o to, czy można kochać kogoś, kogo się nie zna. Myślę, że można. Może właśnie wtedy miłość jest najszczersza, kto wie. Albo plotę głupoty, sama nie wiem… Nieznajomego człowieka można idealizować, ulepić go po swojemu. Gdy się go poznaje, wszystko znika.”

„Żyć przecież można i z pękniętym sercem, bo nic nie szkodzi. Tak samo się wstaje, tak samo układa się do snu.”

Czy samotność to zawsze stan, na który nie mamy wpływu?

,,Adela" to historia obyczajowa w stylu retro. Już samo to świadczy, w moim mniemaniu, na jej korzyść. Przenosimy się do Wolnego Miasta Gdańska, do którego przybywa po wieloletniej nieobecności Adam Jabłoński. Kiedyś był znaną personą w gdańskim połświatku, teraz nikt już go nie kojarzy. Wkrótce nawiązuje znajomość z Adelą Kramer, która by utrzymać młodszą siostrę i schorowaną matkę spotyka się z nim dla pieniędzy. Jednak to, co dla mężczyzny jest zwykłymi spotkaniami z korzyściami, dla niej staje początkiem uczuć. Jednak kobieta nie jest w stanie przebić się przez mur, którym Adam się otoczył. Choć wydaje się troszczyć o Adelę, to nie opowiada o sobie i swojej przeszłości.

Jest to historia o samotności, ale takiej, na którą często skazujemy się sami, nie pozwalając innym zagościć w naszym życiu. Takiej, w której czujemy się niezrozumiani, ale też nie ułatwiamy światu prób zrozumienia nas. Główni bohaterowie stanowią plus i minus tej historii. Plusem jest bez wątpienia Adela. Mimo, że zarabia na utrzymanie w haniebny sposób, to robi to z taką klasą, że nie sposób ją potępić. Jest zaradna, troskliwa i z dużą wytrzymałością przyjmuje ciosy od życia. Mimo, że popełnia błędy, ani razu nie pomyślałam o niej źle. Adam stanowi jej przeciwieństwo. Na początku także wzbudzał moją sympatię, ale z czasem zaczął irytować. To właśnie ten typ, który czuje się samotny i niezrozumiany, a jednocześnie nie robi nic, żeby to zmienić. Adela, choć nie jest mu obojętna, nie doczekała się od niego czułości. Czy mężczyzna ,,nie umie w związki", czy zwyczajnie nie chce się angażować? Trudno jednoznacznie stwierdzić, ale to dla mnie typ męczennika z kategorii ,,nikt mnie nie kocha, nikt nie rozumie".

Siłą napędową tej historii jest zdecydowanie Adela. Wyrazista i charakterna, choć zdaje się być szarą myszką. Najlepiej czytało mi się te fragmenty, które były poświęcone jej. Adam zbyt kurczowo trzyma się przeszłości i nie ma chęci lub odwagi spojrzeć w przyszłość.

,,,Adela" to historia o kobiecej sile. Udowadnia, że siła jest kobietą! Zdecydowanie polecam!

Zapraszam Was dziś do mroźnego Gdańska, tego z roku 1929, kiedy to mieszkańcom nie żyło się lekko i walczyli o każdy dzień, by wyżywić rodzinę i ogrzać miejsce zamieszkania ciężko zdobytym węglem.

W Wolnym Mieście Gdańsku poznajemy Adelę Jabłońską, która po śmierci ojca przejęła obowiązki utrzymania swojej rodziny (chorej matki i młodszej siostry). Oprócz ciągłych starań o pożywienie i zdobycie opału Adela wciąż martwi się o spłatę długu, który kiedyś zaciągnęła.

Ratując życie w ciężkich warunkach młoda kobieta zostaje kochanką Adama - zimnego i tajemniczego przybysza, który zamieszkał w gdańskim hotelu...

Co wyniknie z ich znajomości?

Czemu Adam przybył do Gdańska?

Jakie tajemnice skrywa mężczyzna?

🧡 "Adela" to kolejna książka pani Ewy, która czyta się sama! 😍

Bardzo lubię styl autorki, który wciąga, angażuje i jest niezwykle obrazowy - tworzy w umyśle czytelnika żywe, sugestywne obrazy, wywołuje emocje i estetyczną przyjemność obcowania ze słowami i pejzażem powieści.

Dzięki tej plastyczności możemy się przenieść na uliczki mroźnego Gdańska i chłonąć klimat tamtych czasów.

Ta niezwykła plastyczność i obrazowość stylu ma również wpływ na autentyczność bohaterów - prawdziwych, realnych, z krwi i kości, takich którzy zaskakują czytelnika psychiką, zachowaniami, wewnetrznymi rozterkami, dylematami i wciągają w świat przeżyć...

Bardzo polubiłam Adelę - wrażliwą i oddaną, a jednocześnie silną i dumną kobietę.

I Adama na swój sposób też da się lubić, choć jego zachowanie skłaniało mnie do przemysleń i ... współczucia...

Bardzo dobra powieść obyczajowa z zaskakującym zakończeniem!

Czytajcie!

Polecam serdecznie!